Tamiloviam
தொடர்கள்
இந்த வார இதழில்
தராசு
வ..வ..வம்பு
திரைவிமர்சனம்
நூல் அறிமுகம்
சிறுகதை
கவிதை
சமைத்து அசத்தலாம்
கவிதை
சிறுகதை
திரையோவியம்
அறிவிப்பு
 
  முதல் பக்கம்
சென்ற இதழ்கள்
கோடிட்ட இடங்கள் - பாகம் : 13
- சித்ரன்
பாகம் : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 (முற்றும்)
{இப்பகுதியை அச்செடுக்க}     {இத்தொடரை அச்செடுக்க}

கிருஷ்ணாவின் டைரி குறிப்பிலிருந்து...

இருவேறு கெட்டப்புகளில் அவ்வப்போது அம்மா என்னை மிரட்டுவதும் உண்டு. ஒரு நாள் திருட்டுத்தனமாய் பால் குடித்து விட்டது எங்கள் வீட்டுப் பூனை. வந்த கோபத்தில் அம்மா உடனே அதை வெளியில் எங்காவது விட்டு வரச் சொன்னாள். அதை தொலை தூரமாய் விட்டு விட்டு வீடு திரும்ப அம்மா சொன்னாள். 'நான்தான் சொன்னேன்னா நீயும் கொண்டு போய் அதை விட்டுர்றதா? பாவம் அது எங்கே போய் என்ன பாடுபடுதோ? பழகின பூனைதானே வீடு திரும்பிடுமில்லையா?' என்றாள். இன்னொரு நாள் அம்மாவுக்கும் எதிர்த்த வீட்டு கோவிந்தம்மாவுக்கும் எதற்கோ சண்டை வந்தது. இனிமேல் இவர்கள் நட்பு அவ்வளவுதான் என்று நினைத்தோம். ஆனால் அடுத்த நாளே அந்தம்மாவுக்கு ஏதோ அடிபட்டு விட முதல் ஆளாய் அங்கே அலறிக் கொண்டு ஓடினது அம்மாதான்! இதுமட்டுமல்ல ஏதோ ஒரு நிகழ்வைக் குறித்த நேற்றைய சந்தோஷம் இன்று வேறொரு கோணத்தில் வருத்தத்தை தருவதாகச் சொல்வாள். எப்படி யோசித்தாள் என்று நாம் யோசித்தால் அவ்வளவுதான். எந்த திசையில் திரும்புவாள் என்று தெரியாத நிலையில் என் நிலை எப்போதும் குழப்பந்தான். அம்மாவின் மனசை ஓரளவு புரிந்து கொள்ளலாம். அம்மாவின் மனசின் மனசை யாராலும் புரிந்து கொள்ள முடியாது.



சத்யா எத்தனை நேரம் அழுதுகொண்டிருந்தான் என்று தெரியவில்லை. லேசான கேவலுடன் குலுங்கிக் குலுங்கி மனசின் அத்தனை துக்கமும் கரையும்வரை அழுதான். அவனால் தாங்க முடியவில்லை. இடையே டேபிள் லேம்ப்புக்கு பக்கத்தில் அவன் பிறந்த நாளுக்கு மலரும், சுப்ரியாவும் பரிசளித்த டேபிள் டாப்பை எடுத்துப்பார்த்தான். 'யு ஆர் ஸோ ஸ்பெஷல்' என்றெழுதின, பின்னால் ஸ்டிக்கரில் அவள் கையெழுத்துப் போட்ட டேபிள் டாப். எரிச்சலில் அதை சுவரை நோக்கி விசிறி எறிந்தான். அம்மா ஒரு தடவை சந்தேகமாய்க் கதவைத் தட்டிப் பார்த்தாள். "என்னாச்சு?" என்று பதட்டமாய் கதவுக்குப் பின்னிருந்து குரல் வந்தது. அவன் திறக்கவில்லை.

ஒரு குறுகிய காலகட்டத்துக்குள் என்னென்னவோ நடந்துவிட்டது. கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்காத விதத்தில் இப்படியொரு திருப்பம் நிகழ்ந்ததை மனசு ஏற்கவில்லை.

ஒரு இரண்டு மணி நேரம் கடந்திருக்கும். மெதுவாய் ஒரு நிலைக்கு வந்து லேசாய் மனது சமாதானமானது. மலரை தான் முதலில் கவனிக்க ஆரம்பித்ததிலிருந்து ஒவ்வொன்றாய் நினைவுபடுத்திப் பார்த்தான். ப்ளு பேர்ல் ரெஸ்டாரண்ட்தான் முதல் தொடக்கம். அங்கிருந்துதான் ஆரம்பித்தது அது. மில்கிவேயில் வந்து முடிந்துவிட்டது. அரவிந்தை பார்த்திருக்கிறோமா என்று யோசித்துப் பா¡ர்த்தான். சத்யாவை மாதிரியே கண்ணாடி போட்டு, தாடிவைத்து, அட்வர்டைஸிங்கில் வேலை செய்கிறவன். ஹா! என்ன ஒற்றுமை.

ஒரு பெண்ணை இத்தனை நேசித்துவிட்டதும் அவள் கிடைக்காத ஏமாற்றத்தில் இத்தனை அழுதோம் என்பதும் அவனுக்கே ஒரு மாதிரி இருந்தது. தப்பு பூராவும் என்மேல்தான். ரொம்ப அவசரப்பட்டுவிட்டேன். அவள் மேல் தப்பில்லை. நான் மனசில் என்னவெல்லாம் நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன் என்று அவளுக்கு எப்படித் தெரியும். அவள் என்ன பண்ணுவாள்? பாவம்.

ஆனாலும் அவள் மேல் கொஞ்சம் கோபம் இருக்கத்தான் செய்தது. அவள் பேசின விதங்களும், அவனிடம் நடந்துகொண்ட விதங்களும் வேறு மாதிரியல்லவா இருந்தன. அது சரியல்ல என்று தோன்றியது. அவள் நினைப்பதை எப்படிப் பேசுவதென்றும், எப்படி வெளிப்படுத்துவதென்பதும் தெரியாத வெகுளியாக இருந்தது ரொம்ப அனர்த்தமாகப் போய்விட்டது. அவள் இன்று ஒரு கிரீட்டிங் கார்டை நீட்டி பிடிச்சவங்களுக்குக் கொடுப்பதற்காக வைத்திருப்பதாகச் சொல்லிவிட்டு, பிடிச்சிருந்தா நீங்களே வெச்சுக்கங்க என்று சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது. இப்படியெல்லாம் நடந்துகொண்டால் ஒரு மனுஷன் என்னதான் நினைப்பான். நான் தப்பாக நினைத்துவிட்டேன். ஏதோ அவள் என் மேல் ரொம்ப ஈர்ப்பாக இருப்பவள் போலல்லவா தோற்றம் இருந்தது. அந்தக் கனவு மிதக்கிற கண்களில் இருக்கிற காதல் அவனுக்கே அவனுக்கானது என்று நினைக்கும்படி ஆகிவிட்டது.

எல்லாத் தீர்மானங்களும் தப்பு. கொஞ்சம் நிதானமாய் யோசித்திருந்தால் இந்நிகழ்வைத் தடுத்திருக்கலாம். இதையெல்லாம் கேள்விப்பட நேரும்போது கிருஷ்ணா என்ன சொல்வான் என்று கவலையாய் இருந்தது. அவனிடம் இதையெல்லாம் சொன்னால் கேட்டுவிட்டு சிரிப்பானா என்று யோசனையாயிருந்தது. அவன் இன்றைக்குப் பேசலாம் என்று கூப்பிட்டான். அவனைப் போய் பார்க்கவில்லை. போயிருந்தால் எல்லாமே தெளிவாகியிருக்கக்கூடும். அவன் ஒருவேளை இப்போதுகூட அவனுக்காகக் காத்துக்கொண்டிருக்கக்கூடும். அவன் மறுபடியும் ட்ரு ·ப்யூஷனுக்கு போன் பண்ணிக்கூட சத்யாவைக் கேட்டிருக்கலாம். ஆனால் இப்போது இந்த நிலைமையில் அவனைப் போய் பார்க்கத் தோன்றவில்லை. காலையில் அவனைத் தொடர்புகொள்ளலாம். முடிந்தால் மறுபடி லீவு போட்டுவிட்டு அவனுடனேயே முழுநாளும் இருக்கலாம். தேவைப் பட்டால் இந்த விஷயத்தைப் பற்றிப் பேசலாம்.

அம்மா மறுபடியும் கதவைத் தட்டினபோது கண்ணாடியைக் கழற்றி முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டு லேசாய்த் திறந்து "என்னம்மா?" என்று கோபமாய்க் கேட்டான்.

"என்னடா ஆச்சு?" என்றாள். அவள் முகம் மிகக் கவலையாயிருந்தது.

"ஒண்ணுமில்ல"

"ஏதாவது பிரச்சனையா?"

"அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல"

"என்னமோ நடந்திருக்கு. எங்கிட்ட சொல்றதுக்கு என்னடா?"

"ஒண்ணுமில்லன்னு சொல்றனில்ல.." என்று முகத்துக்கு நேரே மறுபடி கதவைப் பட்டென்று சாத்தினான். மறுபடி படுக்கைக்கு வந்து உட்கார்ந்தான். எல்லோர் மேலும் கோபமாக வந்தது. நான் என்ன எல்லாருக்கும் விளையாட்டுப் பிள்ளை ஆகிவிட்டேனா? கிருஷ்ணா விளையாடுகிறான். மலர் பெரிய விளையாட்டாய் விளையாடிப் போய்விட்டாள். அந்த மதுளாகூட அப்படித்தான் போன் பண்ணி நான் யாருன்னு கண்டுபுடிங்க என்று விளையாடுகிறாள். எதுவுமே தெரியாதமாதிரிப் பேசி பிருந்தா விளையாடுகிறாள். அவனுக்கு எல்லாப் பெண்களின் மீதும் ஒட்டுமொத்தமாய் கோபம் வந்தது.

எதற்கு இத்தனை உணர்ச்சிவசப்படுகிறேன் என்று தன்னைத்தானே கேட்டுக்கொண்டான். ஏன் இதை இயல்பாய் எடுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. எதற்கு இத்தனை சென்ஸிடிவாக இருக்கிறோம். ஏன் உணர்ச்சிகளை மறைக்கத் தெரியாமல் இத்தனை ஆட்டம். அம்மா கதவைத் தட்டி என்னவென்று கேட்கிறாள். அவன் நார்மலுக்கு வந்து அறைக்குள்ளிருந்து வெளியே வரும்போது மறுபடி கேட்காமலிருக்கமாட்டாள். என்ன பதில் சொல்வதென்று யோசனையாய் இருந்தது.

எழுந்து கண்ணாடிக்குமுன் நின்று பார்த்தான். முகம் லேசாய் வீங்கி கண்கள் சிவந்திருந்தன. அவனைப் பார்க்க இப்போது அவனுக்கே பிடிக்காமல் இருந்தது. இருந்தாலும் கொஞ்ச நேரம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவனுக்கு முகம் கழுவ வேண்டும்போல் இருந்தது. மெதுவாய் கதவு திறந்து வெளியே வந்தான். அம்மா கண்ணாடி அணிந்து என்னவோ படித்துக்கொண்டிருந்தாள். இவனைப் பார்த்ததும் மெல்ல நிமிர்ந்து ஊடுறுவிப் பார்த்தாள். சத்யா அந்தப் பார்வையைத் தவிர்த்துக் குனிந்து நடந்தான்.

"பசிக்குதாடா? சாப்பிடறயா?"

சத்யா வெறுமனே தலையாட்டிவிட்டு பாத்ரூமுக்குப் போனான். பக்கெட்டிலிருந்து குளிர்ந்த நீரை எடுத்து பளார் என்று முகத்தில் அறைந்துகொண்டான். கொஞ்சம் ஆசுவாசமாக இருந்தது. அழுததின் எரிச்சல் இன்னும் கண்களில் இருந்தது. துண்டை எடுத்துத் துடைத்துக்கொண்டு ஹாலுக்கு வந்தான்.

அவன் நினைத்தமாதிரி அம்மா அவனை எதுவும் கேட்கவில்லை. மெளனமாகவே சாப்பாடு பரிமாறினாள். மெளனமாகவே அவன் எதிரில் உட்கார்ந்து சாப்பிட்டாள். அந்த அமைதி அவனுக்கு கொஞ்சம் உறுத்தலாயிருந்தது. ஏதாவது பேசினாலோ கேட்டாலோகூட பரவாயில்லை என்று தோன்றியது. எதுவும் கேட்காமலிருந்ததும் நல்லதுதான் என்று தோன்றியது அவனுக்கு. இந்த மாதிரி ரெண்டுங்கெட்டான் அவஸ்தைகளெல்லாம் சில நேரங்களில் நிகழத்தான் செய்கிறது.

அப்படியே அம்மா கேட்டாலும் பதிலாக எதையும் சொல்லிக்கொண்டிருக்கவேண்டும் என்கிற அவசியங்களில்லை என்று நினைத்தான். அம்மாவிடம் சொல்கிற விஷயமும் இல்லை இது.

அவன் நிமிர்ந்து பார்க்காமல் சீக்கிரம் சாப்பிட்டு எழுந்தான். கைகழுவப்போகும்போது ஷெல்பின் மூலையில் பி. காம்ப்ளெக்ஸ் மாத்திரைப் பட்டையைப் பார்த்தான். ஓ! அம்மாவே வாங்கிக்கொண்டாள்போல. இந்த விஷயத்தில் அவன் உதவியை எதிர்நோக்கி இருப்பது உசிதமல்ல என்று தெரிந்துகொண்டுவிட்டாள் போலும். யாரிடம் சொல்லியனுப்பி வாங்கினாள் என்று தெரியவில்லை. என்னவோ தனக்கு ஒரு வேலை மிச்சமாகிவிட்டது.

அவனுக்கு மொட்டை மாடிக்குப் போய் சிறிது நேரம் இருட்டில் உட்கார்ந்திருக்கவேண்டும் என்று தோன்றியது. உடனடியாக ஒன்றிரண்டு தீர்மானங்கள் எடுக்க வேண்டும் என்று நினைத்தான். மெதுவாய் படியேறி மேலே வந்தான். ஒரு சிகரெட் பற்ற வைத்துக்கொண்டான். புகைகை ஆழமாய் இழுத்து நெஞ்சு முழுக்க நிறைத்துக்கொண்டான். அது மூச்சில் கலந்து நுரையீரலின் சுவர்களில் சுழன்று இறங்குகிற கிறக்கம் நன்றாயிருந்தது. அதுதான் இப்போதைக்கு ஒரே ஆறுதல் போல இருந்தது. அம்மா மாடிக்கு வருவாளோ என்று யோசித்தான். அவன் மொட்டைமாடியில் இருந்தால் அம்மா எந்தக் காரணத்தைக்கொண்டும் பின்தொடர்ந்து வரமாட்டாள். அவன் சிகரெட் பிடிப்பான் என்று அவளுக்குத் தெரியும். ஒரு முறை எதேச்சையாக வந்தாள். அப்போது அவன் சட்டென்று சிகரெட்டை மறைக்க முற்பட்டதும், அம்மா சிரித்துவிட்டு 'நடத்து நடத்து' என்று சொல்லிவிட்டு உடனே கீழிறங்கிவிட்டதும் அவனுக்கு ரொம்ப நாளைக்கு உறுத்தலாயிருந்தது.

நிற்பதற்கு மிகக் களைப்பாய் இருந்தது. அப்படியே தரையில் மல்லாக்கக் கிடந்தான். திடீரென்று அவனுக்கு பானுவின் ஞாபகம் வந்தது. பானு! அவனை பாதித்த முதல் பெண். அது மனசுக்குள்ளேயே பூட்டி வைத்த சொல்லாத காதல். இதோ அவளிருந்த வீடு இங்கிருந்து பார்த்தால் முன்பெல்லாம் தெரியும். பி.டபிள்யூ.டி. பாலசுப்ரமணியம் பெரிதாய் நடுவில் அவர் வீட்டில் மாடி வைத்துக்கட்டி அதை இப்போது மறைத்துவிட்டார். அது பரவாயில்லை. அவள் வீடிருந்த திசையை ஏக்கத்துடன் பார்க்கிறதெல்லாம் எப்போதோ நின்று போய்விட்டது. பானுவைக் கீழே தள்ளிவிட்டு மலர் மனதின் மேலடுக்கில் ஏறி உட்கார்ந்தபோது பானுவின் நினைவுகள் லேசாய் தேய்ந்தும் போய்விட்டதாய் தோன்றியது.

இப்போது நான் என்ன செய்யவேண்டும் என்று யோசனைகளைப் பிராண்டினான். அவளையும் இறக்கி வைத்துவிடுவதா? அது உடனடியாக முடியுமா? இனியும் சுமந்துகொண்டு திரிவதில் ஒரு காரணகாரியமும் கிடையாது. அர்விந்த் ரொம்ப ரகசியமாய் வந்து தட்டிக்கொண்டு போய்விட்டான். அவனுக்கு மச்சம். இது முதலிலேயே தெரிந்திருந்தால் இத்தனை ஆசைகளையும் கனவுக்கோட்டைகளையும் வளர்த்தியிருக்கவேண்டியதில்லை என்று தோன்றியது. இருந்தாலும் இனி மலரை மொத்தமாய் மறப்பது என்பது முடியாத காரியம். என்ன முயற்சித்தாலும் எங்கேயாவது மூலையில் ஒட்டிக்கொண்டுதான் இருப்பாள். இருந்துவிட்டு போகட்டும். பானு மாதிரியே வாழ்வின் சமவெளிப் பரப்பில் இவளும் அழுத்தமாய் தடம்பதித்துவிட்டுப் போய்விட்டாள்.

கிருஷ்ணா சொல்லிவிட்டுப்போனதின் மேலிருந்த பிடிப்பு முழுவதுமாய் அகன்று கொஞ்சம் சுதந்திரமாக உணர்ந்தான். என் தேடல் இதோடு முடிவடைந்துவிட்டது. இனி நான் யாரையும் தேடப்போவதில்லை. இதயத்தின் ஜீவனைத் தோண்டி வெளியே எடுத்துப்போடுகிற விளையாட்டாய் இருக்கிறது இது. இந்த விளையாட்டுக்கு நான் வரவில்லை. இனி யாரும் என்னைச் சீண்டிப்பார்க்க அனுமதிக்கக்கூடாது. இனி கொஞ்சநாளைக்கு தானுன்டு தன் வேலையுண்டு என்றிருக்கலாம். கிருஷ்ணாவிடம் இனி எந்தக் காரணத்தைக்கொண்டும் இது விஷயமாய்க் கேட்கப்போவதில்லை. மலரை அவள் ஸீட்டுக்கேபோய் பார்ப்பதை இனித் தவிர்த்துவிடவேண்டும். அவளுடன் பேச வேறு ஏதாவது சந்தர்ப்பங்கள் அமைந்தாலும் அவைகளை தவிர்த்துவிடல் நலம். அவளை அவ்வப்போது பார்க்கும்போது மட்டும் இந்த விஷயத்தின் தர்மசங்கடம் நிச்சயம் இல்லாமலிருக்காது. சீக்கிரம் அதுவும் பழகி மனது சகஜ நிலைமைக்கு வந்துவிடத்தான் போகிறது.

கையைச் சுட்ட சிகரெட்டின் மீதியை விசிறிவிட்டு அயர்வு நிலையில் கண்களை மூடினான். அப்படியே தூக்கம் இழுத்துக்கொண்டு போய்விட்டது. திடீரென்று யாரோ எழுப்புவதுபோல் தோன்ற கண்களைத் திறந்தபோது மொட்டை மாடி இருட்டில் அம்மா நின்றிருப்பதைப் பார்த்தான்.

(தொடரும்)

 
PROVIDER=MICROSOFT.JET.OLEDB.4.0;DATA SOURCE=D:\Hosting\7909944\html\unicode\db\TOcomments.mdb;Persist Security Info=False;
உங்கள் கருத்து  
(You may need to disable your pop-up blocking software in order to post a comment.)
Copyright © 2001 - 2008 Tamiloviam.com (subsidary of Oviam LLC)- Authors
Best viewed with IE 4.x and above, Netscape 7.2, Firefox 0.8 and above with resolutions 800 X 600 and above.
| Disclaimer |   | Privacy |