தமிழோவியம் (http://www.tamiloviam.com)
தொடர்கதை : வாழ்ந்து பார்க்கலாம் வா [அத்தியாயம் 4]
- ஜெயந்தி சங்கர்

வெங்கட் வந்திருந்தான் ஞாயிற்றுக்கிழமையன்று. முகம் ரொம்பவே வாடியிருந்தது. 'ஹாய்', என்றபடி நிமிர்ந்து அவனைப் பார்த்ததுமே, "ஆர் யூ ஆல்ரைட்", என்று தான் கேட்டேன். "ப்ச்", என்று சலித்துக்கொண்டே சோபாவுக்குள் புதைந்தான். என்ன பிரச்சனை இவனுக்கு? மீண்டும் உடம்பு படுத்துகிறதோ, இல்லை புதிதாய் வேறு ஏதும் பிரச்சனையோ? என்று சிலநொடிகளுக்குள் பலவிதமாக யோசித்துவிட்டிருந்தேன். "என்ன உடம்புக்கு எதுவும் இல்லையே?", என்று கேட்டதும், "சௌம்யா, ·பிஸிகலி ஐ'ம் பர்பெக்ட்லி ·பைன்", என்றான்.

பேசாமல் முகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். சில நிமிடங்களில், "மனசுதான் சரியில்ல சௌம்யா", என்று தானே ஆரம்பித்த்தான். மெதுவாக மனம் திறந்து தானே சொல்லட்டும் என்று காத்திருந்தேன்.

ரகு ஊரில் இல்லை. அவன் இருந்தால் என் நினைப்பே இவனுக்கு வந்திருக்காது. வேலை விஷயமாக அடிக்கடி துபாய்க்குச் செல்லவேண்டியிருந்தது அவனுக்கு. போய் ஒரு மாதமாகிறது. இன்னும் திரும்பவில்லை. எந்தப்பிரச்சனையானாலும் அவன் இருந்திருந்தால், இருவரும் மணிக்கணக்காகக் கூடிக்கூடிப் பேசிக்கொள்வார்கள்.

ஓடிக்கொண்டிருந்த தொலைக்காட்சியில் பார்வையை மட்டும் நிறுத்திவிட்டு, எப்படிச் சொல்வது என்று யோசிப்பதைப்போல உட்கார்ந்துகொண்டிருந்தான். "மாமாவும் மாமியும் சௌக்கியமா?", என்று நான் விசாரித்தேன். "ம்", என்று சொல்லிவிட்டு மீண்டும் அமைதியானான். பிறகு சம்பந்தமேயில்லாமல்," 'எக்ஸ்ப்ரெஸ் வே'ல ரொம்ப டிரா·பிக் ஜாம். 'பெடோக்'லயிருந்து அப்பர் சிரெங்கூன் வர ஒண்ணேமுக்கால் மணிநேரமா,.. யப்பா,.இஞ்ச் இஞ்ச்சா நகர்ந்து, ஐயோ,.எனக்குத் தூக்கமே வந்துடுத்து", என்று அலுத்துக் கொண்டான்.

மீண்டும் அமைதி. சரி, யோசிக்கட்டும் என்று நினைத்து அடுப்படிக்குப்போனேன் நான். இருவருக்கும் குடிக்கச் சுடாக இரண்டு கப் காபி தயாரித்துக்கொண்டு வந்தேன். கையில் வாங்கிக் கொண்டே,"அப்பாவும் அம்மாவும் என்னைப் புரிஞ்சுக்கவேயில்ல சௌம்யா. எனக்குக் கல்யாணம் வேண்டாம்னு சொன்னாக் கேக்கவே மாட்டேங்கறா. அவாளுக்கு அவாளோட ஆசையும், சௌகரியமும் மட்டும்தான் பெரிசாப்போச்சு. அதுமட்டும்தான் குறி. ஒரே படுத்தல். சரி, அதுக்கு நான் மட்டும் பலியாறதானா எனக்கு ஒரு அப்ஜெக்ஷனும் இல்ல. ஆனா, ப்ச்,.. ஆனா, ஒரு அப்பாவிப்பொண்ணோட வாழ்க்கையையோட வெளையாட நெனைக்கறா, அதான் ரொம்ப ரொம்ப 'அன்·பேர்'னு தோண்றது," என்று ஏற்கனவே போனில் அழுதிருந்த விவரங்களின் நீட்சியாக சொல்லிக்கொண்டே போனான்.

நான்கு நாட்களுக்கு முன்புதான் போனில் ஒரு மணிநேரம் பேசியிருந்தான். நல்ல வேளை, எமர்ஜென்ஸி நோயாளிகள் யாரும் அப்போது வரவில்லை. பேசிக்கொண்டேயிருந்தான். நானும் கேட்டுக்கொண்டேயிருந்தேன். யோசித்து என்ன செய்யலாம் என்று சொல்வதாகச் சொல்லியிருந்தேன்.

" ஓ, அதேதானா,. நாங்கூட வேற ஏதோ கொழப்பமாக்கும்னு நெனச்சேன்",

"ஏன், இத விட வேற ஒரு கொழப்பமும் வேணுமா என்ன, இது ஒண்ணு போறாது? என்ன சௌம்யா,.நீ இதுக்கு ஒரு சொல்யூஷன் சொல்லுவன்னு பார்த்தா,."

யோசித்தேன். ஒன்றும் தோன்றவில்லை. 'வெங்கட்டுக்கு மறுபடியும் ட்யூமர் வருமோ', என்ற கோணத்தில் யோசிக்கவேயில்லை நான். ஒரு மருத்துவராய் மீண்டும் வந்தாலும் வரலாம், வராமலே போகலாம் என்று எனக்குத்தெரியும். ஆனால், கல்யாணம் வேண்டாம் என்று திடமாய் மறுக்கும் இவனைப்பிடித்து வலுக்கட்டாயமாய் திருமணத்திற்குள் தள்ளுவது தான் சரியேயில்லை என்று தோன்றியது. வேண்டாம் வேண்டாம் என்பவனைப் பிடித்து ஒருத்திக்குக் கட்டி வைத்தால் யாருக்கு என்ன நன்மை? இவனுக்கும் சரி, அவளுக்கும் சரி ஒரு சுகமுண்டா? !

வெங்கட்டுக்கு 'டிஸ்கவரி சானல்' என்றால் கொள்ளை விருப்பம் என்று எனக்குத் தெரியும். டிவீ ரிமோட்டை எடுத்து டிஸ்கவரியைப் போட்டேன். அவன் பார்க்க ஆரம்பித்ததும் காய்கறியை மட்டும் அரிந்துவிட்டு மீண்டும் வந்து பேசுவோம் என்று அடுப்படிக்குள் நுழைந்தேன்.

திடீரென்று வெங்கட் எழுந்தான். டேபிள் ·பேனின் வேகத்தைக்கூட்டிவிட்டு உட்கார்ந்தான். பிறகு, அன்றைய நாளிதழை எடுத்து படிக்க முயன்றான். சில நொடிகளிலேயே, சலிப்போடு மடித்து டீபாவின் மீது வைத்தான். மீண்டும் டிவீயைப் பார்க்க ஆரம்பித்து, சில நிமிடங்களிலேயே அலுத்துக்கொண்டே டப்பென்று நிறுத்தினான்.

வெங்கட்டின் கவனம் சிதறியபடியே இருந்தது. பெரும்பாலும் தான் ஈடுபாடுகொள்ளும் செயலில் சீக்கிரமே ஒன்றவும் வெகுநேரத்திற்கு அதே செயலில் லயிக்கவும் மிகச் சுலபமாக அவனுக்கு முடியும். ஆனால், அதெல்லாம் இனி இறந்தகாலம் தானோ இல்லை, மன அழுத்ததினால்தான் அப்படி சிதறிய சிந்தனையோடு தவித்தானோ!

வீட்டிற்கு ஒரேமகனாக பிறந்துவிட்டதால் அத்தனை பெரிய பொறுப்பு இவன் தலையில்! தன் வாரிசு தனக்கொரு வாரிசைப் பெற்றுக்கொள்வதைப் பார்த்தால் தான் வயதானவர்களுக்கு ஒரு நிம்மதி போலும். தங்களுக்கு பேர் சொல்ல ஒரு ஆண் பேரக்குழந்தை வேண்டும் என்ற அவர்களின் ஆசையை முன்னிறுத்தி யோசிப்பதால், தன் வாழ்வை திட்டமிடக்கூட இவனுக்கு முடியமல்போகிறதே ! அதைப் பற்றிய கவலையே அவர்களுக்கு இல்லையே. தானாக விருப்பட்டு மணமுடிப்பது எப்படி, இப்படி அச்சுறுத்தலுக்காக பயந்து செய்வது எப்படி?

சமையலறையில் காய்கறிவெட்டிக்கொண்டே ஹாலில் அவனின் தவிப்பைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். வெங்கட் திடீரென்று எழுந்து அடுப்படிக்கு வந்தான். குதித்து ஏறி  மேடை மீது உட்கார்ந்துகொண்டான். ஒரு காரட்டை எடுத்துக்கட்டுமா என்று கேட்டு, எடுத்துக்கொண்டான். கரக் கரக்கென்று கடித்துத் தின்றான். சட்டென்று நினைவுக்கு வந்தாற்போல, "ஆமா,.. முரளி எங்க? வெளில போயிருக்காரா என்ன?", என்று கேட்டான்.
"ஆமா, 'பார்க்கிங் கூபோன்' வாங்கப்போயிருக்கார். இதோ வர நேரம்தான்."

பொத்திப்பொத்தி வளர்த்திருந்தார்கள் மாமாவும் மாமியும் இவனை. இரண்டாம் வகுப்பிலிருந்தே சிங்கப்பூரில் படித்தான். மகன் சிரமப்படக்கூடாது என்பதில் மிகவும் தீவிரமாயிருந்தார்கள். அவன் பிற்காலத்தில் தேசியசேவை செய்யவேண்டியிருக்கும் என்று வெங்கட்டிற்கு 'நிரந்தரவாசம்' விண்ணப்பிக்கவில்லை. முழுக்க முழுக்க 'ஸ்டூடண்ட்ஸ் பாஸி'ல் தான் படித்தான். மற்றவர்கள் கட்டியதைவிட இரண்டு மூன்று மடங்கு கட்டினார்கள். அதையெல்லாம் பொருட்படுத்தவேயில்லை மாமா. அவரின் பொறியாளர் உத்தியோகம் அவருக்கு செலவழிக்கக்கூடிய சக்தியைக் கொடுத்திருந்தது. மிகவும் நன்றாகப் படித்தான். இரா·பிள்ஸ் பள்ளி, இரா·பிள்ஸ் தொடக்கக்கல்லூரியில் தான் படித்தான். மருத்துவம் சுலபமாகக் கிடைத்திருக்கும். ஆனால், அவன் கணிப்பொறியியலைத் தேர்ந்தெடுத்தான்.

பல்கலையில் கூட உல்லாசமாய் இருந்தானே, மிகவும் சோர்ந்து ஏன் இப்படியிருக்கிறான்? நடுவில் வந்த நோயா? இல்லை, இல்லை. அதற்குப் பிறகுகூட தேறி முகம் தெளிந்திருந்தானே. இப்போது கொஞ்ச நாளாகத் தான் முகத்தில் சிந்தனை இருள்.

திடீரென்று நினைத்துக்கொண்டாற்போல், " சௌம்யா நீயும் முரளியும் நிச்சயம் கொழந்த பெத்துப்பேள் இல்லையா? அதுகள உங்க ஆசைக்கும் தேவைக்கும் வளைக்காம வளர்க்கணும். தன் குழந்தை தன்னோட ஒரு பிரதின்னு நெனைக்கறதுல வர கொழப்பமிருக்கே,.. அப்பாடி,. எதுக்கும் கட்டாயப்படுத்தாம, அதுவும் ஒரு உயிர் ஒரு தனி பிரஜைனு நெனைச்சு வளர்க்கணும். அந்தமாதிரி நெனச்சு வளர்த்துண்டு வந்தா, இந்தமாதிரி இக்கட்டெல்லாம் இருக்காது", என் ஏதேதோ சொன்னான்.

என்னைவிட நான்கு வயது இளையவன். ஏதோ வாழ்ந்து அனுபவித்து சலித்துப் பேசும் வேதாந்தி மாதிரிப் பேசினான். ஒருபுறம் சிரிப்பும் ஒருபுறம் பரிதாபமும் மிகுந்தது என்னுள் அவன்பால். மாமாவுக்கும் மாமிக்கும் பிள்ளையைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது போனது வேதனைதான். ஒருவேளை இவன் தேவையேயில்லாமல் அதிகம் யோசிக்கிறானோ ?

"வெங்கட், கமான் டோண்ட் பீ ஸோ டிப்ரஸ்ட், சீயர் அப். மாமாவும் மாமியும் உக்கார வச்சிப் பேசினா புரிஞ்சுப்பான்னு தான் இன்னும் நெனக்கிறேன்."

"நெனைக்காத. வேஸ்ட். எவ்வளவோ பேசிட்டேன். மறுபடியும் மறுபடியும் தான் சொல்றதையே சொல்றா. இப்ப வேணா ஏண்டா எல்லார்கிட்டயும் சொல்லிண்டிருக்கேன்னு புதுசா வேணா திட்டுவாளே தவிர, என்ன சொல்றோம்னு புரிஞ்சுக்க ட்ரை பண்ணவே மாட்டா. அப்பா கத்துவா. அம்மா அழுவா. அ'ம் ஸோ ·பெட் அப், யு நோ."

"சரி, அத விடு. முரளி, நான், நீ மூணு பேரும் 'யீஷ¤ன் டென்'ல 'அன்பே சிவம்' போவோம் வரியா?", என்று கேட்டு பேச்சை மாற்ற முயற்சித்தேன். ஹ¥ஹ¥ம் பலனில்லை.

"இல்ல, நீங்க ரெண்டுபேரும் போயிட்டு வாங்கோ. என்னோட பிரச்சனைக்கி ஏதாவது சொல்யூஷன் இருந்தா சொல்லு.   படம் பாக்கற மூடில்ல எனக்கு. அதுவும் யீஷ¤ன்ல. ஆளவிடும்மா. நா இதோ கெளம்பறேன்", என்று சொல்லிக்கொண்டே கிளம்பிப்போய் விட்டான்.

பாவம், நல்ல பையன். இவனுக்கு இப்படி உடம்புக்கும் வந்திருக்க வேண்டாம். இப்படி ஒரு இக்கட்டும் வந்திருக்கவே வேண்டாம். ஒரு வேளை தேவைக்கதிமாய் பயப்படுகிறானோ என்று தோன்றியபடி இருந்தது.

மீண்டும் 'கட்டி' வராமல் போனால் நல்லதுதான். ஆனால், அவன் சொன்னதைப்போல  வந்துவிட்டாலோ ? அதன் விளைவுகளும் பாதகங்களும் வருகிறவள் தலையில் விடியுமே! அதைத் தவிர்க்க விரும்புகிறான் என்று தோன்றியபோது வெங்கட்டின் மீது இருந்த மதிப்பு கூடியது. அவனுடைய பொறுப்புணர்வு எல்லோருக்கும் வந்துவிடக்கூடியதா என்ன?

இன்னும் இரண்டு வாரங்களில் வெங்கட்டின் அப்பாவும் அம்மாவும் அவனையும் கூட்டிக்கொண்டு இந்தியா செல்லவிருந்தனர். பெண்பார்த்து, நிச்சயித்து, கல்யாணமும் முடித்துக் கொண்டு திரும்பும் திட்டம். வெங்கட் இருந்த இருப்பைப் பார்த்தால், அவனுக்கு வேறு மாதிரி உடம்புக்கு ஏதும் வராமலிருக்க வேண்டுமே என்று எனக்குக் கவலையாக இருந்தது.

கல்யாணத்துக்கு ஒத்துழைக்காவிட்டால் பட்டினி கிடந்தே சாவேன் என்று மிரட்டியிருந்தார் அவனின் அம்மா.

போன் அடித்தது. "ஹலோ", என்றதுமே வெங்கட்,"ஒரு ப்ரில்லியண்ட் ஐடியா ஒண்ணு தோணித்து, சௌம்யா."

"மொதல்ல ஐடியாவச்சொல்லு. அது ப்ரில்லியண்ட்டா இல்லையான்னு நான் சொல்றேன்", என்று அவனைச் சீண்டினேன்.

" நான் அம்மா அப்பாவோட போறேன். பொண்ணும் பாக்கறேன். ஆனா, நிச்சயத்துக்கு முன்னாடி, நானே பொண்ணாத்துக்காராளுக்கு ஒரு 'மொட்டக் கடுதாசி' எழுதிடுவேன். 'மூளையில் கட்டி வந்தாலும் வரலாம்'னு. இப்படியே ஒண்ணு ரெண்டு தட்டிப்போகுமா,.. அதுக்கப்புறம் அம்மா 'வெக்ஸ்' ஆகி, பேசாம சிங்கப்பூருக்குக் கிளம்பிடுவா. யாரோ மூணாம் மனுஷாள்ட்ட அப்பா அம்மாவையும் விட்டுக் கொடுத்துப் பேசவும் வேண்டாம். எப்டி?"

" நீ டிரைவ் பண்ணிண்டேயா பேசற?"

" எங்கிட்ட ஹெட் செட் இருக்கு. இந்த ஐடியா எப்டி? அதச்சொல்லு மொதல்ல."

"ம்,.. ஓகே,.. ட்ரை பண்ணு. ஆல் த பெஸ்ட். "

"எதுக்கு? "

" உன் மனசுப்போல கல்யாணம் நடக்காம இருக்க தான்."

" ஓகே, அம்மா காதுகேக்க சொல்லிடாத, ஹஹ்ஹா,.."

"ஆனா, வரலாம்னு நீ நெனைக்கறத எழுதிப் போடணுமா என்ன? டாக்டர்தான் குணமாயிடுத்துன்னு சொல்றாரே."

"நீ இப்ப அம்மா மாதிரியே பேசற," என்று சொல்லிவிட்டு போனைத் துண்டித்து விட்டான்

தன் கல்யாணத்தைத் தானே 'மொட்டைக் கடிதம் எழுதி நிறுத்த நினைக்கும் நிர்பந்தம் வந்திருக்கவே வேண்டாம் வெங்கட்டிற்கு. எப்படியோ, அவன் மனம் போல, திட்டம் போல, கல்யாணத்தைத் தவிர்க்க முடியட்டும் என்று மட்டும் நினைத்துக்கொண்டேன். பெற்றோர்களின் கைபொம்மையாக இருக்க விதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு வேறு கதி ! ?

Copyright © 2005 Tamiloviam.com - Authors