Tamiloviam
தொடர்கள்
இந்த வார இதழில்
தராசு
வ..வ..வம்பு
திரைவிமர்சனம்
நூல் அறிமுகம்
சிறுகதை
கவிதை
சமைத்து அசத்தலாம்
கவிதை
சிறுகதை
திரையோவியம்
அறிவிப்பு
 
  முதல் பக்கம்
சென்ற இதழ்கள்
கோடிட்ட இடங்கள் - பாகம் : 10
- சித்ரன்
பாகம் : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 (முற்றும்)
{இப்பகுதியை அச்செடுக்க}     {இத்தொடரை அச்செடுக்க}


கிருஷ்ணாவின் டைரி குறிப்பிலிருந்து...

அம்மா எவ்வளவு அவசரத் தேவையின்போதும் நிலா தெரிகிற கிணற்று நீரை இறைக்க யோசிப்பாள். துவைக்கிறபோது வருகிற நுரையை சுற்றிலும் பார்த்துவிட்டு அதில் மொட்டு ஊதுவாள். அது போகிற திசையையே ரசித்துவிட்டு அது உடைகிற நேரம் பார்வையைத் திருப்பிக்கொள்வாள். வீட்டிலேயே பிடித்த இடம் எதுவென்று கேட்டால் அம்மாவிடமிருந்து மொட்டை மாடி என்றுதான் பதில் வரும். வாளி நீரில் பரவும் சொட்டு நீலத்தை ரசிப்பது, சிந்திய நீரில் நீர்க்கோலங்கள் போடுவது, குளிரில் தூங்குகிற பூனைக்கு போர்வையைப் போர்த்துவது, உணவிடும் காக்கை ஒரு நாள் வராவிட்டாலும் வருத்தப்படுவதென அம்மாவை கவனித்தால் கிடைக்கும் அழகான சம்பவங்கள் ஏராளம்! நான் நிறைய கவிதைகள் எழுதியிருக்கிறேன். அம்மாவிடம் எழுதாமல் நிறைய கவிதைகள் இருக்கிறது!



சத்யா திடீரென்று ரொம்ப ஆயாசமாக உணர்ந்தான். எல்லோரும் கூடவே இருந்தாலும் தனிமையாய் உணர்ந்தான். அல்லது அவனுக்கு தனிமையாய் இருக்கவேண்டும் என்று தோன்றியது. யாரிடமும் நெருங்கத் தோன்றாமல், பேசத் தோன்றாமல் கொஞ்சம் விலகியிருக்கலாமா என்றுகூடத் தோன்றியது அவனுக்கு. ஆனால் அதுவும் முடியவில்லை. யோசனைகளின் அடர்த்தி அதிகமாகி அவைகள் ஒன்றோடொன்று பின்னிக்கொண்டு அவனைத் துரத்துவதுபோல் ஒரு உணர்வு. எல்லாவற்றிற்கும் கொஞ்சம் இடைவெளி விட்டால் என்ன என்றும்கூட யோசித்தான். ஒரு சின்ன பிரேக் வேணும் என்று தேவிடம் சொல்லிவிட்டு எங்காவது காணாமல் போகலாம். அட்டகட்டி குவார்டர்ஸ்க்கு போய் சந்துரு அண்ணனுடன் ரெண்டு நாள் இருக்கலாம். அங்கே ஐ.பி பங்களாவைச் சுற்றியுள்ள பசுமை மலைச்சரிவுகளில் கொஞ்சம் ஆசுவாசம் பெறலாம். அல்லது உள்ளூரிலேயே இருந்து கொண்டு தனியே எங்காவது சினிமா, லைப்ரரி என்று சுற்றலாம். இல்லையென்றால் வீட்டிலேயே இருந்துகொண்டு எல்லோரின் தொந்தரவிலிருந்தும் விடுபட்டு கொஞ்சம் கவிதைகள் எழுதலாம் என்று கூட நினைத்தான். ஆனால் எல்லாக் கவிதைகளிலும் மலர் வந்து நிறைந்து மனசில் அனல் பரப்பிவிடும் அபாயம் இருக்கிறது. அப்புறம் தனிமை இன்னும் கொழுந்துவிட்டெரியத் துவங்கிவிடும்.

காதல் உனக்கொரு அவசியத் தேவையா என்று தன்னையே மனசுக்குள் உரக்கக் கேட்டுக்கொண்டான். அந்தக் கேள்வி மனப்பிரதேசமெங்கும் எதிரொலிப்பதை உணர்வால் அனுபவித்துவிட்டு 'ஆமாம்' என்றான் பதிலாய். கேள்வியைவிட அதிக அதிர்வுகளுடன் அது எதிரொலிப்பதை தீர்க்கமாய் உணர்ந்தான். அவனுக்கு அவளில்லாமல் முடியாது என்று தோன்றிவிட்டது. வாழ்கிற கணங்களும் மனதில் ஓடுகிற நினைவுகளும், இரவில் கனவுகளும் இப்போதெல்லாம் மலரைச் சார்ந்தே இருக்கின்றன என்பதை தெளிவாக அவன் உணர்ந்தே இருந்தான். இப்போது என்ன செய்யவேண்டுமென்பது மட்டும் அவனுக்குப் புரியாமல் பூச்சாண்டி காட்டியது. மலரை பார்க்க வாய்க்கிற பொழுதுகள் அதிகமாய் கிட்டவேண்டுமென்றும் அதைவிட அவள் எப்போதும் அவன் எதிரிலேயே இருக்கவேண்டும் என்றும் தவிப்பு நிறைந்த மனத்தோடேயே அலைவது நரம்புகளில் பரபரப்பைக் கிளர்வதை அவனால் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. கொஞ்சநாளாய் மனம் ஒரு நிலையில் நில்லாமல் எதையெதையோ பிராண்டிக்கொண்டேயிருக்கிறது. கிருஷ்ணாவை பார்க்க முடியாத சலிப்பும் அதனுடன் சேர்ந்துகொண்டு அவனை வாட்ட ஆரம்பித்தது. கிருஷ்ணா வந்ததிலிருந்து மிக பிஸியாக இருக்கிறான். மறுபடியொருமுறை அவனைப் பார்க்க ஆஸ்பத்திரி போனபோதும் அவனைப் பார்க்க முடியவில்லை.

கொஞ்சம் யோசித்துப் பார்த்தால் இது விஷயமாய் இனி கிருஷ்ணாவிடம் பேசுவதற்கு ஒன்றுமில்லை என்று தோன்றுகிறது. உன்னை லவ் பண்ணுகிற அந்தப் பெண் இவள்தான் என இனி கிருஷ்ணா யாரையும் கைநீட்டி அடையாளம் காட்டுவதற்கான அவசியத்தைத் தாண்டிவிட்டதுபோல் தோன்றியது. மலர்தான் என்று சத்யா முடிவு செய்துவிட்டான். கிருஷ்ணா சொன்ன பெண் அவளாக இல்லாவிட்டாலும் ஒன்றும் பாதகமில்லை. எதற்காகவும் அவளை இழத்தல் என்பதை இனி நினைத்துப் பார்க்க முடியாதென்று தோன்றியது. கிருஷ்ணாவிடம் கேட்டால் இன்னும் மொத்தமாய் குழம்பிப் போகிறபடி வேறெதையாவது சொல்லிவிட்டானென்றால்? அவன் சொன்னது வேறு யாராவதாகவோ இருப்பதற்குகூட நிறைய வாய்ப்பிருக்கிறதுதான். அப்படிப் பார்த்தால் பார்க்கிற பெண்கள் எல்லோரையும் சத்யா சந்தேகப்படவேண்டும். அவர்களின் கண்களை ஊடுருவி ஊடுருவி காதலைத் தேடவேண்டும். என்னதான் மலரையே நினைத்துக்கொண்டிருந்தாலும் அப்படியொரு சந்தேகமும் அவனுக்கு அவ்வப்பொழுது வந்துபோய்க்கொண்டுதான் இருந்தது. இன்று மதியம்கூட அந்தப் போன் கால் வந்தபோது அப்படித்தான் தோன்றியது அவனுக்கு. அவன் ஹலோ என்றவுடன் மறுமுனையில் தான் யாரென்று சொல்லாமல் புதிர்போட்ட ஒரு பெண்குரல்.

"நான் யாருன்னு உங்களுக்குத் தெரியாது. ஆனா உங்களை எனக்குத் தெரியும். யார்னு கண்டுபிடிச்சா ரிவார்டு குடுப்பேன்".

இந்தக் குரலை எங்கேயோ கேட்டிருக்கிறோமே என்று சத்யா சில நொடிகள் குழப்பமாய் யோசித்துவிட்டுப் பின் சட்டென்று சொன்னான்.

"மதுளா! சொல்லுங்க. என்ன சர்ப்பரைஸா? எப்படியிருக்கீங்க?"

"அடப்பாவி. கண்டுபிடிச்சிட்டீங்க. ம்ம். நீங்க கொஞ்சம் பிரில்லியண்ட்தான் போல.. ஐம் ·பைன். ஹெள ஆர் யூ" என்றாள் ஏமாந்த குரலில்.

இவள் எதுக்கு தன்னைக் கூப்பிடுகிறாள் என்று ஆச்சரியப்பட்டான் சத்யா. மதுளா ஆ·பிஸ் விஷயமாய் அக்கெளண்ட்ஸ் டிபார்ட்மெண்ட்டைப் கூப்பிட்டாளாம். 'அப்படியே உங்ககிட்டயும் பேசணும்னு தோணிச்சு. சரி.. கொஞ்சம் விளையாட்டுக் காட்டிப் பாக்கலாம்னு பாத்தேன். ம். தப்பிச்சிட்டீங்க.' என்றாள். அவள் அண்ணனின் ஆர்ட் காலரிக்கு ஏன் வரவில்லை என்று கேட்டாள். அவனுக்குக் குழப்பமாக இருந்தது. நாம் எப்போது வருகிறோம் என்று சொன்னோம் என்று யோசித்தான். அவனுக்குத் தெரிந்தவரையில் அப்படிச் சொன்னதாய் நினைவில்லை. எக்ஸிபிஷன் இன்னும் ஒரு வாரத்துக்கு நீடித்திருக்குமென்றும், இன்றைக்கு அவன் வந்தால் சந்தோஷப்படுவதாகவும் சொன்னாள். கட்டாயம் வருகிறேன் என்று சொல்லிவிட்டு வைத்தான்.

ஒரு நாள் பார்த்த நட்பிலேயே இத்தனை உரிமை எடுத்துக்கொள்ள முடியுமா என்கிற வியப்பு தோன்றியது அவனுக்கு. அவள் மேலும்கூட லேசாய் சந்தேகம் படரத்தான் செய்தது. ஒரு வேளை அந்தக் காதல்பெண் மதுளாவாக இருக்குமோ? வலிய வந்து போன் பண்ணுகிறாளே என்று யோசனையுடன் போனை வைத்தபோது ஸ்ரீயும், பிரகாஷ¥ம், ஜே.ஸியும் அவனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்ததை கவனித்தான்.

"ரொம்ப வழிஞ்சிட்டிருந்தே! யார் போன்ல?. ·பிகரா?" என்றான் ஜே.ஸி.

"அட.. சும்மாயிருங்கப்பா. பேஜார் பண்ணாதீங்க" என்றான். கொஞ்சம் விட்டால் ஏதாவது கதை கட்டிவிட்டு அப்புறம் லஞ்ச் டைமில் அவனை ஓட்ட ஆரம்பித்து விடுவார்கள். ஆனாலும் அவர்கள் விட்டபாடில்லை. ரொம்ப நேரம் துருவித் துருவி கலாட்டா பண்ணிவிட்டார்கள். அவர்களிடமிருந்து தப்பிப்பதற்குள் சத்யா ஒரு வழியாகிவிட்டான்.

அதற்கப்புறம் அன்றைக்கு முழுவதும் ஆ·பிஸில் ரொம்ப நாளைக்கப்புறம் ஒரு கலகலப்பான சூழ்நிலை இருந்தது. பிரகாஷ் குடித்துவிட்டு பைக் ஓட்டி, குதிரை வண்டிக் கோர்டில் ·பைன் கட்டின கதைகளை பெருமையாய் அவிழ்த்துவிட்டுக்கொண்டிருந்தான். 'அப்படியா' என்று எல்லாரும் விழிவிரிய ஆச்சரியமாய் கேட்கிற மாதிரி நடித்துவிட்டு அப்புறம் அவனை எல்லோரும் நக்கலடித்து ஓட்ட ஆரம்பித்தார்கள். ஜே.ஸி தொந்தி குலுங்க விழுந்து விழுந்து சிரித்தான். அவனை அப்படி சிரிக்க வைத்துப் பார்ப்பதற்காகவே ஜோக்கடிக்கிற பேர்வழிகள் ஆ·பிஸில் இருந்தார்கள். போதாதற்கு தேவ் வேறு இடையே வந்து பாராசூட்டுக்கு எப்படி அந்தப் பேர் வந்தது தெரியுமா என்று அசைவம் தெளித்துவிட்டுப் போனார். சத்யாவுக்கும் சிரித்துச் சிரித்து கண்ணில் நீர் கோர்த்துவிட்டது. ஸ்டுடியோவின் கண்ணாடிக் கதவையும் மீறிக் கேட்ட சிரிப்புச் சத்தத்தின் எதிரொலிப்பில் சுப்ரியாவும் சுபாஷிணியும் கதவின் கண்ணாடிச் சதுரத்தில் எட்டிப் பார்த்து புரியாமல் சிரித்துவிட்டுப் போனார்கள்.

திடீரென்று அவனுக்கு மலரைப் பார்க்கவேண்டும் என்று தோன்றியது. எழுந்து கதவைத் திறந்துகொண்டு வெளியே வந்தான். கால்கள் தானாகவே அக்கெளண்ட்ஸ் அறைக்குப் போனது. அவன் எதிர்பார்த்தது பொய்க்காமல் மலர் அங்கே இருந்தாள். காலையில் குட்மார்னிங் சொன்னதற்கப்புறம் அவளுடன் பேச சந்தர்ப்பம் வாய்க்கவில்லை என்பது ஞாபகத்துக்கு வந்தது. அவளும்கூட ஸ்டுடியோவுக்கு வந்து எட்டிக்கூட பார்க்கவில்லை.

மும்முரமாய் எதையோ எழுதிக்கொண்டிருந்தவள் அவன் வந்ததும் நிமிர்ந்து சிரித்தாள். பர்கண்டி கலர் சுரிதாரில் என்றைக்கும்விடவும் இன்றைக்கு அவள் அழகாய் இருப்பதாய் நினைத்தான்.

"சும்மாதான் வந்தேன். ஏன் அந்தப்பக்கம் எட்டிக்கூட பாக்கறதில்லை? நாங்கல்லாம் போர் அடிக்கறமா?" என்றான்.

"காலைல வந்தேன். டிஸ்டர்ப் பண்ண வேண்டாம்னு திரும்பி வந்துட்டேன்."

'ஏற்கனவே மனசில் புகுந்து டிஸ்டர்ப் பண்ணியாச்சே. இனியென்ன' என்று நினைத்துக்கொண்டான்.

"ரொம்ப நல்ல பொண்ணா இருக்க. கீப் இட் அப்"

"அப்புறம்? சொல்லுங்க சத்யா. என்ன விசேஷங்கள்?"

அவன் ஒன்றுமில்லை என்பதாய் தோள்களைக் குலுக்கினான். "நீதான் சொல்லணும்"

என்னடா இது பேச்சு இத்தனை சம்பிரதாயமாகப் போய்விட்டதே என்று அவன் யோசித்துக்கொண்டே அவள் இதழ்கடையோரம் மலர்கிற புன்முறுவலைப் பார்த்தான். அதுதான் எத்தனை அழகாயிருக்கிறது.

"மலர்.. நாம பேச வேண்டியது நிறைய இருக்குன்னு எனக்கு அப்பப்ப தோணிட்டே இருக்கு." என்றான்.

"எனக்கும்" என்றாள் மலர். "உங்ககிட்ட பேசணும் சத்யா. அன்னிக்கே சொன்னேனே. எப்ப? எப்படி? தெரியலை. அதுக்கான சான்ஸ் அமையமாட்டேங்குது."

"இப்பக்கூட பேசலாம். இங்க யாருமில்லை" என்றான். திடீரென இதயம் தன் துடிப்பை அதிகரித்துக்கொண்டதை உணர்ந்தான்.

"இல்ல சத்யா.. இங்க இல்லை. அதுக்கான இடம் இது இல்லைன்னு தோணுது. எங்கயாவது அமைதியான இடமா, சாயங்கால நேரமா, நடந்துகிட்டே சொல்லணும்." கண்களின் கனவு தெரிய அவள் மெல்லிய குரலில் சொன்னது அவனுக்குள் எதையோ பற்ற வைத்தது.

இன்றைக்கு இதற்கொரு முடிவு தெரிந்து கொண்டுவிடலாம். இன்றைக்கே... இன்றைக்கே. இதுக்குமேல் மனசு தாங்காது.

"இன்னிக்கு சாயங்காலம்? ரேஸ் கோர்ஸ்ல ஒரு வாக் போலாமா?" சத்யா அவசரமாய்க் கேட்டான்.

"ஒய் நாட்?" என்று அவள் அவனை அர்த்தமாய்ப் பார்த்தாள். அவனும் அவளை முதல் முறையாய் கண்ணுக்கு நேராய்ப் பார்த்தான். நிச்சயம் காதல் மிதக்கிற கண்கள். அவன் அப்படிப் பார்த்தது அவளுக்கு லேசாய் வெட்கம் வந்ததையும், அதை மறைக்க அவள் பிரயத்தனப்படுவதையும் உதடுகளில் சிரிப்பு காட்டிக்கொடுத்துவிட்டது. ஹ¤ர்ரே என்று மனசு கூச்சல் போட்டதை வெளித்தெரியாமல் அடக்கிக் கொண்டான்.

அப்போதுதான் அதைப் பார்த்தான். அவள் டேபிளில் ஒரு கிரீட்டிங் கார்டு. அவன் பார்ப்பதை உணர்ந்து அதை எடுத்து அவனிடம் கொடுத்தாள். வழ வழ அட்டையில் பெரிய ரோஜாப்பூக்கள் போட்ட "டு மை டியரெஸ்ட்" என்று அச்சடிக்கப்பட்ட கார்டு. "என் செலக்ஷன் நல்லா இருக்கான்னு பாத்து சொல்லுங்க." என்றாள்.

"நல்லாதான் இருக்கு. யாருக்கு?"

"சும்மா பிடிச்சவங்களுக்குக் குடுக்கறதுக்கு" என்றாள். பிறகு மெதுவாய் தயக்கத்துடன். "ஏன் உங்களுக்கேகூட தரலாம். பிடிச்சிருக்கா?"

சட்டென்று அவள் கண்களை மறுபடி பார்த்தான். "ம்" என்றான். "ரொம்ப!"

"அப்ப நீங்களே வெச்சுக்கோங்களேன்" என்று சொல்லிவிட்டு அவள் ஆர்வமாய் அவன் முகத்தை அவள் பார்த்தது அவனுக்கு என்னவோ பண்ணியது.

"இருக்கட்டும். பரவாயில்லை. நீ சொன்னதே போதும். தேங்க்ஸ்." என்று அதை அவளிடமே கொடுக்க மனசில்லாமல் திருப்பிக் கொடுத்தான். சரி இதெல்லாம் எங்கே போய்விடப் போகிறது. அப்புறமாய் மொத்தமாய் குத்தகைக்கு எடுத்துக்கொள்ளலாம்.

அவன் அங்கிருந்து கிளம்பலாம் என்று யோசிக்கும்போது சுப்ரியா உள்ளே வந்தாள். புன்னகைத்தாள். இருவரையும் மாறி மாறிப் பார்த்தாள். பின் என்ன நினைத்தாளோ திரும்பிப் போய் விட்டாள். அவள் பார்வையின் அர்த்தத்தையும் அவள் ஏன் வந்தவுடன் திரும்பிப் போனாள் என்பதையும் புரியாமல் ஒரு சில விநாடிகள் சத்யா குழப்பமாய் யோசித்தான். மலர் கூட அதைக் கவனித்தாள் போலும். அவளிடமிருந்து ஒரு சின்ன பெருமூச்சொன்று எழுந்து அடங்கியது.

"என்ன உன் தோஸ்த் வந்த வேகத்துல திரும்பிப் போறா? ஏதோ பிரச்சனை போலருக்கு?" என்றான்.

"ஆமாமா.. வரவர இவ டார்ச்சர் தாங்க முடியல சத்யா" என்றாள் மெதுவான குரலில். ஒரு முறை உட்கார்ந்த இடத்திலிருந்தே கதவை எட்டிப் பார்த்தாள்.

என்ன பிரச்சனை என்று அவனுக்குப் புரியவில்லை. சரி சாயங்காலம் பேசும்போது இதையும் சொல்லாமலா போய்விடுவாள் என்று தோன்றியது.

"சரி. ரேஸ்கோர்ஸ். மறந்துராத"  என்று அவன் அங்கிருந்து நகரும்போது மலர் அந்த கிரீட்டிங் கார்டை கையில் வைத்துக்கொண்டு கண்கள் மூடி மல்டி கலர் ரோஜாக்களை முகர்ந்து கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தான்.

தன் இருக்கைக்கு வந்தபோது மறுபடி போன் வந்தது. கிருஷ்ணா பேசினான். சத்யா குரலில் ஆச்சரியத்தைத் தொட்டுக்கொண்டு "மச்சி எப்படி இருக்க? உன்னைப் பிடிக்கவே முடியலை" என்றான்.

ஆஹா! ரொம்ப நாள் கழித்து கிருஷ்ணா சத்யாவின் வாழ்வுக் கோட்டுக்குள் டெலிபோன் மூலம் வந்திருக்கிறான். சத்யாவுக்கு சந்தோஷமாயிருந்தது. "சொல்லு மச்சி. வாட்ஸ் அப் தேர்?"

கிருஷ்ணா சத்யாவை சாயங்காலம் ஆஸ்பத்திரிக்கு வர முடியுமாவென்றான். அவன் அவனுக்காகக் காத்திருப்பதாகவும், வந்தால் நிறையப் பேசலாம் என்றும் சொன்னான். சத்யா ஓரிரு விநாடிகள் யோசித்தான்.

"வர்ரேன். ஆனா.. ரேஸ் கோர்ஸ் ரோட்ல ஒரு முக்கியமான வேலை இருக்குது. அதை முடிச்சிட்டு வர்ரேன்."

(தொடரும்)

 
PROVIDER=MICROSOFT.JET.OLEDB.4.0;DATA SOURCE=D:\Hosting\7909944\html\unicode\db\TOcomments.mdb;Persist Security Info=False;
உங்கள் கருத்து  
(You may need to disable your pop-up blocking software in order to post a comment.)
Copyright © 2001 - 2008 Tamiloviam.com (subsidary of Oviam LLC)- Authors
Best viewed with IE 4.x and above, Netscape 7.2, Firefox 0.8 and above with resolutions 800 X 600 and above.
| Disclaimer |   | Privacy |