தமிழோவியம்
பேட்டி : இந்திரா பார்த்தசாரதியுடன் ஒரு சந்திப்பு
- பாஸ்டன் பாலாஜி

Indira Paarthasarathyதமிழ் நவீன இலக்கியத்தில் 'குருதிப்புனல்' மூலம் பேசப்பட்ட பெயர் இந்திரா பார்த்தசாரதி. எனினும் இவர் எழுதிய முதல் நாவல் 'கால வெள்ளம்'. அரசியலில் நிகழும் சதுரங்க காய் நகர்த்தல்களை தமிழ் நாவல் களத்துக்குக் கொண்டு வந்தவர். நெருக்கடி நிலையைப் பின்னணியாக வைத்த 'மாயமான் வேட்டை' மற்றுமொரு குறிப்பிடத்தக்க ஆக்கம். 1991-இல் சிறந்த இந்தியத் திரைப்படமாய் தேசிய விருது பெற்ற முதல் திரைப்படமான 'மறுபக்கம்'-இன் கதை, 'உச்சிவெய்யில்' என்னும் இ.பா.வின் குறுநாவலை அடிப்படையாகக் கொண்டது. பாண்டிச்சேரி சங்கரதாஸ் நாடகப்பள்ளியின் இயக்குநராக நவீன நாடகத்தை முன்னெடுத்து சென்றார். 'தமிழ் இலக்கியங்களில் வைணவம்' என்னும் ஆய்வுக்காக முனைவர் பட்டம் பெற்றார். 'சாகித்ய அகாடெமி விருது' உட்பட பல்வேறு இலக்கிய அமைப்புகளின் விருதுகளைப் பெற்றுள்ள இ.பா. போலந்து நாட்டு வார்ஸா பல்கலை.யிலும் பணியாற்றிய அனுபவம் நிறைந்தவர். தற்பொழுது அமெரிக்காவில் வாசம்.

பேட்டிக்கு ஒப்புக்கொண்டு,  வழிநடத்தி, ஒழுங்கு செய்து கொடுத்த இந்திரா பார்த்தசாரதிக்கு என் நன்றி. அவருடைய ஆழமான கருத்துக்கள் இணைய ஆர்வலர்களின் சிந்தையக் கிளறி செயலாக மாற்றும் வன்மை கொண்டது.


* தாங்கள் தமிழ் எம்.ஏ. முறையாகப் படித்தால்தான் கவனிக்கத்தக்க தாக்கங்கள் கொடுக்கும் இலக்கியங்களை படைக்க முடியுமா? இன்றைய இணையச் சூழலில் உருவாகும் எழுத்தாளர்கள் பலரும் ஆங்கில பிஏ-க்கள் இல்லாதவர்கள். பழைய தமிழ் இலக்கியத்தை அதிகபட்சம் 10+2-வோடு துறந்தவர்கள். இவர்களின் எழுத்து எவ்வாறு அமையும்?

இ.பா.: தமிழ் எம்.ஏ. படித்தால்தான் எழுத்தாளன் ஆவான் என்பது அவசியமில்லை. தமிழ் எம்.ஏ. படித்துவிட்டு எழுத்தாளன் ஆனவர்கள் என்று பார்த்தால், அந்தக் காலத்தில் இருந்தே வெகு சிலர்தான். தமிழ் மறுமலர்ச்சி என்று எடுத்துக் கொண்டால் கு.ப.ராஜகோபலனோ, தி ஜானகிராமனோ புதுமைப்பித்தனோ தமிழ் எம்.ஏ.வா? இப்பொழுதெல்லாம் தமிழ் எம்.ஏ.க்கள் நவீன இலக்கியத்துக்கேக் கிட்டே வருவதில்லை. நானே எழுத ஆரம்பித்தபோது, நவீன எழுத்தாளன் என்று அறியப்படும்போது, தமிழ் பண்டித உலகில் எனக்கே கொஞ்சம்  embarassaing-ஆக இருக்கும்.

1964-இல் ஆனந்த விகடனில் எனது சிறுகதை 'முத்திரைக் கதை' யாக வெளிவந்தது. கரோல் பாக்கில் போய்க் கொண்டிருந்தபோது 'மனித இயந்திரம்' என்ற என் கதை பிரசுரமாகிய செய்தி தாங்கிய போஸ்டர் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. என் சக அலுவலக நண்பர் புரபஸர் ஆறுமுகம் நச்சினார்க்கினியாரைத் தவிர வேறொரு ஜீவனையும் அறியாதவர். நல்ல கெட்டிக்காரர். பழைய தமிழிலக்கியம் ஆழமாகப் படித்தவர். நவீன இலக்கியத்தில் ஆர்வம் இல்லாதவர்; pretension-உம் கிடையாது. ஆனந்த விகடன் போஸ்டரைப் பார்த்தவுடன் டாக்டர் ஆறுமுகம் ஏற இறங்க பார்த்து விட்டு, "என்ன கதை எழுத ஆரம்பித்து விட்டீர்கள்" என்று கேட்டார். தமிழ்ப் பண்டிதர் வேறு மாதிரியாக காரியங்களில் ஈடுபடுகிறாரே என்று ஏக்கம் நிறைந்த ஒரு தொனி அவர் கேள்வியில் வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது. தஞ்சாவூர் பாஷையில் 'அந்தத் தெருவுக்கு போனவன பார்த்த மாதிரி' என்று ஜானகிராமன் அடிக்கடி சொல்வார். செய்யத்தகாத காரியத்தை செய்த மாதிரி என்னைக் கருதினார். அவர் மேல் குற்றம் சொல்லவில்லை. ஆனால், பண்டித உலகத்துக்கும் எழுத்துலகத்துக்கும் அப்படியொரு இடைவெளி இருந்திருக்கிறது.

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டிலே கமலாம்பாள் சரித்திரம், பிரதாப முதலியார் சரித்திரம், பத்மாவதி சரித்திரம் போன்ற தமிழ் நாவல் எழுதிய வேதநாயகம் பிள்ளை, ராஜம் ஐயர், மற்றும் பாரதியார் ஆகியோர் தமிழ் நன்கு படித்தவர்கள். சம்ஸ்கிருதம், ஆங்கிலம் போன்ற பிற மொழிகளும் கற்றறிந்தவர்கள். கம்ப ராமாயணத்தை ஆழ்ந்து படித்தவர்கள். ஆனால், அதற்குப் பிறகு நவீன தமிழிலக்கியத்தில் எழுத ஆரம்பித்த பலருக்கு, பழைய தமிழ் இலக்கியத்தைக் குறித்து எதுவும் தெரியாது. ஆங்கிலத்தில் நல்ல தேர்ச்சி பெற்றவர்கள். மணிக்கொடி எழுத்தாளர்கள், கு.ப.ரா போன்றவர்கள் இங்கிலிஷ் இலக்கியம் மூலம் வந்தவர்கள். தமிழ் பண்டித உலகம் தனித்தே இருந்தது. அது never never land-இல் dravidian wisdom-இல் இருந்தார்கள். ஆகவே, தமிழில் பட்டப்படிப்பு படித்தால்தான் கதை எழுதவேண்டும் என்னும் அவசியம் கிடையாது. இலக்கியவாதிகளும், தமிழ் ஆசிரியர்களின் கதை என்றால் சந்தேகத்துடனேயே பார்த்தார்கள். என்னைப் போன்றவரை ஒற்றனோ, planted guy from the other camp என்னும் பயத்துடனேயே நோக்கினார்கள். இப்பொழுது கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இந்த பயங்கள் குறைந்து வருவது என்பது உண்மை.

அதே சமயத்தில் தமிழ் இலக்கியமும் தெரிந்த பிறகு எழுதவருவது நல்லது. இது தமிழ் சூழலின் மிகப் பெரிய குறைபாடு. வங்காளம் போன்ற வேறு எந்த மொழியிலும் இது போன்ற குறை இல்லை. என்ன காரணம் என்று தோன்றவில்லை. நவீன எழுத்துக்கு காரணமான பலருள் பழங்கால இலக்கியங்களைப் படித்தவர்கள் ரொம்பக் குறைவாகத்தான் இருந்திருக்கிறார்கள்.

எனக்கொரு அனுபவம் ஏற்பட்டது. செலக்ஷன் கமிட்டி மீட்டிங் போயிருந்தேன். Dean-ஆகவிருந்த பல்கலைக்கழக பேராசிரியர் ஒருவரிடம் 'என்ன ஸ்பெஷலைஸைஷேன்' என்று கேட்டேன்.

'பிற்கால நவீன இலக்கியம்' என்று பதிலளித்தார்.

'பிற்கால இலக்கியத்தில் என்ன படித்திருக்கிறீர்கள்?'

அவர் 'தென்பாண்டி சிங்க'த்தைக் குறித்து ஆராய்ச்சி செய்திருப்பதாக சொன்னார். தற்கால இலக்கியம், மணிக்கொடி எழுத்தாளர்களைப் படித்ததுண்டா என்றதற்கு 'இல்லை' என்றார். 'எனக்கு கலைஞர் மட்டுமே போதும். அதுதான் தற்கால இலக்கியம்' என்றார்.

தற்கால இலக்கியத்தை குறித்து எம்.·பில் செய்பவர்களும், என்னுடைய படைப்புகளை ஆராய்ச்சி செய்ய வருபவர்களும் என்னை அவ்வப்போது அணுகுவதுண்டு. என்னிடமே வந்து, 'என்ன சார் எழுதியிருக்கீங்க?' என்று கேட்பார்கள். தற்போதைய சூழலில் பழைய இலக்கியமும் தெரியவில்லை; புதிய இலக்கியமும் தெரியவில்லை என்னும் நிலையில் வந்து நிற்கிறோம்.

* கவிதையில் இலக்கியத்துக்கு அறிமுகமாகும் பலரும் வாரமலர் கவிதைகளை மட்டுமே படித்தும் கொடுத்தும் வருகிறார்கள். கும்பகோணத்துத் தொண்டர் கடை, மா அரங்கநாதனின் 'முன்றில்' புத்தக நிலையம் போன்ற நேரடி சந்திப்புகளைப் பெற இயலாத சூழலில் இருக்கிறோம். இத்தகைய இலக்கியகர்த்தாக்களின் பின்னணி எவ்வாறு தமிழில் மாற்றங்களைக் கொடுக்கலாம்?

இ.பா.: க.நா.சுபரமண்யமும் புத்தகக் கடை வைத்திருந்திருக்கிறார். அண்ணா பல்கலைக்கழகத்தில் நான் படிக்கும்போது பல்கலைக்கழகத்திற்கு அருகிலேயே புத்தகக் கடை வைத்திருந்தார். அப்படித்தான் முதன்முதலாக எனக்கு அவரைத் தெரியும். அவர் க.நா.சு. என்றூ தெரியாது. புத்தகக் கடையை விட்ட பிறகுதான் அவர்தான் க.நா.சு என்று தெரிய வந்தது. 1950-இல் அவரிடம் Aldous Hoxley புத்தகமொன்றைக் கேட்டேன். அவர் என்னிடம் Aldous Hoxley-இல் என்ன படித்திருக்கிறாய் என்று கேட்டார். 'Ape and Essence' படித்திருப்பதை சொன்னேன். அதற்கு முன்னால் படித்த இரண்டு புத்தகங்களையும் சொன்னேன். 'Ape and Essence' எதைப் பற்றி என்று கநாசு கேட்டார். இந்த மாதிரி குறுக்கு விசாரணை நடத்தினால் எத்தனை பேர் உங்களிடம் புத்தகம் வாங்குவார்கள் என்று எனக்கு சந்தேகம் வந்தது. 'You are threatening people away' என்றேன். பாடப்புத்தகம் மாதிரி வாங்க வருபவனிடம் கேள்வி கேட்டுத்தான் புத்தகம் விற்றால், யார் மீண்டும் வருவார்கள் என்னும் எண்ணம் எழுந்தது. கடைசியில் அந்த புத்தகக் கடை நஷ்டமடைந்து மூடப்பட்டுவிட்டது.

பிரக்ஞை உள்ளவர்கள்தான் புத்தகக் கடை வைத்திருந்தார்கள். ஆனால், தொண்டர் கடை என்பது வேறு. அவர் இன்னும் இருக்கார். இலக்கிய ஆசை அவருக்கு உண்டு. அவர் புத்தகம் அதிகம் படிக்க மாட்டார். பள்ளிக்கூடத்து ஆசிரியர் தி ஜானகிராமன், கு.ப.ரா. மற்றும் கரிச்சான் குஞ்சு எல்லோரும் அங்கே அமர்ந்திருப்பார்கள்.


* அந்தக் காலத்தில் நேரடியாக இலக்கியத்தைப் பரிச்சயம் ஏற்படுத்துபவர்கள் நிறைய இருந்தார்கள். இப்பொழுது இலக்கியத்திலும் அணிகளும், குழுக்களும் மிகுந்து போய்விட்டது. இது வட்டங்களைக் குறுக்கிவிட்டது. விகடன், வாரமலர் மூலம் கவிதைக்கு அறிமுகம் ஆகிறவர்கள் அங்கேயே தங்கிப் போய்விடுகிறார்களா? இலக்கிய அரசியல் குறித்த தங்கள் பார்வை என்ன?

இ.பா.: குழுக்கள் இப்பொழுது அதிகரித்துவிட்டது. முன்பு எழுத்தாளர்களிடையே இவ்வளவு க்ரூப்கள் கிடையாது. இப்பொழுது ஒவ்வொருவருடைய ஐடெண்ட்டிக்கும் தனித்தனி படை தேவைப்படுகிறது. அதனால்தான் பிரச்சினைகளும் வருகிறது. ஒருவர் போஸ்ட் மாடர்னிசக் கதை எழுதினால், இன்னொருவர், தான் எழுதுவதுதான் பின் நவீனத்துவம் என்றும் மற்றவர் எழுதுவது பின் நவீனத்துவம் அல்ல என்றும் சொல்லலாம். எல்லாமே ஒரு அடையாளப் பிரச்சினைதான். அதனால் சண்டைகளும் அதிகரித்திருக்கிறது. சிறு பத்திரிகைகளில்தான் ஏராளமான சண்டைகள். சிறு பத்திரிகைகள் எந்தக் காலத்திலும் சண்டை போடாமல் இருந்ததில்லை. இப்பொழுது personality attacking-உம் அதிகரித்திருக்கிறது. ஆனால், எழுத்து காலம் ஆகியவற்றில் it was more of an ideological quarrel. கோட்பாட்டு சண்டைகளாக இருந்தது. அது இலக்கியத்திற்கு லாபமாக இருந்தது. இப்பொழுது தனிப்பட்ட முறையில் தாக்குவது, ஜாதியைச் சொல்வது, போன்றவை அதிகமாகப் போயிருக்கிறது.

* தற்கால கவிதைகள் குறித்து தங்கள் எண்ணங்கள் என்ன?

இ.பா.: மற்ற இந்திய மொழியில் இருக்கும் கவிதைகளை விட தமிழ் மொழியில் வெளிவரும் கவிதைகளுக்குத்தான் embarassment அதிகம். தமிழ் கவிதை என்பதற்கு நீண்ட பாரம்பரியம் இருக்கிறது. சங்க காலங்கள், கம்ப ராமாயணம், என்று இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் பழமையானது. வேறு எந்த இந்திய மொழிக்கும் இந்த மாதிரி antiquity கிடையவே கிடையாது. அதிகமாக முன்னூறு நானூறு வருடங்கள்தான் சரித்திரம் கொண்டது.

இதனாலும் தமிழ் பண்டிதர்கள் நவீன கவிதைகளைப் படிப்பது கிடையாது. அவர்கள் மரபுக் கவிதையுடன் நின்றுவிட்டார்கள். கடைசியாக பாரதியை மட்டும் சேர்த்துக் கொண்டார்கள். பாரதியும் புதுக்கவிதை இல்லையே. நவீனக் கருத்துக்களைக் கொண்டிருந்தாலும் எல்லாமே சந்தத்துடன் தானே இருந்தது! புதுக்கவிதை எழுதுபவர் ஒருவரிடம் நானொரு கேள்வி கேட்டேன். 'புதுக்கவிதையில் காவியம், epic எழுத முடியுமா?' Wasteland-ஐ TS Eliot எழுதியிருக்கிறார். மில்டன் போல் நீண்டு இல்லாவிட்டாலும் வேஸ்ட்லாண்ட் காவியமாக கவிதையில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது. தமிழில் நீண்ட கவிதை காப்பியங்கள் வந்திருக்கிறதா என்று தெரியவில்லை.

* வாலி 'இராமானுஜ காவியம்' எழுதுகிறாரே...

இ.பா.: அதெல்லாம் கவிதையே இல்லையே. படிமங்கள், புதிய கருத்துக்கள், நவீன கண்ணோட்டம், ஆகியவை இருப்பதுதானே புதிய கவிதை. தமிழில் எல்லாமே யாப்பில் அடங்கிடும். எதுகை மோனை இல்லாத கவிதைக்கு செந்தொடை என்று பெயர். கருத்து பலம், style in thinking, சிந்தனை நடை ஆகியவை அழகாக அமையப் பெற்றதுதான் புதுக்கவிதை. இப்பொழுது சுலபமாக எழுதுவதுதான் புதுக்கவிதை என்று ஆகிப் போயிருக்கிறது.

கணையாழி ஆரம்பித்த புதிதில் டில்லியில் அதனுடைய அலுவலகம் இருந்தது. கணையாழியின் ஆசிரியர் கஸ்தூரி ரங்கன். அவர் அரசாங்கக் குடியிருப்பில் வசித்தார். அதனால் அவருடைய வீட்டு முகவரி கொடுக்க முடியாது என்று என்னுடைய முகவரியை கணையாழிக்குக் கொடுத்திருந்தோம். படைப்புக்கள் எல்லாம் என்னுடைய வீட்டுக்குத்தான் வரும். அதில் பெரும்பாலும் நாளன்றுக்கு நூறு போஸ்ட்கார்டுகளாவது இருக்கும். அனைத்தும் கவிதைகள்.

* தினசரி நூறு கவிதைகள் படிப்பீர்களா?

இ.பா.:  (பதில் அடுத்த இதழில்..)

Copyright © 2005 Tamiloviam.com - Authors