Tamiloviam
தொடர்கள்
இந்த வார இதழில்
தராசு
வ..வ..வம்பு
திரைவிமர்சனம்
நூல் அறிமுகம்
சிறுகதை
கவிதை
சமைத்து அசத்தலாம்
கவிதை
சிறுகதை
திரையோவியம்
அறிவிப்பு
 
  முதல் பக்கம்
சென்ற இதழ்கள்
கோடிட்ட இடங்கள் - பாகம் : 11
- சித்ரன்
பாகம் : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 (முற்றும்)
{இப்பகுதியை அச்செடுக்க}     {இத்தொடரை அச்செடுக்க}

கிருஷ்ணாவின் டைரி குறிப்பிலிருந்து...

அம்மாவின் கிராமம் அழகானது. அம்மாவுடன் ஒரு நாள் அங்கே போனேன். போகிற வழியில் படித்த பள்ளி, குளித்த ஆறு, ஊஞ்சல் ஆடின ஆலமரம் என ஒவ்வொன்றாய்க் காட்டினாள். அதையெல்லாம் விடவும் அம்மா வாழ்ந்த அந்த வீடு அற்புதமாயிருந்தது! ஓடு வேய்ந்த கூரை, விசாலமாய் நான்கைந்து அறைகள் - வெளிச்சமான முற்றம். வேலைப்பாடுகளில் அசத்திய கதவு. புழுக்கமே தெரியாத அந்தச் சமையலறை. வேப்பமர நிழலில் பரந்து கிடந்த பின்புற வாசல். வீடென்றால் இது தான் வீடு!  தான் விளையாடின இடம் - படிக்க அமரும் அந்த பின்புற மரத்தடி - பெரிய பெண் ஆன அந்த கிணற்றடி - பிறகு தன் திருமணம் கூட இதே வீட்டில்தான் நடந்ததாகச் சொன்னாள். அம்மா ஒவ்வொன்றாய் என்னிடம் சொல்லச் சொல்ல கண்ணீரில் மிதந்தது அவள் பரவசம். எல்லாம் சுற்றிவிட்டு ஓரிடத்தில் அமர்ந்து 'இன்னைக்கு நான் ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கேன்டா' என்றாள். எனக்கென்னவோ அன்றைக்கு அந்த வீடுதான் அம்மாவைப் பார்த்து சந்தோஷப்பட்ட மாதிரி இருந்தது!


திடுதிப்பென்று கிருஷ்ணா கூப்பிட்டு சாயங்காலம் வா என்கிறான். மலருடன் ரேஸ்கோர்ஸ் ரோட்டில் வாக் போகும் திட்டம் வேறு இருக்கிறது. போதாதற்கு மதுளா வேறு கூப்பிட்டு ஆர்ட் எக்ஸிபிஷனுக்கு வரச்சொல்லிக் கூப்பிடுகிறாள். சத்யாவுக்குச் சிரிப்பாயிருந்தது. எல்லாமே ஒரே நாளில் அடுத்தடுத்து அல்லது ஒரே சமயத்தில் நடக்கிறது. அதில் எதற்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பதென்பதை அவன் முன்பே தீர்மானித்துவிட்டான். கிருஷ்ணாவுடன் பேசவேண்டும். அது முக்கியம். அவன் அவ்விஷயத்தைப்பற்றிய பேச்சை இன்றைக்கு ஆரம்பிப்பான் என்று நிச்சயமாய்த் தெரிகிறது. அல்லது ஒரு வேளை புதுசாய் எதாவது குண்டைத் தூக்கிப் போட்டாலும் போடுவான். அவனுக்குத்தான் இப்படி யாரோடாவது விளையாடிக்கொண்டிருப்பது பிடிக்கிறது. ஆனால் கிருஷ்ணாவைப் பார்ப்பதற்கு முன் மலர். ஆம். அவள் முக்கியம். ரொம்ப முக்கியம். இந்தச் சந்தர்ப்பத்தை அவன் நழுவவிடத் தயாரில்லை. அது முதலில். பிறகு வேண்டுமானால் கிருஷ்ணாவைப் பார்க்கப் போகலாம். அவனைச் சந்திக்கும்போது அவனை ஆச்சரியத்தில் மூழ்கடிக்கும் நிறைய விஷயங்களோடு போகலாம்.

சாயங்காலம் வரை அவனுக்கு இருப்புக்கொள்ளவேயில்லை. ஒரு ஆறு மணிக்கெல்லாம் கிளம்பிவிட வேண்டும் என்று இருக்கிற வேலைகளையெல்லாம் அவசரமாய் முடித்தான். ஐந்து மணிக்கு தேவ் சத்யாவிடம் வந்து ராசி கிராபிக்ஸ் போய் சரோஜா டெர்ரி டவல்ஸ் ப்ரெளச்சருக்கு CMYK கலர் செப்பரேஷன் பண்ணி ·பிலிம் எடுத்து வரச் சொல்லி அனுப்பினபோதுகூட பறந்து போய் பறந்து வந்தான்.

ஸ்டுடியோ மக்களின் பார்வைக்குத் தப்பி மலரை எப்படிக் கூட்டிக்கொண்டுபோவது என்றும் கவலையாயிருந்தது. ரிஷப்ஷனில் சுபாஷிணி கண்ணில் எல்லாம் பட்டால் அவ்வளவுதான். போச்சு!. மத்யானம் மெதுவாய் அக்கெளண்ட்ஸ் அறைக்குப் போய் மலரிடம் அவன் கவலையைச் சொன்னபோது அவள், சுபாஷிணியின் கண்ணில் பட்டால்கூட பரவாயில்லை, சுப்ரியாவின் கண்ணில்படாமல் இருந்தாலே போதும் என்று சொன்னது சத்யாவுக்கு ஆச்சரியமாயிருந்தது. எப்படி உற்ற தோழிகளாய் வளைய வந்தவர்கள். இப்போது கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் எலியும் பூனையுமாக ஆகி விட்டார்கள் என்று தெரியவில்லை.

ஆறு மணிக்கு கொஞ்சம் அவசர வேலையிருப்பதாகச் சொல்லிவிட்டு பைக்கை எடுத்துக்கொண்டு பெருமாள் கோவிலருகே மலர் காத்துக்கொண்டிருந்த இடத்துக்கு வந்தான். முன்பே அவளிடம் பேசி வைத்தபடி அவள் அவனுக்கு இரண்டு நிமிடம் முன்னாலேயே கிளம்பி நடந்து அங்கே நின்றிருந்தாள். அவன் பைக்கை நிறுத்தினதும் ஏறிக்கொண்டு அவன் தோளை மெதுவாய் பிடித்துக்கொண்டபோது அவனுக்கு பெரிய வியப்பு ஒன்றும் ஏற்படவில்லை. அது இதமாகவே இருந்தது.

"சத்யா இன்னிக்கு செவ்வானம் பூத்திருக்கு பாத்தீங்களா?"

முகத்தில் காற்று அலைய வேகமாய் பைக்கை ஓட்டிக்கொண்டிருந்த சத்யா நிமிர்ந்து வானத்தைப் பார்த்தான். மேகங்கள் அடர்ந்த வானத்தில் சிவப்பும் ஆரஞ்சும், மஞ்சளுமான கலவை நீலத்தை முழுக்க சாப்பிட்டிருந்தது. அந்தியின் வெளிச்சம்பட்ட இடங்களும் பொருட்களும் பொன்னிறத்தில் மின்னின. இந்த மாதிரியான ஒரு வானத்தைப் பார்ப்பது வருடத்துக்கு ஒரு முறை இருக்குமா என்று நினைத்தான். அதை கடைசியாய் பார்த்த பொழுது மறந்தேவிட்டது. என்றாலும் இன்றைக்கு அவனுக்குக்காகவே ஸ்பெஷலாகக் கிடைத்த பொன்மாலைப் பொழுதாக அவன் அதை உணர்ந்தபோது அவனுக்கு உற்சாகம் தாளவில்லை.

"ஏன் இவ்வளவு ·பாஸ்டா போறிங்க சத்யா?" என்று அவள் குரல் பின்னாலிருந்து கேட்டபோதுதான் நினைப்பு ஒரு நிதானத்துக்கு வந்து ஆக்ஸிலரேட்டரைக் குறைத்தான்.

ரேஸ்கோர்ஸில் மக்கள் வாக்கிங் போகிற இடத்தில் சத்யா வண்டியைப் பார்க் பண்ணினான். இங்கிருந்து மில்கிவே வரை மெதுவாய் நடந்து போய்விட்டு மறுபடி திரும்பி இங்கேயே வரலாம் என்றாள் மலர். செவ்வானம் பூத்ததில் அவள் பர்கண்டிக் கலர் உடை நிறம் மாறி ப்ரெளன் கலராகத் தெரிந்ததைப் பார்த்தான்.

இருவருக்கும் எங்கிருந்து ஆரம்பிப்பது என்று தெரியாமல் மெதுவாய் மெளனமாய் நடந்தார்கள். என்றைக்கும் இல்லாமல் இன்றைக்கு நெஞ்சம் படபடப்பதை சத்யா உணர்ந்தான். அவளுக்கும் அப்படித்தான் இருந்தது என்பதை அவள் அடிக்கடி எச்சில் விழுங்குவதிலிருந்தும், சுரிதார் துப்பட்டாவை விரல்களால் திருகித் திருகி விடுவதிலிருந்தும் புரிந்துகொண்டான். அவனுக்கு பொறுமை கெட்டுவிடும் போலிருந்தது.

"சரி சொல்லு. சுப்ரியா கூட என்ன தகறாறு?" என்று கேட்டான் மெளனத்தை உடைக்கும் வகையில். அவளும் அதற்காகவே காத்திருந்ததுபோல் பேச ஆரம்பித்தாள். அவள் குரல் எப்போதும் இருப்பதுபோல் இல்லாமல் தயக்கங்கள் கலந்த பிசிறாக வெளிப்பட்டது.

"அன்னைக்கு ப்ளு பேர்ல்-ல சாப்பிடப் போனபோதுகூட இதைக் கேட்டிங்க. எனக்கு ஞாபகமிருக்கு. நான்கூட சமயம் வரும்போது சொல்றேன்னு சொன்னேன்."

"ஆமா."

"ஒண்ணுமில்லை சத்யா. அவ இப்பெல்லாம் ஆ ஊன்னா எனக்கு அட்வைஸ் பண்ண ஆரம்பிச்சிடுறா. அது எனக்குப் பிடிக்கலை. ஒருநாள் அவகூட எனக்கு வாக்குவாதம் வந்திருச்சு. அன்னிலேர்ந்து புகைச்சல்."

"எந்த விஷயத்துல"

அவள் சிறிது தயங்கிவிட்டு "லவ்" என்றாள்.

"ஓ.."

மேலும் என்ன கேட்பது என்று யோசித்தான். இல்லை நான் கேட்காமலேயே எல்லாம் சொல்லத்தானே வந்திருக்கிறாள். மெளனமாய் உம் கொட்டிக்கொண்டிருந்தாலே போதும் என்று பிறகு தோன்றியது.

"ஏன் சத்யா.. நான் என்ன சின்னக் குழந்தையா? நல்லது கெட்டது எனக்குத் தெரியாதா? இவ யாரு எனக்கு அட்வைஸ் பண்றதுக்கு?" என்றாள்.

தலையும் காலும் புரியாமல் இந்த விஷயத்தில் என்ன கருத்து சொல்வதென்று புரியவில்லை. இருக்கிற டென்ஷனில் வார்த்தைகள் தடுமாறி தொடர்பின்றிப் பேசுகிறாள். சரி. இருக்கட்டும். இந்த மாதிரி சந்தர்ப்பத்தில் இது மாதிரி எதுவும் ஏற்படாமலிருந்தால்தான் ஆச்சரியம்.

சத்யா மெதுவாய்த் தொண்டையைச் செருமிவிட்டுக் கேட்டான்.

"யு ஆர் இன் லவ். ரைட்?"

மலர் லேசாய்க் கிளர்ந்த வெட்கத்தை உள்ளே சமனப்படுத்திக்கொண்டு சட்டென்று அவனைப் பார்த்தாள். மெதுவான தலையாட்டலில் ஆமாம் என்றாள். பிறகு ஓரிரு நிமிடங்கள் அவள் ஒன்றும் பேசாமல் உதட்டோரம் ஒரு மெல்லிய புன்னகையை தேக்கி வைத்துக்கொண்டு யோசித்துக்கொண்டே வந்தாள்.

"ம். சொல்லு. அப்புறம்"

"என்ன சொல்லணும்? எனக்கு கொஞ்சம் நெர்வஸா இருக்கு சத்யா. பேச முடியல."

"எதுக்கு நெர்வஸ்? ரிலாக்ஸ்" என்றான் அவனது படபடப்பை மறைத்துக்கொண்டு. அவனுக்கு ஒரு சிகரெட் பற்றவைத்துக்கொண்டால் தேவலை எனப் பட்டது.

"நீங்க என்னைத் தப்பா நினைச்சிக்குவீங்களோன்னு எனக்கு ரொம்ப பயம்"

"சே.. இதுல தப்பா நினைக்கிறதுக்கு என்ன இருக்கு? என்ன விஷயமானாலும் தயங்காம சொல்லு"

அவன் அவள் முழுசாய்ச் சொல்வதற்காகக் காத்திருந்தான். உடம்பெங்கும் இத்தனை பரபரப்பாக வாழ்வின் எந்தக் கணத்திலும் உணர்ந்தது கிடையாது என்று நினைத்தான். எங்கோ மிதப்பதுபோலத்தான் கால்கள் பின்னி நடந்தன.

படர்ந்திருந்த செவ்வானம் தன் நிறத்தை மாற்றிக்கொண்டு கருமைக்குள் கரையத் தொடங்கியிருந்தது. சீக்கிரம் இருட்டிவிடும்போல் இருந்தது. ரேஸ் கோர்ஸின் ஸோடியம் வேப்பர் விளக்குகளைக்கூட போட்டுவிட்டார்கள்.

வார்த்தைகளைத் தேடி அவள் உதடுகள் அலைபாய்ந்து கொண்டிருந்தன.

"நான் லவ் பண்ற ஆள். அவர் பத்தி சொல்லட்டுமா?" என்றாள்.

"ம்." என்றான் அவனும் புன்னகைத்தபடி. அவள் கண்களில் ஒரு குறும்பு உட்கார்ந்திருந்ததைப் பார்த்தான். எத்தனை சுற்றி வளைக்கிறாள்? ஏன் நேரடியாகப் பட்டென்று போட்டு உடைத்துவிடத் தெரியவில்லை இவளுக்கு என்றெல்லாம் யோசனை ஓடியது சத்யாவுக்கு. ச்சேச்சே.. இந்த மாதிரி விஷயங்களையெல்லாம் எடுத்தோம் கவிழ்த்தோம் என்றா சொல்ல முடியும்? இத்தனை நாள் பொறுத்தாயிற்று. இன்னும் ஒரு பத்து நிமிடம் பொறுத்தால் என்ன?.

தயக்கமும், மெல்லிய சிரிப்பும் இழையோடுகிற குரலில் அவள் சொல்லத் தொடங்கினாள்.

"அவர் கொஞ்சம் மாநிறம். கண்ணாடி போட்டிருப்பார். கண்ணாடிக்கு உள்ள சாந்தமா ரெண்டு கண்ணு"

சத்யாவுக்கு சிரிப்பு வந்ததை அடக்கிக்கொண்டான். அவள் அவன் பக்கம் திரும்பாமல் எங்கேயோ பார்த்துக்கொண்டுதான் இதைச் சொன்னாள். அவள் பார்க்காதபோது ஆள் காட்டி விரலால் அனிச்சையாய் அவன் கண்ணாடியை சரி பண்ணிக்கொண்டான்.

"அப்புறம் கருகருன்னு தாடி. தாடிதான் அவரோட தனி அடையாளம். அவரை ஷேவ் பண்ணின முகத்தோட ஒரு தடவைகூட நான் பாத்ததே இல்லை. ம்ம். அதுகூட நல்லாதான் இருக்கு. அது ஒரு இண்டலக்சுவல் லுக் குடுக்குது அவருக்கு. ரொம்ப அமைதியான டைப். கொஞ்சம் கிரியேட்டிவ்வான ஆளுன்னுகூட சொல்லலாம்."

"ஓஹோ. அப்படியா?" என்றான் பெரிதாய் ஆச்சரியப் படுகிறமாதிரி.

தாடியை ஒரு முறைத் தடவிப்பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று கைகள் விரும்பியதை மிகச் சிரமப்பட்டுக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டான். காதலை நேராகச் சொல்வதைவிட சுற்றி வளைத்துச் சொல்வதும் கேட்பதும் இன்னும் சுவாரஸ்யமாக இருக்கிறது.

சட்டென்று அவள் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு 'போதும் மலர். இனி எதுவும் சொல்ல வேண்டாம். சொல்லித்தான் புரியணும்னு இல்ல. இத்தனை தூரம் வந்தாச்சு. இதுக்கு மேலயும் நாம எதையும் பேசணுங்கற அவசியமில்லை.' என்று சொல்லிவிடவேண்டும் போல் இருந்தது. ஆனால் சொல்லிவிட அவனுக்கு தைரியமெல்லாம் இல்லை. அவன் ஒரு சில விநாடிகள் ஒன்றும் பேசாமல் மெளனமாய் அவளுடன் நடந்து வந்துகொண்டிருந்தான். உள்ளே நிரம்பி வழிகிற உணர்ச்சிகளை தடுக்காமல் அனுமதித்து சிறிது நேரம் அப்படியே அதே நிலையில் இருக்கவேண்டுமென்றிருந்தது.

"யார்னு கேக்க மாட்டீங்கறீங்களே சத்யா.. ரொம்ப அமைதியா வர்ரீங்களே." என்றாள். அவனை நேருக்கு நேர் பார்ப்பதைத் தவிர்த்துக்கொண்டு. இப்போது ஒட்டு மொத்த வெட்கத்தையும் அவள் முகத்திலேயே கொட்டி வைத்ததைப் போல் சிவந்து போயிருப்பதை சத்யா கவனித்தான். அவளின் பரவசத்தைப் பார்க்கப் பார்க்க அவனுக்குள்ளும் ஒரு பரவசப் பேரருவி பொங்கி வழிந்தோட ஆரம்பித்தது.

"எனக்கு தெரியும் மலர்." என்றான் ஒற்றை வாக்கியத்தில். அவள் சொல்ல வந்ததும் அவன் சொல்ல வந்ததும் ஆக அத்தனையையும் உள்ளடக்கிய வாக்கியமாக அதை அவன் சொன்னான்.

அவள் முகம் மலர்ந்து வியப்பின் வரிகள் தெரிந்தன. சட்டென்று அவள் தன் நடையை நிறுத்திவிட்டு மிகப் பெரிய படபடப்பின் விளிம்பில் நின்றுகொண்டு விரிந்த கண்களுடன் கேட்டாள்.

"ஹே... நிஜமாவா? அர்விந்தை உங்களுக்கெப்படி தெரியும்?"

(தொடரும்)

 
PROVIDER=MICROSOFT.JET.OLEDB.4.0;DATA SOURCE=D:\Hosting\7909944\html\unicode\db\TOcomments.mdb;Persist Security Info=False;
உங்கள் கருத்து  
(You may need to disable your pop-up blocking software in order to post a comment.)
Copyright © 2001 - 2008 Tamiloviam.com (subsidary of Oviam LLC)- Authors
Best viewed with IE 4.x and above, Netscape 7.2, Firefox 0.8 and above with resolutions 800 X 600 and above.
| Disclaimer |   | Privacy |