தமிழோவியம் (http://www.tamiloviam.com)
தொடர்கதை : வாழ்ந்து பார்க்கலாம் வா
- ஜெயந்தி சங்கர்

[ அத்தியாயம் 1 ]

கோடைவெயில் கொளுத்திக்கொண்டிருக்க, ஒவ்வொரு வருடமும் சொல்லும்,'இந்த வருஷம் ஆனாலும் வெயில் ரொம்ப ஜாஸ்தி இல்ல?', என்ற வழக்கமான சலிப்பை சென்னை மக்கள் ஆங்காங்கே உதிர்த்துக்கொண்டிருந்தனர். வீட்டிற்குள்ளேயே இருந்தால் ஓரளவிற்கு சகித்துக்கொள்ளும் படிதான் இருந்தது. வெயிலில் அலைந்து விட்டு வீட்டுக்குள் நுழைந்தால் வீடு சொர்க்கம்தான்.

டீவியில் ஓடிக்கொண்டிருந்த 'நகைச்சுவை'க் காட்சிக்கு வழக்கத்திற்குமாறாக அன்று சிரித்துக்கொண்டிருந்தேன். புதிய திரைப் படத்திலிருந்து நான் இதுவரை பார்த்தேயிராத காட்சி என்பது ஒரு காரணம். வழக்கமாக தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகளில் மருத்துவம் தொடர்புடைய நிகழ்ச்சிகள் அல்லது செய்திகள் மட்டுமே பார்ப்பது எனக்குப் பிடிக்கும். செயற்கைத்தனத்தில் தோய்த்தெடுத்த திரைப்படங்கள் எனக்கு மலச்சிக்கலை ஏற்படுத்திவிடும். முப்பது நாற்பது பேர்சேர்ந்து ஆடும் ஆட்டத்தைப் பார்த்தாலோ என் ரத்த அழுத்தம் ஏகிறிவிடும். எப்போதாவது வேலை முடிந்து வீட்டிற்குக் களைப்பாக வந்து ஓய்வெடுக்கும் போது திரைப்படங்களின் நகைச்சுவைக்காட்சிகள், அதுவும் புதியதாக இருந்தால் மட்டும் ரசிப்பதுண்டு.

திடீரென்று அன்று வீட்டிற்கு உமா வந்து நிற்பாளென்று நாங்கள் யாருமே துளியும் எதிர்பார்க்கவில்லை. சனிக்கிழமை மதியம். வழக்கமாக வெளியில் போய் விடும் வசந்த், அன்று வீட்டில் இருந்தான். நல்லவேளை இருந்தானே என்று எனக்கு நிம்மதியாகிப் போனது. இல்லையென்றால் பாவம், உமா எங்களோடு பேசக் கூச்சப்பட்டுக்கொண்டு சொல்லவந்ததைச் சொல்ல முடியாமல் ஏமார்ந்தும் கூடப்போயிருக்கலாம்.

டீவி ஓடிக்கொண்டிருந்ததால், வாசலில் உமா 'காலிங்க் பெல்' அழுத்தியும் சரியாகக் காதில் விழுவில்லை. எனக்குக் கேட்டமாதிரியும் இருந்தது. எதிர் '·ப்ளேட்'டில் தான் 'பெல்' அடிக்கிறார்களோ என்றும் தோன்றியது. பிறகு, டொக் டொக்கென்று கதவு தட்டப் பட்டதும்தான் எங்கள் வீட்டிற்கு யாரோ வந்ததே தெரிந்தது. போய் கதவைத் திறக்கச் சொன்னேன் மரியத்திடம். அதற்கு முன் பார்த்ததில்லையாதலால், மரியா யாரென்று கேட்டாள். 'உமா', என்றதுமே, மகிழ்ச்சியில் சிரித்துக்கொண்டே உள்ளே கூப்பிட்டு உட்காரச்சொன்னாள்.

உள்ளே நுழைந்துகொண்டே, புன்சிரிப்போடு கைகூப்பி 'வணக்கம்' சொன்னாள் உமா. " 'செல்லை ஆஃப் பண்ணி வச்சிருக்கார் போல உங்க பிள்ளை. அதான் குமார்கிட்ட உங்க அட்ரஸ் கேட்டு வாங்கிண்டு வரேன். ஒரு முக்கியமான விஷயம் சொல்லணும்", என்று சொல்லிக் கொண்டே தயங்கித்தயங்கி உள்ளே வந்தவள், உட்காரச்சொன்னதும் சோபாவின் நுனியில் உட்கார்ந்து கொண்டாள். திடீரென்று அவள் புறப்பட்டு வந்ததை நாங்கள் தவறாக நினைத்து விடப்போகிறோமே என்ற அக்கறை தெரித்தது அவள் வார்த்தைகளில். அப்போதுதான் அந்த குமார் பையன் வீட்டுக்கு வந்து பலநாட்கள் ஆகியிருந்தது நினைவுக்கு வந்தது.

மரியம் அறைக்குள் உறங்கிக்கொண்டிருந்த வசந்த்தை எழுப்பப்போனாள். கதவைத் தட்டியதும், "என்னம்மா?", என்று அலுத்துக் கொண்டே தூக்கக் கலக்கத்துடன் திறந்தவனிடம், "உமா வந்திருக்குப்பா. உன்னோட பேசணும்போல. என்னவோ ஏதோ தெரியல்ல. வந்து பேசு, வா", என்றாள் குசுகுசுவென்று. "உமாவா?", என்று அறைக்குள்ளேயிருந்து தலையை நீட்டி அறையைப் பார்த்துவிட்டு மீண்டும் உள்ளே உடை மாற்றிக் கொள்ளப்போய்விட்டான். மரியம் சமையலறைக்குள் போய்விட்டாள்.

எதிரில் சோபாவில் உட்கார்ந்திருந்த உமாவைப் பத்தி எல்லாமே தெரிஞ்சிருந்தும் ஏன் எனக்கு அவளோடு சகஜமாகப் பேச முடியவில்லை என்று நினைத்துக்கொண்டே உட்கார்ந்திருந்தேன். ஒரு முறை அவள் முகத்தைப் பார்த்து சிரித்தேன். என்ன செய்வது என்று தெரியாமல், எழுந்து டேபிள் ·பேனின் வேகத்தைக் கூட்டி உமாவின் பக்கம் திருப்பி வைத்தேன். வெயிலில் வந்திருந்தவளின் முகம் சிவந்து முத்துமுத்தாக வியர்த்திருந்தது.

நல்ல எலும்பிச்சை நிறம். அளவான உயரமும் உயரத்திற்கேற்ற பருமனுமாக இருந்தாள். நெற்றியில் ஸ்டிக்கர் போட்டுக்குமேலே திருநீரு சின்னதாக. வலது மூக்கில் குட்டிச் சிவப்புக் கல் பளபளத்தது. வலது கையில் ஒரே ஒரு மெல்லிய பொன்வளையல். இடக்கையில் குட்டி கைக்கடிகாரம். வாயைத் திறந்து பேசவே வேண்டாம். ஐயர் பெண் என்று உருவத்தைப் பார்த்ததுமே சொல்லி விடலாம். கையை விரித்து, பின் மடித்துத் திருப்பி, விரலில் இருந்த மோதிரத்தைத் திருகி, மீண்டும் கையை விரித்து, மடக்கி ஏதேதோ செய்தபடியிருந்தாள். நடுவில் ஒரு முறை என்னைப்பார்த்துச் சிரித்தாள்.

நல்லவேளை, கருப்புக்கு அருகில் இருந்த என் நிறத்தைப் பெறவில்லை  வசந்த் . அவன் மாரியாவின் நிறம். உமாவுக்கு மிகவும் பொருத்தம். மரியாவைப்போலவே அவனுக்கும் அழகான அடர்த்தியான சுருட்டை முடி என்று நினைத்துக் கொண்டே என் வழுக்கை விழுந்த தலைத் தடவிக் கொண்டேன்.
 
உமாவை தான் முதன்முதலில் சந்தித்தது முதல் ஒவ்வொன்றையும் என் மகன் வசந்த் என்னிடமும் என் மனைவி மரியாவிடமும் சொல்லியிருந்தான். என் தங்கை மகள் ஷீலா உமாவுடன் தான் வேலை பார்த்தாள். வசந்த் போன வருடம் ஆபீஸில் வடநாட்டுச் சுற்றுப்பயணத்திற்கான ஏற்பாடுகளை ஏற்று நடத்தினான். ஒரு பெரிய கூட்டமே போகவிருந்தது.

டிக்கெட் ஏற்பாடுகள் செய்தது ஷீலா. டிக்கெட்டுகளைப் பெற்றுக்கொள்ள ஷீலா வேலை செய்த மௌண்ட் ரோட் டிராவல் ஏஜெண்ட் ஆபீஸ¤க்குப் போயிருக்கிறான் வசந்த். ஷீலா அப்போதுதான் உமாவை 'சிநேகிதி', என்று அறிமுகப்படுத்தியிருக்கிறாள். அவசரத்தில் இருந்த வசந்த் அன்று உமாவைச் சரியாகப் பார்க்கக்கூட இல்லையாம்.

அடுத்த வாரமே ஒரு நாள் கன்னிமெராவில், வசந்த்தைப் பார்த்த உமா, 'ஹலோ', என்றாளாம். இவனோ முழித்திருக்கிறான் திருதிரு வென்று. முகங்களையும் பெயர்களையும் நினைவில் வைத்துக் கொள்வதில் அப்படியே என்னைக்கொண்டு பிறந்திருந்தானே என் மகன்!

"நீங்க,..", என்று இழுத்தவனிடம், ஷீலாவைப்பற்றியும், ஆபீஸ்பற்றியும், ஒரு வாரம் முன்பு நடந்த சந்திப்பைப் பற்றியும் நினைவூட்டியிருக்கிறாள். அதன் பிறகு, விடாமல் வசந்த் பேசிக்கொண்டே இருந்திருக்கிறான். அன்று புத்தகங்கள் பற்றியும் அவரவர் புத்தக ரசனை பற்றியும் பொதுவாகப் பேசிவிட்டுப் பிரிந்தனராம்.

அடுத்து வந்த வாரங்களில் ஒரே நேரத்தில் நூலகத்திற்குப் போனார்கள். பேசினார்கள். லத்தின் அமெரிக்க இலக்கியம், மொழி பெயர்ப்பு இலக்கியம் என்று தொடங்கி பின் நவீனத்துவம், அந்த இஸம் இந்த இஸம் என்று மணிக்கணக்காக மரத்தடியில் உட்கார்ந்து பேசியதில் இருவரிடையே ரசனையில் இருந்த ஒற்றுமையில் மகிழ்ந்து, வேற்றுமையில் வியந்து மீண்டும் மீண்டும் சந்தித்திருக்கிறார்கள். மாதக்கணக்கில் பேசிப்பழகியதில் புத்தகங்களை மாற்றிக்கொண்டவர்கள் மனங்களையும் மாற்றிக்கொண்டுவிட்டனர்.

ஷீலாவை வசந்துக்கு மணமுடிக்க இரு குடும்பங்களும் நினைத்ததும் வசந்த் அறிவான். பெரியவர்களின் ஆசை என்ற அளவில் தான் அதற்கு மறுப்போ இசைவோ காட்டாமலே இருந்திருக்கிறான். அதை அவன் உணர ஆரம்பித்ததே உமாவை நோக்கி அவனின் மனம் போகத் துவங்கியபோதுதான். பலமுறை தற்செயலாயும் திட்டமிட்டும் சந்தித்துப் பழகியபோது ஒருவர் மீது ஒருவர் காதல் வயப்பட்டனர். ஆனால், இருவருமே மனதை வெளியிடத் தயங்கியிருக்கின்றனர். ஷீலாதான் வசந்த்திற்கு உதவினாள்.

அதற்குப்பிறகு, தேவையென்றால் மட்டுமே சந்திப்பது என்று ஒரு மனதாக முடிவெடுத்த உமாவும் வசந்த்தும் அடிக்கடி போனில் தான்பேசிக்கொண்டனர். அவர்கள் ஒருவர் நலனில் இன்னொருவர் கொண்ட அக்கறையை வியந்தும் மெச்சியும் ஷீலா மணிக்கணக்கில் பேசினாள்.

வசந்த் தன் காதலைப்பற்றி வீட்டில் சொன்னபோது முதலில் தாம்தூமென்று குதித்ததே நான் தான். பிறகு, சீக்கிரமே என் மகனைப் புரிந்துகொண்டேன். அதற்கு உதவியதும் ஷீலாதான். அவளை நினைத்துத் தான் மிகவும் கவலைகொண்டேன். "மாமா, கொஞ்சம் சும்மா இருங்க. இப்ப என்னதான் ஆயிடுச்சு? உங்களுக்கு ஒண்ணு தெரியுமா? ஆரம்பத்துலயிருந்தே எனக்கு தான் வசந்த்தைக் கல்யாணம் கட்ட விருப்பம். அவருக்கு பெரிசா விருப்போ வெறுப்போ இருக்கல்ல. இப்ப, உமாவத்தான் அவருக்குப் பிடிச்சிருக்கு. உமா ரொம்ப நல்ல பொண்ணு, மாமா. என்னயும்விட நல்ல பொண்ணு. அவங்க ரெண்டு பேரும் சந்தோசமா வாழ கர்த்தர் ஆசிர்வதிப்பார்", என்று பெருந்தன்மையாகச் சொல்லிவிட்டாள். அவள் மனதில் இருந்த வருத்தமும் ஏமாற்றமும் மற்றவர்களுக்குத் தெரியக்கூடாது என்று மிகச்சாமர்த்தியமாக மறைத்தாள். அது என்னை இன்னும் வருத்தியது.

அடுத்த தெருவில் தான் இருந்தது என் தங்கை குடும்பம். அடிக்கடி வந்துபோவாள் ஷீலா. இது தெரிந்ததும் இன்னும் அடிக்கடி வந்துபோக ஆரம்பித்தாள். எனக்கும் மரியாவுக்கும் மனவருத்தம் ஏற்படாமலிருக்க அவள் எடுத்த சில பிரயத்தனங்களில் அதுவும் ஒன்று.

உமா ஐயர் பெண் என்று வசந்த் சொன்னதுமே எனக்குக் கொஞ்சம் கவலை வந்துவிட்டிருந்தது. இவன் எதுக்கு வேண்டாத தலைவலியை வாங்கிக் கொள்கிறான் என்று சிந்திக்கத் தொடங்கினேன். ஆனால், இதிலெல்லாம் தான் மூளைக்கு வேலையே இல்லை போலிருக்கிறதே. வீட்டிற்கு ஒரே மகளாம். எனக்காவது மூத்தவன் எங்க மனசுப்போல கல்யாணம் கட்டிக்கிட்டு, பேரனப்பெத்துக் கொடுத்துட்டு, குடும்பத்தோட ஊட்டியில டீச்சரா இருக்கான்.

ஒரே மகள ஜாதிவிட்டு ஜாதி கல்யாணம் கட்ட சம்மதிப்பாங்களான்னு நெனச்சா குழப்பமாவேயிருக்கு. வசந்த் தான் ரொம்ப நம்பிக்கையாப் பேசிட்டு வரான் ஒவ்வொரு முறையும் இதப்பத்தி பேசும்போது. காதலுக்குக் கண் இல்லைன்றது உண்மையோ என்னவோ, ஆனா காதல் வரும்போது குருட்டு நம்பிக்கை அபரிமிதமாதான் வந்துடுது.

" இன்னிக்கி உங்களுக்கு லீவா அங்கிள்?", என்று உமா கேட்டதும், சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லையா, அவள் முகத்தைப்பார்த்து முதலில் அசட்டுச் சிரிப்பு சிரித்தேன். நீயாவது ஒரு வழியாகப் பேசினாயே என்பதுபோல இருந்ததோ என் சிரிப்பு. பிறகு, "இல்லம்மா. சனிக்கெழம, ஆ·ப் டே தானே ப்ரெஸ். ஒரு மணிக்கெல்லாம் வீட்டுக்கு வந்துடுவேன்", என்றேன்.

பதட்டத்துக்கிடையிலும் என்னுடைய தயக்கத்தைப் புரிந்துகொண்டு, தானே இரண்டு வார்த்தை பேச வேண்டும் என்ற இங்கிதம் கருதிப் பேசியது அவளின் பானை நிறைய பண்பிற்கு ஒரு சோற்றுப் பதமாகத் தோன்றியது எனக்கு.

"வசந்த் இதோ, இப்ப வந்துடுவாம்மா", என்று சொல்லிக்கொண்டே மரியம் ஒரு கண்ணாடி டம்ப்ளரில் ஆரஞ்சு ஜூஸை நீட்டியதும் உமா வாங்கிக் கொண்டு, "தேங்க்ஸ் ஆண்டி", என்றாள் புன்சிரிப்போடு. கையில் வாங்கிய ஜூஸை அப்படியே டீபாமேல் வைத்துவிட்டு, வசந்த் வருகிறானா என்று அறைப்பக்கம் பார்த்தாள். "நீ குடிம்மா, அவன் வந்துடுவான்", என்றதும், ஜூஸை எடுத்து ஒரு மடக்கு குடித்துவிட்டு மீண்டும் வைத்துவிட்டாள்.

"உமா, என்ன விஷயம்? வீட்டுல ஏதும் பிரச்சனையா?", என்று பதட்டத்துடன் கேட்ட படி வசந்த் பரபரவென்று ஹாலுக்கு வந்தான். அதற்காகவே காத்திருந்தாற்போல உமாவின் கண்களிருந்து குபுக்கென்று கிளம்பியது. அவளால் பேச முடியவில்லை. "உமா, ப்ளீஸ் அழாதயேன். நா ஹெல்ப் பண்றேன், என்ன விஷயம்? மொதல்ல அதச் சொல்லு", என்று வசந்த் பொறுமையாகக் கேட்டான்.

"எங்க அப்பா அம்மா எனக்கு கல்யாணத்துக்கு வரன் பாக்க ஆரம்பிச்சுட்டான்னு சொன்னேனில்லையா. நாளைக்கி என்னை 'பொண் பார்க்க' வரா. எனக்கு என்ன செய்யறதுன்னே தெரியல்ல. ரொம்ப பயமாயிருக்கு. நம்ம விஷயத்தையும் சொல்லணும். ஆனா, சொல்லவும் துணிவில்ல. என்ன செய்யறதுன்னு ஒரே கொழப்பமா இருந்துது, உங்க செல்லுக்கு அடிச்சு அடிச்சு ஓஞ்சுட்டேன். குமார் தான் கடசீல உங்க அட்ரஸ் தந்தார். வேற வழியில்லாம ஆட்டோ பிடிச்சு நேரா வந்துட்டேன். ஷீலா ஊட்டிக்கிப் போயிருக்கறது அம்மாக்குத் தெரியாது. ஷீலாவப் பாக்கப்போறதாச் சொல்லிட்டு வந்தேன்.வீட்ல இதுவரைக்கும் நான் இந்தமாதிரியெல்லாம் பொய்யே சொன்னதில்ல. அதுவேற கொஞ்சம் உறுத்தலா இருக்கு. ஆனா, இப்ப நாளைக்கி நடக்கப்போறத நெனச்சா தான் எனக்கு வயத்தக் கலக்கறது. இத நிறுத்தறதுக்காவது அவாகிட்ட நாம நம்ம விஷயத்தச் சொல்லியாகணும்போல்ருக்கு. இப்ப என்ன பண்றது வசந்த்?", என்று வசந்த்தைப்பார்த்துக்கொண்டே இடையிடையே என்னையும் பார்த்துக்கொண்டு சொல்லிமுடித்தாள் உமா.

இந்தக் காலத்திலும் இப்படி ஒரு பயந்தாகொள்ளியா? பலவாறாய் யோசித்தபிறகு, பெற்றவர்களை மதிக்கிறாள், அவர்களின் உணர்வுகளையும் மதிக்கிறாள். ஆகவே பயப்படுகிறாள் என்று மட்டும் புரிந்தது எனக்கு. வசந்த் உமாவைப்பற்றி முன்பே வீட்டில் சொல்லிருந்தது உமாவுக்குத் தெரிந்திருந்ததால், அவளால் அதிக கூச்சமோ தயக்கமோயில்லாமல் வர முடிந்திருக்கிறது.

" ஓ கமான் உமா, 'பொண்ணு பார்க்க'த்தானே வராங்க. அதுக்கெதுக்கு இவ்வளவு பதட்டம்? அப்பா, பாத்தீங்களாப்பா, உமாவ எவ்வளவு பயந்தாங்கொள்ளியா இருக்கான்னு?", என்று சிரித்துக்கொண்டே என்னைப்பார்த்துக் கேட்டுக்கொண்டான். நான் என்ன சொல்ல? பேசாமல் பொதுவாகப் புன்னகைத்துவைத்தேன். பதிலை எதிர்பார்த்து ஒன்றும் அவன் சொல்லவில்லை. இருந்தாலும் நான் எவ்விதம் எதிர்வினை செய்ய? அந்தநேரத்தில் எந்த வார்த்தை எப்படிப் பொருள் கொடுக்குமோ என்னவோ. பதட்டத்தில் இருந்த அந்தப்பெண்ணைச் சமாதானப்படுத்தத்தான் வசந்த் இருந்தானே.

"இங்க பாரு உமா, இப்ப நீ உங்க பேரண்ட்ஸ் கிட்ட விஷயத்த சொல்லணும். அதுக்கு நான் கூட வந்தா சரியா வரும்னா, வரேன். இப்பவே கெளம்புவோம். ம்? அவங்ககிட்ட நாம கல்யாணம் பண்ணிக்கப்போறோம்னு சொல்றேன். எப்பவோ சொல்லியிருக்க வேண்டியது. நீ தான் பயந்துகிட்டே இருந்த. எப்படியும் சொல்லவேண்டியதுதானே. இப்பவாவது சொல்லுவோம்."

" இல்ல, அப்பா உங்கள அவமானப்படுத்திப் பேசினாலும் பேசிடுவார். நானே சொல்றேன்", என்றவளிடம்,

"சரி, ஓகே. அதுக்குதான் நேர இங்க வந்து அழறணுமா?", என்று கேட்டு கேலிசெய்து அவளின் மனநிலையை மாற்ற முயற்சித்தான். உமா கொஞ்சமாகச் சிரித்தாள்.

"எனக்கு என்னவோ ரொம்ப பயமாயிருக்கு. உங்ககிட்ட மொதல்ல சொல்லணும்னு தான் தோணிண்டே இருந்துது ராத்தியிலேருந்து, எங்கப்பாவும் அம்மாவும் நம்ம யோசனைய ஏத்துப்பாளான்னே தெரியல்ல. சம்மதம் வாங்கறது ரொம்ப கஷ்டம் தான். என்ன செய்யப் போறேனோ தெரியல்ல", என்று சொல்லிக்கொண்டே மீண்டும் அழக்கிளம்பினாள்.

"உமா ரிலாக்ஸ். இன்னும் நாம அவங்ககிட்ட சொல்லவேயில்ல. அதுக்குள்ள 'கண்க்ளூஷன்ஸ்' வேண்டாமே. பாஸிடிவா திங்க் பண்ணு. உனக்கு பயமாயிருந்தா சொல்லு. நானே வந்து சொல்றேன். கோபத்துல கத்தினா கத்தட்டுமே. இதெல்லாம் ஏற்கனவே நாம எதிர்பார்த்ததுதானே? வா கெளம்பு,.."

"இல்ல வேண்டாம், நானே சொல்லிக்கறேன். இப்ப நான் 'அவுன்ஸ் மாமா' ஆத்துக்குத் தான் போறதா இருக்கேன். அங்க போயி அவர்கிட்ட சொல்லி, அவரையும் கூட்டிண்டு அப்பாகிட்ட சொல்லலாம்னு,..", என்று தன் யோசனையை உமா சொன்னதும்,

"சரி, அப்படியே செய்வோம். வா, நானே அவரு வீட்டுக்குக் கூட்டிட்டுப் போறேன்", என்று கிளம்பினான். உமா கைகூப்பி வணங்கி, எங்களிடம் விடை பெற்றுக் கொண்டு அவன் பின்னாலேயே போனாள்.

இருவரும் வீதியில் கிடைத்த ஆட்டோவில் ஏறிப் போவதை மாடி ஜன்னலிலிருந்து பார்த்துக்கொண்டே நின்றேன். கூடுவாஞ்சேரிக்கு முதன்முதலில் நாங்கள் குடிவந்தபோது அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக இருந்தன வீடுகள்.அத்துவானமாய் இருந்ததால், அப்போதெல்லாம்  கொஞ்சம் பயமாகக்கூட இருக்கும். ஆனால், கடந்த பத்து வருடங்களில் மளமளவென்று முன்னேறி நெருக்கமாக ஏராளமாய் முளைத்துவிட்டிருந்தன.

ஒரே மகள அவங்க இஷ்டத்துக்குக் கட்டிக்கொடுக்கணும்னு நினைப்பாங்களே. நியாயமான ஆசைதானே அது. எதிர்த்துகிட்டா செய்ய முடியும் கல்யாணத்த. பெத்தவங்க ஆசிகளோட நல்லா நடந்தாதானே வாழப்போறவங்க நல்லா வாழ முடியும்.

இவங்க விஷயம் இன்னமும் ஷீலாவோட அம்மாவுக்கும் அப்பாவுக்கும் தெரியாது. பக்குவமாத்தான் சொல்லணும். பாவம், தங்கச்சி, ரொம்ப நம்பிக்கையா இருக்குது. ஆனா, ஷீலா சமாளிப்பாள் அம்மாவ. எனக்கு இன்னொரு மகனில்ல, கட்டிவைக்க. அதுக்கென்ன செய்ய, நல்ல பையனா வெளிய பார்த்து முடிச்சுடலாம். ஷீலாவோட குணத்துக்கும் மனசுக்கும் ஏத்த நல்ல மாப்பிள்ளையா நானே பார்த்து முடிச்சு வைப்பேன்.

உமாவின் வீட்டில் ஒத்துக்கொள்வார்களா மாட்டார்களா என்பது ஒருபுறமிருக்கட்டும். இந்தக் கல்யாணம் நடந்தா பிற்காலத்துல இவங்க ரெண்டு பேருக்கும் இருக்கற பழக்கவழக்கங்களில் உள்ள வித்தியாசம் நிறைய பிரச்சனைகளைக் கொண்டு வரக்கூடுமே ! எப்ப அதைப்பத்திப் பேசினாலும், உமாவோட பழக்கவழக்கத்துக்கு நான் என்னை மாத்திக்கிடுவேன்னு அடிச்சு சொல்லிடறான் வசந்த். நடைமுறையில அதெல்லாம் சாத்தியந்தானா? !

எவ்வளவு பெரும்போக்கானவங்களா இருந்தாலும் கலப்புமணத்தை  உமா வீட்டுல ஆதரிப்பாங்களா? சந்தேகம் தான். அதான் உமா அவ்ளோ பயப்படுது. எனக்கென்னவோ அவங்கிட்டயிருந்து எதிர்ப்பு பலமாத்தான் இருக்கும்னு தோணிகிட்டேயிருக்கு. எது எப்படியோ,. யாருக்கும் மனக்கஷ்டமில்லாம நல்லது நடக்க ஆண்டவன் தான் அருளணும்.

oooOOooo
[ அத்தியாயம் 2 ]

நான் சிங்கப்பூருக்கு வந்தும் அதாச்சு கிட்டத்தட்ட இருபது வருஷம். நெறைய சம்பாதிச்சாச்சு. போன வருஷம் ரிடையரும் ஆயிட்டேன். இங்கயே மாடிக்குடியிருப்பு வீடு வாங்கி பதினைந்து வருஷத்துக்கு மேலேயே ஆயிடுத்து. வெங்கட்டையும் படிக்கவெச்சு நல்ல வேலைல அமர்த்தியாச்சு.

இனிமே ஒரு கடமையும் பாக்கியில்ல, வெங்கட் கல்யாணம் ஒண்ணத்தவிர. அதுக்குதான் ஒத்துக்கவே மாட்டேங்கறானே. நானும் பத்மாவும் சொல்லிண்டேயிருக்கோம். பத்மாவுக்கு தன்னால எப்படியும் அவன வழிக்கிக் கொண்டுவந்துடமுடியும்னு அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை. கரைப்பார் கரைச்சால் கல்லும் கரையும்னு சொல்லியிருக்காளே. ஒருவேள, பத்மா மெதுவா பிள்ளையத் தன் வழிக்குக் கொண்டு வந்துடுவளோ என்னவோ. பார்ப்போம்.

இங்கயே வளர்ந்துட்டதால வெங்கட்டுக்கு இங்க நன்னா ஒன்றிப்போச்சு. நெறைய சிநேகிதர்கள். வேற எங்கயும் தன்னால வாழமுடியும்னு தோணல்லன்றான். எங்கரெண்டுபேருக்கும் ஆரம்பத்துல பிடிச்சிருந்த அளவுக்கு இப்பல்லாம் பிடிக்கல்ல. வயசாறதோல்லியோ, கும்பகோணத்துக்கே போயி அக்கடான்னு கோவில் குளம்னு இருக்கலாமான்னு யோசிக்கறோம். சரி, அதுக்கு முன்னாடி இவனுக்கு ஒரு கல்யாணத்தப்பண்ணி, ரெண்டு வருஷம் கூட இருந்துட்டுப் போலாம்னு பாத்தா, ஒரு வழிக்கும் வரமாட்டேங்கறானே.

எங்க வம்சத்தையே, 'ஒரு பிள்ள வம்சம், ஒரு பிள்ள வம்சம்'னு சொல்லுவா. எனக்குத்தெரிஞ்சு ஆறு தலைமுறைக்கி ஒவ்வொரு தலைமுறைக்கும் ஒரே பிள்ளைதான் பொறந்திருக்கு. எங்கப்பாக்கு நா ஒரே பிள்ளை. தாத்தாக்கு எங்கப்பா ஒரே பிள்ளை. தாத்தாவும் அப்படியேதான். எல்லாருக்குமே ஒரு பொண்ணோ ரெண்டு பொண்ணோ பொறக்கும். ஆனா, ஆண்பிள்ளைன்னு பார்த்தா ஒண்ணுதான்.

என்னோட பொறந்தவா ஒரு அக்கா, ஒரு தங்கை. எனக்கும் ஒரே ஒரு அத்தை இருந்தா. சின்னவயசுல தவறிப்போயிட்டா. ஆனா, எனக்குப் பொண்ணே பொறக்கல்ல. வெங்கட் ஒரே பிள்ளதான் எங்களுக்கு. எங்களோட இறந்தகாலம், நிகழ்காலம் எதிர்காலம் எல்லாமே அவன்தான்னு ஆயிடுத்து. அதனாலேயோ என்னவோ சோதனைகள்னு வரச்சே, அதுவும் வெங்கட் சம்பந்தமா வந்துதோ ரொம்பப் பெரிசாத் தெரியும். அவனுக்கு ஒண்ணுன்னா எங்களால கொஞ்சங்கூடத் தாங்கிக்கவே முடியறதில்ல. வெங்கட்டுக்கு ஒரு சின்னக் காயம் பட்டாக்கூடப் பொறுக்காமுடியா பத்மாவான ஒரேயடியா அழுது அரற்றி ஊரக்கூட்டிப்பிடுவோ.

எங்கப்பா செத்துப்போறச்சே வெங்கட்டுக்கு பதினோரு வயசுதான் ஆயிருந்துது. மெதுவா இன்னும் ரெண்டு வருஷம் கழிச்சு, சிங்கப்பூர்லயே பூணூல் போட்டுடலாம்னு தான் நெனச்சிண்டிருந்தோம். அதுக்குள்ள எங்க அப்பா ரொம்ப ஆசைப்பட்டாறேன்னு, அவர் மறுபடியும் படுக்கைல விழதுடறதுக்குள்ள பண்ணிடணும்னு, அவசர அவசரமா கும்பகோணத்துல சத்திரம் ஏற்பாடெல்லாம் பண்ணி 'ப்ரம்மோபதேசம்' நடந்தது. அவசரத்துல ஏற்பாடு பண்ணினாலும் நன்னாவே பண்ணினோம்.

மறுபடியும், அப்பாவ எங்கக்கா பொறுப்புல விட்டுட்டு சிங்கப்பூருக்குக் கெளம்பிண்டு இருந்தபோது அப்பா என்ன கிட்ட கூப்பிட்டு, " ஸ்ரீநிவாசா, நம்ம வெங்கட்டோட கல்யாணத்தையும் பார்க்கணும்னு ஆசைதான். ஆனா, பகவான் சித்தம் என்னவோ தெரியல்ல. ஆனா ஒண்ண மட்டும் மறந்துடாத. நம்ம வம்சமே ஒரு புள்ள வம்சம். காலத்தோட அவனுக்கு ஒரு கல்யாணத்தப் பண்ணிடு", னு சொன்னார். அதான் அவர் கடைசியா என்கிட்ட பேசினது."விட்டா, வெங்கட்டுக்கு பதினோரு வயசுலயே கல்யாணத்தப் பண்ணிப்பிடுவார் கெழவர்"னு எல்லாரும் அன்னிக்கிகேலி பேசினா.

கடைசில அப்படி அவசர அவசரமா ஏற்பாடு பண்ணி வெங்கட்டோட பூணுல நடத்தினதும் நல்லதாப்போச்சு. எண்ணி ஒரே மாசம் தூக்கத்துலயே போயிட்டார். அடிச்சுப்பிடிச்சுண்டு பறந்து ஓடினேன், அந்திம சமஸ்காரங்கள்ளாம் பண்ணறதுக்கு. ரெண்டு நாள்ள பத்மாவும் வெங்கட்டும் வந்து சேர்ந்துண்டா. ஆசப்பட்டபடி வெங்கட்டோட ப்ரம்மோபதேசத்தையாவது அப்பா பார்த்தாரேன்னு நாங்க எல்லாரும் பேசிண்டோம்.

ரெண்டு வருஷம் முன்னாடிதான் ஒரு நாள் திடீர்னு ஆபீஸ்ல வெங்கட் மயங்கி விழுந்துட்டான்னு போன் வந்துது. பத்மாவும் நானும் என்னவோ ஏதோன்னு ஒரேயடியா பயந்துட்டோம். பதறியடிச்சுக் கிளம்பிண்டேயிருக்கும்போது, வெங்கட்டோட ·ப்ரெண்ட் ரகு போன் பண்ணினான். சிங்கப்பூர் ஜெனரல் ஹாஸ்பிடலுக்கு வந்துடுங்கோன்னு சொன்னான். நான் அன்னிக்கி எப்படித்தான் வழிதவறாம, ஆகிஸிடெண்ட் எதுவும் ஆகாம கார் ஓட்டினேனோ எனக்கே இன்னிக்கி நெனச்சா ஆச்சரியமா தான் இருக்கு. பத்மா நொணநொணன்னு பொலம்பிண்டே வந்தா. பொறுக்கமுடியாம ஒரு தடவ நான் அதட்டினாவுட்டு, தீனமா மொணமொணன்னு ஸ்லோகம் சொல்ல ஆரம்பிச்சுட்டா.

நல்ல வேளையா, அன்னிக்கு சௌம்யாவுக்கு அங்க டியூட்டி. எதேச்சயா நாங்க உள்ளபோறப்பவே பார்த்துட்டா. கிட்ட வந்து என்னன்னு கேட்டா. டூட்டிக்கிடைலயும் சரியான நேரத்துல ஒரு மாரல் சப்போர்ட் கொடுத்தாளே, அதையெல்லாம் மறக்கமுடியாது. சௌம்யா என்னோட அத்தான் மன்னியோட அக்கா பொண்ணு.

பளிச்சினு கண்ணாடி போட்டுண்டு, காது வரைக்கும் சௌகரியத்துக்காக வெட்டின கருங்கேசம், பேண்ட்,சர்ட் போட்டுண்டு மிடுக்கா நின்னா. வீட்டுல இருக்கறச்சே, சல்வார் கமீஸ் தான் போட்டுப்பா. சின்னப்பொண்ணா தெரியும் அப்போ. வெளியில எங்கயும் நிகழ்ச்சிக்கிப் போனா அழகா பொடைவ கட்டிப்பா சௌம்யா.

அத்தனை பதட்டத்துலயும் எனக்கு திடீர்னு ஏன் சௌம்யாவை ரசிக்கத் தோணித்துன்னு தெரியல்ல. ஒருவேள, நிதர்சனத்த மறந்து வேற எதுலயாவது ஒன்றத் துடிச்சதோ என்னவோ மனசு. சில நொடிகள்ளயே என் சிந்தனை ஓட்டத்தோட அபத்தத்தைப் புரிஞ்சுண்டுட்டேன்.

ஒண்ணும் புரியாம என்னவோ ஏதோன்னு பதட்டத்தோடயே தான் இருந்தோம். பத்மாவச் சமாளிக்கவே முடியல்ல. பயப்படாம இருக்கத்தான் முயற்சி பண்ணினோம். ஆனா, முடியல்ல. பதட்டம் விடவேயில்ல. ஒவ்வொரு தெய்வமா வேண்டிண்டு ஒக்காந்திருக்கறதத்தவிர வேற ஒண்ணும் பண்ணமுடியல்ல. பகவான் காப்பாத்திடுவான்னு ஒரு சின்ன நம்பிக்கைய மட்டும் இருக்கப்பிடிச்சுண்டு ஒக்காந்திருந்தோம்.

கொஞ்சநேரத்துல வளையாத பலகை மாதிரி தோளும் அகல மார்பும் நிமிர்ந்த நடையுமா ரகு வந்தான். "இன்னும் டாக்டர் எக்ஸாமின் பண்ணிட்டுதான் இருக்காரு, அங்கிள். வெளியில வந்ததும் தான் தெரியும். பயப்படாதீங்க. ரிலாக்ஸ். ஏதாவது குடிக்கிறீங்களா, வாங்கிட்டு வரேன்",னு கேட்டான்.  பிள்ளைக்கிப் பிள்ளையா நின்னு ரகுதான் பெரும் உதவி, அடுத்து வந்த ஒரு வாரமும். லீவுபோட்டுட்டுன்னா கூடவே ராப்பகலா இருந்தான். நல்ல பையன். தீர்க்கமான பார்வை, செதுக்கிய மாநிற முகம். படிய மறுத்த அடர்ந்த முடி. நல்ல மாடலா வரமுடியும். ஏன் ரகு முயற்சிக்கல்ல?

மறுபடியும் மறுபடியும் என் மனசு வேறு எதிலாவது லயிக்கப் பரபரத்தது எனக்குப் புரிஞ்சுது. நிகழ்காலத்லேருந்து நழுவி எங்கெங்கேயோ போகப்பார்த்தது.

டாக்டர் வந்தார். வெங்கட்டுக்கு மூளைல ஏதோ 'கட்டி'னு சொல்லிட்டார். நின்னுண்டிருந்த பத்மாவுக்கு உடனே மயக்கம் வந்துடுத்து. நின்ன இடத்துல அப்படியே சரிஞ்சுட்டா. சௌம்யா சட்டுன்னு பிடிக்கப்போனா. ஆனா, அதுகுள்ள முழுக்கவே தரைல விழுத்துட்டா. அவளுக்கு வேற உடனே சிகிச்சை பண்ணும்படியாயிடுத்து. ஒரே நாள்ள ஒவ்வொண்ணா பார்த்ததுல எனக்கேகூட மயக்கம் வந்துடும் போலதான் இருந்துது.

வெங்கட்டுக்குக் கொஞ்ச நாளாவே அப்பப்போ தலைவலி, லேசா மயக்கம் எல்லாமே இருந்திருக்கு. ஏன் அலட்சியப்படுத்தினானோ, தெரியல்ல. சொன்னா நாங்க பயப்படுவோம்னு நெனச்சானா, இல்ல என்ன காரணம்னு ஒண்ணும் தெரியல்ல. மொத்தத்துல அலட்சியப்படுத்திட்டான். மூச்சே விடல்லயே அதப்பத்தி யார்கிட்டயும். மறைச்சுட்டான். மருந்துல கரைக்கக்கூடிய 'ஸ்டேஜை'யெல்லாம் தாண்டிடுத்து 'ட்யூமர்'னு டாக்டர் சொல்லிட்டார். மூளைல கட்டின்னு சொன்னதுமே எங்க ரெண்டுபேருக்கும் ரொம்பத்தானே கவலையாயிருக்கும்.

அடுத்த நாளே, ஆபரேஷன் பண்ணி கட்டிய நீக்க வேண்டிய கட்டாயம். ஏன்னா, ஏற்கனவே லேட்டாயிடுத்தோல்யோ, அதான். பணம் பணமாவா செலவாச்சு? தண்ணியான்னா செலவாச்சு. சரி, என்கிட்ட இருந்துது, செலவழிச்சோம். இல்லாதவா என்ன பண்ணுவா? அந்த வகைல பகவான் க்ருபைல பணப்பிரச்சனைன்னு இல்லாம இருந்துதேன்னு எப்பவுமே நெனச்சுப்பேன். பத்மாட்டகூட சொன்னேன் அப்போ. ஆபரேஷன் நல்லபடியா முடிஞ்சுது.

டாக்டர். சான் தான் வெங்கட்ட பத்திரமா எங்களுக்குத் திருப்பிக்கொடுந்திருந்தார். அவரப்பார்த்ததுமே, ரொம்ப நெகிழ்ச்சியாப் போச்சு. மொதமொதல்ல அன்னிக்கிதான் எனக்கு டாக்டர்னா எவ்வளவு உயர்ந்த பிறப்புன்னு தோணினதே. ரெண்டு வாரமானதும் ஒரு நாள் டாக்டராத்துக்குப் போயிட்டு வந்தோம். நெறைய பழங்கள் வாங்கிண்டு, தஞ்சாவூர் ஓவியம் யசோதா கிருஷ்ணா கொண்டு கொடுத்தோம். அவளுக்கு ரொம்பப் பிடிச்சுப்போச்சு. ஒரு குணமான நோயாளின்ற வகையில, நாங்க ஆயிரத்துல ஒரு முகம். அவாளுக்கு எத்தனையோ நோயாளிகள். ஆனா, எங்களுக்கு ஒரே ஒரு பிள்ளையாச்சே.

அடுத்த ஒவ்வொரு வாரமும் செக்கப், தொடர்ந்து ரெண்டு மாசத்துக்கு. அதுக்கப்புறம், ஒவ்வொரு மாசமும் போனோம். அப்படியே ஒரு ஆறு மாசம். அதுக்கப்புறம், ஆறு மாச இடைவெளிக்கப்புறமாப் போனப்பதான், டாக்டர் இனிமே ஒண்ணும் பயமில்ல, குணுமாயிடுத்துன்னு சொன்னார். பெரிய நிம்மதியாச்சு எங்களுக்கு. மறுபடியும் கட்டி வரக்கூடிய சாத்தியங்கள் குறைவுன்னு சொன்னார். கிட்டத்தட்ட ஒரு வருஷம் ஓய்வா ஆத்துலயே தான் இருந்தான் வெங்கட். மறுபடியும் அதே கம்பனில எடுத்துண்டுட்டா அவன. நல்ல திறமைசாலிகள எப்பவும் விட முடியாது அவாளுக்கெல்லாம்.

இப்பதான் ஏழெட்டு மாசமா சாதாரணமா இருக்கான். கட்டியெல்லாம் வராமயிருந்திருந்தா ஒரு வேளை இந்நேரம் அவனுக்கு கல்யாணம் ஆகி ஒரு கொழந்தையும் பொறந்திருக்குமோ என்னவோ. இருபத்தெட்டு வயசுன்றது அப்படியொண்ணும் லேட் இல்ல. ஆனா, இருபத்தியஞ்சு வயசுக்கே பண்ணிடலாம்னுதானே பத்மா ரொம்ப முயற்சி பண்ணினா. உள்ளூர்லயிருந்தும் வெளியூர்லேயிருந்தும்  ஜாதகமா வந்து குவிஞ்சதுல, தேர்ந்தெடுக்கறது தான் கஷ்டாமாயிருக்கும்னு நெனச்சதுண்டு அப்பல்லாம்.. ஒண்ணும் பொருந்திவரல்ல அப்பவே. தொடர்ந்து நெறைய  ஜாதகம் வந்துண்டேயிருந்தது. ஒண்ணும் கூடித்தான் வரல்ல. அதுக்குள்ள தான் பெரிசா ஒடம்புக்கு வந்துடுத்து. ஜாதகம், கல்யாணம் எல்லா பேச்சும் இயல்பாவே ஒரு முடிவுக்கு வந்துடுத்து.

வெங்கட்டுக்கு ஆபரேஷன் ஆனதும் மிச்சத்துக்கெல்லாம் எங்க ரெண்டு பேருக்கும் ஏது நேரம். ஆஸ்பத்திரி, வீடு, மறுபடியும் ஆஸ்பத்திரி, வீடுன்னு நாங்க ரெண்டு பேரும் அலைசுண்டேன்னா இருந்தோம். ஆஸ்பத்திரில எல்லா டாக்டர்களும் நர்ஸ்களும் எங்களுக்கு சிநேகிதாளாயிட்டா.

இப்ப மறுபடியும் வெங்கட்டோட ஜாதகக்கடை எடுக்கலாம்னு ரெண்டு மாசம் முன்னாடி நங்கநல்லூர்ல இருக்கற எங்க சித்தி பொண்ணு மீனா கிட்ட அனுப்பிக்கொடுத்தோம். சென்னைக்குப் போய் நிச்சயம் பண்ணி, கல்யாணமும் முடிக்கலாம்னா, "அப்பா, யாரக்கேட்டு ஜாதகம் கொடுத்தேள். எனக்குக் கல்யாணமே கிடையாது. வேண்டாம். மறுபடியும் ட்யூமர் வராதுன்னு என்ன நிச்சயம்? இன்னொரு பொண்ணோட வாழ்க்கைய வேற பாழாக்கணுமா? இப்போ குணமாயிருக்கு, அவ்ளோதான். மறுபடியும் வந்தா?", னு வெங்கட் ஒரேயடியா கொரல ஒசத்தி காச்மூச்னு கத்தினான்.

பத்மாவும் விடாம, மெதுவா தயங்கித் தயங்கி,"வெங்கட், மறுபடியும் வர ச்சான்ஸ் இல்லன்னு டாக்டர் சொன்னாறேடா",னு கேட்டா.

"மறுபடியும் வர சான்ஸ்  குறைவுன்னு தான் டாக்டர் சொன்னார், வராதுன்னு சொல்லல்ல. அதுக்கு வரவே வராதுன்னு அர்த்தமில்லம்மா."

"ஏண்டா இப்படி படுத்தற. அதெல்லாம் வராதுடா. பகவான் வேணது சோதிச்சுட்டார்."

"ஓஹோ, பகவான் நேர்ல வந்து,'பத்மா பத்மா, இனிமே வெங்கட்டுக்கு ட்யூமர் வராது, வேணது ஒங்களயெல்லாம் சோதிச்சுட்டேன் நா, இனிமே நீ அவனுக்கு ஜோரா கல்யாணம் பண்ணலாம்',னு ஒங்கிட்ட சொன்னாரோ?"

ஒண்ணுமே பேசாம இருந்தா பத்மா.

வெங்கட்டே தொடர்ந்து, "இனிமே, ஒங்க ரெண்டு பேர் வாய்லயும் எனக்கு கல்யாணம்ன்ற பேச்சே வரப்படாது",னு சொல்லிட்டு படீர்னு கதவச்சாத்திண்டு ரூமுக்குள்ள அடைஞ்சுண்டான்.

அடுத்த ரெண்டு நாளைக்கி பத்மா தன்னோட அடுத்த கட்ட நடவடிக்கையா உண்ணாவிரதம் இருந்தா. தண்ணி கூட பல்லுல படாம கொலப்பட்னி. எனக்கேகூட அவளுக்கு 'டிரிப்ஸ்' ஏத்தும் படியாயிடப்போறதேன்னு பயமாத்தான் இருந்துது. ஆபீஸ்லயிருந்து போன் பண்ணி அப்பப்ப என்கிட்ட அம்மா எழுந்துண்டாளா, சாப்டாளான்னு கேட்டுண்டேயிருந்தான், வெங்கட்டும். ஆத்துக்கு வந்ததும், ஒக்காந்துண்டு ஏதேதோ சமாதானம் சொல்லிப் பார்த்தான். ஆனா பத்மா கேக்கல்ல. உண்ணாவிரதத்துல மகாத்மா காந்திக்கி வாரிசான்னா இருக்கான்னு நெனச்சிண்டேன்.  அம்மா சாப்பிடாம இருந்தா வெங்கட்டுக்கு மனசு கேக்குமா, அவனும் சாப்பிடாம இருந்து பார்த்தான். பத்மாவுக்கு அதப்பார்க்கப் பொறுக்கல்ல.

"அம்மா, நீயும் ஒரு பொண்ணுதானே, நெனச்சுப் பாரும்மா. ஒரு வேள எனக்கு மறுபடியும் கட்டி வந்துதுன்னா, வரவளோட கதிதான் என்ன? ம்? நீயே சொல்லும்மா,.."

" அதான் டாக்டரோ குணமாயிடுத்துன்னு சொல்லிட்டார். நீ எங்க ரெண்டு பேரப்பத்தி நெனச்சுப்பார்த்தியா? இருக்கறது நீ ஒருத்தன் தான் எங்களுக்கு. ஒரு பேரனப் பார்க்கணும்னு ஆசை எனக்கும் உங்கப்பாக்கும் இருக்காதா? ம்?"

"உங்க ரெண்டு பேரோட 'பேரன்' ஆசைக்கு ஒரு பொண்ணோட வாழ்க்கையோட விளையாடணுமோ. அதுக்கு நானும் உடன்படணுமாக்கும். என்னம்மா நியாயம் இது?"னு வெங்கட் கேக்கக்கேக்க பத்மா அழுதாள். ஒண்ணுமே சொல்ல முடியல்ல அவளுக்கு.

பெத்தவாகிட்ட வெங்கட்டுக்கு பாசம் நெறைய உண்டு. அதே நேரம் ஒரு நியாயவாதியாவும் பேசறானோன்னு அன்னிக்கி தோணித்து. ஒருத்தருக்கும் கெடுதல் நினைக்காதவன். அதுக்காக நாங்க அப்படியே விட்டுடமுடியுமா என்ன? கண்ணுமுன்னாடி ஒரு வம்சம் அழியறதப்பார்த்துண்டிருக்க முடியுமா.

தனக்கு ஒரு வேள மறுபடியும் மூளைல கட்டி வந்துடுமோ, அப்படி வந்தா வாழவரப்போறவ என்ன பண்ணுவோன்னெல்லாம் இவ்வளவு யோசிக்கறானே, எங்கயோ பேர் தெரியாத மூஞ்சி தெரியா ஒருத்திக்காக இவ்வளவு யோசிக்கறவன் பெத்தவாளோட அபிலாஷைகளையும் புரிஞ்சுக்கணுமோன்னோ, அதுக்கு மட்டும் அவனால முடியல்லயேனு உள்ளுக்குள்ள கோபமா வந்துது.

"பத்மா, நீ எப்பப்பாரு, நீ எதுக்கு பூள்பூள்னு அழற. விடு. இவனோட நம்ம வம்சம் முடிஞ்சுதுன்னு நெனச்சுக்கவேண்டியதுதான். வேற என்ன பண்ண? அவன் நம்ம ஆசைய பூர்த்தி பண்ணுவான்னு எனக்குத் தோணல்ல, நமக்கு வாச்சது அவ்ளோதான்னு விடு", னு பத்மாவ சமாதானம் பண்றாப்ல வெங்கட்டப்பார்த்து திட்டினேன்.

வெங்கட் அப்படியே தொப்னு சோபால ஒக்கார்ந்தான்.

பத்மா அவன சாப்பிடக்கூப்பிட்டா. " அம்மா, நீ சாப்டற வரைக்கும் என்னையும் கூப்டாத",னு சொன்னான். " நீ கல்யாணத்துக்கு ஒத்துக்கோடா கண்ணா, நா சாப்டறேன்"னு பத்மா சொன்னா. அம்மாவும் பிள்ளையும் பண்ணின டிராமால ஒரு கட்டத்துல எனக்கு பயங்கர எரிச்சல்தான் வந்தது.

டேபிள்ள தட்ட வச்சி, பரிமாறினா பத்மா. வெங்கட் வந்து ஒக்காந்துண்டு, "என்னவோ பண்ணுங்கோ. அம்மா இப்பவாவது நீயும் சாப்ட வாயேன்",னு கூப்பிட்டான். எல்லாருமா சாப்பிட்டு முடிச்சோம்.

அன்னிக்கி வெங்கட் கல்யாணத்துக்கு மனசாற ஒத்துண்டானான்னு எனக்கு உள்ளூர சந்தேகம்தான். சரின்னு வெங்கட் அரைகுறையா ஒத்துண்டானே தவிர, பத்மாவுக்குமே அவன் கடைசி வரைக்கும் ஒத்துழைக்கணுமேன்னு கவலை இருந்துண்டேதான் இருந்தது.

பத்மா அன்னியிலேயிருந்து மும்முரமா போன், சாட், மெயில்னு மீனாவ நிறைய வேலை வாங்கினா. சென்னைல இருக்கற ஒரு பொண்ணையும் விடாமல் சல்லடபோட்டுச் சலிச்சு எடுத்தா. பார்த்துப்பார்த்து பத்மாவுக்கு 'பொருத்தம்' பார்க்கவே வந்துடுத்து. அவ்ளோ ப்ராக்டீஸ். உள்ளூர்ல ஏற்கனவே பார்த்து வச்சிருந்த பொண்களையெல்லாம் ஒதுக்கிட்டா. எப்படியும் அவாள்ளாம் ஒத்துவரமாட்டானு அவளுக்குத் தோணிப்போச்சு.

சந்தேகத்துக்கு இடையில எனக்கு ஒரு சின்னூண்டு நம்பிக்கையும் வந்தது. எப்படியும் வெங்கட்டுக்கு ஒரு கல்யாணத்தைப் பண்ணிடலாம். வம்சம் பட்டுப்போகாது. நானும் பத்மாவும் ரகசியமா கனவுலேயே அவனுக்குக் கல்யாணம் பண்ணி, பேரனக் கொஞ்சினோம்.

தன் பேர்ல அவனுக்கிக்கிருக்கற பாசத்த பத்மா தனக்குச்சாதகமா உபயோகிச்சுண்டு வாவன் சம்மதத்த வாங்கிட்டாளேன்னு தான் வெங்கட் நெனச்சிண்டிருந்தான்னு தோணித்து. வெங்கட்டுக்கு பத்மா பேர்ல உள்ளூர கோபம்னு புரிஞ்சுது. எங்க ரெண்டு பேரோடையும் ரெண்டு மூணு நாளைக்கி அவன் பேசவேயில்ல. ஏதோ யோசிச்சுண்டே இருந்தாப்ல இருந்தான். அவனோட மனசுல என்னதான் ஓடறதுன்னு கண்டுபிடிக்கவே முடியல்ல. எனக்கு யூகிக்கவும் தெரியல்ல. ஆனா, ஏதோ யோசனை மட்டும் தொடர்ந்து ஓடறது அவனுக்குள்ளன்னு தெரிஞ்சது. எப்டியாவது கல்யாணம் மட்டும் நல்லபடியா நடக்க அந்த வேங்கடாசலபதிய வேண்டிண்டேன்.

oooOOooo
[ அத்தியாயம் 3 ]

தன்னோட வேல பாக்கற ஷீலாவாத்துக்குப் போயிட்டு வரேன்னு அன்னிக்கிக் கிளம்பினாளே என்னோட சீமந்தபுத்திரி உமா, திரும்பிவரச்சே 'அவுன்ஸ்' மாமாவோட வந்தா. வழிலதான் மீட் பண்ணினாளா இல்ல, என்னன்னு அப்போப் புரியவேயில்ல. வேற ஏதாவது பிரச்சன? என்னவோ ஏதோன்னு கொஞ்சம் கொழம்பித்தான் போயிட்டேன். ஒண்ணுமே தெரியல்ல.

ஷீலாவோட வீடு கூடுவாசேரிலன்னா இருக்கு, இவதான் வடபழனிக்கிப் போனாளா இல்லை, அவுன்ஸ் தான் கூடுவாஞ்சேரிக்கி வந்துதானு ஏதேதோ யோசிச்சேன். மொதல்ல எனக்கு ஒண்ணுமே புரியல்ல.

"என்ன அகிலா, நாணு ஆத்துல இருக்கானோல்யோ?"னு கேட்டுண்டே உள்ள வந்தார் அவுன்ஸ். "ம், இருக்கார், தூங்கறார். எழுந்துக்கற நேரம் தான். வாங்கோ, சௌக்கியமா?",னு கேட்டுண்டே உமாவைத்தான் பார்த்தேன். "என்னடீ, இவர எங்கடி மீட் பண்ணின?", னு ரகசியமா நாங்கேட்டத கொஞ்சங்கூட சட்டையே பண்ணிக்காம, விடுவிடுன்னு பாத்ரூமுக்குள்ள போயிட்டா.

அவுன்ஸ் ரொம்ப ஸ்வாதீனமா உள்ள வந்து ·பேனைப் போட்டுண்டு தோள்ள கிடந்த ஜோல்னாப் பைய முன்னால மடியில தூக்கி வச்சிண்டு, சேர்ல ஒக்காந்துண்டார். மூக்குக்கண்ணாடிய கீழ்மூக்குல சரிய விட்டுண்டு நேர அங்கயிருந்து அடுப்படிய நோக்கி நகரப்போனஎன்னப்பார்த்து, "காபி வேண்டாம். ஜில்லினு ஒரு டம்ளார் மோர் போறும்", னு சொன்னார்.

அவுன்ஸோட பஞ்சடைஞ்ச கண்ணப்பார்த்தா பத்து வருஷம் முன்ன செத்துப்போன எங்கமாமா ஞாபகம் தான் வரும் எனக்கு எப்பவும். எங்க மாமா இவரப்போல ஒல்லி கெடையாது. ஆனா, வழிச்சு பின்னோக்கி வாரின முடியெல்லாம் இதே மாதிரிதான் அவருக்கும்.

"ஏதுடா, இவன் காபி வேண்டாங்கறானேன்னு பாக்கறியா",னு வேற கேட்டுண்டார். "என்ன வெயில் அடிக்கறது, நானே காபி வேண்டாம்னு சொல்றேன்னா, வெயில் கடுமைன்னு தானே அர்த்தம்",னு தானே பதிலும் சொல்லிண்டார். அவரோட வ்யாக்யானங்களக் கேட்க கூடத்துல யாருமில்லயேன்னு அவருக்கு ஒண்ணும் லட்சியமாயில்ல.

உமா மூஞ்சி, கை கால் அலம்பிண்டு வந்திருந்தா. அவுன்ஸப் பார்த்தா ஏதோ சேதியோட வந்திருக்காப்ல இருந்தது. உமாவும் கூடவே வந்தது தற்செயலா இல்ல முன்னேற்பாடா, ஒண்ணும் யூகிக்க முடியல்ல. உமா அவரோட வளவளன்னு பேசுவோ எப்பவும். ஏன் பேசாம இருக்கா? வழியெல்லாம் வேணது பேசியாச்சோன்னு நெனச்சுண்டேன்.

"யாரு, மணியா?"னு கேட்டுண்டே நெகிழ்ந்து அவிழ்ந்த வேஷ்டியக் கட்டிண்டே இவர் வந்தார். "உங்களுக்கு காபி கலக்கவா?"னு கேட்டதக் காதுலயே வாங்கிக்கல்ல. "மணி ஏது இவ்வளவு தூரம்?"னு கேட்டுண்டே பக்கத்துல இருந்த நாற்காலில போய் ஒக்காந்துண்டார். "ம், இருக்கே விஷயம். நாணு நீ வேணா காபி கீபீ சாப்டு வாயேன். நா சாவகாசமாப் பேசிட்டுதான் கெளம்புவேன்",னு சொன்ன அவுன்ஸை ஒரு மாதிரியா உத்துப் பார்த்தார் இவர். சரின்னு சொல்லிட்டு எழுந்து பாத்ரூமுக்குள்ள போனார் இவர். அவுன்ஸ் எழுந்து ஜன்னல் கிட்டபோய் எட்டிப்பார்த்துண்டிருந்தார்.

"அப்பாடா, ஆறு மணியாட்டமா இருக்கு, என்ன வெயில்", னு சொல்லிண்டே மறுபடியும் வந்து உக்காந்துண்டார். மொகத்தத் தொடச்சிண்டே திரும்பி வந்த இவர், "ம், அப்பறம்? என்ன செய்தி?", னு எடுத்துக்கொடுத்தார் .

"உமா, வா. இங்கன்னா இருக்கணும் நீ. உள்ள இருந்தா எப்டி, ம்?", னு கூப்டதுமே உமா ரூம் வாசல்ல, ஹாலப்பார்த்தமாதிரி ஒக்காந்துண்டா. ஏதோ இருக்குன்னு நான் யோசிச்சது உறுதியாப்போச்சு. நானும் இவருக்குக் காபியையும் அவுன்ஸ¤க்கு மோரையும் கொடுத்துட்டு சமையக்கட்டு வாசல்ல ஹாலப்பார்த்து உக்காந்துண்டேன்.

"நாணு, நா சொல்றத பொறுமையாக்கேக்கணும் நீ. நெறைய புத்திமதி உமாக்கு நான் சொல்லிட்டேன். இப்ப நீ கோபப்படாம நிதானமாக்கேளு. உமா சார்புலதான் ஒரு சேதி சொல்லப்போறேன்",  னு பீடிகைபோட்டுண்டே இருக்கறப்ப, இவர் திரும்பி பொண்ண ஒரு பார்வை பார்த்துண்டார். உமா டக்குன்னு தலையக் குனிஞ்சுண்டுட்டா. உமா பத்தின விஷயமா?எனக்கு அப்பத்தான் வயத்துல புளியக் கரைக்க ஆரம்பிச்சது. 

"உமாவுக்கு உன்கிட்ட சொல்ல பயம். அதுக்குத்தான் நான்,,",

"விஷயத்தச்சொல்லு மணி",னு இவர் அவசரப்படுத்தினார். அவருக்கும் என்னப்போலவே படபடப்பு வந்துடுத்தோன்னு நான்நெனச்சுண்டேன்.

"வசந்த்னு ஒரு பையன். இவா ஒருத்தர ஒருத்த விரும்பறா. நாமளாத் தேடிப்பார்த்தாக்கூட இத்தன நல்ல பிள்ளையப் பார்த்துப்பண்ணி வைப்போமான்றது சந்தேகம். இப்பதான் பார்த்தேன் அவன. வருஷக்கணக்கப் பழகினாதானா, அரை மணிபோறாதோ ஒரு பயல எடைபோட,.."

மேற்கொண்டு பேசவிடாம, இவர், "நிறுத்து. இது எத்தன நாளா? இதுக்கெல்லாம் நீயும் கூட்டாடா மணி? உனக்கு நான் என்னடா கெடுதல் பண்ணினேன்?"னு சத்தமாக் கேட்டார்.
"நாணு, இதோ பார், எனக்கு இப்ப ஒரு மணிநேரம் முன்னாடிதான் விஷயமே தெரியும். உங்கிட்ட சொல்ல பயந்தா உமா. அவளுக்கு ஹெல்ப் பண்ணலாம்னுதான். மத்தபடி இதுக்கும் எனக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்ல",னு அவுன்ஸ் சொல்றதுக்குள்ள,"பாவி",னு கத்திண்டே இவர் எழுந்துண்டார்.

அப்போதான் உமா எழுந்து வந்து," அப்பா,ப்ளீஸ் அவுன்ஸ் மாமாவ ஒண்ணும் சொல்லாதீங்கோ. பாவம், நான் பயந்ததாலதான் வந்தார். இப்ப அனாவசியமா அவமானப்படறார்",னு ரொம்ப தைரியமாச் சொன்னா. என்னால நம்பவே முடியல்ல. இவ்வளவு துணிச்சலாப்பேசி உமாவ நான் பார்த்ததேயில்ல. அதிர்ச்சியா இருந்தது.

நாம்பெத்த பொண்ணுதானா பேசறதுன்னு எனக்கு ரொம்ப நேரத்துக்கு சந்தேகமாப்போயிடுத்து. உமாவா? உமாவான்னு அலறித்து எம்மனசு. இவளா இந்தமாதிரி காரியமெல்லாம் செஞ்சிருப்பான்னு ஒரேயடியா உள்ளுக்குள்ளயே மாஞ்சுபோனேன். என்னோட கண்ணையும் காதையுமே என்னால நம்ப முடியல்ல.

இவர் உமாவ மொறச்சுண்டே அப்படியே மறுபடியும் ஒக்காந்துண்டார். கொஞ்சநேரத்துக்கு யாரும் ஒண்ணுமே பேசல்ல. அவுன்ஸ் தான் மெதுவா தொண்டையச்செருமிண்டு," நாணு உன்னோட கோபம் வருத்தம் எல்லாம் புரியறது. ஆனா, உமா தப்பா ஒரு முடிவெடுப்பான்னு நான் நெனக்கல்ல. பெத்தவன் நீ,. நீயும் அவ மேல நம்பிக்கை வை. வசந்த் ரொம்ப நல்ல வேலைல இருக்கான். மரியாத தெரிஞ்சவனாவும் இருக்கான். கிருஸ்தவனா இருந்தாலும்,.",னு சொல்லுண்டே போறபோது, "ஓ, அதுவேறையா,.ம் அப்பறம் இன்னும் வேற என்னென்ன இருக்கு?"னு இவர் தூக்கத்துல பேசறமாதிரி கண்கலங்கக் கேட்க ஆரம்பிச்சு, ரொம்பக் கோபமா முடிச்சார்.

"மணி, உமா எனக்கு இருக்கற ஒரே கொழந்த,.."னு மேற்கொண்டு ஏதும் சொல்றதுக்கு முன்னாடி, நான் கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்கல்ல, கொழந்த மாதிரி அழுதுட்டார். "கண்ணுக்குள்ள வச்சு வளத்துண்டு வரேன். அவளுக்கு எது நல்லது எது கெட்டதுன்னு நானும் அகிலாவும் பார்த்துப் பார்த்து செஞ்சிண்டு வரோம். நாளைக்கி பொண் பார்க்க வரா. மாப்ள அமெரிக்கால இருக்கான். நெறைய சம்பாத்யம், போட்டோல பார்க்க ராஜாவா இருக்கான். அவா குடும்பம் எப்பிடியாப்பட்ட குடும்பம் தெரியுமா? நானும் எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டாலும் நல்ல எடம்னு முடிக்கப்பார்க்கறேன். எப்படியும் முடிச்சுடலாம்னு தான் நம்பறேன். இப்பிடி குண்டத் தூக்கிப்போடாறாளேடா,.", னு சொல்லிண்டே போனார் கண்ணத்தொடச்சிண்டே.

உமாவப் பளார் பளார்னு நாலு அறைவிடலாமான்னு வந்துது எனக்கு. திரும்பி அவ மூஞ்சியப்பார்த்தேன். உமா மூஞ்சியே நன்னாயில்ல. உள்ளுக்குள்ள ரகசியமா அழறாப்போல இருந்தா. அவ குனிஞ்சிண்டு இருந்ததால என்னால அவ மூஞ்சியச் சரியாப்பாக்க முடியல்ல.

"நாணு அதான், அதான் பிரச்சனையே. உமாவுக்கும் சில ஆசைகள் இருக்கும்னு நீ நினைக்கறதேயில்ல. அவ போக்குக்கு அப்படியே விட்டுடுன்னா சொல்றேன். கொஞ்சம் அவபக்க நியாயத்தையும் கேளுன்னு மட்டும் தான்,.."

திடீர்னு இவர் மடேர் மடேர்னு தலையில அடிச்சுண்டார். அவுன்ஸ் டமால்னு எழுந்துண்டு இவரோட கைப்பிடிச்சுண்டே,"நாணு, இப்ப என்ன ஆச்சுன்னு இப்படி இமோஷனலாகற",னு கேட்டு, சமாதானப்படுத்தி, என் பக்கம் பார்த்து,"அகிலா கொஞ்சம் குடிக்க இவனுக்கு ஜலம் குடேன்", னு சொன்னதுமே ஓடி போயி டம்ப்ளர்ல தண்ணி கொண்டுவந்து கொடுத்தேன். மடக்மடக்னு குடிச்சார் இவர். அதுக்கப்புறம், தரையையே வெறிச்சுப்பார்க்க ஆரம்பிச்சுட்டார். தீவிரமா யோசிக்கும் போது அப்படித்தான் பண்ணுவார்.

மௌனமா என்பக்கம் கையசைச்சுண்டே அவுன்ஸ் கிளம்பினார். டக்கென்று இவரும் எழுந்துண்டார். செருப்பைப் போட்டுண்டே," அகிலா, நான் அண்ணாக்கு போன் பண்ணிட்டு இதோ வந்துடறேன்",னு சொல்லிண்டே அவுன்ஸோட போனார்.

கதவைச்சாத்திட்டு உள்ளே வந்தபோது உமா ரூமுக்குள்ள போயிட்டா. கிட்டப்போய்,"உமா, என்னடி இதெல்லாம்? கருவேப்பிலக் கொத்தா ஒண்ணே ஒண்ணுன்னு ஒன்ன எப்படியெல்லாம் வளர்த்தோம்,"னு கேக்கறதுக்குள்ள எனக்கு அழுகையும் கோபமும் பொத்துண்டு வந்துது. "அம்மா, இப்ப என்னம்மா ஆச்சு? ஒண்ணுமில்லாதத நீங்க ரெண்டுபேரும் ரொம்பப் பெரிசு பண்றேள்மா",னு சொன்னா.

அடுத்த நாள் கார்த்தால, தரகர் வந்து, பிள்ளையாத்துக்காரா பொண்பார்க்க வரல்ல, அவாளுக்கு வேற எடம் முடிவாயிடுத்துன்னு சொல்லிட்டுப்போனார். மத்தியானம் மச்சினர் வந்தார். அவர் தூங்கி எழும்போது அவுன்ஸ¤ம் வந்து சேர்ந்தார்.

எல்லாரும் ஹால்லதான் இருந்தோம். உமாவக் கூப்டார் மச்சினர். "இங்க பாரு உமா. மணி விவரமெல்லாம் சொன்னான். நம்ம குடும்பத்துல இதெல்லாம் நடந்ததில்ல. நா உயிரோட இருக்கற வரைக்கும் இதெல்லாம் நடக்கவிடவும் மாட்டேன். நீ இனிமே வேலைக்கிப் போகவேண்டாம்னு முடிவு பண்ணியிருக்கோம்", னு சொன்னார்.

எல்லாருக்கும் காபி எடுத்துண்டி வர அடுப்படிக்குப் போனேன். பின்னாலயே வந்த அவுன்ஸ்,"அகிலா எதுக்கு இப்ப துர்வாசரக் கூப்டான் நாணு? நானும் வேண்டாம்னு நேத்திக்கி எவ்வளவோ எடுத்துச்சொன்னேன். இதையெல்லாம் நீயாவது கொஞ்சம் சொல்லப்டாதா? இவ்வளவு காட்டமா நியாயம் பேசறானா,.. இவம்பொண்ணு கௌசல்யா என்ன பண்ணினா? ஒன் நாத்தனார் ராஜி பையன், அவம்பேரென்ன, ம், கண்ணன்? ஆங்க் கண்ணன், அவனோட ஊரெல்லாம் சுத்தினா. ஆத்துல எல்லார் காதுல விழவும், ஒரே குலமாவும் ஜாதியாவும் போச்சு, இவாளா முடிவு பண்ணினாப்ல கல்யாணத்த முடிச்சு வச்சா. இப்போ பெரிசா மார்தட்டிண்டு பேசறான்", னு குசுகுசுன்னு மச்சினரப்பத்தி எங்கிட்ட சொன்னார். "ப்ச், என்ன செய்ய?", னு நான் சொல்லிண்டேன் பொதுவா. "இப்ப உமா என்ன பெரிசாத் தப்பு பண்ணிட்டானு வேலைக்கிப் போகாத, கால ஒடிப்பேன், கைய ஒடிப்பேன், மாயவரத்துக்கு கூட்டிண்டு போயிடறேன்னு குதிக்கறான் இவன்? அவனோட நாணுவும் சேர்ந்துண்டு ஆடறான்".

நியாயமாதான் எனக்கும் பட்டது. பெத்த வயிறாச்சே, உமாவுக்கும் சில ஆசையிருக்கும்னு என் புத்திக்கு புரிஞ்சாலும் மனசுக்கு இன்னும் அந்தப்பக்குவம் வரல்லயேன்னு. ஆனா, எப்படியும் இவர எதிர்த்துண்டு, மச்சினர எதிர்த்துண்டு நான் உமாவுக்குப் பரிஞ்சு பேச மட்டும் மாட்டேன். எனக்கேகூட இதுலயெல்லாம் அவ்வளவா இஷ்டமில்ல. அவளுக்கு எது நல்லது எது கெட்டதுன்னு எங்க ரெண்டு பேருக்கும் தெரியாதா என்ன? அதென்னெ அப்டித் தானே ஒரு தொணையத் தேடிக்கறது?

ஒவ்வொருத்தாரா காபிகொடுத்துண்டு வந்தேன். "பெரியப்பா, நா வேலைய மட்டும் விடமாட்டேன். உங்க எல்லாரோட விருப்பத்துக்கு மாறா நான் ஒண்ணுமே பண்ணிட மாட்டேன். சென்னையிலயே தான் இருப்பேன்",னு சொன்னா.

உமாவோட வார்த்தைகள்ள இருந்த தெளிவும் உறுதியும் அவரை மேற்கொண்டு பேசமுடியாதபடிக்கு ஆக்கிடித்து. அவர் அவ அப்படியெல்லாம் பேசுவோன்னு கொஞ்சம் கூட எதிர்பார்த்திருக்க மாட்டார். அவன்  ஒண்ணுமே பேசாததைப்பார்த்து ரூமுக்குப் போயிட்டா உமா.

"ஓஹோ அப்படியா?", னு சொல்லிண்டே கொஞ்ச நாழி முள்ளுமுள்ளா வளர்ந்திருந்த தாடிய சொரசொரன்னு தேய்ச்சுண்டே யோசிச்சார் மச்சினர். அண்ணா மொகத்தையே பார்த்துண்டு நின்னார் இவர், அரசனின் கட்டளைக்குக் காத்திருக்கும் அடிமையைப்போல. "ஏதோ நாஞ்சொல்றதயெல்லாம் சொல்லிடேண்டா. இனிமே மேற்கொண்டு பார்த்துக்கவேண்டியது நீதான். அகிலா, வெளில கொஞ்சம் வேலையிருக்கு. நான் கெளம்பறேன்."

அப்படியே ராத்திரி ரயிலுக்கு ஊருக்குப் போறதச்சொல்லிண்டு அப்பவே அவுன்ஸக் கூட்டிண்டு கிளம்பிட்டார் மச்சினர்.

நேர போய் வசந்த்தையும் அவனோட அப்பா ஹ்ருதயராஜையும் பார்த்துப் பேசினாளாம். மொதல்ல கொஞ்சம் சண்டை வராப்ல இருந்துதாம். அதுக்கப்புறமா," உமாவ ஊரவிட்டே கிளப்பிண்டு போயிடுவோம். அதெல்லாம் ஒரு பெரிய விஷயமேயில்ல. அவளோட வேலையோ மத்ததோ எங்களுக்கு லட்சியமில்ல",னு சொன்னதும், அந்தப்பையன் "உமாவோட வேலை அவளுக்கு முக்கியம். அது அவளோட எதிர்காலத்துக்கும் தன்னம்பிக்கைக்கும் ரொம்ப முக்கியம். ப்ளீஸ் அப்படியெல்லாம் செய்யாதீங்க, இனிமே நாங்க மீட் பண்ணல்ல, பேசிக்கல்ல", னு சொன்னானாம். அப்போதான்,"அப்டின்னா நீ ஊரவிட்டுப் போயிடு",னு சொல்லியிருக்கார் மச்சினர். ஒரு வாரம் கெடுவாம்.

வேலைய ரிஸைன் பண்ணிட்டு பெங்களூருக்குப் போய் வேற வேல தேடிக்கறேன்னு வாக்குக்கொடுத்துட்டானாம் அவன். ஒரே வாரத்துல சொன்னமாதிரியே செஞ்சிட்டான்.

உமாதான் பட்டினி கெடந்தா ரெண்டு மூணு நாளைக்கு. அழுது அழுது மூஞ்சி செவந்து வீங்கிப்போயிருந்து. ஆபீஸ¤க்கும் போகவேயில்ல. மூணு நாளாச்சு. அவள அப்படிப்பார்க்க எங்க ரெண்டு பேருக்கும் ரொம்ப வருத்தம்தான். ஆனா, என்ன செய்ய? இதுக்கெல்லாம் மசிஞ்சு குடுத்துடாதன்னு அவண்ணா சொல்லிட்டுப்போயிட்டார். இவரும் பல்லைக்கடிச்சுண்டு தான் இருந்தார். நானும் உள்ளுக்குள்ள அழுதுண்டு இருக்கும்படியாயிடுத்து.

oooOOooo
[ அத்தியாயம் 4 ]

வெங்கட் வந்திருந்தான் ஞாயிற்றுக்கிழமையன்று. முகம் ரொம்பவே வாடியிருந்தது. 'ஹாய்', என்றபடி நிமிர்ந்து அவனைப் பார்த்ததுமே, "ஆர் யூ ஆல்ரைட்", என்று தான் கேட்டேன். "ப்ச்", என்று சலித்துக்கொண்டே சோபாவுக்குள் புதைந்தான். என்ன பிரச்சனை இவனுக்கு? மீண்டும் உடம்பு படுத்துகிறதோ, இல்லை புதிதாய் வேறு ஏதும் பிரச்சனையோ? என்று சிலநொடிகளுக்குள் பலவிதமாக யோசித்துவிட்டிருந்தேன். "என்ன உடம்புக்கு எதுவும் இல்லையே?", என்று கேட்டதும், "சௌம்யா, ·பிஸிகலி ஐ'ம் பர்பெக்ட்லி ·பைன்", என்றான்.

பேசாமல் முகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். சில நிமிடங்களில், "மனசுதான் சரியில்ல சௌம்யா", என்று தானே ஆரம்பித்த்தான். மெதுவாக மனம் திறந்து தானே சொல்லட்டும் என்று காத்திருந்தேன்.

ரகு ஊரில் இல்லை. அவன் இருந்தால் என் நினைப்பே இவனுக்கு வந்திருக்காது. வேலை விஷயமாக அடிக்கடி துபாய்க்குச் செல்லவேண்டியிருந்தது அவனுக்கு. போய் ஒரு மாதமாகிறது. இன்னும் திரும்பவில்லை. எந்தப்பிரச்சனையானாலும் அவன் இருந்திருந்தால், இருவரும் மணிக்கணக்காகக் கூடிக்கூடிப் பேசிக்கொள்வார்கள்.

ஓடிக்கொண்டிருந்த தொலைக்காட்சியில் பார்வையை மட்டும் நிறுத்திவிட்டு, எப்படிச் சொல்வது என்று யோசிப்பதைப்போல உட்கார்ந்துகொண்டிருந்தான். "மாமாவும் மாமியும் சௌக்கியமா?", என்று நான் விசாரித்தேன். "ம்", என்று சொல்லிவிட்டு மீண்டும் அமைதியானான். பிறகு சம்பந்தமேயில்லாமல்," 'எக்ஸ்ப்ரெஸ் வே'ல ரொம்ப டிரா·பிக் ஜாம். 'பெடோக்'லயிருந்து அப்பர் சிரெங்கூன் வர ஒண்ணேமுக்கால் மணிநேரமா,.. யப்பா,.இஞ்ச் இஞ்ச்சா நகர்ந்து, ஐயோ,.எனக்குத் தூக்கமே வந்துடுத்து", என்று அலுத்துக் கொண்டான்.

மீண்டும் அமைதி. சரி, யோசிக்கட்டும் என்று நினைத்து அடுப்படிக்குப்போனேன் நான். இருவருக்கும் குடிக்கச் சுடாக இரண்டு கப் காபி தயாரித்துக்கொண்டு வந்தேன். கையில் வாங்கிக் கொண்டே,"அப்பாவும் அம்மாவும் என்னைப் புரிஞ்சுக்கவேயில்ல சௌம்யா. எனக்குக் கல்யாணம் வேண்டாம்னு சொன்னாக் கேக்கவே மாட்டேங்கறா. அவாளுக்கு அவாளோட ஆசையும், சௌகரியமும் மட்டும்தான் பெரிசாப்போச்சு. அதுமட்டும்தான் குறி. ஒரே படுத்தல். சரி, அதுக்கு நான் மட்டும் பலியாறதானா எனக்கு ஒரு அப்ஜெக்ஷனும் இல்ல. ஆனா, ப்ச்,.. ஆனா, ஒரு அப்பாவிப்பொண்ணோட வாழ்க்கையையோட வெளையாட நெனைக்கறா, அதான் ரொம்ப ரொம்ப 'அன்·பேர்'னு தோண்றது," என்று ஏற்கனவே போனில் அழுதிருந்த விவரங்களின் நீட்சியாக சொல்லிக்கொண்டே போனான்.

நான்கு நாட்களுக்கு முன்புதான் போனில் ஒரு மணிநேரம் பேசியிருந்தான். நல்ல வேளை, எமர்ஜென்ஸி நோயாளிகள் யாரும் அப்போது வரவில்லை. பேசிக்கொண்டேயிருந்தான். நானும் கேட்டுக்கொண்டேயிருந்தேன். யோசித்து என்ன செய்யலாம் என்று சொல்வதாகச் சொல்லியிருந்தேன்.

" ஓ, அதேதானா,. நாங்கூட வேற ஏதோ கொழப்பமாக்கும்னு நெனச்சேன்",

"ஏன், இத விட வேற ஒரு கொழப்பமும் வேணுமா என்ன, இது ஒண்ணு போறாது? என்ன சௌம்யா,.நீ இதுக்கு ஒரு சொல்யூஷன் சொல்லுவன்னு பார்த்தா,."

யோசித்தேன். ஒன்றும் தோன்றவில்லை. 'வெங்கட்டுக்கு மறுபடியும் ட்யூமர் வருமோ', என்ற கோணத்தில் யோசிக்கவேயில்லை நான். ஒரு மருத்துவராய் மீண்டும் வந்தாலும் வரலாம், வராமலே போகலாம் என்று எனக்குத்தெரியும். ஆனால், கல்யாணம் வேண்டாம் என்று திடமாய் மறுக்கும் இவனைப்பிடித்து வலுக்கட்டாயமாய் திருமணத்திற்குள் தள்ளுவது தான் சரியேயில்லை என்று தோன்றியது. வேண்டாம் வேண்டாம் என்பவனைப் பிடித்து ஒருத்திக்குக் கட்டி வைத்தால் யாருக்கு என்ன நன்மை? இவனுக்கும் சரி, அவளுக்கும் சரி ஒரு சுகமுண்டா? !

வெங்கட்டுக்கு 'டிஸ்கவரி சானல்' என்றால் கொள்ளை விருப்பம் என்று எனக்குத் தெரியும். டிவீ ரிமோட்டை எடுத்து டிஸ்கவரியைப் போட்டேன். அவன் பார்க்க ஆரம்பித்ததும் காய்கறியை மட்டும் அரிந்துவிட்டு மீண்டும் வந்து பேசுவோம் என்று அடுப்படிக்குள் நுழைந்தேன்.

திடீரென்று வெங்கட் எழுந்தான். டேபிள் ·பேனின் வேகத்தைக்கூட்டிவிட்டு உட்கார்ந்தான். பிறகு, அன்றைய நாளிதழை எடுத்து படிக்க முயன்றான். சில நொடிகளிலேயே, சலிப்போடு மடித்து டீபாவின் மீது வைத்தான். மீண்டும் டிவீயைப் பார்க்க ஆரம்பித்து, சில நிமிடங்களிலேயே அலுத்துக்கொண்டே டப்பென்று நிறுத்தினான்.

வெங்கட்டின் கவனம் சிதறியபடியே இருந்தது. பெரும்பாலும் தான் ஈடுபாடுகொள்ளும் செயலில் சீக்கிரமே ஒன்றவும் வெகுநேரத்திற்கு அதே செயலில் லயிக்கவும் மிகச் சுலபமாக அவனுக்கு முடியும். ஆனால், அதெல்லாம் இனி இறந்தகாலம் தானோ இல்லை, மன அழுத்ததினால்தான் அப்படி சிதறிய சிந்தனையோடு தவித்தானோ!

வீட்டிற்கு ஒரேமகனாக பிறந்துவிட்டதால் அத்தனை பெரிய பொறுப்பு இவன் தலையில்! தன் வாரிசு தனக்கொரு வாரிசைப் பெற்றுக்கொள்வதைப் பார்த்தால் தான் வயதானவர்களுக்கு ஒரு நிம்மதி போலும். தங்களுக்கு பேர் சொல்ல ஒரு ஆண் பேரக்குழந்தை வேண்டும் என்ற அவர்களின் ஆசையை முன்னிறுத்தி யோசிப்பதால், தன் வாழ்வை திட்டமிடக்கூட இவனுக்கு முடியமல்போகிறதே ! அதைப் பற்றிய கவலையே அவர்களுக்கு இல்லையே. தானாக விருப்பட்டு மணமுடிப்பது எப்படி, இப்படி அச்சுறுத்தலுக்காக பயந்து செய்வது எப்படி?

சமையலறையில் காய்கறிவெட்டிக்கொண்டே ஹாலில் அவனின் தவிப்பைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். வெங்கட் திடீரென்று எழுந்து அடுப்படிக்கு வந்தான். குதித்து ஏறி  மேடை மீது உட்கார்ந்துகொண்டான். ஒரு காரட்டை எடுத்துக்கட்டுமா என்று கேட்டு, எடுத்துக்கொண்டான். கரக் கரக்கென்று கடித்துத் தின்றான். சட்டென்று நினைவுக்கு வந்தாற்போல, "ஆமா,.. முரளி எங்க? வெளில போயிருக்காரா என்ன?", என்று கேட்டான்.
"ஆமா, 'பார்க்கிங் கூபோன்' வாங்கப்போயிருக்கார். இதோ வர நேரம்தான்."

பொத்திப்பொத்தி வளர்த்திருந்தார்கள் மாமாவும் மாமியும் இவனை. இரண்டாம் வகுப்பிலிருந்தே சிங்கப்பூரில் படித்தான். மகன் சிரமப்படக்கூடாது என்பதில் மிகவும் தீவிரமாயிருந்தார்கள். அவன் பிற்காலத்தில் தேசியசேவை செய்யவேண்டியிருக்கும் என்று வெங்கட்டிற்கு 'நிரந்தரவாசம்' விண்ணப்பிக்கவில்லை. முழுக்க முழுக்க 'ஸ்டூடண்ட்ஸ் பாஸி'ல் தான் படித்தான். மற்றவர்கள் கட்டியதைவிட இரண்டு மூன்று மடங்கு கட்டினார்கள். அதையெல்லாம் பொருட்படுத்தவேயில்லை மாமா. அவரின் பொறியாளர் உத்தியோகம் அவருக்கு செலவழிக்கக்கூடிய சக்தியைக் கொடுத்திருந்தது. மிகவும் நன்றாகப் படித்தான். இரா·பிள்ஸ் பள்ளி, இரா·பிள்ஸ் தொடக்கக்கல்லூரியில் தான் படித்தான். மருத்துவம் சுலபமாகக் கிடைத்திருக்கும். ஆனால், அவன் கணிப்பொறியியலைத் தேர்ந்தெடுத்தான்.

பல்கலையில் கூட உல்லாசமாய் இருந்தானே, மிகவும் சோர்ந்து ஏன் இப்படியிருக்கிறான்? நடுவில் வந்த நோயா? இல்லை, இல்லை. அதற்குப் பிறகுகூட தேறி முகம் தெளிந்திருந்தானே. இப்போது கொஞ்ச நாளாகத் தான் முகத்தில் சிந்தனை இருள்.

திடீரென்று நினைத்துக்கொண்டாற்போல், " சௌம்யா நீயும் முரளியும் நிச்சயம் கொழந்த பெத்துப்பேள் இல்லையா? அதுகள உங்க ஆசைக்கும் தேவைக்கும் வளைக்காம வளர்க்கணும். தன் குழந்தை தன்னோட ஒரு பிரதின்னு நெனைக்கறதுல வர கொழப்பமிருக்கே,.. அப்பாடி,. எதுக்கும் கட்டாயப்படுத்தாம, அதுவும் ஒரு உயிர் ஒரு தனி பிரஜைனு நெனைச்சு வளர்க்கணும். அந்தமாதிரி நெனச்சு வளர்த்துண்டு வந்தா, இந்தமாதிரி இக்கட்டெல்லாம் இருக்காது", என் ஏதேதோ சொன்னான்.

என்னைவிட நான்கு வயது இளையவன். ஏதோ வாழ்ந்து அனுபவித்து சலித்துப் பேசும் வேதாந்தி மாதிரிப் பேசினான். ஒருபுறம் சிரிப்பும் ஒருபுறம் பரிதாபமும் மிகுந்தது என்னுள் அவன்பால். மாமாவுக்கும் மாமிக்கும் பிள்ளையைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது போனது வேதனைதான். ஒருவேளை இவன் தேவையேயில்லாமல் அதிகம் யோசிக்கிறானோ ?

"வெங்கட், கமான் டோண்ட் பீ ஸோ டிப்ரஸ்ட், சீயர் அப். மாமாவும் மாமியும் உக்கார வச்சிப் பேசினா புரிஞ்சுப்பான்னு தான் இன்னும் நெனக்கிறேன்."

"நெனைக்காத. வேஸ்ட். எவ்வளவோ பேசிட்டேன். மறுபடியும் மறுபடியும் தான் சொல்றதையே சொல்றா. இப்ப வேணா ஏண்டா எல்லார்கிட்டயும் சொல்லிண்டிருக்கேன்னு புதுசா வேணா திட்டுவாளே தவிர, என்ன சொல்றோம்னு புரிஞ்சுக்க ட்ரை பண்ணவே மாட்டா. அப்பா கத்துவா. அம்மா அழுவா. அ'ம் ஸோ ·பெட் அப், யு நோ."

"சரி, அத விடு. முரளி, நான், நீ மூணு பேரும் 'யீஷ¤ன் டென்'ல 'அன்பே சிவம்' போவோம் வரியா?", என்று கேட்டு பேச்சை மாற்ற முயற்சித்தேன். ஹ¥ஹ¥ம் பலனில்லை.

"இல்ல, நீங்க ரெண்டுபேரும் போயிட்டு வாங்கோ. என்னோட பிரச்சனைக்கி ஏதாவது சொல்யூஷன் இருந்தா சொல்லு.   படம் பாக்கற மூடில்ல எனக்கு. அதுவும் யீஷ¤ன்ல. ஆளவிடும்மா. நா இதோ கெளம்பறேன்", என்று சொல்லிக்கொண்டே கிளம்பிப்போய் விட்டான்.

பாவம், நல்ல பையன். இவனுக்கு இப்படி உடம்புக்கும் வந்திருக்க வேண்டாம். இப்படி ஒரு இக்கட்டும் வந்திருக்கவே வேண்டாம். ஒரு வேளை தேவைக்கதிமாய் பயப்படுகிறானோ என்று தோன்றியபடி இருந்தது.

மீண்டும் 'கட்டி' வராமல் போனால் நல்லதுதான். ஆனால், அவன் சொன்னதைப்போல  வந்துவிட்டாலோ ? அதன் விளைவுகளும் பாதகங்களும் வருகிறவள் தலையில் விடியுமே! அதைத் தவிர்க்க விரும்புகிறான் என்று தோன்றியபோது வெங்கட்டின் மீது இருந்த மதிப்பு கூடியது. அவனுடைய பொறுப்புணர்வு எல்லோருக்கும் வந்துவிடக்கூடியதா என்ன?

இன்னும் இரண்டு வாரங்களில் வெங்கட்டின் அப்பாவும் அம்மாவும் அவனையும் கூட்டிக்கொண்டு இந்தியா செல்லவிருந்தனர். பெண்பார்த்து, நிச்சயித்து, கல்யாணமும் முடித்துக் கொண்டு திரும்பும் திட்டம். வெங்கட் இருந்த இருப்பைப் பார்த்தால், அவனுக்கு வேறு மாதிரி உடம்புக்கு ஏதும் வராமலிருக்க வேண்டுமே என்று எனக்குக் கவலையாக இருந்தது.

கல்யாணத்துக்கு ஒத்துழைக்காவிட்டால் பட்டினி கிடந்தே சாவேன் என்று மிரட்டியிருந்தார் அவனின் அம்மா.

போன் அடித்தது. "ஹலோ", என்றதுமே வெங்கட்,"ஒரு ப்ரில்லியண்ட் ஐடியா ஒண்ணு தோணித்து, சௌம்யா."

"மொதல்ல ஐடியாவச்சொல்லு. அது ப்ரில்லியண்ட்டா இல்லையான்னு நான் சொல்றேன்", என்று அவனைச் சீண்டினேன்.

" நான் அம்மா அப்பாவோட போறேன். பொண்ணும் பாக்கறேன். ஆனா, நிச்சயத்துக்கு முன்னாடி, நானே பொண்ணாத்துக்காராளுக்கு ஒரு 'மொட்டக் கடுதாசி' எழுதிடுவேன். 'மூளையில் கட்டி வந்தாலும் வரலாம்'னு. இப்படியே ஒண்ணு ரெண்டு தட்டிப்போகுமா,.. அதுக்கப்புறம் அம்மா 'வெக்ஸ்' ஆகி, பேசாம சிங்கப்பூருக்குக் கிளம்பிடுவா. யாரோ மூணாம் மனுஷாள்ட்ட அப்பா அம்மாவையும் விட்டுக் கொடுத்துப் பேசவும் வேண்டாம். எப்டி?"

" நீ டிரைவ் பண்ணிண்டேயா பேசற?"

" எங்கிட்ட ஹெட் செட் இருக்கு. இந்த ஐடியா எப்டி? அதச்சொல்லு மொதல்ல."

"ம்,.. ஓகே,.. ட்ரை பண்ணு. ஆல் த பெஸ்ட். "

"எதுக்கு? "

" உன் மனசுப்போல கல்யாணம் நடக்காம இருக்க தான்."

" ஓகே, அம்மா காதுகேக்க சொல்லிடாத, ஹஹ்ஹா,.."

"ஆனா, வரலாம்னு நீ நெனைக்கறத எழுதிப் போடணுமா என்ன? டாக்டர்தான் குணமாயிடுத்துன்னு சொல்றாரே."

"நீ இப்ப அம்மா மாதிரியே பேசற," என்று சொல்லிவிட்டு போனைத் துண்டித்து விட்டான்

தன் கல்யாணத்தைத் தானே 'மொட்டைக் கடிதம் எழுதி நிறுத்த நினைக்கும் நிர்பந்தம் வந்திருக்கவே வேண்டாம் வெங்கட்டிற்கு. எப்படியோ, அவன் மனம் போல, திட்டம் போல, கல்யாணத்தைத் தவிர்க்க முடியட்டும் என்று மட்டும் நினைத்துக்கொண்டேன். பெற்றோர்களின் கைபொம்மையாக இருக்க விதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு வேறு கதி ! ?

oooOOooo
[ அத்தியாயம் 5 ]

உமா இருக்காளே உமா, அவளப்போல ஒரு பொண்ணப் பாக்கறதே அபூர்வம் தெரியுமோ?  கெட்டிக்காரி. படிப்புன்னு இல்ல, பொதுவாவே ரொம்பச் சமத்து. அமைதியா அடக்கமாயிருப்போ. பெரியவாகிட்ட மரியாதையா இருக்கற இளசுகள இந்நாள்ள பாக்கவா முடியறது? அபூர்வம் தானே, இல்லையா? உமாவும் அந்த அபூர்வங்கள்ள ஒருத்தி.

என்னோட அம்மாஞ்சியோட ஆத்துக்காரியோட தம்பிதான் உமாவோட அப்பா லக்ஷ்மிநாராயணன். உமாக்கு ஒரு பெரியப்பா உண்டு. அவம்பேர் சுப்பராமன். நாங்கள்ளாம் அவன 'துர்வாசர்' னுதான் கூப்டுவோம். அது அவனுக்குத் தெரியுமோ தெரியாதோ. அவன் எனக்கு பீயூஸீல க்ளாஸ்மேட் வேற. அவன் சிரிச்சுப்பேசி என் ஆயுசுல நான் பார்த்ததில்ல. அன்னிக்கி உமாவ அடிச்சுடாம கிடிச்சுப் பண்ணிடாம இருக்கணுமேன்னு ஸ்வாமிய வேண்டிண்டே இருந்தேன். நல்லவேளை, என்னையும் இழுத்துண்டு வசந்த் கிட்ட போய் தன் கோபத்தையெல்லாம் காமிச்சான். அப்படியே உமாவ அடிக்கக் கைய ஓங்கியிருந்தா, ஒருவேள நாணு பார்த்துண்டு சும்மா இருந்துருப்பானோ என்னவோ, ஆனா நா சும்மா இருந்திருக்கவே மாட்டேன்.

சுப்பராமன் ஆசைக்கின்னு ஒண்ணும் ஆஸ்திக்கின்னு ஒண்ணும் பெத்தானே, ரெண்டும் அசுர வித்துகள். பெரியவா சின்னவான்ற ஒரு மட்டுமரியாத கெடையாது. அப்டின்னா என்னன்னு கேக்கும் ரெண்டும். இப்ப கல்யாணமாகி வந்த உறவையெல்லாம் ஆட்டி வச்சிண்டிருக்குகள்.

அதுகள் தான் சின்ன வயசுலயே எனக்கு 'அவுன்ஸ் மாமா'னு பேர் வச்சுதுகளாம். காபின்னா எப்பவுமே எனக்குச் சித்த சபலம் உண்டு. அடிக்கடி குடிச்சா பித்தமாயிடறதேன்னு கொஞ்சம் அளவுல கொறச்சுண்டுடுவோமேன்னு கொஞ்ச வருஷமா ஒரு அவுன்ஸ்க்கு மேல குடிக்கறதில்லன்னு வச்சிண்டிருந்தேன். அதுவே பழக்கமாயிடுத்து. கூடக்குடுத்தா கொறச்சுக்கச் சொல்லிட்டுதான் குடிப்பேன். யாராத்துக்குப் போனாலும் பேசிண்டே காபிகுடுக்க சிலசமயம் மறந்துபோயிடுவா. ஆனா, நான் காபிக்கி மட்டும் சங்கோஜமே படறதில்ல தெரியுமோ. 'ஒரு அவுன்ஸ் காபி கெடைக்குமா?",னு கேட்டு வாங்கிச்சாப்டுவேன்.

அதையே சுப்பராமன் பெத்தெடுத்த ரெண்டு வாண்டுகளும் பேரா வச்சுடுத்து எனக்கு. ரெண்டும் பிஞ்சுல பழுத்ததுகள். அதுகள் கிட்ட பேசறச்சே, அப்பவே எனக்கு பெரியவாகிட்ட பேசறாப்லயே இருக்கும். உமாகிட்டதான் பெத்தபொண் கிட்ட பேசறாப்ல ஒரு வாத்ஸல்யம் வரும் எனக்கு. உமாவும் மாமா மாமான்னு இயல்பா ஒட்டிப்போ என்கிட்ட. "நெத்திய நாய் வந்து நக்கித்தாடி உமா?"னு கேட்ட விச்சுவோட நின்னுண்டு கௌஸி கைகொட்டிச் சிரிச்சா. பாவம், உமாவுக்கு தன்னோட ஸ்டிக்கர் பொட்டு விழுந்ததத்தான் அவா கேலி பண்றான்னுகூடப் புரியல்ல.

என்னோட பட்டப்பேரப் பத்தி என் கிட்ட சொன்னதே உமாக்குட்டி தான். அப்ப அவளுக்கு நாலஞ்சு வயசுதான் இருக்கும். சுப்பராமன்," எம்பிள்ளைக்கி பூணல் போடறேண்டா. மொதநாள் வேதபாராயணம், நாந்தி எல்லாம் நடக்கப்போறது. மறக்காம வந்துடு",னு மாயவரத்துலயிருந்து 'கார்ட்' போட்டிருந்தான். கூப்டா, நானும் நமக்குத் தான் கொழந்தகுட்டின்னு கொடுப்பினையில்லயே, இப்பிடியாவது போவோம்னு போயிடறது. புருஷசூக்தம், ருத்ரமெல்லாம் பாடம் தான் எனக்கும். சேர்ந்து சொல்வேன். என்ன கல்யாணம் பண்ணிண்டு பதினோரு வருஷம் வாழ்ந்துசெத்த புண்ணியவதி பொண்ணோ பிள்ளையோ ஒண்ணப் பெத்துக் கையில குடுத்துட்டுப் போயிருக்கலாம். அதுதான் இல்லன்னு ஆயாச்சு. நானும் ஒண்டிக்கட்டையாவே ஓட்டிண்டிருக்கேன் காலத்தை.

பூணூலுக்கு போயிருந்தேனில்லையா. விசேஷமெல்லாம் முடிஞ்சு உமா கிளம்பறப்போ," அவுன்ஸ் மாமா, வெத்தல போட்டா படிப்பே வராதுன்னு பெரியப்பா சொல்றா. நீங்க ஏம்மாமா எப்பப்பாரு தின்னுண்டேயிருக்கேள்?",னு கேட்டா. அப்போ அவளத்தான் கேட்டேன், 'அவுன்ஸ் மாமா'னு யார் சொல்லிக்குடுத்தான்னு. விச்சு அண்ணாவும் கௌசி அக்காவும் சொல்லிக்கொடுத்தான்னு சொல்லித்து கொழந்த. விச்சுவும் கௌசியும் நைஸா எடத்தவிட்டு நகர்ந்துபோயிட்டா, நான் அவாகிட்ட கேட்டிடப் பொறேனேன்னு.

நாணு இருக்கானே, உமாவோட அப்பா, அவன் தன் அண்ணாவக்கேக்காம 'ஒண்ணு'க்கு மட்டும்தான் போவன். மத்ததுக்கெல்லாம் மாயவரத்துக்கு தபால்போட்டு பதில் வந்துதான் அடுத்த அடியே வைப்பான். போகப்போக, போன் பேசிகேட்டுக்க ஆரம்பிச்சான். அவனோட ஆத்துக்காரி, தன் ஆம்படையான் அண்ணாவக்கேட்டுதான் பெரிய விஷயங்களுக்கு முடிவெடுக்கறார்னு தெரிஞ்சுண்டா. சின்ன விஷயங்களுக்காவது நானே முடிவெடுத்ததா இருக்கட்டும்னு, தன் சின்னச் சின்ன ஆசைகள நெறவேத்திக்க அவனோட சண்டை பிடிச்சு சாதிச்சுப்பள். எப்படியும் நாணு விட்டுக்கொடுத்துடுவன். அண்ணா, அகிலா ரெண்டுபேரும் ரெண்டு பக்கம் மொத்தும் மத்தளம்தான் நாணு.

அவா ரெண்டு பேர்கிட்ட எனக்குப் பிடிக்காததுன்னு ஒண்ணு உண்டுன்னா, அது அவா உமாவ 'பாசம்', 'கரிசனம்' ன்ற பேர்ல படுத்தறதுதான். சில சமயங்கள்ள உமா அவாகிட்டப் படறதப்பார்த்தா பாவமாயிருக்கும். தனியா மாட்டிண்டுட்டாளேன்னு தான் எனக்கு மனசுக்குக் கஷ்டமாயிருக்கும்.

உமாக்கு ஒரு தம்பியிருந்தான். ஒரே வயசுல, ஆனாலும் அல்ப ஆயுசுல நிமோனியாவோ, ஜாண்டீஸோ வந்து போயிடுத்து அந்தக்கொழந்த. அவன் இருந்திருந்தா நாணுவும் அகிலாவும் படுத்தறபாட்டுல பாதிய அவனும் பட்டிருப்பான். அதுவும் இல்லாமப் போச்சு. உமா ஒரே கொழந்தையாப்போயிட்டா.

உமாவாயிருக்கக் கொண்டு சமாளிக்கறா. வேற ஒரு பொண்ணாயிருந்தா வேற விதத்துல கெட்டுகூடப் போயிருக்கலாம் வெளி சகவாசங்களயெல்லாம் வலிய வளர்த்துண்டு.

கேவலம் ஒரு சோப்பு விஷயம். அதுலகூட உமாவுக்கு தானா முடிவு பண்ற உரிமையில்ல. அவ ஒம்போதாவது படிச்சுண்டிருந்தா. அவளோட சிநேகிதி சொன்னான்னு ஏதோ ஒரு வாசன சோப்பு வேணும்னு ஆசப்பட்டா. நாலஞ்சு நாளைக்கி அம்மாகிட்டயும் அப்பாகிட்டயும் கேட்டு, திரும்பத்திரும்பக் கெஞ்சிக்கேட்டு, அப்பறம் பிடிவாதம் பிடிச்சு ஒரு வழியா வாங்கினா. அன்னிக்கிப் பாத்து அவளுக்கு அச்சு அச்சுன்னு தொடர்ந்து தும்மல் வந்துது. மூக்கொழுகல் ஆரம்பிச்சுது. கொழந்தைகளுக்கு ஜலதோஷமே வரக்கூடாதா என்ன? காக்கா ஒக்கார பனம்பழம் விழுந்த கதையா, சோப்புனாலதான்னு சொல்லி அகிலா சொப்பைத் தூக்கிப் போட்டுட்டா. பழையபடி அகிலா வாங்கின சோப்பு உபயோகத்துக்கு வந்துது. அன்னிக்கி உமா அழுத அழுகைல ஜலதோஷம் இன்னும் தான் அதிகமாச்சு.

இப்பிடி நெறைய சொல்லலாம். ஐஸ்க்ரீமே வாங்கிகொடுக்க மாட்டா பொண்ணுக்கு. ஒடம்புக்கு வந்துடுமாம். ஜன்னி வந்துதானே பிள்ளைபோனான், அதனால ஒரே பயம். ஆனா, அதுக்காக இப்படியா? திங்கற வயசுல திங்காம எழுபது வயசுலயா திங்க? ஆனாலும் பாவம், உமா ஆத்துக்கு தெரியாம ஒரு சாமான் வாங்காது. எல்லாமே பெத்தவா வாங்கிக் கொடுத்தாத்தான்.

ரெண்டாவது படிக்கும்போது உமா, 'பாலே' டான்ஸ் கத்துக்கறேம்பான்னு ஆசையாசையா வந்து சொன்னா. சுப்பராயன் அப்ப அவாத்துக்கு வந்திருந்தான். "நாணு, வேணா பரத நாட்டியம் கத்துக்கட்டும். நா எங்க கௌசல்யாக்கு அதுகூட கெடையாதுன்னுட்டேன் தெரியுமோ? வெறும் வாய்ப்பாட்டுதான்",ன்னு சொன்னதுமே நாணு உமாவை வலுக்கட்டாயமா பரதநாட்டியம் கத்துக்க சேர்த்தான்.

இப்பிடித்தான் உமா என்ன ஆசப்பட்டாலும் ஆயிரம் காரணம் சொல்லி அவா சௌகரியத்துக்கும் விருப்பத்துக்கும், அவா என்ன சொல்லுவாளோ இவா என்ன சொல்லுவாளோன்னு முட்டுக்கட்டை போடுவா. மொத்தத்துல உமா பாடுதான் கஷ்டம். ரெண்டுபேரோட ஆட்டத்துக்கும் உமாவால தான் ஈடுகொடுத்துண்டு ஒழுக்கமாவும் இருக்க முடியறது. பிடிவாதம் பிடிச்சுப் பார்ப்போ உமாவும். ஆனா, எப்பவுமே முடிவான முடிவு அகிலா நாணுவோடதாத் தானிருக்கும். இருபத்திமூணு முடிஞ்சு இருபத்திநாலு நடக்கறது உமாக்குன்னு நெனைக்கறேன். இந்த வயசுக்குள்ள அவளுக்கு பெத்தவா மனசு நோகாம நடக்க ரொம்ப நன்னாவே தெரிஞ்சுடுத்து. சும்மா சொல்லக்கூடாது, அம்மா அப்பா கிழிச்ச கோட்ட தாண்டணும்னு நெனக்கக்கூடா மாட்டா. அதுவேகூட அவா ரெண்டு பேருக்கும் தோதாப்போயிடுத்தோ என்னவோ.

ஆரம்ப நாள்ள சம்பாதிக்கறதையெல்லாம் அண்ணா குடும்பத்துக்கு செஞ்சுண்டிருந்தான் நாணு. வாத்தியார் உத்யோகத்துல எப்படியும் வருமானம்னு என்ன பெரிசா வந்துடப்போறது. அதுல எப்படியோ விழுந்து எழுந்து குடித்தனம் பண்ணினான். கைக்கும் வாய்க்குமாவே தான் அல்லாடுவன். ஆனாலும், அண்ணாகிட்ட கூடச் சொல்லிக்கமாட்டானே. உதவியா, கேக்கறதா, மூச் ! அவண்ணா தான் அப்பப்போ பணமுடை வந்தா கேப்பான் இவங்கிட்ட. இவனும் வேற எடத்துல கடனாவாவது வாங்கிக் கொண்டு கொடுப்பன்.

போன வருஷம் தான் நாணு ரிட்டையர் ஆனான். மொத்தமா வந்த பீஎ·ப் பணத்தை உமா கல்யாணத்துக்காக புதையலக் காக்கற பூதமாக் காத்துண்டிருக்கான். எப்படியும் சுமாராக் கல்யாணத்தை ஒப்பேத்திட முடியும்னு ரொம்ப நம்பறான்னு நெனைக்கறேன்.
பென்ஷன் வருது சுமாரா. ஓட்டிண்டிருக்கான். தாம்பரத்துல ஊர்க்கோடியில 'ஓ'ன்னு இருந்த எடத்துல ஒரு கிரௌண்ட் வாங்கி குட்டியா பொட்டிமாதிரி, ஒரு ரூம், ஒரு ஹால், கிச்சன்னு கட்டி முடிச்சான். அதுக்குள்ள நாக்கு வெளித்தள்ளிடுத்து அவனுக்கு.

இப்பதான் மூணு வருஷமா உமா சம்பாதிக்க ஆரம்பிச்சுதான் அவாத்துல கொஞ்சம் பணப்புழக்கமே ஆரம்பிச்சது. ஸ்காலர்ஷிப்லயே பீஏ வரைக்கும் முடிச்சுட்டு ஒரு நல்ல டிராவல் ஏஜென்ஸில வேலைக்கி சேர்ந்தா. வேலபாத்துண்டே 'கரஸ்'ல எம்ஏ முடிச்சா. ப்ரமோஷனும் வாங்கினா.

சம்பாதிக்கற திமிர்ல எப்டியெல்லாம் ஆடறதுகள் இந்தக்காலத்துல. ஹ¥ஹ¥ம், சொல்லப்டாது. உமா அநாவசியமா ஒரு ஆட்டோக்குக் கூட செலவு செய்யமாட்டா. அதனாலதான் அன்னிக்கி ஆட்டோப்பிடிச்சு வசந்த் ஆத்துக்குப் போனேன்னு அவ சொன்னப்போ ஆச்சரியமாப்போச்சு எனக்கு. அவ்ளோ பதட்டத்துலயும் அவசரத்துலயும் இருந்திருக்கா அன்னிக்கி. தினமும் தாம்பரத்துலயிருந்து ஆயிரம் விளக்கு வரைக்கும் எலக்ட்ரிக் ட்ரெயின்ல தான் போவா. செயற்கையா நாணிக்கொணிக்கறதும் கெடையாது. அதுக்காக அடக்கமில்லாமவும் இருக்கமாட்டா. பளிச்சுன்னு அலங்காரம் பண்ணிப்போ. ஆனா, கண்ணு உறுத்தாத படிக்குதான் எல்லாமே.

போன மாசம் சுப்பராமனும் வந்து, கத்தி ஓஞ்சு எல்லா டிராமாவும் ஆச்சு. ரெண்டு நாள்கூட ஆயிருக்காது, நாணு திடீர்னு என்னப்பார்க்க ஆத்துக்கே வந்துட்டான். எனக்குக் கொஞ்சம் இருமலா இருந்துது.  படுத்துண்டிருந்தேன்.

கண்ணாடிய எடுத்துப்போட்டுண்டே, பனியனக் கொடியிலயிருந்து இழுத்துண்டே வெளியில வந்தேன். பனியனக் கொசுவி, தல வழியாப் போட்டுண்டு கைய ரெண்டையும் நொழச்சுண்டே வந்து உக்கார்ந்துண்டேன்."ஏதுடா இது, வராதவாள்ளாம் வரா. மழதான் கொட்டப்போறது",னு சொல்லிண்டே உள்ள கூப்டு உக்கார வெச்சேன். நான் போட்டுக்குடுத்த காபிய சாப்டான். "மணி, நீ எனக்கொரு ஒத்தாச பண்ணனுமே",னு ஆரம்பிச்சான். நாணு வேஷ்டி கட்டிண்டு வெளியில வரது அபூர்வம். அதுவும் தூரமாப் போனா பேண்ட் தான் போட்டுப்பன். அன்னிக்கி பளிச்சுன்னு வேஷ்டி கட்டிண்டு, மொழுமொழுன்னு ஷவரம் பண்ணிண்டு, முழுக்கை சட்டையும் போட்டுண்டிருந்தான்.

யார் மூலமோ ஒரு ஜாதகம் வந்திருக்கு. பொருத்தமும் பார்த்துட்டான். ஜோஸியரும் பொருந்திருக்கு, இந்த வரன் தான் முடியும்னு சொல்லிட்டாராம். மாப்பிளையோட சொந்தக்காரா நங்கநல்லூர்ல இருக்காளாம். அங்க போயி பார்த்துபேசிட்டு விவரமெல்லாம் விஜாரிச்சுண்டு வான்னான். எப்பிடியாவது உமா கல்யாணம் நடக்க உதவி செய்யின்னு கையப் பிடிச்சு வேண்டிண்டான்.

உமா பேர்ல எனக்கிருக்கற அபிமானத்தப் புரிஞ்சிண்டுதான் என்கிட்ட வந்திருந்தான் நாணு. அவனுக்காக இல்லாட்டியும் உமாவுக்காக நிச்சயமா செய்வேன்னு மனசுக்குள்ள நெனச்சிண்டு விலாசம், போட்டோ எல்லாத்தையும் வாங்கிண்டேன். " போன வாரம் 'பொண் பார்க்க' வாரான்னு சொன்னதுமே ஒரு குண்டத்தூக்கிப் போட்டா. இப்ப ஏதும் பிரச்சன வராம நடக்கணுமேன்னு பகவானத்தான் வேண்டிண்டிருக்கேன்", னு சொன்னான். "அதுக்கு தான் அகிலாவும் நானும் ரகசியமா ஏற்பாடு பண்றோம், நீ பாட்டுக்கு உமாட்ட சொல்லிவச்சுடாத",னு வேற சொன்னான்.

"நாணு, உமாட்ட சொல்லிட்டா என்ன?அவோ ரொம்ப புத்திசாலி, படிச்சவ. சொன்னா புரிஞ்சுப்பா. சமத்து. நீ,...", னு நான் முடிக்கறதுக்குள்ள, "மணி, முடிஞ்சா ஹெல்ப் பண்ணு. இல்லன்னே நானே ஒரு நட போயி பாத்துப்பேசிட்டு வரேன். எனக்கு மாயவரத்து அவசரமாப் பொகவேண்டியிருக்கு. இல்லேன்னா உன்னக் கேப்பேனா?",னு கொஞ்சம் கடுகடுன்னு சொல்லிண்டே எழுந்துக்கப்போனான். "சரி, கோச்சுக்காத. நானே போயி விவரமா கேட்டுண்டு வரேன்",னு சொன்னதும், அடுத்த நாளே, ஒரு நடை வந்து கேட்டுக்கறதாச் சொல்லிட்டு போயிட்டான்.

அன்னிக்கே நங்கநல்லூருக்குப் போனேன். மாப்பிள்ளை போட்டோல நன்னாயிருந்தான். நல்ல பசையுள்ள எடம்தான்னு தோணித்து. சிங்கப்பூர்லயே வளந்தவனாம். ஒரே பிள்ளை. அங்கேயே எஞ்சினியரா கைநெறைய சம்பாதிக்கறானாம். வந்து பொண் பார்த்து சிம்பிளா அடுத்த மாசமே கல்யாணம் பண்ணிக் கூட்டிண்டு போற ஐடியாவாம். அவா தான் பொருந்தி வர ஜாதகத்த, போட்டோ பார்த்து தான் செலக்ட் பண்ணி அனுப்பி வைக்கறாளாம். அந்த மாமி சொன்னா. உமாவப் போட்டோல பார்த்ததுமே ரொம்பப் பிடிச்சுடுத்து போல. மாமி முகம் பிரகாசமாயிடுத்து. ஆனா ஒண்ணு, உமாவப்பிடிக்காமப் போனாத்தானே ஆச்சரியம். மாப்பிளைக்கு ஒண்ணு விட்ட அத்தையாம் அந்த மாமி.

ரொம்ப நல்ல எடமாத்தான் தெரிஞ்சுது. எங்கேயிருந்தாலும் உமா மனசுக்கு அவோ நன்னாதான் இருப்பா. நன்னா இருக்கணும். கூடிவந்து கல்யாணம் நல்லபடியா நடக்கணும். நான் பார்த்துப் பொறந்து வளர்ந்த பொண்ணு. வசந்த்தை மனசுல வச்சிண்டு கல்யாணத்துக்கு ஒத்துக்க மாட்டாளோன்னு நாணு மனசுல பயமிருக்கு. நன்னாத் தெரிஞ்சுதே. ஏன், எனக்கேகூட தான் அந்த பயம் இருக்கு.

வசந்த் பயலப்பார்த்தேன். பையன் நல்லவந்தான். உமா மட்டும் என் வயத்துல பொறந்த பொண்ண இருந்தா, யாரையும் லட்சியமே பண்ணாம அவனுக்கு பண்ணி வச்சிருப்பேன். இல்ல ஒருவேள, சொந்தப் பொண்ணுன்னா தான் இன்னும் வீம்பு, பிடிவாதம் எல்லாம் அதிகமா வருமோ. அப்படியும் இருக்கலாம்.

ஆனா, காலம் மாறிண்டுதானே வருது. அத ஒத்துண்டுதானே ஆகணும். இல்லயா? பொருத்தம் பார்த்துப் பண்ணி வச்ச எல்லா கல்யாணமும் ஓஹோன்னு சிறக்கறதுமில்ல. தானா மதம், குலம், கோத்தரம்னு ஒண்ணுமே பாக்காம பண்ணிண்டவா எல்லாரும் சீரழிஞ்சு போயிடறதுமில்ல. அததுகள் தலையெழுத்து நன்னா இருக்கணும். இருந்தா எல்லாமே சரியாயிருக்கும். உமாவுக்கு எந்தக் கொறையும் வராம நன்னா இருக்கணும்னு அந்த கற்பகாம்பாள வேண்டிக்கறேன். வேற என்னத்தத் தான் நான் செய்ய?

oooOOooo
[ அத்தியாயம் 6 ]

துபாயில் நான் இருந்தபோது ஒரு முறை சிங்கப்பூரிலிருந்து வெங்கட் தொலைபேசினான். சற்று எதிர்பாராதநேரத்தில் அவனுடைய குரலைக்கேட்டதுமே இனிய அதிர்ச்சியாகத்தான் இருந்தது. உற்சாகமாகப் பேச ஆரம்பித்தேன். ஆனால், அவன் பேச ஆரம்பித்த போதுதான் அவன் மகிழ்ச்சியாக இல்லை என்று புரிந்தது. அரை மணிநேரம் பேசினோம்.

அவன் பிரச்சனை என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தது உண்மையில் பிரச்சனையேயில்லை என்று தான் எனக்குத்தோன்றியது. அவன் ஏன் தான் எதிர்மறையாகவே யோசிக்கிறானோ தெரியவில்லை. அவனிடமே கேட்டேனே, அதற்கும் 'மீண்டும் கட்டி வந்துவிட்டால், கட்டிவந்துவிட்டால், என்ற அதே பழைய பல்லவி, விடாமல் தொடர்ந்து. வராது என்று நேராக யோசிக்க ஏன் அவனுக்குத் தோன்றவில்லை. சொன்னதற்கும் தயாராய் பதில். வரும் என்று யோசித்து பிரச்சனைகளைத் தவிர்ப்பதையே புத்திசாலித்தனம் என்றான்.

என் தங்கையும் நானும்தான் என் பெற்றோருக்கு. அப்படிப்பார்த்தால், ஒரே மகன்தான் நானும் கூட. வெங்கட்டிற்கு இருபத்தியைந்து வயதிலேயே அவனுடைய அம்மா அவனுக்குப் பெண் பார்க்க ஆரம்பித்துவிட்டார்கள்.

என் பெற்றோர் எங்களின் வாழ்க்கையைத் தேர்ந்துடுக்கும் பொறுப்பை எங்களிடமே விட்டுவிட்டார்கள். நிச்சயம், அலட்சியமல்ல அதற்குக்காரணம். பிரச்சனை வந்தால் பிள்ளைகள் நம்மைக் குறை சொல்வார்களே என்ற பயமும் இல்லை. மிக இயல்பாகக் கொடுக்கப்பட்ட அபரிமிதமான சுதந்திரம் தான் காரணம். சிங்கப்பூரில் எல்லா இந்தியர்களும் இப்படித் தானா, என்று கேட்டால் அதுதான் இல்லை. இன்னமும் 'ஏற்பாடு' செய்யப்பட்ட திருமணங்களையே விரும்பி நடத்தும் பெற்றோரும் நிறையபேர் இருக்கிறார்கள். அவ்விதத்தில் எல்லாவிதமான மக்களும் கொண்ட கலாசாரக் கலவைதான் சிங்கப்பூரின் இந்திய சமூகமும்.

"கல்யாணத்துக்கு வற்புறுத்தறாங்கடா எங்கம்மா", என்று திரும்பத்திரும்ப புலம்பித்தள்ளினான். சிரிப்பை அடக்கவே முடியவில்லை எனக்கு. நான் சிரித்ததைக்கேட்டு அவனுக்குக் கிளம்பியது கோபம். "சரி. சரி. என்னாச்சுன்னு இப்ப இவ்வளவு கொழப்பிக்கற. நல்லபடியா பார்த்துப்பண்ணி வைக்கிறேன்றாங்க உங்க பேரண்ட்ஸ். நல்ல விஷயம் தானே. பீ ஹாப்பி ஐ ஸே. ஜஸ்ட் கோ அஹெட் அண்ட் கெட் மேரிட் மேன், வாழ்க்கையோட ஓட்டத்துக்கேற்ப அதோட ஓடிக்கிட்டே இருடா", என்று ஊற்சாகப்படுத்த முயற்சித்தேன். நான் அப்படிச்சொல்வேன் என்று அவன் எதிபார்க்கவில்லை போலும்.

"இப்படிச் சாதாரணமாச் சொல்லிட்டியேடா, என்னோட நிலை தெரிஞ்சும்."

" என்ன? அதான் குணமாயிடுச்சுன்னு டாக்டரே சொல்லிட்டாரேடா."

"ஒரு வேள மறுபடியும் வந்துதுன்னா?"

"டோண்ட் கீப் சேயிங்க் தட். வாழ்ந்து பாருடா வாழ்க்கைய. சும்மா ஆராய்ச்சி பண்ணிகிட்டு, ஜோஸியம் சொல்லிகிட்டு, யோசிச்சு யோசிச்சு தேயாதடா", என்றேன் உரிமையோடு.

நான்கு வருடங்களுக்கு முன்னால், அனிதாவோடு பழகிக்கொண்டிருந்தேன். நல்லவள் தான். கிட்டிமுட்டி கல்யாணத்தில்போய் தான் நிற்கப்போகிறோம் என்று கனவுகள் கூடக் கண்டேன். ஆனால், இடையில் ஏதேதோ சில்லறைப்பிரச்சனைகள். அவளுக்கு என்னைவிட எடுப்பான தோற்றத்துடன் அதிக சம்பளம் வாங்கும் ஒருவன் மாட்டினான். அவனைத் தேர்ந்தெடுத்து என்னை உதறினாள். கல்யாணம்னு ஒண்ணு ஆகியிருந்தால் அவள் அவ்வாறு செய்திருக்க மாட்டாளோ என்றெல்லாம் யோசித்தேன். ஆனால், எங்களிடையே கல்யாணம் என்ற ஒரு கட்டுப்பாடும் இருக்கவில்லையே.

வேறுவிதத்தில் கட்டுப்படுத்த மதமோ, சட்டமோ கூட இல்லை. அவரவர் இஷ்டம். தேர்வு செய்யச் சுதந்திரமும் வேறு ஆண்களும் பெண்களும் இருக்கும்போது அனிதாவைப் போன்றவர்களுக்குக் குழப்பம் வருவது சகஜம்தானே. குழம்பாமல் நிலையாகத் தொடர்ந்து போய் கல்யாணம் முடித்து மகிழ்ச்சியாக வாழ்பவர்களும் இருக்கத்தானே இருக்கிறார்கள். அவர்கள் பாக்கியசாலிகள்.

அனிதா பிரிந்து, கொஞ்ச நாளைக்கு வருத்தமாகத்தான் இருந்தது எனக்கு. ஆனால், என்ன செய்ய? வாழ்க்கை அதன் ஓட்டத்தில் போய்க்கொண்டேதான் இருந்தது. அதுதானே நல்லதும்கூட.

"டேய் வெங்கட், சொல்றதக்கேளுடா. இப்ப என்னை மாதிரி, சாய்ஸ் அதிகமா இருக்கும்போது கொழப்பமும் அதிகமாகும். சிலந்நேரங்கள்ள யோசிச்சு யோசிச்சு திணறலே வரும். அந்த சாய்ஸ் விஷயங்கள் எல்லாத்தையும் அலசி, ஒனக்கு ஏத்த மாதிரி பொண்ணாப் பார்த்துக் கொடுக்கற மிகக் கஷ்டமான வேலைய ஏத்துச் செய்யறேங்கறாங்க உங்க பேரண்ட்ஸ். நல்லதாப்போச்சுன்னு, சரின்னுவியா,...சும்மா பொலம்பிகிட்டு", என்றவனிடம்,

"அறைஞ்சேன்னா,.. கல்யாணமே வேணாம்ன்றேன். நீ என்ன சாய்ஸ் அது இதுன்னுகிட்டிருக்க,..", என்று போனில் கத்தினான்.

"ஆமாப்பா, சொந்த அனுபவம், அதான் பேசறேன். இங்கபாரு. நீ பேசாமப் போயி கல்யாணத்தப் பண்ணிகிட்டுவா. சிங்கப்பூர்ல சூப்பரா ஒரு ரிஸெப்ஷன் கொடுத்துடுவோம்."

"நா அவங்ககூடப் போகத்தான் போறேன். ஆனா, கல்யாணம் பண்ணிக்க இல்லடா. நிறுத்த."

"டேய் ·பூல், ஏண்டா கெடுத்துக்கற. பாஸிடிவா நெனச்சிக்கோ, கல்யாணம் பண்ணிட்டு வாடா."

" நீ இப்படிச் சொல்லுவன்னு நா எதிர்பார்க்கவேயில்லடா. அதுபோகட்டும். நீ எப்பத் திரும்பற சிங்கப்பூருக்கு?"

" வர இருபத்தெட்டு,.."

" டேய் இருபத்தேழு நாங்க கெளம்பறோம். ஒருநாள் முன்னாடி வாயேன்."

" கஷ்டம்தான். ஆனா, ட்ரை பண்ணறேன்."

"சரி, பை."

"பை."

ஒரு வருடமாய் ப்ரியாதான் எனது நம்பிக்கை நட்சத்திரமாகத் தெரிந்தாள். முன்பு ஏற்பட்ட அனுபவம் தான் சிலவேளைகளில் நம்பிக்கையையே கொல்கிறது. எப்போதும் நிலையற்ற ஓர் உணர்வு. என்னைவிட்டுப் போய்விடுவாளோ என்று நானும், அவளைவிட்டுப் போய்விடுவேனோ என்று அவளும் நினைத்துக்கொள்வதைத் தவிர்க்க முடிவதில்லை. அவளுக்கும் என்னைப்போல முன்பே சிலபல அனுபவங்கள் வாய்ந்திருந்தன.

ஆக, ஒருவருக்குகொருவர் சிலசமயம் அவநம்பிக்கையும், சிலசமயம் நம்பிக்கையும் கொண்டு, உறவுப்பயணத்தை திருமணம் வரைகொண்டு சேர்க்க முயன்றபடிதான் இருந்தோம். பயணம் தொடர்கிறது என்ற ஒரே திருப்தி. என்னால் 'பிரிவு' வந்தது என்றிருக்கக்கூடாது என்று நானும்,  அவளால் 'பிரிவு' வந்தது என்றிருக்கக்கூடாது என்று அவளும் மிகக் கவனமாக இருந்தோம். பிரிவு வருவதைக் காட்டிலும், இதுதான் முக்கியமாய்ப் பட்டது எங்களுக்கு என்பதுதான் நகைமுரண். பிரிவு வந்தாலும் அவப்பெயர் வந்துவிடக்கூடாது என்ற அக்கறை என்று நினைத்தீர்களானால், அதுதான் தவறு. உண்மையில் பிற்காலத்தில் மனசாட்சிக்கு உறுத்தல் எதுவும் இல்லாமல் இருக்கவேண்டும் என்ற அக்கறையே அதற்குக் காரணம்.

அனிதாவிடம் பழகும்போது இவ்வுணர்வு இன்னும் அதிகமாய் இருந்ததாக நினைவு. ஒரு வேளை அடுத்த முறை என்று ஒன்று இருக்குமானால், இன்னும் குறையக்கூடுமோ என்னவோ?! 'அடுத்த முயற்சி'க்குத் தயாராக எப்போதுமே இருக்கவேண்டிய கட்டாயம் என் மனதுக்கு. இது உண்மையில் பெரும் சலிப்பைக்கொடுக்கக்கூடிய அவஸ்தைதான். அனுபவித்துப் பார்த்தால்தான் தெரியும். அளவிற்கு மிஞ்சிய சுதந்திரமும் கூட நிலையற்ற தன்மைக்குத் தான் வழிவிடுகிறது.

வெங்கட்டோடு பேசிக்கொண்டிருந்ததில் எனக்கும் கல்யாண ஆசை வந்தது. அத்தகைய எண்ணம் வந்ததுமே சிரிப்பும்தான். நான் அவனைவிட ஒரு வயது மூத்தவன். தொடர்ந்து ப்ரியாவின் நினைவு வந்தது. அவளுக்கு போன் செய்தேன்.

"ஹலோ, ரகுவா?"
" ஹலோ, ப்ரியா மை ஸ்வீட்டி,  எப்டியிருக்க? ஏன் போனே பண்ணல்ல நீ? நான் எப்பப்போன் செஞ்சாலும் நீ வீட்டுல இருக்கறதில்ல. ஹேண்ட் போனை வேற ஆ·ப் பண்ணி வச்சிருக்க போல. ஏன் ம்?"
" ...."
" ஏன் ஏதோ போல இருக்க? ஏண்டா, ஒடம்பு சரியில்லயா?"
" இல்லயே."
"எம்மேல கோபமா?"
"இல்லயே."
ஒற்றை வார்த்தையில் பதில்கள். என்னாவாயிற்று இவளுக்கு? ஒன்றும் புரியவில்லையே. "ப்ரியா, நா வர இருபத்தெட்டு அங்க வந்துடுவேன், உனக்கு ஏதும் வேணும்னா மெயில் பண்ணு", என்று சொல்லிவிட்டு துண்டித்தேன். ப்ரியா ஏன் ஒரு மாதிரியிருந்தாள் குரலில் வழக்கமான உற்சாகமில்லையே. உடம்பு சரியில்லையோ. சகஜமாகப் பேசவேயில்லையே ஏன்? என்ற கேள்வி சுழன்று சுழன்று எழும்பியது என்னுள்.

ஒன்றரை மாதங்களுக்கு முன்பு நான் அங்கிருந்து கிளம்புவதற்கு முன் தினம். இருவரும் விடுப்பெடுத்துக்கொண்டோம். நாள் முழுவதும் கைகோர்த்து எந்தவித இலக்குமின்றி சுற்றினோம். களைத்து ஓய்ந்து காபிகுடித்துக்கொண்டே மணிக்கணக்கில் பேசினோம். "ரகு, நீங்க போய் தான் ஆகணுமா, நீங்க இல்லாட்டி எனக்கு போரடிக்குமே", என்று திரும்பத் திரும்ப சொல்லிக் கொண்டேயிருந்தாள். "வேலை விஷயமாச்சேம்மா. போகாட்டி எப்பிடி சொல்லு. ம்? ப்ராஜெக்ட் முடிஞ்சதுமே வந்துடுவேன்" ,என்று நானும் சமாதானப்படுத்தியபடியே இருந்தேன்.

ஆனால், இன்று ஏன் உணர்ச்சியற்றுக் கிடந்தது அவள் குரல்!? யோசித்துப்பார்த்ததில் அவளோடு போனில் பேசியே பலநாட்கள் ஆகியிருந்தது என்று கணக்கிட்டது மனம்.

கொஞ்ச நேரத்திலேயே போன் சிணங்கியது. ப்ரியாவாகயிருக்கும் என்று எடுத்தால், அம்மா!

"ஹலோ, ரகு எப்படிப்பா இருக்க? நேத்தி இங்க ப்ரியா வந்துச்சி. கொஞ்ச நேரம் பேசிகிட்டிருந்துச்சு. உங்கிட்ட சொல்லச் சொல்லுச்சுப்பா. நானே உனக்கு போன் போடறதா இருந்தேன், அதுக்குள்ள நீ அவளுக்கு போன் போட்டியாமே. இப்பத்தான் ப்ரியா போன்ல எங்கிட்ட பேசிச்சி. உங்கிட்ட சொல்ல கஷ்டப்பட்டுகிட்டு தான் என்னவிட்டு சொல்லச்சொல்லிச்சு. 'ஷி வாண்ட்ஸ் டு ப்ரேக் ஆப்' லா. 'ப்ளீஸ் ஆண்டி, சொல்லிடுங்கன்'னு ஒரே கெஞ்சல்", என்று அம்மா சொல்லிக்கொண்டே போனார்.

இப்படியொன்றை எதிர்பார்க்காமல் வேறு ஏதேதோ எண்ணிக் குழம்பியதை நினைத்து எனக்கே வெட்கமாகிவிட்டது. "என்ன ஆச்சு அவளுக்கு? அவளே என்கிட்ட சொல்ல வேண்டியதுதானே. உங்ககிட்ட என்ன ரெகமெண்டேஷன்? ஆமா,. எதுக்கு இப்ப 'ப்ரேக் ஆப்'னு கேட்டீங்களா?",கோபத்தை அம்மாவிடம் வெளிப்படுத்தி என்ன செய்ய? ஆனாலும், அம்மாவிடம் தான் எரிந்துவிழுந்தேன்.

"அதான் அந்த ப்ரவீன் இருக்கானே, அவனோட பழக ஆரம்பிச்சிட்டாப்பா. அதான், உன்னக் கழட்டிவிட்டுட்டுடா. வேற என்ன. நீ இங்க வரதுக்கு முன்னாடியே, போன்ல பேசி உன் கிட்ட 'ப்ரேக் ஆப்'னு சொல்லச் சொல்லி ப்ரவீன் சொல்லிகிட்டேயிருக்கானாம்."

"ஓ,.. ,.. அம்மா, நா இருபத்தெட்டாம் தேதி சிங்கப்பூருக்கு வந்துடுவேன். ஆமா,.இன்னிக்கி நீங்க லீவா?"
"இல்ல., இதோ கெளம்பிகிட்டே இருக்கேன், ரகு 'சீயர் அப்'லா. இதுக்கெல்லாம் கவலப்படாத என்ன, பை"
"பை", சொல்லிவிட்டுத் துண்டித்தேன். யோசனையில் அப்படியே உட்கார்ந்தேன்.

பிறகு, ப்ரியாவைப் பார்த்து நாலு கேள்வி கேட்கவேண்டும், ரெண்டு அறை விடவேண்டும் என்றெல்லாம் கோபமாகப் பொங்கியது, கொஞ்ச நேரத்துக்கு. இருந்தாலும் அனிதாவிடமிருந்து பிரிந்தபோது இருந்த அளவிற்கு வருத்தமும், கோபமும் இருக்கவில்லை. மனமுதிர்ச்சிதான் காரணமோ, இல்லை அனுபவம் கொடுத்த பாடமோ, ஏதோ ஒன்று ! 'அடச் சே, இந்த ப்ரியாவும் இப்படி செஞ்சிட்டாளே', என்று மனம் அரற்றியபடி இருந்தது.

இதேகதியில் போனால், முப்பத்தியைந்து வயதுக்குக்கூட எனக்குக் கல்யாணம் நடக்காதோ! அதற்குப் பிறகு, எப்போது குழந்தைகள் பெற்று, எப்போதுதான் வாழ்க்கையில் ஒரு நிலைத்தன்மையை அடைய?

பேசாமல் வெங்கட்டின் பெற்றோரிடம் சொல்லி எனக்கும் ஒரு பெண்ணைபார்க்கச் சொன்னால் என்ன? என் அம்மாவிடமும் சொல்லலாம். முதலில் விழுந்துவிழுந்து சிரிப்பார். பிறகு, புரிந்துகொண்டு தெரிந்தவர்களிடம் சொல்லிவைத்து உதவுவார். எனக்கு வேறு ஒரு கவலையில்லை. வயது ஏறிக்கொண்டே போகிறதே என்பதுதான்.

அந்தமாதிரி 'ஏற்பாடு' செய்யப்பட்ட கல்யாணத்தில் ஒரு ஈர்ப்பு இருந்தாலும், நடைமுறைச் சிக்கல்கள் வரும் என்று தோன்றியது. உள்ளூர ஆசை வந்தாலும், அந்தத் தயக்கம் இருக்கத்தானே செய்தது. ஒரு வாழ்க்கை முறைக்குப் பழக்கப்பட்டுவிட்டு, வேறு ஒன்றைத் தழுவ நினைப்பது சரிவருமா? கையில் தனக்கிருக்கும் வழியை விட வேறொருவருக்குக் கிடைத்த வழியே ஈர்க்கிறதே ! ஒருவேளை, இதுதான் இக்கரை மாட்டுக்கு அக்கரை பச்சை என்பதோ?!

வெங்கட்டுக்குச் சொன்னதே தான் எனக்கும். டேய் ரகு, பேசாம நீயும் வாழ்க்கை கூட்டிப்போகும் போக்கில் இயல்பாகப் போய்க்கொண்டேயிருடா என்று சொல்லிக் கொண்டேன். வேற வழியும் இல்லையே? !

oooOOooo
[ அத்தியாயம் 7 ]

பெற்றுவிட்ட ஒரே உரிமையில், அவர்கள் சாவி கொடுத்தால் ஆடவேண்டிய 'ரோபா'வாய் என்னை அம்மாவும் அப்பாவும் நினைத்தார்கள். அதைத்தான் என்னால் சகிக்கவே முடியவில்லை. படித்து வேலையிலிருக்கும் இருபத்து நான்கு வயதுப்பெண்ணாகவே என்னைப் பார்க்க மறுக்கிறார்களே என்று நினைக்கும் போதெல்லாம் எப்போதுமில்லாத அளவிற்கு என்னுள் கோபமும் கழிவிரக்கமும் பொங்கியது.

ஊரிலிருக்கும் பெரியப்பாவை வரவழைத்து என் முடிவை வலுக்கட்டாயமாக மாற்றி ஒரு மாதம் கூட ஆகியிருக்கவில்லை. அப்போது அவர்கள் இழுப்புக்கு நான் இழுபட்டேன் என்ற குறைந்தபட்ச திருப்தியிலாவது, அன்று நான் சொன்ன நிபந்தனைக்குக் கட்டுப் படுவார்கள் என்றே முழுமையாக நம்பியிருந்தேன். எனக்குப் பிடித்திருந்த கல்யாணம் அவர்களுக்குப் பிடிக்கவில்லையானால், எனக்குக் கல்யாணமே வேண்டாம் என்றபோது, சரி சரியென்று இருவரும் சொன்னதுகூட அப்போதைக்குத்தான் போலிருக்கிறது.

அடுத்தடுத்த நடவடிக்கைகள் எனக்குத் தெரியாமலே நடந்திருக்கின்றன. ஜாதகப்பொருத்தம் பார்த்து லீவு நாளான ஞாயிறன்று பிள்ளை வீட்டாரை 'பெண் பார்க்க' வரச்சொல்லியிருந்ததை அம்மா மெதுவாகக் கடைசி நேரத்தில் சமையலறையின் வெங்காயம், ஏலக்காய் கலவைமணத்துக்கிடையில் சொன்னபோது எனக்குக் கட்டுக்கடங்காமல் கோபம் தான் வந்தது. ஒரு வாரமாகவே இருவரும் கூடிக்கூடிப் பேசுவதும், நான் வந்ததுமே கப்சிப்பென்று இருப்பதும் ஏனென்ற என் கேள்விக்கு விடை கிடைத்தே விட்டது.

முறைத்துப் பார்த்த என்னைச் சிறிதும் பொருட்படுத்தாமல், "அம்பி மாமா பொண் கல்யாணத்துக்குக் கட்டிண்டியே, 'லெமென் யெல்லோ' சாரி, 'காண்ட்றாஸ்ட் கிரீன்' ஜாக்கெட் அதையே கட்டிக்கோடி. அன்னிக்கி கூட்டத்துல உன்பக்கம் திரும்பிப்பாக்காதவ இல்ல தெரியுமோ?", என்று ஏதேதோ பெருமையாகச் சொல்லிக்கொண்டே புடைவை ரவிக்கையை பீரோவிலிருந்து எடுத்து வைத்தாள். வாசல் கதவு தட்டப்படும் ஓசை கேட்டதுமே, அதற்காகவே காத்துக்கொண்டிருந்தாற்போல குடுகுடுவென்று ஓடினாள்.

என்னதான் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் இருவரும். இப்படியெல்லாம் திடீர்திடீரென்று திட்டங்கள் போட்டால் எப்படியும் இவர்களின் வழிக்கு நான் வந்து விடுவேனென்றா? இதென்ன ஏமாற்று வேலை, அதுவும் பெற்ற ஒரே மகளிடம். புடைவையை மாற்றிக்கொள்ளாமல், அப்படியே கட்டிலின் மீது உட்கார்ந்தேன் தொப்பென்று.

கழுத்தைக் குனிந்து தாலிகட்டிக்கொள்ள மறுத்தால் தலையை டபக்கென்று சாய்த்து, பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருப்பவனிடம்,'ம், கட்டு', என்பார்களோ ! என்ன அராஜகம்? மனதிற்குள் மட்டும் தானே கோபப்பட முடிகிறது என்னால்? செயலில் ஒன்றுமே கிடையாது. நான் கோழையோ? இல்லை, பெற்றோரை தேவைக்கு அதிகம் மதிப்பதால், என்னை மேலோட்டமாய்ப் பார்க்கும்போது அப்படித் தோன்றுகிறதோ?

பெண்பார்க்கவந்த கும்பலோடு அப்பாவும் கூடத்திற்குள் நுழைந்தது சளசளவென்ற பேச்சிலிருந்தே புரிந்தது. ஓஹோ, இவர்களையெல்லாம் எதிர்கொண்டழைக்கத்தான் போயிருந்தாரா? செயற்கையாகப் பேசி, தேவைக்கதிகமாகச் சிரித்துக் கொண்டிருந்ததைக் கேட்கக்கேட்க என்னில் இருந்த கோபம் பன்மடங்கு எகிறியது. எனக்கிருந்த கோபத்தில் செயற்கையாகத் தோன்றியதோ என்னவோ. ஹாலில் யார் ஜோக்குக்கு யார் சிரிக்கிறார்கள் என்றே புரியாத குழப்பமான ஒருவித கூச்சல் நிலவியது. அதில் சம்பிரதாயத்திற்காக வலுவில் வரவழைத்துக்கொண்ட செயற்கைக் குதூகலம். இடையில் 'அவுன்ஸ்' மாமா குரலும் கேட்டது. ஓ, இவரும் இதெற்கெல்லாம் உடந்தையா?

வெளியாட்கள் வந்திருந்த நேரத்தில் அநாவசிய சர்ச்சையோ ரசபாசமோ வேண்டாமென்று பேசாமல் எடுத்து வைத்திருந்த புடைவையை கட்டிக்கொண்டேன். தலைப்பை மேலே போட்டுக்கொண்டு கொசுவத்தைச் சரி செய்யும் போது சாத்தியிருந்த கதவை அம்மா டொக் டொக்கென்று லேசாகத் தட்டிவிட்டு உள்ளே நுழைந்தாள். விட்ட இடத்திலிருந்து தொடருவதைப்போல நேருக்கு நேர் பார்த்து, இமைக்காமல் அம்மாவை முறைத்தேன்.

நான் ஏதும் கேட்பதற்குள் முந்திக்கொண்டு, "வா உமா , சும்மா எல்லாருக்கும் கா·பி செர்வ் பண்ணிட்டு, அங்கேயே பிடிச்சா இரு, இல்லேன்னா ரூமுக்கு வந்துடு", என்று என் முறைப்பிற்கான அர்த்தத்தைப் புரிந்துகொண்டும், புரியாதமாதிரி பேசிக்கொண்டே போனாள். வேறு வழியில்லாமல் அம்மாவைத்தொடர்ந்து நான் சமையலறைக்குள் நடந்தேன்.

கையில் டிரேயுடன் ஹாலுக்கு வந்த என் பார்வையில் 'அவுன்ஸ்' மாமா தான் முதலில் பட்டார். என் கண்ணில் இருந்த கோபத்தைப் புரிந்து கொண்டவர், மென்று கொண்டிருந்த வெற்றிலையை மேலும் வேகமாக மென்றுகொண்டே அசட்டுக்கோணல் சிரிப்புடன் மறுபுறம் திரும்பிக்கொண்டார்.

பத்துகோடி லாட்டரியில் அடித்த பிரகாச முகத்த்துடன் அப்பா வந்திருந்தவர்களோடு பேசிக்கொண்டிருந்தார். நடுத்தரவயதுப் பெண்கள் இருவர். ஐம்பதைக் கடந்திருக்கக்கூடிய ஆண் ஒருவரும், 'மாப்பிள்ளை', என்று அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட ஒருவரும். எல்லோரும் என்னையே பார்த்துக்கொண்டு விரித்திருந்த ஜமக்காளத்தில் உட்கார்ந்திருந்தனர்.

சிலைமாதிரி நின்றிருந்தேன். ஏதும் பேசிக் காரியத்தைக் கெடுத்துவிடுவேனோ என்று பயந்தாற்போல், அம்மாவே என்னிடமிருந்து டிரேயை வாங்கி எல்லோருக்கும் காபியைக் கொடுத்தாள். மீண்டும் அம்மாவை முறைத்தேன். வேறு வழியில்லாமல் மற்றவர்கள் பக்கம் திரும்பி, சிரிக்காமல், கை கூப்பிப் பொதுவாய் வணங்கிவிட்டு நின்ற என்னை அப்பாதான் உட்காரச்சொன்னார். நானும் அப்படியே ஜமக்காளத்தின் விளிம்பில் உட்கார்ந்துகொண்டேன்.

அட ராமா, என்னையும் அவனையும் தவிர எல்லோர் முகத்திலும் தான் எத்தனை மகிழ்ச்சி. ஆனால், ஏன்? கல்யாணத்திலேயே விருப்பமில்லையா, இந்தக் கல்யாணம்தான் வேண்டாமா? பேசவேண்டிய ஆள் இதோ எதிரில். சரி, எப்படியும் என்னிடம் பேச முயற்சிப்பான். அப்போது உள்ளது உள்ளபடியே சொல்லிவிடலாம் என்ற நம்பிக்கைக் கீற்று என் மனதில் தீற்றியது.

கல்யாணம் செய்துகொள்ளவேண்டிய இருவரைத் தவிர மற்றவர் முகத்தில் மட்டும் மகிழ்ச்சி என்றால், அதெல்லாம் ஒரு கல்யாணமா என்ன?! இப்படிப் பெரியவர்கள் தங்களின் சௌகரியம் மற்றும் கனவுகள் பூர்த்தியாக சிறியவர்களைப் பயன்படுத்துக் கொள்வதற்கும், குழந்தைத் தொழிலாளர்களை பிழிந்து வேலை வாங்கும் முதலாளிகளுக்கும் ஏதும் வித்தியாசமிருக்கிறதாகத் தெரியவில்லை.

மனதுக்குள் கனன்றுகொண்டிருந்த எரிச்சலும் கோபமும் முகத்தில் பிரதிபலிக்காமல் இருக்க மிகவும் பிரயத்தனப் பட வேண்டியிருந்தது. என்ன முயன்றும்  என் முகம் இயல்பாய் இல்லையென்று என்னால் உணர முடிந்தது. குனிந்துகொண்டே எப்படியோசமாளித்தேன்.

அவன் குனிந்து தன் அப்பாவின் காதில் ஏதோ சொன்னான். அவர் முறைத்துக்கொண்டே, பேசாமலிரு என்று செய்கையாலேயே அவனை அடக்கினார். என்னைப்போலவே அவனுக்கும் விருப்பமில்லையென்றால், சொல்வதற்கென்ன? பார்க்க வாட்டசாட்டமாய் வளர்ந்து நிற்கிறான். ஒரு ஆண் மகனான இவனுக்கே தன் கருத்தைச் சொல்ல முடியாவிட்டால், நானெல்லாம் எம்மாத்திரம்?

ஆனால் அதற்காக கழுத்தை நீட்டிவிடவா முடியும்? நினைத்தாலே என் வயிற்றுக்குள் பட்டாம்பூச்சி படபடவென்று பறந்தது.

"போட்டோவுல இருந்ததவிட நேர்ல இன்னும் லக்ஷணமாயிருக்கா, இல்ல மன்னி?", என்று நற்சான்றிதழ் வழங்கினார், நங்கநல்லூரில் இருந்த அவனின் அத்தை. அவர்கள் வீட்டில் தான் தங்கியிருந்தார்களாம். இவர்களிடம் ஒரு வார்த்தை சொல்லிவிட்டால் என்ன என்று பரபரத்தது மனம்.

அவனின் ஜாடையிலிருந்த அவனுடைய அம்மா தலையை ஆட்டிக்கொண்டே கன்ணிலும் மூக்கிலும் வைரங்கள் நீலத்தைக் கொட்ட," பாடுவியோ? ", என்று என்னைக் கேட்டதும், என்னை பதில் சொல்லவிடாமல், அவுன்ஸ் மாமா முந்திக்கொண்டு," எங்க உமா 'ம்யூஸிக் ஹையர்' பாஸ் பண்ணியிருக்கா. வீணைகூடா ஜோரா வாசிப்பா", சொல்லிவிட்டார். அந்தக்கணம் நான் ஆசையாய் கற்றுக்கொண்ட சங்கீதத்தின் மேல் அர்த்தமேயில்லாமல் வெறுப்பு மண்டியது எனக்கு.

"எங்க வெங்கட்டும் கிடார் வாசிப்பான். வெஸ்டர்ன் க்ளாஸிகல். சிங்கப்பூல இண்டியன் ·பைன் ஆர்ட்ஸ்ல கொஞ்ச நாள் மிருதங்கம் கூட கத்துண்டான்", என்று பிள்ளையைப் பற்றியளந்தாள் தன் பங்கிற்கு.

ஒரே மாசத்திற்குள் எளிமையாக கல்யாணத்தை முடித்துக்கொண்டு சிங்கப்பூர் திரும்பத் திட்டமாம். வளவளவென்று எல்லோரும் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். வரதட்சிணை அது இது என்று ஒன்றுமே வேண்டாம் என்ற அவர்களின் பேச்சு அவர்களிடம் இருந்த வசதியினாலா இல்லை, பெருந்தன்மையினாலா இல்லை, வேறு ஏதும் காரணமா என்று யோசித்துக்கொண்டிருந்தேன். பாடு என்று சொல்லிவிடுவார்களோ என்று பயந்துகொண்டே மெதுவாய் எழுந்து நழுவி அறைக்குப் போய்விடலாம் என்று எழுந்தேன். அவனின் அத்தை," ஒரு பாட்டுப் பாடேன்", என்று கேட்டதும் மாட்டிக்கொண்டோமே என்றாகிவிட்டது. வேறு வழி? பாடினேன்.

"நானொரு விளையாட்டு பொம்மையா,..", என்ற கீர்த்தனையைப் பாடினேன். பல்லவியைத் தொடும் போதெல்லாம் அம்மாவையும் அப்பாவையும் பார்த்துக்கொண்டேன். இருவருக்கும் புரிந்தமாதிரியே இல்லை. அம்மா திருதிருவென்று விழித்தாள். அம்மாவுடைய கண்கள் அகலமாக அழகாக இருந்ததை ஆயிரத்தியோராவது தடவையாக ரசித்தேன். அம்மாவுக்கு ஏனோ என்னோட கண்களைத் தான் பிடிக்கும். சொல்லிச்சொல்லி ரசிப்பாள்.

பாடி முடித்ததுமே, "ப்ளீஸ் எக்ஸ்க்யூஸ் மீ," என்று பொதுவாய்ச் சொல்லிவிட்டு அறைக்குள் போய் கட்டிலில் மல்லாக்கப் படுத்துக் கொண்டேன். ஓடிக்கொண்டிருந்த ·பேனைப்பார்த்துக் கொண்டே யோசித்தேன். அழுகையாக வந்தது. வசந்த்தை நினைத்துக் கொண்டே அழுதேன். அம்மாவையும் அப்பாவையும் நாலு கேள்விகள் நறுக்கென்று கேட்க வேண்டும் என்று கோபமும் வந்தது.

ஸ்வீட், காரம், காபி என்று எல்லாம் முடிந்து ஒரு வழியாய் வீடு பழைய நிலைக்குத் திரும்பியது போலிருந்தது. மெதுவாய் அம்மாவும் அப்பாவும் அறைக்குள் நுழைவதைப்பார்த்ததுமே, " அப்பா, நீங்க செய்யறது உங்களுக்கே நியாயமா இருக்கா? அன்னிக்கி அவமானம் அதுஇதுன்னேள். நானும் சரி, வசந்த்தை மீட் பண்ணமாட்டேன்னு ப்ராமிஸ் பண்ணினேன். ஆனா, இப்ப எங்கிட்டகூட சொல்லாம எனக்கு கல்யாண ஏற்பாடு. என் சம்மதமில்லாம என் கல்யாணமா?", என்று சத்தமாகக் கேட்ட என்னை அடிக்கக் கையோங்கினார் அப்பா. ஓங்கிய கை இறங்குமுன் சற்று நிதானத்துக்கு வந்தார்.

"கல்யாணம் பண்ணாமப் பின்ன? ஒன்ன ஆத்துல ஒக்காரவச்சுண்டு ஊறுகா போடவா? இல்ல, என்னதான் சொல்ற நீ? எப்படியும் ஒரு கல்யாணம் பண்ணிண்டுதானே ஆகணும்? ஔவையாரா இப்படியே டக்குன்னு கெழவியாயிடறதுக்கு? எங்க காலத்துக்கப்புறமா ஒனக்கு ஒரு ஆதரவும் பாதுகாப்பும் வேண்டாமா?"

எனக்கிருந்த ஆத்திரத்துக்கு பிள்ளையார் மட்டும் கொஞ்சம் ஒத்துழைத்தால், இன்னொரு ஔவையாராகவும் நான் தயாராய்த்தானிருந்தேன்.

"வேண்டாம். வேண்டாம்பா. என்னைப் பாத்துக்க எனக்குத் தெரியும். என்னைப்பத்தின கவல ஒங்க ரெண்டு பேருக்கும் இனிமே வேண்டாம்", என்று நான் சொன்னதும் அம்மாவைப் பார்த்து," என்னடி பேத்தறது இது, தத்துப்பித்துன்னு. இப்படியே இருந்துடுமாமே. இருக்கறது ஒண்ணே ஒண்ணுன்னு 'ஓவர' எடம் கொடுத்துக் குட்டிச் செவுரா ஆக்கி வச்சிருக்க ஒம்பொண்ண", மெதுவாக அபஸ்வரமாய் ஆரோகணத்தில் ஏறிக்கொண்டே போய் உச்சத்தைத் தொட்டது. "ஆமா, இப்ப மட்டும் 'ஒம்பொண்ணு'. நான் தான் கெடுத்தேனே, நீங்க ஏன் வந்து தடுக்கல்ல?", என்று அம்மா விவாதத்த்தின் திசையைத் திருப்பப் பார்த்தாள். அப்பா பதில் பேசாததால் அம்மாவின் முயற்சி தொற்றது.

" என்னடி பேசற. தெரிஞ்சுதான் பேசறியா இல்ல புத்திகித்தி பிசகிடுத்தா? ம்?கல்யாணமே பண்ணிக்காம இருக்கறதாவது? இங்க பாரு உமா. உனக்கு நல்லதுதானே செய்வோம் நாங்க", என்று என் முகவாயைப் பிடித்துக் குழந்தையைக் கொஞ்சுவதுபோல, குரலில் கோபத்தைக் குழைத்து என் முகத்தைப் பார்த்துக்கேட்டாள் அம்மா.

"எது நல்லது? சொல்லு,. எதும்மா நல்லது? ஒரு நல்ல மனுஷன ஊரவிட்டு விரட்டினதா? இல்ல, கம்பிய வளைக்காறாப்ல ஒங்க ரெண்டு பேர் மனசுபோல என்னை வளைக்கறதா? அதுக்கு உங்களுக்குத் தேவை ஒரு பொம்மை", என்று சொன்னேன் முறைத்துக்கொண்டே, கொடகொடவென்று என் கண்களிலிருந்து கொட்டிய கண்ணீரைப் பொருட்படுத்தாமல்.

"ஓஹோ,. அந்த கிருஸ்தவனப் பண்ணிண்டா பண்ணிக்கறேன். இல்லன்னா இப்பிடியே இருக்கேன்றியா?", என்று பின்னால் நின்று கொண்டிருந்த அப்பா முன்னால் வந்து கத்தினார். கோபத்தில் அப்பாவின் முகசேஷ்டைகள் கிட்டத்தட்ட நான் கோபப்படும் போது என் முகம் இருப்பதைப் போலவே இருந்தது. அப்பா மூக்கு விடைத்துக்கொண்டது கோபத்தில். அதிகஜாடையும் நிறமும் அம்மாவைப்போல தான் நான். ஆனாலும் மூக்கும் கண்ணும் எனக்கு அப்பாவை மாதிரி.

"அப்பா, அவரோட ரிலிஜனத் தவிர வேற எதாவது ஒங்க மனசுக்குப் பிடிக்கல்லன்னு சொல்லுங்கோ, பாக்கலாம். சொல்ல ஒண்ணுமிருக்காது. ஆனா, அந்த ஒண்ணையே பிடிச்சுத் தொங்கிண்டிருங்கோ அண்ணாவும் தம்பியும்", என்று குரலை உயர்த்திக்கத்தினேன்.

" என்ன கத்து கத்தறா பாருடி ஒம்பொண்ணு. முடியாது, நான் உயிரோட இருக்கற வரைக்கும் நீ நெனைக்கறது மட்டும் முடியாது. நடக்க விடமாட்டேன்", என் பெரியப்பாவைப் போலவே பேசினார் அப்பா.

"சரி, வேண்டாம். ஆனா, கல்யாணம் அது இதுன்னு மட்டும் என்னத் தொந்தரவு பண்ணாதீங்கோ."

"அதெப்படி விட?", என்று அம்மா இடையில் முகுந்து கேட்டதும், எரிச்சல் தாங்காமல், " அம்மா இங்க பாரும்மா. நீங்க ரெண்டு பேரும் பெத்துட்டேள்ங்கறதுக்காக எல்லாத்துக்கும் என்னைக் 'கண்ட்ரோல்' பண்ணிண்டிருக்க உங்களுக்கு 'ரைட்ஸ்' கெடையாது. நா 'மேஜர்'. இந்த ஒலகத்துக்கு நான் வர நீங்க ரெண்டு பேரும் உதவியிருக்கேள், ஒரு கருவியா. அவ்ளோதான். சும்மா என்னை அடிமையாட்டம் 'ட்ரீட்' பண்றத நிறுத்துங்கோ மொதல்ல", என்று சொல்லிக்கொண்டே விருட்டென்று அறையை விட்டு ஹாலுக்கு வந்து உட்கார்ந்து கொண்டேன். பார்த்துக் கொண்டே நின்றாள் அம்மா.

இருவரும் உள்ளே ஏதோ கோபமாயும், ஒருவருக்கொருவர் சமாதானமாயும் சில நிமிடங்கள் பேசிக்கொண்டார்கள்.

கூடத்திலிருந்த நாற்காலியில் உட்கார்ந்திருந்தேன் யோசித்தபடியே சில நிமிடங்களுக்கு. பேசாமல் பெங்களூருக்கு போன் செய்து வசந்த்தை வரச் சொல்லலாமா என்று கூடத் தோன்றியது. இவர்களிடமிருந்து தப்புவதற்கு வேறு வழியே புலப்படவில்லை. பெரியவர்களின் பேச்சுக்கு மரியாதை கொடுத்து ஊரைவிட்டே போனவர், எனக்குக் கட்டாயக் கல்யாணம் நடக்கும் என்று எதிர்பார்த்திருப்பாரா? நானேகூட எதிர்பார்க்கவில்லையே. அப்பாவையும் அம்மாவையும் எவ்வளவு நம்பினேன்.

அறையிலிருந்து அப்பா வந்தார். கைவைக்கும் கட்டையின் மீது இருகைகளையும் வைத்துக்கொண்டே, வில்லன் பிணைக் கைதியை மிரட்டுவதைப்போல, என் முகத்துக்கு நேராகத் தன் முகத்தை வைத்துக்கொண்டு, "உமா, இந்தக் கல்யாணத்துக்கு நீ ஒத்துக்கல்லேன்னா, நாங்க ரெண்டு பேரும் ஆத்துலயோ கொளத்துலயோ விழுந்து சாவோம். இல்லேன்னா இருக்கவேயிருக்கு, தூக்கமாத்தரை", என்று அப்பா சொல்லச்சொல்ல அம்மா பூம்பூம் மாடுமாதிரி தலையைத் தலையை ஆட்டினாள். தொடர்ந்து ஏதேதோ கத்தினார் அப்பா.

பூனைக்குட்டி ஒன்றைக்கூட முழுவதுமாய் மூள்கடிக்கக்கூடிய நீர்த்தேக்கமற்ற சென்னை வறட்சியில் ஆறாவது குளமாவது?! வருத்தத்திற்கிடையேயும் எனக்குச் சிரிப்புத்தான் வந்தது. ஒருவேளை, கடலைத்தான் சொல்கிறாரோ? சரி, அதே கடலோ தூக்கமாத்திரையோ தன் மகளுக்கும் கைகொடுக்கும் என்ற அடிப்படையையும் மறந்து காச்மூச்சென்று கத்தி ஓய்ந்த அப்பாவைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். ஒரு புறம் பெற்றவர்களுடன் அப்படியெல்லாம் பேசிப் பழகியிருக்காததால், அப்படிப் பேச வேண்டி வந்ததே என்ற வருத்தத்தில் அழுகையாக வந்தது. மறுபுறம், கோபமும் வந்தது.

உப்புச்சப்பில்லாத விஷயங்களுக்கெல்லாம் சண்டை போட்டுக்கொண்டு இரண்டு எதிர்துருவங்களாக நிற்கும் அம்மாவும் அப்பாவும் திடீரென்று ஒற்றுமையாக ஏகமனதாக அப்படிச்சொன்னதும் அவர்களின் ஒற்றுமையை நினைத்துக் களிப்பதா, இல்லை அவர்களின் அச்சுறுத்தலை நினைத்து அழுவதா என்றே எனக்குத்தெரியவில்லை.

ஒன்றும் சாப்பிடாமல் தூங்கிப்போனேன். வெறும் வயிற்றில் படுத்ததால், ஒரே கனவுகள். அம்மாவுக்கும் அப்பாவுக்கும் பிண்டம் போடுவதைப் போலவும், ஊரிலிருந்து வந்திருந்த பெரியப்பா காட்டுக்கத்தல் கத்திவிட்டு, காரியங்கள் எல்லாம் முடிந்ததும் மாயவரத்துக்குக் கூட்டிக்கொண்டுபோய், அங்கே குடுமியுடன் இருந்த ஒரு வைதிக பிராமணனுக்கு என்னை ஒப்பேற்றிவிடவென்று ஒரு சம்பந்தம் பேசுவதைப்போல அப்படியே நிஜத்தில் நடப்பதைப்போல ஏதேதோ காட்சிகள் கனவுகளாய் விடியற்காலையில்.

திடுக்கென்று விழித்துக்கொண்டவள் முதலில் போய் அடுப்படியில் மூக்கைச் சிந்திக் கொண்டே காபி ·பில்டரில் வெந்நீர் ஊற்றிக்கொண்டிருந்த அம்மாவையும், ஹாலில் பேப்பர் படித்துக்கொண்டிருந்த அப்பாவையும் பார்த்தபிறகுதான் நிம்மதியே வந்தது. அம்மா எனக்காக அழுகிறாளா, தனக்காக அழுகிறாளா, இல்லை ஜலதோஷமா என்று ஒன்றுமே புரியவில்லை. அருகில் போய்க் கேட்டவும் ஏனோ கொஞ்சம்கூடப் பிடிக்கவில்லை.

oooOOooo
[ அத்தியாயம் 8 ]

எக்கச்சக்கமான புதிர்களைத் தன்னுள் அடக்கி வைத்திருக்கும் வாழ்க்கையை நாம் புரிந்துகொள்ள முயற்சிப்பதற்குள், வாழ்க்கைதான் மளமளவென்று எவ்வளவுதூரம் நகர்ந்துவிடுகிறது. வாழ்க்கையின் வேகத்தை நினைக்க நினைக்க எப்போதும் எனக்கு ஒரே ஆச்சரியமாகவேயிருக்கும்.

கல்யாணத்தை நிறுத்திவிடும் தீவிர எண்ணத்துடன் இந்தியாவுக்குக் கிளம்பியவன் திருமணத்தையே முடித்துக்கொண்டு சிங்கப்பூர் திரும்பியதை நினைத்தால் என்னால் நம்பவே முடியவில்லை. ஆறு மாதமும் முடியப்போகிறது. இன்று நினைத்தால் எத்தனை பிரமிப்பாக இருக்கிறது?

திட்டமிட்டபடியே உமாவீட்டாருக்கு மொட்டைக் கடிதமும் எழுதினேன். அது அவர்களுக்குக் கிடைத்ததா என்றே தெரியாமல் ஒரு வாரம் போய் விட்டது. அவர்கள் பக்கத்திலிருந்து எந்த விதமான எதிர்வினையும் இல்லையென்றால், என்னவென்று புரிந்துகொள்ள? ஒரு வேளை 'கடிதம்' கிடைக்கவேயில்லையோ என்று மீண்டும்," மாப்பிள்ளையாக்கிக்கொள்ள நினைக்கிறீர்களே அவனுக்கு மூளையில் கட்டி. உங்களை ஏமாற்ற நினைக்கும் அவர்களிடமா உங்கள் மகளை ஒப்படைக்கப்போகிறீர்கள்?", என்று சற்று காட்டமாகவே எழுதிப்போட்டேன். அதற்கும் ஒரு பலனையும் காணோம். சென்னை வெயிலில் என் எரிச்சல் மேலும் அதிகமானது மட்டும்தான் நடந்தது.

உமாவைப்பற்றி என் அத்தை முகவரிக்கு ஒன்று எழுதிப்போட்டால் கல்யாணம் நின்று விடுமே என்ற யோசனை தோன்றியது. அப்படிச்செய்தால் கல்யாணத்தை நிறுத்த வேண்டுமானால் முடியலாம். ஆனால், ஒரு பெண்ணைப்பற்றி தாறுமாறாய் எழுதவதா? ஹ¥ஹ¤ம் துளிக்கூடப் பிடிக்கவில்லை. மேலும், ஒரு பெண் சரிவரவில்லையென்றால், இன்னொன்று என்று அம்மாவும் தொடர்ந்து செயல்பட்டுக் கொண்டேதான் இருப்பாள் என்று நினைத்ததும், அந்த யோசனையையும் கைவிட்டேன்.

நிச்சயத்திற்கு நாள் குறித்து, அதற்கான ஏற்பாடுகள் செய்து கொண்டிருந்த அம்மாவுக்கும் அத்தைக்கும் ஏற்பட்ட மகிழ்ச்சி என்னை எரிச்சல் படுத்தியது. ஒரே சிரிப்பு, கும்மாளம், ஷாப்பிங்க். ஆமாம், யாருக்குக் கல்யாணம்? கைவசமிருந்த லீவெல்லாம் போய்க்கொண்டிருந்தது. எந்தக்கவலையுமில்லாமல் கொண்டாடிக்கொண்டிருந்தைப் பார்க்கப் பார்க்க என்னுள் கையாலாகத கோபம் தான் வெடித்தது.

ஒரே வாரத்தில் எளிமையாக கோவிலில் கல்யாணம், பிறகு சிறு விருந்து, வரவேற்பு என்று அப்பாவேறு தன் பங்கிற்கு பிள்ளையைப் பெற்றவர் என்ற தோரணையுடன், உமாவுடைய அப்பா மற்றும் பெரியப்பாவுடன் சேர்ந்து தடபுடலாய் ஏகத்திற்கு திட்டங்களைத் தீட்டினார்.

உமாவுடன் பேசக்கூடிய சந்தர்ப்பத்திற்குத்தான் நான் மிகவும் காத்திருந்தேன். ஆனால், அப்படியொரு சந்தர்ப்பம் தான் அமையவேயில்லை. பெண்பார்க்கப் போகும்போது, அவளோடு பேசவேண்டும் என்று கேட்க எவ்வளவோ முயற்சித்தேன். ஒவ்வொரு முறையும் அப்பா என் காதருகே குனிந்து, ஒரே போடாய்ப்போட்டு என்னைத் தடுத்துவிட்டார்.

நிச்சயதார்த்ததின் போது உமாவிடம் பொதுவாய் ஓரிரு வார்த்தைகள் பேசினேன். அதுவும் அப்பாவின் மேற்பார்வையில். என்னால் ஏதும் பிரச்சனை வரக்கூடும் என்று அப்பாவால் உணர முடிந்தது ஆச்சரியம்தான். நான் போகுமிடமெல்லாம் கூடவே ஒட்டிக்கொண்டிருந்தார். அதையும் தாண்டி அப்பாவிடமே உமாவிடம் பேசவேண்டும் என்று கேட்டுப்பார்த்தேன். அது அப்பாவை இன்னும் அதிக விழிப்புணர்வுடன் நடக்கத்தூண்டியதேயொழிய நான் நினைத்தது மட்டும் நடக்கவில்லை. அம்மாவிடம் பேசுவதற்கு முயசிப்பதற்குள் ஆயிரம் குறுக்கீடுகள்.

நிச்சயதார்த்ததிற்கு முதல்நாள் தான், உமாவுடைய அப்பா போன் செய்து," நமஸ்காரம். எல்லாரும் சௌக்கியமா?", என்று ஆரம்பித்து, ஏதேதோ பேசிவிட்டு, "மாமா, மொட்டக்கடுதாசி ஏதும் வந்தா பொருட்படுத்தாதீங்கோன்னு சொல்லத்தான் போன் பண்ணினேன்", என்றார்.

அப்பா," உங்களுக்கு ஏதும்?", என்று கீழ்ஸ்தாயியில் ஆரம்பித்து, " இல்லையா, ஓ, அப்ப சரி,..ம்,.. ஆமாமா. இந்தக்காலத்துல ஏதேதோ பண்ணி கல்யாணத்த நிறுத்தி வேடிக்கை பாக்கறவா பெருகிட்டா",உரக்கப் பேசினார். தொடர்ந்து,"அதையெல்லாம் நம்பிண்டிருந்தா முடியுமா,..ம்,. அதேதான், யூ டோண்ட் வொர்ரி. உமாதான் எங்காத்து நாட்டுப்பொண்ணு. எங்களுக்கு அவளையும் உங்க குடும்பத்தையும் ரொம்பப்பிடிச்சுப்போச்சு. அதான், சீக்கிரமே முகூர்த்தம்னு தீர்மானிச்சோம். ம்,.அதுசரி, உமாவோட 'விஸா' அடுத்த வாரம் வந்துடுமோல்யோ? ,...அவ்ளோதான்.,அப்பறம் என்ன கவலை? சரி, ஆட்டும் சொல்றேன், வச்சுடட்டா", என்று வெகு உற்சாகமாக போனில் பிரஸ்தாபிச்சார்.

அப்பா சந்தேகமாய் என் பக்கம் ஒரு பார்வையை வீசினாற்போலிருந்தது எனக்கு. உமாவின் அப்பா தனக்கு ஏதும் மொட்டைக்கடிதம் வரவில்லை என்று சொன்னதன் காரணம் புரியாமல் திருடனுக்குத் தேள் கொட்டிய நிலையில் தவித்தேன்.

நிச்சயத்தன்று உமா முகத்தில் மகிழ்ச்சியே இல்லையே என்று யோசித்தேன். ஏன்னென்று தெரிந்துகொள்ள யாரும் சிநேகிதிகள் கூட இல்லை அவளுக்கு. ரொம்ப ரிஸர்வ்டோ என்று தோன்றியது. கல்யாணம் முடிந்தபிறகு தானே தெரிந்தது, அவளின் நண்பர்களை அழைக்க அவளுடைய அம்மாவும் அப்பாவும் தடுத்துவிட்டிருந்தார்கள் என்று. அவளுக்கும் அந்தக் கல்யாணத்தில் இஷ்டமில்லை என்றும் தானே தெரிந்துகொண்டேன்.

என்னுடைய அப்பா என்னை மேற்பார்வை பார்த்தமாதிரி, அவளுடைய அப்பா அவளை மேற்பார்வை பார்த்துக்கொண்டேயிருந்தார். நிச்சயதார்த்தம் சின்ன நிகழ்ச்சி என்றாலும், எண்ணி பத்துபேர் என்பது கொஞ்சம் அவசர ஏற்பாடு என்பதாலோ என்று தோன்றியது. ஆனால், இருபக்கத்தாருமே திட்டமிட்டுதான் அவ்வாறு செய்திருந்தனர் என்று பிறகுதான் புரிந்தது.

அன்று இரவு கடைசி அஸ்திரமாக, மொட்டை மாடியில் அம்மாவிடம் பேசினேன். "அம்மா இப்பவும் லேட்டாகல்ல. நிச்சயம் தானே ஆயிருக்கு. ப்ளீஸ் புரிஞ்சுக்கோம்மா,. உங்க ரெண்டு பேர் சுயநலத்துக்காக பாவம், அந்த உமாவ,..", நான் முடிக்குமுன், "இங்க பாருடா. இந்தக் கல்யாணம் நடந்தேயாகணும். ஒனக்கு எந்தப்பொண்ணோட ஜாதகமும் பொருந்தியே வல்ல. அம்மாடி, எவ்வளவு ஜாதகம் பார்த்தாச்சு. ஹ¥ஹ¤ம், இவளோடதுதானே , பொருந்தினதோட குடும்பமும் ஒத்து வந்திருக்கு. பொண்ணும் பார்க்க லக்ஷணமா இருக்கா. நானே இப்பதான் சந்தோஷமா இருக்கேன், பகவான் நல்ல சம்பந்தமா கொடுத்திருக்கானு, நீ வேற மறுபடியும் கிளப்பாத," என்று வெட்டிப்பேசினாள்.
"அம்மா ப்ளீஸ்மா, இப்பக்கூட கெட்டுப்போகல்ல, நிறுத்திடும்மா."
" உமா வரவேளை நீ ரொம்ப நன்னா இருக்கப்போற பாரேன். "
"அம்மா, நிறுத்திடுநிறுத்திடுன்னு கெஞ்சறேன், நீ என்ன காதுலயே போட்டுக்க மாட்டேங்கற," என்று குரலை உயர்த்தினேன்.
"இங்க பாருடா. இந்தக் கல்யாணம் நடக்கல்லேன்னா நா உயிரோட இருக்கமாட்டேன். திரும்பிப்போறபோது, நாம நாலு பேராப் போகப்போறோமா, இல்ல உங்கப்பாவும் நீயுமா திரும்பிப்போவேளான்றது ஒங்கையிலதான் இருக்கு."

இந்தப்பிடிவாதம் பிடிப்பவளிடம் என்னவென்று பேச ? ! எனக்கு என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை. எங்கேயாவது ஓடிப்போய் விட்டால் என்ன? நினைத்த மாத்திரத்திலேயே, அப்படிச் செய்தால் என்ன என்று தோன்றியது.

நிறைய நேரம் யோசித்தேன். ஆனால், அதனால் எத்தனை பேருக்கு என்னென்ன பிரச்சனைகள் எழும், அம்மா எப்படித் தவிப்பாள் என்று சிந்தனை விரிந்ததேயொழிய எப்படி, எங்கு ஓடிப்போவோம் என்று தோன்றவேயில்லை. அப்பாவையும் அம்மாவையும் விட்டுவிட்டு ஓடிவிட என்னால் என்றுமே முடியாது என்று புரிந்துகொண்டேன். இயலாமையில் கோபம் தான் கட்டுக்கடங்காமல் வந்தது.

உமாவோடு பேசமுடியுமா என்று கேட்க, அடுத்தநாளே ஒரு முறை அவர்கள் வீட்டிற்குப் போன் செய்தேன். அவளுடைய பெரியப்பாதான் எடுத்தார். "மாப்ளையா, சௌக்கியமா?", என்று ஆரம்பித்தவர்," உமா அவம்மாவோட ஜவுளிகடைக்கிப் போயிருக்கா. வந்தாவுட்டு, சொல்றேன்", என்றார். ஆனால், அவர்களிடமிருந்து போனே வரவில்லை. கொஞ்சம் பழமைவாதிகளாகத் தெரிந்தார்கள். அதனால் தான் என்னோடு உமா பேசுவதை அவர்கள் விரும்பவில்லையோ என்னவோ என்று நினைத்துக்கொண்டேன்.

நிச்சயத்துக்கு வந்திருந்த அவுன்ஸ் மாமாவும் ஊரில் இல்லை என்று சொல்லிவிட்டார்கள். அவரோடும் பேச முடியாமல் ஒரே தவியாய்த் தவித்தேன். முகூர்த்தநாள் நெருங்க நெருங்க அதுவரை இருந்த பசியும் தூக்கமும் இல்லாதுபோனது.

ஜானவாசம், நிச்சயதார்த்தம் முடிந்து அடுத்தநாள் காசியாத்திரை, கனூஞ்சல், மாலைமாற்றுதல், கன்னிகாதானம் என்று காதைப்பிளக்கும் மேளச்சத்ததிலும், பட்டு, பூ, சந்தனம் என்று கலவை மணத்தோடு சளசளவென்ற பெண்கள் பேச்சுக்கிடையில் ஏதோ செலுத்தப்பட்ட பொம்மையைப்போலச் செயல்பட்டிருக்கிறேன். கல்யாணத்தன்று ஐந்தாறு முகங்களைத் தவிர வேறு தெரிந்த முகங்களே இல்லை. திருமாங்கல்யத்தை நானா கட்டினேன் உமா கழுத்தில் என்று பிறகு நினைக்கும்போதெல்லாம் வெற்றுத் தாளைப்போல என் நினைவு சூன்யமாய்த்தான் இருந்தது.

சிங்கப்பூருக்கு வருமுன்பே உமா தனக்கிருந்த இக்கட்டைப்பற்றியும், குடும்பத்தினர் செய்த அச்சுறுத்தலையும் பற்றி சொல்லி விட்டாள். அதையெல்லாம் நான் அம்மா அப்பாவிடம் அப்போதைக்கு மறைத்துவிட்டேன். என் உடல்நிலைகுறித்துச் சொல்லி, குணமாகி விட்டது என்று மட்டும் உமாவிடம் சொன்னேன். அதற்கு மேல் சொல்லி அவளை பயமுறுத்த வேண்டாமென்று தோன்றியது. கல்யாணம் நடந்த நிர்பந்தமே எங்களுக்கிடையே பொருத்தமாக அமைந்திருந்தது என்றெல்லாம் அப்போது அபத்தமாய்த் தோன்றியது எனக்கு. நடக்கக்கூடாத திருமணம் நடந்துவிட்டது என்று நினைப்பதை அடுத்து வந்தநாட்களில் நான் மெதுவாக நிறுத்திவிட்டிருந்தேன்.

சிங்கப்பூரில் ரிஸெப்ஷன் என்ற பெயரில் அம்மா மீண்டும் ஒரு ஆடம்பரக் கொண்டாட்டத்துக்கு ஏற்பாடு செய்திருந்தாள். யார்யாரோ வந்தார்கள். அதில் பாதிபேரை நான் அதற்குமுன் பார்த்ததுகூட இல்லை. அப்பாவுக்குத் தெரிந்தவர்கள், அம்மாவுக்குத் தெரிந்தவர்கள் என்று நிறையபேர். சில பேருடன் பேசும்போது, 'கல்யாணத்தை நடத்திவிட்டேன் பார்', என்ற தற்பெருமை அம்மாவின் முகத்தில் அப்பிக்கிடந்தது. ஆபரேஷன் முடிந்தபிறகு, எனக்குக் கல்யாணம் ஆவது கஷ்டம் என்று சிலர் பேசிக்கொண்டதாக அம்மா கற்பனைதான் செய்திருந்தாளோ, இல்லை வேறு யாரும் சொல்லித் தான் தெரிந்துகொண்டாளோ தெரியாது. ஆனால், அவர்கள் எல்லோரையும் கூப்பிட்டிருந்தாள் தன் பெருமையைப் பறைசாற்ற.

என் நண்பர்களில் சிலரும் அதிகம் நெருங்கிய நண்பர்கள் என்ற வகையில் ரகுவும் சௌம்யாவும் தான் வந்திருந்தனர். அவர்களும் இல்லாதிருந்தால் ரிஸெப்ஷனில் எனக்கே அசுவாரஸியமாகிவிட்டிருக்கும்.
 
உள்ளூரில் உமாவுக்கு ஒவ்வொரு இடமாகக் கூட்டிக்கொண்டு போய்க் காட்டினேன். அவளோடு போகும் போது எல்லாஇடமும் புதிதாயும் அழகாயும் தோன்றியது. அவள் முகத்தில் படர்ந்திருந்த கவலை ரேகைகள் மெதுவாக மறையத் தொடங்கியிருந்தன. அது எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியைக் கொடுத்தது. நிம்மதியையும்தான். எனக்கு அவளைப் பிடித்தது போலவே அவளுக்கும் என்னைப் பிடித்தது என்று புரிந்துகொண்டேன்

வந்த சிலநாட்களிலேயே உமா வேலை ஒன்றைத் தேடிக்கொள்ள ஆசைப்பட்டாள். நானும் சம்மதித்திருந்தேன். ஆனால், அம்மாதான், "இந்தாத்துல வேண காசு இருக்கு உமா இங்க. எங்களுக்கு வேண்டியது ஒரு பேரன். பெத்துக்குடு. உனக்கு வேண்டியத வெங்கட்டே வாங்க்¢க் கொடுப்பான்", என்று மறைமுகமாய்த் தன் மறுப்பைச் சொல்லிவிட்டாள்.

வேலை என்பது பணம் பற்றிய விஷயம் மட்டுமில்லை, அது தன்னம்பிக்கை என்று என்னிடம் தனிமையில் சொன்னாள் உமா. எனக்கும் அது மிகச்சரியென்றே பட்டது. மீண்டும் சீக்கிரமே அம்மாவிடம் சொல்லி சம்மதம் வாங்குகிறேன் என்று வாக்குக் கொடுத்தேன். ஆனால், அதற்குச் சந்தர்ப்பமே அமையாதுபோகும் என்று நான் அந்தக் கணம் நினைக்கவேயில்லை.

உமா மிகவும் நல்ல பெண். அம்மாவிடமும் அப்பாவிடமும் அன்பாகவும் மரியாதையாகவும் நடந்துக்கொண்டாள். எனக்கு வேண்டியதையெல்லாம் அக்கறையோடு கவனித்துக்கொண்டாள். புது ஊரில் வாழ்வதற்குச் சீக்கிரமே பழகிக்கொண்டாள். அவரவர் கடந்த காலத்தை மறந்து மகிழ்ச்சியில் திளைத்தோம். திருமண வாழ்க்கை இத்தனை சுவையுடையாதா என்று ஆச்சரியமாக இருந்தது எனக்கு. மாதங்கள் ஓடியதே தெரியவில்லை.

திருமணமாகி நாங்களிருவரும் தேனிலவுக்கு எங்கேயும் போகவேயில்லையே என்று போன வாரம் தான் அப்பா நினைவூட்டினார். டிசம்பரில் ஆஸ்திரேலியாவில் ரம்யமாகயிருக்குமே என்று நான் கொடுத்த ஆலோசனையை உமாவும் ஆமோதிக்கவே, உடனே டிக்கெட், விஸா எல்லாவற்றிற்கும் மளமளவென்று ஏற்பாடு செய்தேன். வேண்டியவற்றையெல்லாம் வாங்க கடைகடையாகச் சுற்றினோம். உமாவின் முகத்தில் ஏதோ ஒரு பளபளப்பைப் பார்த்தேன். கேட்டபோது, "ஒண்ணுமில்லையே, எப்பவும் போலத்தானே இருக்கேன்", என்று சொல்லிச்சிரித்தாள்.

பெட்டிகளில் அழகாக உடைகளையும் பொருட்களையும் அடுக்கிவைத்தாள் உமா. கிளம்புவதற்கு இன்னும் இரண்டே நாட்கள் இருந்தன. தேனிலவிற்குப்போகப்போகும் குதூகலம் என் முகத்தில் தெரிந்தது போல. ஆபீஸில் எல்லோரும் கேலிசெய்தார்கள்.

மதியம் ஆபீஸில் லேசாகத் தலை வலித்தது. கொஞ்சநேரம் தான். ஆனால், பழைய தலைவலியைப்போலவே இருந்ததால், சட்டென்று என்னுள் ஒரு வித பதட்டம் வந்து உட்கார்ந்துகொண்டது. அந்த வலி ஏற்படுத்திய கலவரத்தை என் முகம் காட்டிவிடாமல் இருக்க பிரத்யேக முயற்சிகள் எடுக்கவேண்டியிருந்தது. உமாவைப் பற்றி நினைத்து, தொண்டை அடைத்துக்கொண்டது. அவளோடு வாழ்ந்த ஆறு மாத வாழ்க்கையின் ருசி என்னுள் வாழும் ஆசையை விதைத்து, மரணத்தை நினைத்து அதுவரை வராத பயத்தைக் கொணர்ந்தது.

சௌம்யாவிற்கு போன் செய்தால், வாய்ஸ் மெயில் வந்துகொண்டே இருந்தது ஒவ்வொரு முறையும். சலிப்பாக இருந்ததால், முயற்சியைக் கைவிட்டேன். பாவி, இந்த ரகுவும் நேரத்துக்கு இல்லாமல் போனானே . மீண்டும் வேறு ப்ராஜெக்ட் விஷயமாக துபாய் போய்விட்டான்.

உமாவைவிட்டுப் போய்விடுவேனா? நான் பயந்ததைப் போலவே மீண்டும் கட்டி வருகிறதா என்றெல்லாம் காரை ஓட்டிக்கொண்டு வீடு வந்து சேர்வதற்குள் பலவிதமான யோசனைகள். உமாவை நினைத்தபோது, வயிற்றுக்குள் என்னவோ செய்தது.

வீட்டிற்குப் போனதுமே உமா என் முகத்தைப் பார்த்து, "என்னாச்சு, மொகமே சரியில்லையே? ஏதும் பிரச்சனையா ஆபீஸ்ல?", என்று கேட்டாள். அம்மாவும் என் முகத்தைக் கூர்ந்து பார்த்தாள். தலை வலி என்று சொன்னால், எல்லோரும் கலவரப்படுவார்களே என்று நான் ஒன்றுமே சொல்லவில்லை. விடாமல் கேட்டதும் களைப்பு என்று சொல்லிச் சமாளித்தேன்.

ஊருக்குப் போகும் நேரத்தில் என்ன இது? உண்மையில் பயணத்தை ரத்துசெய்யத்தான் தோன்றியது. போன இடத்தில் ஏதும் பிரச்சனையென்றால் பாவம் உமா என்ன செய்வாள்? ஆனால், பயணத்தை ரத்து செய்தாலே இவர்கள் கேள்விகேட்டு நான் தலைவலி என்று சொல்லும் படியாகிவிடும். அதற்குப்பிறகு, இவர்களையெல்லாம் சமாளிப்பதுதான் எப்படி? அப்படியே போய் படுத்துக் கொண்டேன், ஒன்றும் பேசாமல்.

மறுநாள், மாலை நான்கு மணியளவில் விமான நிலையத்தில் இருக்கவேண்டும் நாங்கள். அப்பாவும் அம்மாவும் எங்களை ஏர்போர்ட்டில் விட்டுவிட்டு காரைத் திரும்ப ஓட்டிக்கொண்டு வந்துவிடுவதாய்த் திட்டம். மதியம் சுமார் ஒரு மணி இருக்கும். சமையலறையிலிருந்து  அறைக்கு நடந்து போய்க்கொண்டிருந்தவன், நடுக்கூடத்தில் மயங்கி பொதேர்ரென்று விழுந்துவிட்டேன். ஓடிவந்த உமாவின் அலறல் கேட்டது. அதற்குப்பிறகு நடந்தது என்னவென்று எனக்குத் தெரியாது. நான் இருளுக்குள், மிக அடர்ந்த இருளுக்குள் போய்க் கொண்டேயிருந்தேன்.

oooOOooo
[ அத்தியாயம் 9 ]

வசந்த் பெங்களூருக்குப் போய் ஆறு மாதமாகிறது. ஒரு மாசம் வேலை கிடைக்காமல் இருந்தான். அதுக்குப் பிறகு மளமளவென்று நான்கு கம்பெனிகளிலிருந்து ஒரே நேரத்தில் வேலை கிடைத்தன. அதிலிருந்து ஒன்றைத் தேர்வு செய்வதில் தான் அவனுக்குக் குழப்பமாக இருந்ததாம். ஏற்கனவே மிகவும் குழம்பிய நிலையில் இருந்தானல்லவா? அதுவும் ஒரு காரணம். ஒவ்வொன்றுமே நல்ல வேலையாக இருந்தது இன்னொரு காரணம். தனக்குத் தோதான ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டு ஒருவழியாக சேர்ந்தான்.

முட்டாள் ! உமாவை இழுத்துக் கொண்டு போய் திருமணத்தைப் பதிவு செய்துகொள்ளத் துணிவில்லாமல் அவளின் பெரியப்பா சொன்னாராம், இவனும் ஊரைவிட்டுப் போனானாம். அவ்வாறு செய்வானென்று நான் கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்கவில்லை. உமாவும் அவனும் உண்மையாகவும் ஆழமாகவும் காதலித்ததை நானே உணர்ந்திருந்தேன். இருவரும் வாழ்வில் இணையவேண்டும் என்று எண்ணிய ஒரு சிலருள் நானும் ஒருவன்.

ஒரு சின்ன சுயநலமும் அதில் அடங்கியிருந்தது என்று தான் சொல்லவேண்டும். வசந்த்தின் அத்தைமகள் ஷீலாவை நான் கடந்த நான்கு வருடங்களாக ரகசியமாகக் காதலித்து வருகிறேன். அது வசந்த்துக்குக் கூடத் தெரியாது. ஷீலாவுக்கு வசந்த்தைக் கல்யாணம் செய்துகொள்ள விருப்பம் இருந்ததை அறிந்திருந்தேன். வசந்த் உமாவை விரும்பினான். உமாவுக்கும் வசந்த்துக்கும் மணமாகிவிட்டால், ஷீலாவின் மனதை என் பக்கம் திருப்புவது எளிது என்று மிகத்திடமாக நம்பினேன்.

அன்று உமா போன் செய்து வசந்த்தின் வீட்டு முகவரி கேட்டதுமே எதற்கு என்று தான் முதலில் தோன்றியது. நான் சொல்லச் சொல்ல அவள் எழுதிக்கொண்டாள். போனைத் துண்டிக்குமுன் எதற்கு என்று உரக்கவே கேட்டுவிட்டேன். கேட்டபிறகு தான் அநாகரிகமாகக் கேட்டுவிட்டதாக நினைப்பாளோ என்றும் தோன்றியது. வசந்த்தின் வீட்டுக்குப் போகப்போகிறேன் என்று உமா சொல்வாள் என்று துளியும் எதிர்பார்க்கவில்லை. அவள் குரலில் பதட்டம் தெரிந்தது. நிலைமை ஏதோ தீவிரமாக இருந்ததால் தான் அவள் வீட்டிற்கே வசந்த்தைப் பார்க்கப்போகிறாள் என்று புரிந்துகொண்டேன்.

அன்றே உமா வசந்த்தின்  கல்யாணமேளச் சத்தத்தைக் கேட்டேன் மானசீகமாக. அதன் நீட்சியாக ஷீலாவை மாலையுடன் என் பக்கத்தில் நிற்கவைத்துக் கனவும் காண ஆரம்பித்துவிட்டேன்.

ஆனால், வசந்த் துணிச்சலில்லாமல் நடப்பான் என்றுதான் நான் நினைக்கவேயில்லை. உமாவாவது சாதுவான நடுத்தர பிராமணப் பெண். அவளிடம் துணிச்சலை எதிர்பார்க்கமுடியாது. அவள் வளர்ந்தவிதம் அப்படி. இவனுக்கென்ன வந்தது?

வாரயிறுதி ஒன்றில் பெங்களூர் போனேன். "டேய் குமார், மறுபடியும் மறுபடியும் அதையே சொல்லாதடா. அன்னிக்கே சொல்லிட்டேனில்ல போன்ல. இப்ப என்ன புதுசா?", என்னையே திருப்பித் திட்டினான்.

உமாவுக்கு வீட்டில் பிரச்சனையில்லாமல் இருக்க வேண்டும் என்ற ஒரே சிந்தனையாம் ஐயாவுக்கு. அவளை வீட்டைவிட்டு ஓடிவா என்று கூப்பிட அவனால் எப்போதுமே முடியாதாம். ஏற்கனவே இருவரும் அது பற்றியெல்லாம் பேசியதுதானாம். "ஏண்டா பின்ன காதலிச்ச? ம்?", என்று கேட்டேன். பேசாமலேயே இருந்தான். அவன் ஒன்றுமே சொல்லப்போவதில்லை என்று நான் நினைத்த நேரத்தில், "உமாவுக்கு அம்மா அப்பா தான் முக்கியம்னா உன்னை ஏண்டா காதலிச்சா?", என்று நானே மீண்டும் கேட்டேன்.

மௌனம். மீண்டும் மௌனம். பத்து நிமிடத்திற்குமேலானது. திடீரென்று, " வாழ்க்கைல காதல் பொருந்தணும்னா மனசுலயிருந்து இல்லாம, மூளையிலயிருந்து அது பிறந்திருக்கணுமோன்னு இப்ப நான் நெனக்கிறேன். பாட் லக், எங்களுக்கு அப்படி அமையல்ல. குமார், காதலிச்சுப்பாரு தெரியும்", என்று ஏதோ எனக்குப் புரியாத மாதிரி பேசினான்.

"ஷீலா, உன்னயே நெனச்சிகிட்டிருந்தவ. தெரியுமா? அவளுக்கு உன் பதில் என்ன ?", என்று நான் கேட்டதுமே, "இல்லையே அவளுக்குப் புரியும். என்னையும் உமாவையும் சேர்த்து வைக்க அவதானே உதவினா. அவ புரிஞ்சுப்பா",என்றான்.

"டேய், அது தான் இல்லன்னு ஆயாச்சே, இப்ப நீ ஷீலாவக்கட்டிக்கிறியான்னு உங்கப்பா அம்மா கேட்பாங்க, என்ன சொல்லுவ?"

"குமார், யார் எப்பக் கேட்டாலும் ஒரே பதில். என் மனசுலயும் வாழ்க்கையிலயும் வேற ஒருத்திக்கி இடமேயில்ல",என்று வசந்த்சொன்னதும் 'அப்பாடா' என்ற நிம்மதி பிறந்தது எனக்குள்.

சென்னை திரும்பியதும் அடுத்தநாளே ஷீலாவின் ஆபீஸ¤க்குப் போனேன். என்னை எதிர்பார்க்காததால் கொஞ்சம் அதிர்ந்து பின் சகஜநிலைக்கு வந்தால். சிரித்துக்கொண்டே வரவேற்றாள். காத்திருக்கச் சொன்னாள். மெதுவாகப் பேசிப்பார்ப்போம் என்று வந்த என்னிடம் அவளுக்கு ஏதோ சொல்லவேண்டுமாம். ஆபீஸ் முடிந்ததுமே இருவரும் கிளம்பி டிரைவின் போனோம். " குமார், உமாவோட ஹஸ்பண்ட் விஷயம் தெரியுமா ?", என்று சொல்லிக் கொண்டே போனாள்.

உமாவின் கணவன் சீரியஸாக இருந்தானாம். அவனுக்கு மூளையில் மீண்டும் கட்டியாம். ஆபரேஷன் செய்யவிருந்தார்கள். அதெல்லாம் கூட எனக்குப் பெரிதாகத் தெரியவில்லை. அவுன்ஸ் மாமா ஷீலாவிடம் வேறு பல விஷயங்கள் சொல்லியிருந்தாராம். வெங்கட் தானே கல்யாணத்தை நிறுத்தவென்று மொட்டைக் கடிதங்கள் எழுதியது, உமாவின் அப்பா யாரிடமும் சொல்லாமல் மறைத்தது என்று வரிசையாக. அந்த வெங்கட்டுக்கு புத்தியில்லாமல் போனதேன்? படித்தவன் செய்யும் காரியத்தையா செய்திருந்தான். கல்யாணத்திற்குமுன்பே நேராகப் போய் உமாவிடம் சொல்லக்கூட முடியாமல் போனதா? இல்லை, இரட்டை மனமோ?

பெற்ற மகளை உமாவின் அப்பா இப்படித் தெரிந்தே படுகுழியில் தள்ளிவிட நினைத்திருக்கவேண்டாம். பெண்ணின் வாழ்க்கையைவிட ஜாதியும் மதமும் முக்கியமானதாகிப் போனதோ?! இல்லை, பெண்ணைக் கட்டுபவன் சீக்காளியாக இருந்தாலும் சீமையில் இருக்கவேண்டும் என்ற நினைப்போ?! இப்படியெல்லாம் படுத்தும் அப்பா இருப்பதை விட என்னைப்போல அப்பா அம்மா இல்லாமல் இருப்பதே மேல் என்று தோன்றியது.

மொட்டைக் கடிதங்களை உமாவின் கல்யாணத்தை நிறுத்தவென்று வசந்த் தான் எழுதியிருப்பான் என்று நினைத்தாராம். காமாலைக் கண்ணுக்குக் கண்ணடதெல்லம் மஞ்சள் ! மனிதருக்கு அப்படித்தோன்றியதே, மகளிடமே கேட்டிருக்கலாமே. இல்லையானால், வசந்தின் வீட்டிற்குப் போய் கூட கேட்டிருக்கலாமே. சரி, எழுதியவனைக் கண்டு பிடிக்கத்தான் முயற்சிக்கவில்லை. குறைந்த பட்சம், அதில் எழுதியிருந்த செய்தியையாவது நன்றாக நான்கு இடங்களில் விசாரித்துப் பார்க்கவேண்டாம்? செய்யவில்லை. அண்ணாவும் தம்பியுமாக உமாவிடமும் அவளுடைய அம்மாவிடமும்கூடச் சொல்லாமல் மறைத்து விட்டனர்.

சரி, அவர்களுக்கெல்லாம் கூடத் தெரியவேண்டாம். அவுன்ஸ் மாமாவிடம் சொல்லியிருந்தால், அவர் உமாவிற்காக அலைந்து எப்படியாவது தெரிந்துகொண்டிருப்பார். கல்யாணத்தை நிறுத்தியிருக்கலாம். எப்படியாவது உமாவை வெங்கட் தலையில் கட்டி, அவளை மூட்டை கட்டி நாட்டைவிட்டே கிளப்பியனுப்பத்தான் நினைத்தார்.

இப்போது தன் மாப்பிள்ளையே தான் எழுதியதாகச் சொல்லிவிட்டிருந்ததால், மீண்டும் மூளையில்கட்டி வந்திருந்த நேரத்தில், "ஐயோ, தெரிஞ்சே தப்புப் பண்ணிட்டேனே,"என்று தலையிலடித்துக்கொண்டு ஓவென்று அழுதாறாம்.

"ஷீலா, உமாவைப் பத்தி இவ்வளவு யோசிக்கற, பேசற, உன்னப் பத்தி யோசிக்கறதேயில்லயா?"என்று கேட்டேன்.

"என்ன திடீர்னு? அதுவும் என்னப்பத்தி,."

"ம், இல்ல, சொல்லேன். என்ன நெனச்சிருக்க உன்னப்பத்தி?"

" நீங்க கேட்டதும் தான் அதப்பத்தியே நான் யோசிக்கல்லன்னு தெரியுது."

"ஓ ! இப்ப யோசியேன்."

" அப்படின்னா?"

" அப்படின்னா,ம்,.. சரி நேரா ஒடச்சுசொல்லிடறேனே. நாலு வருஷமா உன்னயே நெனச்சுகிட்டிருக்கேன். யாருக்கும் தெரியாது. நா உன்னக் கல்யாணம் பண்ணிக்க ஆசப்படறேன். தனிக்காட்டு ராஜா. எந்தப் பிரச்சனையும் இல்ல,.."

"ஸ்டாப், ஸ்டாப். நீங்க என்ன பேசிகிட்டே போறீங்க? குமார், எதுக்கு இப்ப இந்த டாப்பிக்?அஞ்சு நிமிஷத்துல என்னோட வாழ்க்கையையே முடிவு பண்ணக்கூடிய துணிவும் திறமையும் எனக்கில்ல. என்னை யோசிக்கவே விடமாட்டீங்க போலயிருக்கே. நாம வேற எதையாவது பேசுவோம்."

"சரி, பேசுவோம்."

"ஆமா, என்னவோ சொல்லணும்னு ஆபீஸ¤க்கு வந்தீங்களோ,..?"

"இப்ப கேளு. இத்தனநேரம் என்ன பேசிகிட்டிருந்தேனோ அதேதான்."

" ஓ, இதப்பத்திதானா,..?"

"ஆமாம்மா. பேசவேண்டியத நான் பேசிட்டேம்மா. ஆனா நீதான் ச்சூ னு நாய வெரட்டற மாதிரி அந்த மேட்டரையே தள்ளிட்டியே."

"ஐ'ம் சாரி குமார். ஆனா, நீங்க எங்கிட்ட பேசும்போதெல்லாம் இந்தக் கேள்வியக் கேட்டுறப்போறீங்களேனு நான் பலதடவை பயந்திருக்கேன்."

"அதாவது என் மனசு உனக்குப் புரிஞ்சிருக்கு."

"ம்,. ம்,.அப்படியும் சொல்லலாம்."

"நல்லதாப்போச்சு. உன்னோட பதில்?"

"நா இப்ப கொஞ்சம் கொழப்பத்ல இருக்கேன். யோசிக்க டைம் வேணும்."

"எடுத்துக்கோ. ஒரு வாரம்? ஒரு மாசம்?"

"இல்ல,.. ம்,...எனக்கு ஒரு வருஷம் வேண்டியிருக்கும் குமார்."

" ஆங்க், ஐயோ,. ஒரு வருஷமா?"

"ரொம்ப அதிகமா, சரி, நோ ப்ராப்ளம். அப்ப நீங்க வேற நல்லப்பொண்ணாப்,"

"சரி, ஷீலா, சரி. ஒரு வருஷம் காத்திருக்கேன். நீயா பதில் சொல்லு. அதாவது 'எஸ்'னு சொல்லு."

"குமார், ஒரு வருஷத்துக்கு முன்னாலேயே கூட சொல்லிடுவேன். ஆனா, 'எஸ்'ஸா, இல்ல 'நோ'வான்னு எனக்கு அப்பதானே தெரியும்."

ஷீலா அந்த அளவாவது யோசித்துச் சொல்கிறேன் என்று சொன்னாளே என்று பேசாமல் அவளுடன் கிளம்பினேன் அவரவர் யோசனையுடன் வெளியேறினோம். ஒரு ஆட்டோவைப் பார்த்துப்பேசி ஷீலாவை ஏற்றிவிட்டுவிட்டு, என் மோட்டார்பைக்கில் ஏறிக் கொண்டு, எங்கே போகலாம் என்று யோசித்தேன். கோவிலுக்குப் போகலாமா? ஜிம்முக்குப் போகலாமா?

ஒரு வருடம் கேட்பாள் ஷீலா என்று நினைக்கவேயில்லை. சரி, நான்கு வருடங்கள் காத்திருந்தாயிற்று, இன்னும் ஒரே வருடம் தானே? ஆனால், ஷீலா மறுத்துவிட்டாலும் வசந்த்தைப் போல நான் ஒன்றும் அப்படியே உட்கார்ந்துவிடமாட்டேன். வேறு நல்ல பெண் கிடைப்பாள் என்ற நம்பிக்கையில் மீண்டும் தேடுவேன். அதிகம் வயதாகுமுன் திருமணம் முடித்துவைக்க எனக்கோ யாருமில்லை. ஆனால், ஷீலா மாதிரி பொறுமையான ஒரு குணவதி கிடைப்பாளா?

oooOOooo
[ அத்தியாயம் 10 ]

சிங்கப்பூர் பொது மருத்துவமனையில் மாமனார் மாமியாரோடு உட்கார்ந்திருந்தேன். குறுக்கும் நெடுக்கும் தாதியர்களும் மருத்துவர்களும் மட்டுமின்றி நோயாளிகளைப் பார்க்க வந்தவர்களும் நடந்துகொண்டிருந்தார்கள். ஆபரேஷன் தியேட்டரிலிருந்து டாக்டர்கள் மற்றும் அறுவைசிகிச்சை நிபுணர்கள் வெளியே வந்து இனிமேல்தான் அவரைப்பற்றியும் அவரது உடல் நிலையைப் பற்றியும் செய்தி சொல்லவேண்டும்.

ஆஸ்திரேலியாவுக்குப் போகப் போகிறோம் என்ற எதிர்பார்ப்பிலிருந்தவர் மயக்கமாகிக் கீழே விழுந்ததுமே எங்கள் மூவருக்கும் ஒரு சில நொடிகளுக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. மாமனார் உடனே ஆம்புலன்ஸ¤க்குப் போன் செய்தார். ஆம்புலன்ஸ் வரும்வரை என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் தவியாய்த்தவித்து விட்டோம்.  மாமியார் அவர் தலைப்பக்கம் உட்கார்ந்துகொண்டு அவருடைய தலையைத்தன் மடியில் மெதுவாக எடுத்து வைத்துக்கொண்டார். மாமனார் அவர் முகத்தில் தண்ணீர் தெளித்துப் பார்த்தார். அதற்குமேல் ஒன்றுமே செய்யத்தெரியவில்லை எங்களுக்கு. மாமியார் அழுகையும் புலம்பலுமாக அவர் முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். காதுக்கருகில் குனிந்து, "வெங்கட், வெங்கட்", அவரது பெயரைக்கூப்பிட்டுப் பார்த்தார். ஆனால் அவர் ஒருவித அசைவுமின்றி மரக்கட்டைபோலக் கிடந்தார்.

பயத்திலா இல்லை, சில நாட்களாகவே ஏற்பட்டுக்கொண்டிருந்த வயிற்றுப்பிரட்டலா என்று புரியவில்லை. நாள்' தள்ளிப் போயிருப்பதை அவரிடம் ஆஸ்திரேலியாவில் வைத்துச்சொல்லத் திட்டமிட்டிருந்தேன். நாள் தள்ளியிருப்பதையும் வாந்தி, வயிற்றுப் பிரட்டலையும் வைத்து நானாகத் தீர்மானிப்பதும் சரியில்லையோ என்ற சந்தேகமும் இருந்ததால், அதற்கு முன்பு மருத்துவரிடம் காட்டி உறுதி செய்துகொள்ளவேண்டும் என்று தோன்றிக்கொண்டேயிருந்தது. அடுப்படிக்குள் போய் எலும்பிச்சம்பழத்தை எடுத்து முகர்ந்து பார்த்தேன். கொஞ்சம் அடங்கியது. உப்பு நார்த்தங்காயைக் கிள்ளி ஒரு சின்னத்துண்டு வாயில் போட்டுக் கொண்டேன். நல்ல பலன் கிடைத்தது. மெதுவாக ஹாலுக்கு வந்தேன்.

மாமியார் இன்னமும் கொடகொடவென்று கண்ணீர் வழிய உட்கார்ந்திருந்தார். பயணம் பற்றிய எண்ணமே அப்போது யாருக்கும் ஏற்படவில்லை. ஹாலின் மூலையில் வைக்கப்பட்டிருந்த  பெட்டிகள் திடீரென்று மதிப்பிழந்திருந்தன.

உள்ளூர மிகவும் பதட்டமாக இருந்தது எனக்கு. வருத்தம் இருந்தது. ஆனால், அழுகை வரவில்லை. ஏற்கனவே குணமான விவரங்களை என்னிடம் சொல்லியிருந்தார். மற்றபடி மீண்டும் வருமோ என்ற கவலையெல்லாம் மணமாவதற்கு முன்னால். திருமணத்திற்குப்பின்னால் அந்தமாதிரி அவர் யோசித்ததேயில்லை. யோசித்திருந்தாலும் என்னிடம் சொன்னதில்லை. முற்றிலும் மறந்திருந்தார் என்றே நினைத்தேன். அவர் மறந்திருந்தார் என்றால், வரவேண்டிய கட்டி வராமலேவா இருக்கும்? அவர் மயக்கம்போட்டு விழுவார் என்று கொஞ்சமும் நினைக்கவில்லை. இது வேறு ஏதோ காரணமாய் மயக்கம் என்று அவ்வபோது தோன்றியபடி இருந்தது. வேறு காரணம் எதுவாக இருக்கும்?

கிளம்பிப்போன இடத்தில் அப்படியாகியிருந்தால் நான் தனியாக மாட்டிக்கொண்டு முழித்திருப்பேன். நல்லவேளை, கிளம்புமுன் ஆனதே என்றெல்லாம் அபத்தமாக, என்ன அசட்டுத்தனமான கனவு என்று எண்ணிக்கொண்டே கனவுகாண்பதைப்போலத் அப்போது தோன்றியது எனக்கு. எங்கே என்பதா முக்கியம்? அவருக்கு ஒன்றும் ஆகக்கூடாது என்றல்லவா யோசிக்கவேண்டும் என்று தோன்றியதும் சிந்தனையின் கிறுக்குத்தனத்தை எண்ணி உள்ளூர வெட்கம் வந்தது.

ஆம்புலன்ஸில் அவரை ஏற்றிக்கொண்டு போனதுமே, நாங்கள் காரில் சிங்கப்பூர் ஜெனரல் ஹாஸ்பிடலுக்குப் போனோம். போய் அரை மணிநேரத்தில், சோதித்துப் பார்த்த டாக்டர், மீண்டும் கட்டி வந்திருக்கும் விவரத்தைச் சொன்னார். அடுத்த நாளே ஆபரேஷன் என்று சொல்லிவிட்டார்கள். அங்கிருந்த லௌஞ்சில் உட்கார்ந்திருந்தோம்.

மாமியார்  கட்டுப்படுத்தாமல் அழுதார். என் சொந்தக் கவலையிலும் எனக்கு அவரைப்பார்க்க மிகவும் பாவமாய் இருந்தது. "அம்மா, தைரியமா இருங்கோ. அவருக்கு ஒண்ணும் ஆகாது. ஆபரேஷன் முடிஞ்சதும் நல்லபடியா ஆத்துக்குக் கூட்டிண்டு போயிடலாம். அழாதீங்கோ. எதாவது சூடாக் குடிக்கறேளா? வாங்கிண்டு வரேன்", என்று கேட்டுக்கொண்டே தோளைத் தொட்ட என் கையை உதறிவிட்டார். எனக்கு என்னவோ போலாகிவிட்டது. சரி, பாவம் கவலையில் இருக்கிறார் என்று நினைத்துக்கொண்டேன்.

என்ன இருந்தாலும் பெற்ற பிள்ளையில்லையா, அதுவும் ஒரே பிள்ளை, வருத்தமும் கவலையும் அதிகாமாகத்தானே இருக்கும் என்றெல்லாம் நினைத்துக்கொண்டே உட்கார்ந்திருந்தேன்.

"பெரிசா சமாதானம் பண்ண வந்துட்டா. எம்பிள்ளைக்கி குணமாகியிருந்தது. மறுபடி இப்ப வந்துடுத்து. எல்லாம் இவ வந்த வேளைதான், வேற என்ன?", என்று மாமியார் சொன்னார். எனக்குச் சுருக்கென்று தைத்தது. அதை நான் கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்கவேயில்லை.

என்ன இது, இவர் புரிந்துதான் பேசுகிறாரா ? இல்லை, கவலையில் உளறுகிறார். அது நாள் வரை நான் பார்த்திருந்த மாமியார் வேறு மாதிரியானவர். சாதாரணமானவர். அதிக அன்பும் கிடையாது என்னிடம். அதற்காக கடும்சொல் ஒன்றையும் சொன்னதில்லை ஒரு முறைகூட.

"பத்மா, உஷ்," என்று மாமனார் சொன்னாரேயொழிய அவ்வார்த்தைகளை மறுக்கவில்லை. மறுத்து ஒரு வார்த்தை சொல்லவில்லை.
அமோதிப்பதைப்போலத் தான் கடுகடுவென்று இருந்தார் அவரும்.

கடைசிவரை கல்யாணம் வேண்டாம் வேண்டாமென்று பாவம் அவரும் இவர்களோடு போராடிவிட்டிருந்தார். 'மீண்டும் வந்துவிட்டால், மீண்டும் வந்துவிட்டால்', என்று நிறைய சொல்லிப்பார்த்திருந்தார். ஆனால், கொஞ்சம்கூட கேட்காமல் கல்யாண ஏற்பாடுகள் செய்துவிட்டு, இப்போது இப்படிப்பேசுகிறார்களே. இவர்களுக்குச் சாதகமாக என்னுடைய அப்பாவும் அம்மாவும் முட்டாள் தனமாக நடந்துகொண்டதையும் நினைத்துக்கொண்டேன். எத்தனை நேரமாகும் எனக்கு இவர்களைக் கேட்க? ஆனாலும், அதெல்லாவற்றையும் விட அவர் நல்லபடியாகப் பிழைத்து வீடு திரும்பவேண்டும் என்று மட்டுமே என்னால் அப்போது நினைக்க முடிந்தது.

அபரேஷன் முடிந்து தீவிர சிகிச்சைப்பிரிவில் அவரைக் கொண்டு வந்து போட்டிருந்தார்கள். நாற்பதுமணிநேரம் போனால்தான் ஏதும் சொல்லமுடியும் என்றார்கள். காத்திருந்தோம். நடுவில் அங்கிருந்த கேண்டினில் போய் சூடாக இரண்டு 'மைலோ' வாங்கி வந்து இருவருக்கும் கொடுத்தேன். நானும் ஒன்றை வாங்கி குடித்தேன்.

நடு ராத்திரிக்குமேல் சுமார் மணி இரண்டேகால் இருக்கும்போது எங்களிடம் வந்து கூப்பிட்டார் சீனநர்ஸ். உட்கார்ந்துகொண்டே என்னை மறந்து உறங்கிக்கொண்டிருந்தவள் திடுக்கென்று கூப்பிட்டதும் விழித்துக்கொண்டேன். அவருக்கு லேசாக நினைவு திரும்பியிருந்ததாகச் சொன்னாள். மாமியாரும் மாமனாரும் அவருக்கு நினைவு திரும்பிவிட்டது என்ற செய்தியிலேயே சட்டென்று ஆறுதலடைந்தாற்போலிருந்தது. திரும்பத் திரும்ப,"உமா, உமா", என்று முனகுவதாகவும் உமா மட்டும் கொஞ்சநேரத்துக்கு உள்ளே போய்ப் பார்க்கலாம் என்றும் சொன்னதும் நான் எழுந்து அவள் பின்னால் போனேன்.

தலை முழுவதும் முகத்தில் முக்கால்வாசியும் கட்டுப்போட்டிருந்தார்கள். வாயும் மூக்கும் பிராணவாயுக் குழாயின் நுனியால் மூடப்பட்டிருந்தன. பார்வை என் முகத்தில். நான் காதுக்கருகில் போய் மிக மெதுவாக, "தைரியமா இருங்கோ. எல்லாம் சரியாப் போயிடும். சீக்கிரமே ஆத்துக்குப் போயிடலாம்", என்று சொன்னேன்.

அவரது உதடுகள் இருமுறை,"உமா, ஐ'ம் சாரி", என்று சொன்னது எனக்குப் புரிந்தது. அப்படியே என் முகத்தில் நிலைத்திருந்தது அவரது பார்வை. வேறு என்ன பேச நினைத்திருப்பார்? வயிற்றுக்குள் முதல் முறையாக ஜிலீரென்ற ஏதோ ஒரு விநோத உணர்வு. அது தந்த பதட்டத்தில், "நாள் தள்ளியிருக்கு", என்று நான் சொல்ல நினைத்திருந்ததைச் சொல்லவில்லை.

அதற்குள் நர்ஸ் என்னை வெளியேற்றிவிட்டு டாக்டரைக் கூப்பிட ஓடினாள். கண்ணாடிக்கதவு வழியாக அவரது பார்வை என்னோடு பயணித்ததா என்று பார்த்தேன். ஹ¥ஹ¤ம், இல்லை, திறந்திருந்த கண்களில் கருவிழிகள் உறைந்திருந்தன, அசைவில்லாமல்.

எல்லாம் முடிந்துவிட்டது. இந்தியாவிலிருந்து யாரும் வரவில்லை. போனிலேயே அம்மா அப்பாவின் அழுகையைக் கேட்டு, உடன் அழுது ஓய்ந்தேன். இருவருக்கும் பாஸ்போர்ட்டே எடுத்திருக்கவில்லை. இக்கட்டு வரக்கூடுமென்று யார்தான் நினைத்திருக்கக்கூடும். அப்பாதான் அவர் எழுதிய மொட்டக்கடிதத்தையே நம்பவில்லையே. திருமணமான பிறகு விவரங்கள் சொல்லியிருந்தும்கூட தன் மாப்பிள்ளைக்கு மீண்டும் உடம்புக்கு வருமென்று எதிர்பார்த்திருப்பாரா என்ன. தன் அண்ணா வந்து சொல்லியிருந்தால் நினைத்திருப்பாரோ என்னவோ.

சௌம்யாவும் ரகுவும் சேர்ந்து வந்திருந்தார்கள் ஒருநாளைக்கு. ரகுவின் முகம் இறுகிக்கிடந்தது. சௌம்யா என்னைப் பார்த்ததும் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் அழுதாள். நல்லவேளை மருந்தின் மயக்கத்தில் உறங்கிக்கொண்டிருந்தார் மாமியார். பிள்ளைபோன துக்கத்தில் மிகவும் ஒடுங்கிப்போய் விட்டார். அவருக்குப் பணிவிடை செய்ததிலேயே என் கவனம் திரும்பியதில் என் கவலையும், சோகமும், இழப்பும் மெதுவாகத் தேய்ந்தன.

கிட்டத்தட்ட ஒரு மாதத்திற்குப் பிறகுதான் நான் மாமியாரிடம் நாள் தள்ளிப்போயிருந்ததைப் பற்றி சொன்னேன். "கேட்டேளா, ஏன்னா, இவளுக்கு நா தள்ளிப்போயிருக்கு. டாக்டர்கிட்ட கூட்டிண்டுபோணும். நாம ஆசப் பட்டாப்போலவே ஒரு வாரிசப் பெத்துக் குடுத்துட்டுத் தான் போயிருக்கான், எம்பிள்ளை", என்று கண்ணீர் விட்டுக்கொண்டே சொல்லிவிட்டு, கொஞ்ச நேரத்திலேயே உற்சாகமானார்.

எனக்கு அவரது உற்சாகம் எரிச்சலைத் தான் கொடுத்தது. நான் வந்தவேளைதான் பிள்ளைக்கு உடம்புக்கு மீண்டும் வந்துவிட்டது என்றவர், அதே வாயால் பிறக்கப்போகும் என் குழந்தையை மட்டும் கொண்டாடுகிறாரே. என்ன ஒரு விநோதமான சுயநலம் ? ! அத்தனை துக்கத்திலும்கூட அவர்களின் குறிக்கோளில் அவர்கள் மட்டும் உறுதியாக இருந்தது புசுபுசுவென்று கோபத்தைத்தான் என்னுள் கொணர்ந்தது.

டாக்டர் கர்பத்தை உறுதிப்படுத்தினார்.

அடுத்தமாதமே நானும் மாமியாரும் இந்தியா திரும்பினோம். அம்மாவும் அப்பாவும் ஏர்போர்ட்டுக்கு வந்திருந்தார்கள். என் நெற்றியைப் பார்த்துவிட்டு இரண்டுபேரும் குலுங்கிக்குலுங்கி அழுதார்கள். இத்தனைக்கும் நான் கருஞ்சிவப்பில் ஒரு ஸ்டிக்கர் பொட்டு வைத்துக் கொடிருந்தேன். வகிட்டில் முன்பிருந்த குங்குமம் இல்லை. அவ்வளவுதான்.

அப்போதுகூட அப்பா தன் தவறை உணர்ந்தாகத் தெரியவில்லை. தன் பெண்ணிற்காக என் மாமியாரிடம் நறுக்கென்று இரண்டு வார்த்தை கேட்கவில்லை. எங்கள் வீட்டிற்குப் போகாமல் நேராகவே காரில் கும்பகோணம் போனதுதான் அம்மாவிற்கும் அப்பாவிற்கும் வருத்தம். அது மாமியாரின் யோசனை. வயிற்றில் இருந்த குழந்தைக்காக நான் மாமியாரால் சீராட்டப்பட்டேன். அதே விஷயத்தைக் கேட்டதும் தான் அம்மாவுக்கும் அப்பாவுக்கும்கூட என்னைக் கூட்டிக்கொண்டு போய் இரண்டு நாட்களாவது வைத்துக்கொள்ள ஆசை.

அவுன்ஸ் மாமா கும்பகோணம் வந்திருந்தார் அடுத்த வாரமே. என்னைப்பார்த்ததுமே பேசமுடியாமல் துண்டை வாயில் வைத்துக்கொண்டு குனிந்து அழுதார். அவரைப்பார்க்கப் பரிதாபமாக இருந்தது.

கோவிலுக்குக் கூட ஒரு வருடம் முடியும் வரை போகக்கூடாது என்று சொல்லிவிட்டதால், நேரம் அதிகமிருந்தது. வெளியிலும் போகாமல் வீட்டுக்குள்ளேயே அடைந்திருந்ததால், ஒருநாள் நான் என் வீணையை எடுத்து பழைய கம்பிகளை மாற்றி ஸ்ருதிசேர்த்து வாசித்தேன். வீட்டு வேலைகள் செய்தநேரம் போக மீதி நேரத்தில் தொடர்ந்து தினமும் வாசித்தேன்.

வேலைக்குப் போகலாம் என்றால், மாமியார் என்ன சொல்வாரோ என்று கேட்கவும் பயமாக இருந்தது. அந்த ஊரில் என்ன வேலை கிடைக்கும் என்றும் தெரியவில்லை. மாதம் ஏற ஏற உடலில் ஏதேதோ விநோத மாற்றங்கள்.

ஆறாம் மாதம் கும்பகோணத்தில் டாக்டர் ஸ்கான் செய்தபோது, நான் மிகவும் ஆசையாக் கேட்டதால் சொன்னார் என்னிடம், பெண்குழந்தை என்று. மாமியாரிடம் மிகவும் மகிழ்ச்சியோடு வந்து சொன்னேன்.

மாமியார் முகம் கருத்துவிட்டது. குழந்தை என்றதுமே 'பேரன்' என்று முடிவுசெய்து விட்டிருந்தாராம். கேட்கக்கேட்க எனக்குச் சிரிப்புதான் வந்தது.

அவர்களுக்கு வேண்டிய பேரனை நான் பெறப்போவதில்லை என்றதுமே நான் வேண்டாதவாளாகிப்போனேன். வீட்டில் மாமியார் என்னிடம் முகம் கொடுத்துப்பேசுவதைத் தவிர்க்க ஆரம்பித்தார். எப்படித்தான் ஒருவரால் சட்சட்டென்று தன்னை மாற்றிக் கொள்ளமுடிகிறதோ ? ! என்னைப் பார்க்கக் கூட அவருக்குப் பிடிக்காது போனது என்று என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. நானும் அறைக்குள் ஒடுங்கிக் கொள்ளப் பழகிக்கொண்டேன்.

மாமனார் சிங்கப்பூரில் வீட்டை விற்று விட்டு எல்லா விஷயங்களையும் சப்ஜாடாக முடித்துக்கொண்டு வந்துசேர்ந்தார். அடுத்த இரண்டு நாட்களிலேயே என்னைக்கூட்டிக்கொண்டு சென்னைக் கிளம்பினார்கள். பிரசவத்திற்குத் தான் அங்கே கொண்டு விடுகிறார்கள் என்று நானும் உடன் கிளம்பினேன்.

அம்மா என்னைப்பார்த்ததும் வெளிப்படையாகவே மகிழ்ந்தாள். என் உப்பிய வயிற்றைப் பார்த்ததும் அவளின் பெற்ற வயிறு குளிர்ந்ததோ என்னவோ. ஆனால், எனக்கு அம்மா அப்பா பேரில் இருந்த கோபம் வருத்தம் குறைந்திருந்ததே தவிர மறைந்திருக்கவில்லை. நான் பேசாமல் ஓய்வெடுக்கவென்று அறைக்குள் போய்ப் படுத்துக்கொண்டேன்.

ஹாலில் எல்லோரும் பேசிக்கொண்டது என் காதில் விழுந்தது. "எங்களுக்கு ஒரு பேரனப் பெத்துக்கொடுப்பான்னு பார்த்தா பொண்ணப் பெத்துக்கப்போறாளாம். ஸ்கான்ல சொல்லிட்டா", என்று அது ஏதோ என் குற்றம் என்பதுபோல மாமியார் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். அம்மாவும் அப்பாவும் ஒன்றும் சொல்லாமல் இருந்தார்கள். என்னதான் சொல்லவும் முடியும்.

"உடனே கெளம்பிட்டேளே, இருந்து சாப்டுட்டுக் கெளம்பலாமே", என்று ஒன்றும் சாப்பிடாமல் கிளம்பவிருந்தவர்களை அப்பா உபசாரமாக ஏதேதோ சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.

பிடிவாதமாகக் கிளம்பியவர்களிடம்,"பிரசவம் ஆனதும் தகவல் சொல்றோம்", என்றார். "ம்,, ம், எப்படியும் இங்கதானே இருக்கப்போறா. அவளோட கட்டில், பீரோ, வீணை, பாத்ரம் பண்டம் எல்லாத்தையும் அனுப்பி வைக்கிறோம்", என்று மாமியார் வெடுக்கென்று சொன்னதுமே, அம்மா," அங்கேயே இருக்கட்டுமே மாமி, எப்படியும் அவ மூணாம் மாசம் அங்க வந்துடப்போறா. அப்போ யூஸ் பண்ணிப்போ இல்லையா. இங்கயும் வைக்க எடமில்ல, பாத்தேளா", என்று சொன்னாள்.

"ஓ, நீங்க புரிஞ்சுக்கல்லயா, இனிமே அவ இங்கயே இருக்கட்டும்."

"இப்ப என்ன ஆச்சுன்னு,..", என்று அப்பா இழுத்தார்.

"எம்பிள்ளைக்கி குணமாயிருந்தது, இவ வந்த வேளதான் அவனுக்கு மறுபடியும்,..", அடக்கமுடியாமல் பிள்ளையை நினைத்து அழுதார்.
"இப்ப என்னடான்னா எங்களுக்கு ஒரு வாரிசா பேரனப் பெத்துக்குடுப்பாளான்னா,. அதுவும் இல்ல."

ஒரு தடவை கூட என்னைப்பற்றியும் என் சோகம் பற்றியும், என் இழப்பு பற்றியும், ஏன் என் எதிர்காலம் பற்றியும்கூட இவர்கள் யோசிக்கவேயில்லை. தன்னைச் சுற்றிமட்டுமே யோசிக்கிறார்களே.

"மாமி, அபாண்டமாப் பேசாதீங்கோ. மாப்ளைக்கே உள்ளூர மறுபடியும் வந்துடுமோன்னு பயம் இருந்திருக்கு. அவரும் உங்ககிட்ட கல்யாணம் வேண்டாம்னு எவ்வளவோ  சொல்லியும், மொட்டக் கடுதாசி எழுதிப்பார்த்தும், அப்போ அத நாங்க நம்பல்ல,.. நீங்க எதப்பத்தியும் எங்கிட்ட ஒரு வார்த்தை சொல்லாம,.. சரி இனிமே அதையெல்லாம் பேசி என்ன? அதயும் விடுங்கோ. ஆனா, இழப்பு எங்க பொண்ணுக்குத் தான் ஜாஸ்தி. அதப்பத்திக் கொஞ்சமானும் கவல இருக்கா உங்களுக்கு. இப்ப சமயத்துக்குத் தகுந்தாப்ல ஒங்களுக்குப் பிடிச்சாப்ல, ஒங்களுக்கு சாதகமாவும் மாத்திமாத்திப் பேசறேளே. ஒரு நியாய அநியாயம் கெடையாதா? பேரனா இருந்தா வேணும். பிறந்தப்புறம் கூட பேரன் வேணும், ஆனா, இவ வேண்டாம். அப்டிதானே", என்று அம்மா சொன்னது எனக்கே கொஞ்சம் ஆச்சரியமாக இருந்தது.

ஒன்றும் பேசமுடியாமல் வாயை மூடிக்கொண்டு கும்பகோணத்துக்கே போய்ச் சேர்ந்தார்கள் இருவரும். மாதம் ஏறஏற வயிற்று பாரம் ஏறியது. அம்மாவையும் அப்பாவையும் நேரில் பார்த்துப் பேசுவதைத் தவிர்த்தபடியேயிருந்தேன். இருவரும் வீட்டில் இருப்பதையே உணராதவள் போலத் தான் வளைய வந்தேன்.

ஷீலா குமாரோடு ஒரு முறை என்னைப்பார்க்க வந்திருந்தாள். ஏதேதோ பேசிக்கொண்டிருந்தோம். என்ன நினைத்தானோ, திடீரென்று குமார், "உமா நீ கருவ வளர விட்டிருக்கக்கூடாது. பேசாம கலச்சிருக்கலாம். நானா இருந்தா அப்டிதான் செஞ்சிருப்பேன். உனக்கு நடந்தது ஒரு கல்யாணமா?", என்று சொல்ல ஆரம்பிப்பான் என்று எதிர்பார்க்கவேயில்லை. ஷீலா டக்கென்று சுதாரித்துக்கொண்டு, "உமா அப்பறம் பார்க்கலாம்", என்று அவனையும் இழுத்துக்கொண்டு கிளம்பிச்சென்றாள். என்னைப்பற்றியும் என் எதிர்காலத்தைப் பற்றியும் அவனில் இருந்த அக்கறை தான் அவனை அப்படிப்பேச வைத்திருந்தது.

இரவில் திடீரென்று முழிப்புதட்டும்போது கட்டிலருகே என்னையே வெறித்துப்பார்த்துக்கொண்டு அம்மா உட்கார்ந்திருப்பாள். சிலவேளைகளில் கண்ணீர் விட்டபடியும் கூட உட்கார்ந்திருந்தாள். நான் முழித்துவிட்டதைப் பார்த்தால், சட்டென்று எழுந்து தன் அறைக்குப் போய் விடுவாள். பிரசவநேரம் நெருங்க நெருங்க அம்மா தூங்காமலே இரவுகளைக் கழித்தாளோ என்று சந்தேகமாக இருந்தது. அப்பா தன் பங்கிற்கு பழங்கள் வாங்கி வந்தார். என்னைச் சாப்பிடச்சொல்லி இருவரும் சொன்னார்கள். நான் பசி அதிகமாகும்போது சமையலறைக்குள் போய் நானே எடுத்துப்போட்டுச் சாப்பிட்டேன்.

அன்று இரவு, திடீரென்று வலி பின்னிடுப்பில் வெட்டியது. என்னை மறந்து தூக்கத்திலேயே அம்மா என்று அலறிவிட்டேன். அறை வாசலில் படுத்திருந்த அம்மா பாய்ந்தோடி வந்தாள். அப்பா, கால் டாக்ஸிக்குப் போன் செய்தார். வலிதாங்க முடியாமல் துடித்தேன். அரை மணிநேரத்தில், மலர் மருத்துவமனைக்குப் போய்ச் சேரும்போது வியர்த்துக் களத்துத் துவண்டிருந்தேன். அம்மாவும் நான் படும் அவஸ்த்தையைக் கண்டு பதட்டமடைந்திருந்தாள்.

விடியற்காலையில் சுகப்பிரசவம் ஆனது. ரோஜாப்பூவாக இருந்த குழந்தையை என்னிடம் அம்மா காட்டியபோது, அரை மயக்கத்திலும் ரொம்பகாலத்திற்குப் பிறகு அம்மாவின் முகத்திலும், பின்னால் நின்றிருந்த அப்பாவின் முகத்திலும் சந்தோஷக்கீற்றைப் பார்த்தேன்.  வளைகாப்பு சீமந்தம் போன்ற எந்தவிதக் வைபவங்களும் இல்லாமல், பிறந்திருந்தாள் என் மகள் நிவேதிதா.

 

oooOOooo
[ அத்தியாயம் 11 ]

குமார் மட்டும் ஒரு தடவையும், நானும் குமாரும் சேர்ந்து ஒரு தடவையும் பெங்களூருக்குப் போய்ட்டு வந்தாச்சு. உமா பிரசவம் முடிஞ்ச இந்த ஒரு வருஷத்துக்குள்ள. அசைவேனாங்கறேனே இந்த வசந்த். மொதல்லயெல்லாம் அவனுக்கு உள்ளூர உமாவச் சந்திக்கறதுல இஷ்டமில்லையோன்னு தான் நான் மொதல்ல நெனச்சேன். ஆனா, உமாவப்பத்தியும் கொழந்தையப்பத்தியும் போறவா வரவா கிட்டயும், அங்கியிருந்து போன் பண்ணியும் தெரிஞ்சுக்கறதுல அவன் காட்டின அக்கறையும் என்னோட சந்தேகம் தேவையில்லாததுன்னு புரிஞ்சுடுத்து. உமா பேர்ல அவனுக்கு இன்னும் அபிமானம் இருக்கத்தான் இருந்தது.

வசந்த்துக்கு விஷயம் சொல்றதுக்காகவே ஷீலா வாரம் ஒருதடவையாவது உமாவாத்துக்குப்போய் பார்த்துட்டு வரா. கொழந்தைய போட்டோ எடுக்கறா. வசந்த்துக்கு அனுப்பறான்னெல்லாம் தெரிஞ்சுது. வசந்த் தான் ஷீலா மூலமா வேற ஒரு டிராவெல் ஏஜென்ஸில உமாவுக்கு வேலை ஒன்றை வாங்கிக்கொடுத்தான். பகல்ல நிவேதிதாவை அகிலாதான் பார்த்துண்டா. கையில வேல ஒண்ணு இருக்கறது எவ்வளவு பெரிய பலம்னு உமாவுக்கு நன்னா புரிஞ்சுதே அப்போதான்னு நெனக்கறேன். கொழந்தையையும் பார்த்துண்டு வேலைக்கும் போறது உமாவுக்கு ஆரம்பத்துல கொஞ்சம் சிரமமாத்தான் இருந்தது. ஆனாலும் உமாவுக்கு மனசுக்கு மிகப்பெரிய மாறுதலா இருந்தது.

உமாவுக்கு நானும் எவ்வளவோ அட்வைஸ் பண்ணிட்டேன். ஒரு போன் பண்ணி வசந்த்தோட பேசுன்னு. அவளுக்கு ஏனோ அவ்வளவு தயக்கம். 'போன்னா போகவும் வான்னா வரவும் வசந்த் என்ன நாம வச்ச ஆளா, என்ன நியாயம்',னு கேட்டுண்டேயிருந்தா. பேசாம ஷீலாவக்கல்யாணம் பண்ணிண்டு அவர் நன்னா இருக்கணும்னு வேற சொன்னா. தன்னப் பார்த்தா வசந்த்துக்குக் குற்றவுணர்ச்சிகூட வரலாம்னு வருத்ததோட சொல்லிண்டா.

உமாக்கு ஷீலாவோட விஷயம் தெரியாது. குமார் அவளுக்குக் கொடுத்திருந்த ஒரு வருஷக்கெடு பற்றியும் அவளுக்குத் தெரியாது. ஒரு வருஷம் எப்பவோ முடிஞ்சாச்சு. குமார் காத்துண்டிருக்கான். ஷீலாவும் சரின்னு சொல்லிடுவான்னுதான் நெனக்கறேன். குமாரோட வருஷக்கணக்கான பொறுமைக்கிப் பலன் கெடைச்சாச் சரி.

தன் வாழ்க்கைல இன்னொருத்திக்கு இடமில்லன்னு வசந்த் இருக்கறது உமாக்குப் புரியல்ல. "அதெப்படி அவுன்ஸ் மாமா, இப்படியெல்லாம் ஒங்களால யோசிக்கமுடியறது. வசந்த்தக் கூப்பிடு, கல்யாணம் பண்ணிக்கோன்னெல்லாம் சொல்றேளே, உங்களுக்கே நியாயமா இருக்கா? ஷீலா இல்லாட்டா, அவர் வேற நல்ல பொண்ணாப் பார்த்து கல்யாணம் பண்ணிண்டு சௌக்கியமா இருக்கணும்", னெல்லாம் என்னைக் கோச்சிண்டா. கோபமாப் பேசறச்சே தான் உமா, என்ன அவுன்ஸ் மாமா கூப்டுவோ. அதுவும் ஒரு உரிமையோடதான்.

நாணு அவண்ணா பேச்சக் கேட்டுண்டு உமாவ மாமியாராத்துக்கு அனுப்பத்தான் பார்த்தான். உமாவோட மாமியாரும் மாமனாரும் இந்தியாவுக்கே வந்துட்டா, திரும்பி சிங்கப்பூர் போறதாயில்லையாம். உமாவ அவா ரெண்டு பேரும் வெளிப்படையாவே வேண்டாம்னு சொல்லிட்டா. பேத்தியக்கூடப் பாக்கவரல்ல. பேரனாப் பொறந்திருந்தா நாட்டுப் பெண்ணையும் சேர்த்திண்டிருப்பாளாம். என்ன பணக்காராளா இருந்தென்ன மனசுல பெருந்தன்மையில்லையே. பொறந்தாத்துலயே இருக்கட்டும்னு சொல்லிட்டா உமாவ.

உமாவும் அங்கதான் இருந்தா பாவம் வேற வழியில்லாததால. ஆனா, அவளுக்கும் அங்க ஒண்ணும் சரிப்படல்ல. நாணுவுக்கு பொண்ணு பொட்டழிஞ்சு நிக்கறாளேன்னு ரொம்ப வருத்தம் தான். பொண்ணு வாழ்க்கை இப்படியானதுல அகிலா வாரக்கணக்குல படுக்கைல விழுந்து எழுந்தா, வாழ்வா சாவான்னு போராடிட்டு. வெங்கட்டே நிறுத்திடலாம்னு நெனச்ச கல்யாணத்த முரட்டுப்பிடிவாதமா நடத்தி தன்னையும் தன் கொழந்தையையும் இப்படி தனியாக்கினதுல உமாவுக்கு பெத்தவாபேர்ல கோபம். அம்மா அப்பா தனக்கு செஞ்ச அநியாயத்த மனசுல வச்சிண்டு கொஞ்சம் சிடுசிடுன்னு பேசிட்டா உமா.

நாணு மெதுவா உமாக்கு மறுகல்யாணம் பண்ணலாம்னு பேச்ச ஆரம்பிச்சான். மறுபடியும் உமாக்குக் கல்யாணம் பண்றதாவதுன்னு சுப்பராமன் பெரிய சாஸ்திர சிரோன்மணியாட்டமாக் குதிகுதின்னு குதிச்சான். அழுதிண்டே," உமாவுக்கு ஒரு வாழ்க்கை வேண்டாமா, பிற்காலத்துல அவ கதிதான் என்ன?",னு அகிலாவும் நாணுவும் பேசிப்பார்த்தா. ஒண்ணுத்துக்கும் சுப்பராமன் அசையல்ல.

இது எதுவுமே உமாவுக்குத் தெரியாது. சுப்பராமன், பொண்ணுக்கு மறுகல்யாணம் பண்ணினா ஊர் பக்கம் மட்டும் வந்துடாதேன்னு சத்தம் போட்டானாம். மாயவரத்துலயும் கும்பகோணத்துலயும் ஒறவுக்காரா எல்லாரும் விழுந்து விழுந்து சிரிச்சாளாம்," சுப்பராமன் ஏன் இப்படி வெறிபிடிச்சுண்டு ஆடறான், தம்பியையும் ஆட்டி வைக்கறான், அதுவும் இந்தக்காலத்துல போயி இப்படி. இதே அவம்பொண்ணுக்குன்னா இப்படித்தான் பேசுவானா",னு. அங்க அவா பேசின கேலியெல்லாம் காத்துவாக்குல என் காதுக்கு வந்துசேர்ந்தது.

ரெண்டு வாரம் முன்னாடிதான் நாணு என்னத் தேடிண்டு வந்திருந்தான். போஸ்டாபீஸ¤க்குப் போயிருந்த நான் திரும்பி வந்ததும், பக்கத்தாத்துக்காரா தான் சொன்னா. என்னவோ ஏதோன்னு லொங்கு லொங்குன்னு தாம்பரத்துக்கு ஓடினேன். நாணு ஒரு போன் வச்சுக்கலாம்னு நெனச்சுண்டேன் அப்பதான். போறவழியெல்லாம் என்னவோ ஏதோன்னு ஒரே பதட்டம்.

நாணு மறுபடியும் உமாவுக்குத் தெரியாம சில வேலைகள செஞ்சுண்டிருந்தான். உமாவுக்கு ஒன்றும் தெரியாதுன்னு அவன் பேசப்பேசப் புரிஞ்சது. யாரோ திருச்சியில பிள்ளையாம். அவனுக்குப் பொண்ணாட்டி செத்துப்போயி ரெண்டு வருஷமாச்சாம். வயசுதான் கொஞ்சம் கூடவாம். நாப்பத்தியொண்ணு.

"மணி, பார்க்க முப்பத்தஞ்சுதாண்டா, மதிக்கலாம். நேர்லயே போய் பார்த்தேண்டா. அண்ணாக்கு சொல்லல்ல. சொல்றதாவும் இல்ல. அவன் தான் இதுக்குச் சம்மதிக்கமாட்டேன்னு சொல்லிட்டானே. உமாவப் பண்ணிக்க அவாளுக்கு முழுச்சம்மதம். நல்ல மனுஷாளா இருக்கா. ஒரே ஒரு கண்டிஷன் தாண்டா சொல்றா. கொழந்தைய மட்டும் நானும் அகிலாவும் இங்க வச்சு வளர்த்துக்கணும்னு,." நாணு பேசப்பேச எனக்குக் கோபம் சுருசுருவென்று ஏறியது. அவனை அறைஞ்சுடுவேனோன்னு கூட பயமா இருந்தது.

" நாணு, ஏண்டா உனக்கு புத்தி இப்படிப்போறது? ஒரு மாடு வாங்கினாக் கூட, பசுவோட சேர்த்து கன்னையும் தான் ஓட்டிண்டு போவா. எத்தன கேவலமான காரியம் இது, தாயையும் கொழந்தையையும் பிரிக்கறதாவது? நீயும் தலையாட்டிண்டு வந்தியாக்கும்",னு என்னையறியாமல், உரக்கக் கத்திட்டேன். உள்ள இருந்த அகிலாவும் உமாவும் என்னவோ ஏதோன்னு பதறிண்டு ஓடிவந்தா.

கொழந்த தூங்கிண்டிருந்தா போல்ருக்கு. உமா இன்னும் ஆபீஸிலிருந்து வந்து டிரெஸ் கூட மாத்திருக்கல்ல. ரெண்டு பேரும் பேந்தப்பேந்த முழிச்சுண்டு நின்னா. நாணு தடுத்ததப் பொருட்படுத்தாம உமாட்ட நான் சொன்னேன். "உமா உங்கப்பா மறுபடியும் உனக்குத் தெரியாம கல்யாண ஏற்பாடு பண்றாம்மா. திருச்சியாம். ரெண்டாம் தாராமாம். நிவேதிதாவ உங்கம்மாவும் அப்பாவும் வெச்சு வளர்க்கணுமாம்,.."

சொல்லச் சொல்ல அப்படியே வாயப்பொளந்துண்டு அப்பாவையே எரிச்சுடறாப்ல பார்த்தா உமா. கொஞ்ச நேரம் பேசாம நின்னா. தீவிரமா யோசிச்சா போல்ருக்கு.

"மாமா, நானும் கொழந்தையும் இங்க இருக்கக்கூடாது இனிமே. அங்கப்பா அம்மாவாலயே எனக்கு மறுபடியும் ஒரு பிரச்சன வரும்னா, எனக்கு இங்க இருக்கறதுக்கே பயமா இருக்கு. மறுபடியும் இவா பேச்சுக்கு ஆட என்னால ஆகாது. நெறைய பட்டாச்சு. அழுதாச்சு. இப்ப எனக்கு தைர்யம் வந்திருக்கு. அனுபவமும் தான். எனக்கு இங்க இருக்க வேண்டாம். உங்காத்துக்கு நான் வந்துடறேன் மாமா", னு உமா சொன்னதும், அதை நான் கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்காததால என்ன சொல்றதுன்னு புரியாமல் அப்படியே நின்னேன்.

மௌனம் சம்மதம் என்று நினைச்சுண்டோ என்னவோ உமா விடுவிடுன்னு உள்ள போனா. ஒரு பெட்டில தனக்கும் நிவேதிதாவுக்கும் துணிகள எடுத்து வச்சிண்டா. அகிலாவும் நாணும் அறைக்குள்ள எட்டி பார்த்தா.

" உமா, என்னடி பண்ற? ஏதோ கோபத்துல சொல்றன்னு நெனச்சேன்,"னு அகிலா கேட்டதுக்கு, "அம்மா, இனிமே எனக்கு எல்லாமே இந்தக் கொழந்ததான். அவளுக்காக நான் வாழணும். ஒரு தடவ என்னவோ பண்ணி பொண்ணு இப்படி நிக்கறாளேன்னு கொஞ்சமாவது ஒங்க ரெண்டுபேருக்கும் புத்தி வந்திருக்கோ,..ம்? உங்ககிட்ட இன்னொரு உமா உருவாகறத என்னால நெனச்சுகூடப் பாக்கா முடியல்ல. என்னப் போக விடுங்கோ",னு சொல்லிட்டு பெட்டியத் தூக்கி என்கிட்ட கொடுத்தா. தூங்கிண்டிருந்த கொழந்தையத் தூக்கித் தோள்ள சாய்ச்சிண்டா. கூடையையும் தானே தூக்கிண்டு வாசலப்பார்க்க நடந்தா.

எனக்கு உமா என் மேல வச்சிருந்தா நம்பிக்கை ரொம்ப சந்தோஷத்த கொடுத்ததுன்னாலும், அவ எடுத்த முடிவு சரிதானான்னு புரியல்ல. அப்போதைக்கு உமா வேற எங்கயும் போறதவிட என்கூட பத்திரமா இருக்கட்டும்னு மட்டும் தோணித்து. அவளோடயே போனேன். ஆட்டோ வச்சுண்டு எங்காத்துக்கு வந்து சேர்ந்தோம்.

உமா ஒரு வாரத்துக்கு லீவு போட்டா. கொழந்தையப் பார்த்துண்டு ஆத்தோடதான் இருந்தா. அவ தயவுல மெஸ் சாப்பாட்டுலயிருந்து எனக்குக் கொஞ்சம் விடுதலை கெடைச்சது.

கொழந்தையப் பார்த்துக்கற கிரெஷ்ல போய் விஜாரிச்சுண்டு வந்தா. ஒண்ணு ரொம்ப தூரத்துல இருந்தது. இன்னொண்ணு அவளோட ஆபீஸ¤க்குப் பக்கத்துல இருந்தாலும், பீஸ் அதிகமா இருந்தது. யோசிச்சு யோசிச்சு உமா கொழம்பினாப்ல இருந்தது.

நானே கொழந்தையப் பாத்துக்கறேன்னு சொல்லிப் பார்த்தேன். "உங்களுக்கு ஏம்மாமா சிரமம்? நானே ஒரு சின்ன போர்ஷன் பார்த்துண்டிருக்கேன். சொல்லி வச்சாச்சு. கெடைச்சதும் போயிடுவேன்,"ன்னா. உமா தனியாப்போய் இருக்கறது சரியில்லன்னு தோணித்து எனக்கு. பேசாம பொறந்தாத்துக்கே நீ போயிடலாம்னு அப்பறமாச் சொல்லிப் பார்க்கலாம்னு நெனச்சுண்டேன். அப்போ அவ இருந்த மனநிலைல எதுவும் சொன்னா அழுதுடப்போறாளேன்னு பேசாம இருந்தேன்.

ஒரு வாரத்துக்குள்ளையே அக்கம்பக்கம் எல்லாரும் விதவிதமா கேள்விகேட்க ஆரம்பிச்சா. எல்லாருக்கும் உமா யாரு, ஏன் எங்காத்துல இருக்கான்னு தெரிஞ்சுக்கணும். சிலபேர் நேரடியா கேக்கவே செஞ்சா. வேற சிலபேர்,"எனக்கு வம்பு பிடிக்காது"னு காமிச்சுண்டே உள்ளுக்குள்ள ரகசியமா வம்புக்கு அலைஞ்சா.

இது ஒண்ணுமே தெரியாம உமா அவபாட்டுக்கு உள்ள இருந்தா. ஒருநாள் நாணுவையும் அகிலாவையும் போய்ப் பார்த்துப்பேசினேன். "மணி, நீ அவளுக்கு புத்தி சொல்லி இங்கயே அனுப்பி வை. நாங்க இனிமே அவளக் கேக்காம ஒண்ணுமே செய்யல்லன்னு சொல்லு அவகிட்ட. வேற எங்கயும் அவ போயிடாம நீதான் பார்த்துக்கணும்"னு கைப் பிடிச்சு கண்கலங்கக் கேட்டுண்டான் நாணு. ஆயிரம் இருந்தாலும் பெத்தவனாச்சே, அவனப் பார்க்கப் பாவமாயிருந்தது. சீக்கிரமே கூட்டிக்கொண்டு வந்து விடறதாச் சொல்லிட்டுத் திரும்பி வந்தேன்.

வழியெல்லாம் உமாவப்பத்தியே தான் நெனச்சுண்டு வந்தேன். தெரியாத யாரையோ கல்யாணம் பண்ணிக்கறதுக்குப் பேசாம உமா வசந்த்தையே பண்ணிக்கலாம். சொல்லிப்பார்த்தேன் நாணுகிட்ட. இவ்வளவு நடந்தும் மடையனுக்கு அறிவேயில்லையே. மறுபடியும் பொண்ணுக்கு ஒரு கல்யாணத்தப் பண்ணிப்பிடணும்னு, எங்கெங்கயோ அலைஞ்சு யார்யாரையோ பார்த்து முயற்சிப்பானாம். ஆனா வசந்த்தை மட்டும் உமா பண்ணிக்கறதுக்கு ஒத்துக்க மாட்டானாம். இன்னொருத்தன் உமாவப் புரிஞ்சுண்டு அவ பொண்ணையும் தம்பொண்ணா நெனச்சுண்டு இருப்பானா? வசந்த் அளவுக்கு இன்னொருத்தனுக்கு அவ பேர்ல அன்பிருக்குமா? இருக்காது, இருக்கவேயிருக்காது.  தவிர, உமாவுக்கும் இன்னொருத்தனப் பண்ணிக்கறது கஷ்டம். வசந்த்னா, ஏற்கனவே நன்னாத் தெரிஞ்சவன். யார் சொல்றது நாணுக்கு?

அகிலாவானா ஒரேயடியா பூள்பூள்னு அழுகறா. இல்லையானா உமாவ நெனச்சுண்டு பகவானையே சபிக்கறா. வேற ஒண்ணுமே யோசிக்க ஓடல்ல அவளுக்கு. உமாவுக்கு இந்ததடவையாவது, வசந்த்தோட நல்லபடியா கல்யாணம் நடக்கணும். நல்லவாளுக்குத் தான் சோதனை அதிகமா வருது. அந்த கற்பகாம்பாளுக்கு இந்தத் தடவையாவது என்னோட ப்ரார்த்தனை காதுல விழணும்.

oooOOooo
[ அத்தியாயம் 12 ]

உமா அந்த அளவிற்கு பயந்துபோவாள் என்று நான் நினைக்கவேயில்லை. குழந்தையை எடுத்துக்கொண்டு அறைக்குள் போயிருந்தவள், கூப்பிடக் கூப்பிடத் திறக்கவேயில்லை கதவை. வாழ்க்கையில் சந்தித்த திடீர்திடீர் மாற்றங்களினால் உமா சமீபகாலங்களில் சட்டென்று பதட்டமடைந்தாள் என்று தோன்றியது. ஓரளவிற்கு அவளுக்குள் இருந்த தைரியமும் காணாமல் போய்விட்டிருந்தது.

கொஞ்ச நேரத்துக்கு முடிந்தவரை முயற்சித்த பிறகுதான் அவுன்ஸ் மாமா எனக்கு போன் செய்து கூப்பிட்டிருந்தார். "அவசரம், உடனே வா ஷீலா", என்றாரே தவிர விவரம் ஒன்றையும் சொல்லவில்லை. என்னவோ ஏதோ என்று குழப்பமும் பதட்டமும் என்னில் கிளம்பி, அடுத்து என்ன என்று கூட யோசிக்கமுடியாது ஆட்டி வைத்தன சில நொடிகளுக்கு.

கொஞ்சநேரத்திலேயே சுதாரித்துக்கொண்டு, பாஸிடம் பர்மிஷன் வாங்கிக்கொண்டு கீழேயிறங்கி வந்தேன். ஆட்டோ ஒன்றை அமர்த்திக்கொண்டு விரைந்தேன் வடபழனிக்கு. கேட்டைத் திறந்துகொண்டு போகும்போதே மாமா அறைக்கதவைத் தட்டியபடி நின்றுகொண்டிருந்தது தெரிந்தது. "வா ஷீலா, அழுதுண்டேயிருக்கா உள்ள. கொழந்தையும் அவளோட சேர்ந்து விடாம அழறது. என்ன நடந்ததுன்னும் தெரியல்ல", என்றார் பதட்டத்துடன். அவர் முகத்தில் ஒரே பயம்.

அடுத்த வீட்டுக்காரார் வந்தார். நடந்ததைச்சொல்ல ஆரம்பித்தார். அவுன்ஸ் மாமா உமாவின் பெற்றோருடன் பேசிவிட்டு வரவென்று போயிருந்தாராம். போகும் அவசரத்தில் கேட்டைச் சரியாகப் பூட்டவில்லை போலிருக்கிறது.

தெருக்கோடியில் எப்போதும் நின்றிருக்கும் ரௌடி ஒருவன் காலையிலேயே குடித்திருந்தானோ, இல்லை முதல் நாள் குடித்த மப்பு அடங்கியிருக்கவில்லையோ, தெரியவில்லை. கேட்டைத் திறந்துகொண்டு மெதுவாக உள்ளே போயிருக்கிறான். உள்ளே வந்தவன்,  உமாவைப்பார்த்து, "என்னம்மே? ஒம்பேர் என்னா?", என்று கேட்டானாம். உமா அதிர்ந்து, "ஏய் நீ யாரு? இங்க எப்டி வந்த?", என்று மிரட்சியுடன் கேட்டாள். "நானா, இந்தப்பேட்டதான்மா. இந்தவூட்டு ஐயர எனக்குத் தெரியுமே,.", என்றபடி உமாவின் கையைப் பிடித்திருக்கிறான். அதிர்ந்தவள், கையை உதறிக்கொண்டே குழந்தையைத் தூக்கிக் கொண்டு அறைக்குள் போய் தாழ்பாள் போட்டுக்கொண்டவள் தான். அந்த ரௌடி, "கதவத்தொறம்மே. ரொம்ப 'பிலிம்' காட்டாத. ஐயர் கெழத்த தான் உனக்கு ரொம்பப் பிடிக்குமோ?", என்று கன்னாப் பின்னாவென்று வெளியில் நின்று கத்திக்கொண்டே இருந்தானாம். கொஞ்சநேரத்திற்குப் பிறகு ஆடிகொண்டே போய்ச் சேர்ந்தானாம்.

எல்லாவற்றையும் ரௌடிக்கு பயந்துகொண்டே பக்கத்துவீட்டுக்காரர்கள் பேசாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்திருக்கிறார்கள். " ஏங்க, நீங்க கொஞ்சம் உமாவுக்கு ஹெல்ப் பண்ணியிருக்கக்கூடாதாங்க?", என்று நான் கேட்டதற்கு, "நீ வேறம்மா,. சொந்த வீடு கட்டிகிட்டு இங்க வாழ்ந்துகிட்டு இருக்கோம். இருக்கற பிரச்சன பத்தாதா? அவனோட பிரச்சனை பண்ணிண்டா அதுக்கப்புறமா இங்க இருக்கவா முடியும்?", என்று சொல்லிவிட்டுப் போய்ச்சேர்ந்தார்.

"உமா, உமா, நா ஷீலா வந்துருக்கேன். ப்ளீஸ் கதவத்தெறயேன். இங்க அவுன்ஸ் மாமாவும் நானும் தான் இருக்கோம். பயப்படாத, வெளில வாம்மா", என்று கூப்பிட்டுவிட்டு இரண்டு முறை கதவைத் தட்டினேன். மெதுவாகக் கதவைத் திறந்துகொண்டு வெளியில் வந்தாள். அம்மாவும் மகளும் கட்டிக்கொண்டு நீண்ட அழுதிருக்கிறார்கள். இரண்டு பேருக்கும் முகமும் மூக்கும் சிவந்து கிடந்தன.

ஒரு பெண்ணுக்குப் பாதுகாப்பு என்பது தான் என்ன? பெற்றோரா? கணவனா? திருமணமா? அவள் இதிலொன்றைச் சார்ந்தே இருக்கவேண்டியதுதானா? இல்லாவிட்டால், புறம்போக்கு நிலமாய் நினைத்து ஆக்கிரமிக்கலாமென்று கண்டவனும் கையைப் பிடித்துத்தான் இழுப்பானா? பெண் என்றால் ரத்தமும் சதையுமாக சகமனுஷியாக நினைக்காமல், ஒரு போகப்பொருளாக நினைப்பதால் வந்த வினையோ இதெல்லாம். நினைக்க நினைக்க என் மனம் ஆறவேயில்லை.

உமாவைச் சமாதானம் செய்து சாப்பிடவைத்து ஆசுவாசப்படுத்தவே மதியத்திற்கு மேலானாது. நிவேதிதா உறங்கிவிட்டாள். ஆபீஸ¤க்கு போன் செய்து லீவு சொன்னேன். குமாரையும் போனில் கூப்பிட்டேன் மாலையில் ஒரு நடை வரச்சொல்ல.

மாலையில் குமார் வந்து, நடந்தவற்றைக் கேட்டு, அதிர்ந்து கண்ணால் காணாத அந்த ரௌடியை காச்மூச்சென்று கத்தித் திட்டி ஓய்ந்தான். "அவம்மட்டும் எங்கண்ணுல படட்டும்,. ஒரு வழி பண்ணிடறேன்", என்று புசுபுசுவென்று கோபத்தில் பொங்கிக்கொண்டிருந்த அவனைப் பார்க்க எனக்கு மிகவும் வேடிக்கையாக இருந்தது. அவன் போனபிறகும் நினைத்து நினைத்துச் சிரித்தேன்.

"ஷீலா, நீ பேசாம நாலு நாள் லீவு போடு. உமா கூடவே இரு. ஆக்சுவலா, இங்க இருக்கறதவிட, அவங்க வீட்டுக்குப் போயிடறது தான் பெஸ்ட். நா எதுக்கும் வசந்த்துக்குப் போன் செஞ்சி விவரம் சொல்றேன்", என்று சொல்லிவிட்டு குழந்தைக்கும் எங்களுக்கும் தேவையான, பிஸ்கட், பால், பழம் எல்லாம் வாங்கிக் கொடுத்துவிட்டுப் போனான்.

நான் வசந்த்தின் அப்பாவைப் போனில் கூப்பிட்டுப் பேசினேன். உமாவின் நிலைகுறித்து மிகவும் கவலைப்பட்டார் மாமா. அடுத்தநாளே மாமியையும் அழைத்துக்கொண்டு வந்தவர், "உமா, தைரியமா இரு. உங்க வீட்டுக்குப் போயி இரு. உன்ன மீறி எதுவும் அவங்க செஞ்சிடமுடியாது. சமாளிக்கணும் நீ தைரியமா. அப்பிடியில்லன்னா, நம்ம குமார் சொல்ற மாதிரி,.."என்று ஆறுதல் சொல்லும்போது, உமா,"என்ன?", என்பதுபோல மாமாவின் முகத்தையே பார்த்துக்கொண்டு நின்றாள்.

நான் சட்டென்று, "மாமா, இப்ப உமா ரொம்ப பயந்து கொழம்பியிருக்கா. அதெல்லாம் அப்பறமாப் பேசிக்கலாமே. உமா அவங்க வீட்டுக்கேப் போயி இருப்பா, இல்ல உமா?", என்று சமாளித்தேன். உமா சரியென்று தலையாட்டினாள். மாமி, உமாவின் கைகளைப்பிடித்து வார்த்தைகளில் சொல்ல முடியாத ஆறுதலைத் தன் தொடுகையில் சொல்லிக்கொண்டு நின்றார்.

அவுன்ஸ் மாமா அப்படியே திருவிழாவில் தொலைந்த பிள்ளைபோலத் திருதிருவென்று விழித்துக்கொண்டிருந்தார். "உமா, நீ இங்க இருக்கறபோது நான் உன்னத் தனியா விட்டுட்டுப் போயிருக்கக்கூடாது. ஆனா, பகல்தானேன்னு,..",

"மாமா, அது உங்க தப்பில்ல. நா போயிட்டு வரேன். உங்கள ரொம்ப தொந்தரவு பண்ணிட்டோமா? நிவிக்குட்டி, தாத்தாக்கு டாட்டாச் சொல்லு", என்று உமா சொன்னாள். குழந்தை கையாட்டிச் சிரித்தது. மாமி வீட்டிற்குப் போய்ச்சேர்ந்தார்கள். நானும் மாமாவும் தான் உமாவை அவர்கள் வீட்டில் கொண்டுபோய் விட்டுவிட்டு வந்தோம்.

அடுத்து வந்த மாதங்களில் வசந்த் அவ்வப்போது சென்னை வந்து அவர்கள் வீட்டிற்கே போய் குழந்தையைப் பார்த்துவிட்டு வந்தார். உமா மெதுவாகப் பழைய நிலைக்குத் திரும்பினாள். நிவேதிதா நம்பமுடியாத அளவிற்கு வசந்த்திடம் ஒட்டிக்கொண்டாள். வசந்த்தும் அவளை மேலும் அடிக்கடி பார்க்கவென்றே சென்னைக்கு மாற்றல் கிடைக்குமா என்று தீவிரமாக முயற்சிக்க ஆரம்பித்துவிட்டார்.

நிவேதிதாவின் மழலையைக் கேட்டு உமாவின் அம்மாவும் அப்பாவும் உலகையே மறந்தனர். ஆனால், வசந்த்தின் வருகையோ, அவன் அவர்கள் மேல் கொள்ளும் அக்கறையோ அவர்களுக்குப் பிடிக்கவில்லை. அதைப்பற்றிப் பேசாமல் சகித்துக்கொண்டதைப்போலத் தோன்றியது. உமாவின் மேல் இப்போதெல்லாம் அவர்களுக்கு ஒரு வித பயம் உண்டாகிவிட்டிருந்தது. ஆகவே, சொல்லவும் முடியாமல் மெல்லவும் முடியாமல் இருந்ததாக அவர்கள் இருவரும் அவுன்ஸ் மாமாவிடம் ஒரு முறை குறைப்பட்டுக்கொண்டனராம்.

யார் சொன்னார்களோ என்னவோ, கும்பகோணத்திலிருந்த உமாவின் மாமியார் மாமனாருக்கு மூக்கில் வியர்த்துவிட்டது. ஒரு நாள் கிளம்பி வந்துவிட்டார்கள். அந்த சமயம் அவுன்ஸ் மாமாவும் அங்கே தான் இருந்தார். அப்போது நல்லவேளை, நிவேதிதாவும் உமாவும் என்னோடுதான் ஷாப்பிங்க் வந்திருந்தனர்.

உமாவின் பிரசவம் ஆனபிறகு, ஒருமுறைகூட வந்து பார்க்காதவர்கள், ஒன்றரை வயதாகும் நிவேதிதாவைத் திரும்பிக் கூடப்பார்க்காமல் வந்ததும் நேராக சண்டையில் இறங்கினர். "உங்க பொண்ணு என்ன கண்டனோடல்லாம் சகவாசம் வச்சிக்கறா? கண்டிக்கமாட்டேளா நீங்க ரெண்டு பேரும்? நாலுபேர் நாலுவிதமாப் பேசறதக் கேக்க சகிக்கல்ல. அவமானம் தாங்கல்ல,..அதான் ரெண்டு வார்த்தை கேட்டுட்டுப் போலாம்னு,.."

"என்ன அவமானம்? இல்ல கேட்டேன், வயத்துல இருக்கறபோதே பொண்கொழந்தன்னு தெரிஞ்சதும் நாட்டுப்பொண்ண வேண்டாம்னு ஒதுக்கினேளே, அதவிடவா? அப்ப வராத நாலுபேர், உமா வந்த வேள வெங்கட்டுக்கு மறுபடி ட்யூமர் வந்துடுத்துன்னு நீங்க சொன்னப்ப வராத அந்த நாலுபேர் இப்ப வந்துட்டாளாக்கும். இதோ! இந்த ரெண்டு பேர் பொறந்த கொழந்தையக்கூடப் பார்க்க வரல்ல. யாரோ நாலுபேரப்பத்தி சொல்ல வந்துட்டா அங்கேர்ந்து கெளம்பி."

"உமாவப் பெத்தவா இதோ இருக்கா. அவாளப் பார்த்துக் கேட்டுண்டிருக்கோம். நடுவுல நீங்க யாரு?", என்று வேண்டுமென்றே அவமானப் படுத்தினார்கள் அவரை, கிடைத்த வாய்ப்பை விடாமல்.

" நான் தான் உமாவுக்கு மாமா. உமாவ வசந்த்துக்கு கல்யாணம் பண்ணிக்குடுக்கறதா இருக்கோம். இப்பவும் அந்த நாலு பேர் வருவாளா? இல்ல அந்த நாலுபேர்ல ஒருத்தர் உமாவப்பண்ணிண்டு கொழந்தைக்கி அப்பாவா இருந்து கடசிவரைக்கும் பார்த்துப்பாளா? சொல்லுங்கோ, ம்? உமா கஷ்டப்பட்டப்போல்லாம் எந்த நாலூபேர் வந்தா சொல்லுங்கோ பாக்கறேன். நாலுபேராம் நாலு பேர்? எனக்கு வரகோபத்துக்கு,.", ஆவேசம் வந்தாற்போல கத்தினார் அவுன்ஸ் மாமா.

கப்சிப்பென்று அடங்கிவிட்டனர் உமாவின் மாமனாரும் மாமியாரும். உடனேயே கிளம்பியும் போய் விட்டனர்.

நடந்ததையெல்லாம் உமாவிடம் அவுன்ஸ் மாமா சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போது நானும் உடன் அவர்கள் வீட்டிற்குப் போயிருந்தேன்.
"இதுக்கெல்லாம் ஒரே வழி நீ வசந்த்தைக் கல்யாணம் பண்ணிண்டுடு உமா", என்று மாமா முடித்தார். உமா விரக்தியான ஒரு சிரிப்பு சிரித்தாள். ஒன்றுமே பேசவில்லை. நீண்ட அமைதி. முன்பெல்லாம் அந்தப்பேச்சை அவுன்ஸ் மாமா பேசும்போதெல்லாம் அவளிடம் கிளம்பிய எரிச்சல் எங்கே?

திடீரென்று, "ஆமா, ஷீலாஒரு வருஷம் கேட்டு ரெண்டு வருஷமாகப்போறது. குமாருக்கு நீ எப்ப பதில் சொல்லப்போற? ", என்று உமா கேட்பாளென்று கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்கவில்லை நான். உமா என் முகத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். "ம்,. சொல்லணும்", என்று பொதுவாக மட்டும் சொல்லிவிட்டு மெதுவாக இடத்தைவிட்டு நழுவி விட்டேன்.

'நீ வசந்த்தைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கொள்", என்று அடிக்கடி என்னிடம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தவள் அப்படிக் கேட்டது எனக்கு ஒரு விதத்தில் மிகுந்த ஆறுதல் கொடுத்தது. வசந்த்தின் மனம் இன்னமும் தன்னிடம் தான் உள்ளது என்ற உண்மையை உமா உணர்ந்து கொண்டுவிட்டாள் என்பதற்கு அதைவிட வேறு ஒரு சான்றும் வேண்டுமா?! மிகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருந்தது. அந்த மனமாற்றம் ஒன்றே போதும் உமா மறுமணத்திற்குச் சம்மதிக்க என்று தோன்றியது. அந்த நாள் நெருங்கி விட்டது என்பது புரிந்தது.

வீட்டிற்குப் போனதுமே குமாருக்கு போன் செய்து உமா கேட்டதையும், நான் யோசித்ததையும் அப்படியே சொல்லி மகிழ்ந்தேன். அவனுக்கும் உமாவின் மனமாற்றம் நல்ல முன்னேற்றம் என்றே பட்டது. "அப்ப, உமா கேட்ட கேள்விக்கு பதில்?, என்று என்னையே கேட்டான்.

"உமா கேட்ட கேள்விக்கா? இல்ல முன்னாடி நீங்க கேட்ட கேள்விக்கா?"

"என்னோட கேள்விக்கே நேரடியா பதில் சொல்லிடும்மா. புண்ணியமாப்போகும். நீ சிக்கிரமாச் சொன்னாதானே நான் வேற யாரையாவது ட்ரை பண்ண டைம் இருக்கும் எனக்கு. வயசு ஏறுதும்மா."

"ஓகே."

"என்ன ஓகே? கேள்விக்கு பதில் என்ன?"

"கேள்விக்கு பதில்தான்."

எளிமையாக சாந்தோம் சர்ச்சில் நடந்தது எங்கள் திருமணம். வசந்த்தோடு என் திருமணம் என்று நினைத்திருந்த அம்மாவுக்கும் அப்பாவுக்கும் ஆரம்பத்திலிருந்த வருத்தம் நாளடைவில் மறைந்தது. நானே எதிர்பார்க்காத அளவிற்கு இருவருக்கும் குமாரை மிகவும் பிடித்துப்போனது.

நிவேதிதாவின் இரண்டாவது பிறந்த நாளன்று உமாவிடம் வசந்த் மெதுவாகத் திருமணப்பேச்சை எடுத்தபோது, உமாவால் எந்தவிதக் குழப்பமோ வருத்தமோ இல்லாமல் தெளிவாகச் சரியென்று சொல்ல முடிந்தது.

உமாவின் பெற்றோருக்குப் பிடிக்கத்தான் இல்லை. ஆனாலும், முன்புபோல 'தற்கொலை செய்துகொள்வோம்', என்று மிரட்டும் அளவிற்கும் எதிர்ப்பில்லை. எதிர்க்க முன்பிருந்த அவர்களிடமிருந்த மனோபலமும் இருக்கவில்லை. அப்படியே அவர்கள் எதிர்த்திருந்தாலும் துணிந்து அவர்களை எதிர்க்கவும், சமாளித்துத் தன் மனம்போலச் செயல்படவும் அவர்களிடமிருந்து காணாமல் போயிருந்த அந்த மனோபலம் உமாவிடம்  வந்துவிட்டிருந்தது.

வசந்த் உமாவின் உணர்வுகளுக்கு மதிப்பு கொடுத்து சர்ச்சிலும் இல்லாமல் கோவிலிலும் இல்லாமல் எளிய பதிவுத் திருமணத்திற்கு ஒத்துக்கொண்டார். கொஞ்சம் விமரிசையாகத் தன் மகனின் திருமணத்தை நடத்த ஆசைப்பட்ட மாமாவுக்கு அதில் கொஞ்சம் மனக்குறை தான். வசந்த்தின் அண்ணா ஆல்பர்ட் தன் குடும்பத்தோடு வந்திருந்தார் ஊட்டியிலிருந்து. ஆல்பர்ட் தான் மாமாவின் புலம்பலை அடக்கினார் ஒரே போடு போட்டு.

உமாவின் ஆசைகளை நிறைவேற்றுவது மட்டுமே தன் கடமை என்று வாயால் சொல்லாமல் செயலால் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார் வசந்த். ஒரு வருடமாக சைவச்சாப்பாடு மட்டுமே சாப்பிட்டுப் பழகிவிட்டார். அதற்குப்பிறகு, தன் உடலாரோக்கியம் மிகவும் நன்றாக இருப்பதாக பார்ப்பவரிடமெல்லாம் பெருமையாகச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். கல்யாணத்தன்று மாமாவுக்கும் மாமிக்கும் பிள்ளையைப் பார்த்து பெருமை பிடிபடவில்லை.

"நிவேதிதா, குட்டியோட அப்பா பேர் என்ன?", என்று யார் கேட்டாலும் 'வசந்த்' என்று சொல்லப் பழகிவிட்டாள்.  உமா தன் அப்பாவையும் அம்மாவையும் பார்த்து," வசந்த்தோட எனக்குக் கல்யாணம் ஆயாச்சு. நீங்களும் பெரியப்பாவும் இன்னும் உயிரோடதானே இருக்கேள்?", என்று அறைக்குள் ரகசியமாக் கேட்டது அவ்வழியே போகநேர்ந்த எனக்கு மட்டும் கேட்டது. அவர்களை நினைத்து எனக்கு வருத்தமாக இருந்தது. மூன்று வருடங்களில் இருவரிலும் முப்பது வருடத்தின் மூப்பு வந்து கவிந்திருந்தது. வெந்த புண்ணில் ஏன் உமா வேலைப் பாய்ச்சுகிறாள்? உமா அப்படிப்பேசக்கூடியவளே அல்ல. அவள் அனுபவித்தவற்றின் மனரணம் அவளைப்பேசவைத்திருந்தது.

நான் உமாவைத்தனியாகக் கூப்பிட்டு, " உமா வேண்டம்மா ப்ளீஸ், நீ இப்படியெல்லாம் பேசினா நல்லாவேயில்ல. நீ நீயாவே இரு உமா. ஆயிரமிருந்தாலும் அவங்க உன்னப்பெத்தவங்க இல்லையா. நடந்ததெல்லாம் நடக்கணும்னு யார் தான் ஆசைப்பட்டிருப்போம். அதுவும் அவங்க நிச்சயமா மனசாலக் கூட உனக்குத் தீங்கு நெனைக்கமுடியுமா சொல்லு. இனிமே எப்பவுமே நீ அவங்க கிட்ட அப்டி பேசக்கூடாது", என்று அவள் காதுக்கு மட்டும் கேட்குமாறு சொன்னேன். இயல்பிலேயே நல்லவளான உமா சட்டென்று உணர்ந்து கொண்டு, என் கையை அழுத்தித் தன் இசைவைச் சொன்னாள் அழகான புன்னகையோடு. உமாவின் கண்களில் பளபளவென்று உணர்ச்சிக்கலவை. அம்மா அப்பா காலிலும், மாமா, அத்தை காலிலும் விழுந்தார்கள் இருவரும். அவுன்ஸ் மாமாவிடம் ஆசிர்வாதம் வாங்கும்போது அவர் மிகவும் நெகிழ்ச்சியில் தொண்டையடைக்க வாழ்த்தினார்.

வசந்த்துக்கு சென்னையிலேயே மிகநல்ல வேலை கிடைத்து விட்டது. தனிக்குடித்தனமும் வைத்தாயிற்று. வேலையை விட்டுவிட்டு குழந்தையையும் வீட்டையும் பார்த்துக்கொள்ளும்படி வசந்த் சொல்லியும் கேட்காத உமா தொடர்ந்து வேலைக்குப் போய்க் கொண்டிருந்தாள். நிவேதிதாவும் பாலர்பள்ளிக்குப் போவ ஆரம்பித்தாள்.

நான்கு வருடங்களுக்கு முன்பு வசந்த்தும் உமாவும் வாழ்வில் இணையவேண்டும் என்று நான் விரும்பியபடியே நடந்து விட்டது. "எனக்கு என்ன புரியல்லன்னா, ரெண்டுபேருக்கும் தானே போட்டிருக்கு முடிச்சு. அதுக்கு நடுவுல ஏன் இவ்வளவு பிரச்சனைகள்?", என்று அடிக்கடி குமார் புலம்பித்தள்ளினார்.

இருவருக்கும் பல்வேறு அனுபவங்கள் கிட்டியிருந்தன என்பதுதானே உண்மை. பட்ட கஷ்டங்கள் உமாவையும் பண்படுத்தியிருந்தது. இடைப்பட்ட அவ்வனுபவங்களால் வசந்த்துக்கும் உமாவுக்கும் கிடைத்திருக்கும் வாழ்க்கையின் அருமை இன்னும் மிக நன்றாகப் புரியும். நேரடியாகத் திருமணம் நடந்திருந்தால் அந்தத் திருமணத்தை அவர்கள் கொண்டாடுவதை விட, இன்னும் அதிகம் கொண்டாடிப்போற்றுவர். அதுமட்டுமா அவ்வனுபவங்கள் மூலம் திரட்டிய வாழ்க்கைப் பாடங்கள் அவர்களுக்கு மகளை வளர்க்க உதவும். அவ்வகையில் நிவேதிதாவிற்கு மிக அற்புதமான அப்பாவும் அப்பாவும் அமைந்திருந்தார்கள்.

உமாவின் மனநிலையும் மாறத் துவங்கிவிட்டிருந்தது. ஜாதிமத வேற்றுமைகளைக் காட்டியதோடு, தாம் பெற்ற மகளைத் தம் விருப்பத்திற்கு வளைத்துவிடத் துடித்ததால், தனக்கும் தன் மகளுக்கும் விளைந்த பல்வேறு சோகங்களிலிருந்து கிட்டத்தட்ட உமாவின் பெற்றோர் மீண்டுவிட்டனர். அவர்களிருவரும் காலங்கடந்தாவது அவ்வுண்மையைப் புரிந்துகொண்டார்களே என்று எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாகத் தான் இருந்தது. இனிமேல் உருவாகக்கூடிய தலைமுறைக்கு அவ்வுண்மையைக் கொண்டு செல்ல அவர்களுக்கு நிச்சயம் அவர்களது அந்தப் 'புரிதல்' மிகவும் உதவும். 

வாழ்க்கை அடித்துச் சென்ற போக்கில் போய், அவர்கள் வாழ்ந்து பார்த்து விட்டார்கள். ஆகவே, உமாவும் அவளுடைய பெற்றோரும் இறந்த காலத்தை மறந்து, எதிர்காலத்திலேயே லயித்தும் விடாமல், நிகழ்காலத்தில் அனுபவித்து வாழக்கற்றுக் கொண்டு விட்டனர்.

(முற்றும்)

oooOOooo
Copyright © 2005 Tamiloviam.com - Authors