Tamiloviam
தொடர்கள்
இந்த வார இதழில்
தராசு
வ..வ..வம்பு
திரைவிமர்சனம்
நூல் அறிமுகம்
சிறுகதை
கவிதை
சமைத்து அசத்தலாம்
கவிதை
சிறுகதை
திரையோவியம்
அறிவிப்பு
 
  முதல் பக்கம்
சென்ற இதழ்கள்
கோடிட்ட இடங்கள் - பாகம் : 14
- சித்ரன்
பாகம் : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 (முற்றும்)
{இப்பகுதியை அச்செடுக்க}     {இத்தொடரை அச்செடுக்க}

கிருஷ்ணாவின் டைரி குறிப்பிலிருந்து...

அம்மாவுக்குப் பிடித்த மொட்டை மாடி. அரிசி வத்தல்களும் காற்றில் எச்சிலை ஊற வைக்கிற மாவடுவையும் அம்மா காய வைக்கிற இடம். அங்கே ஏதோ சத்தம் வர அம்மாதான் அதை என்னவென்று பார்க்கச் சொன்னாள். நான் படியேறி மேலே போக மொட்டை மாடியில் அம்மா காய வைத்திருந்த கோதுமையை புறாக்கள் கொத்திக் கொண்டிருந்தன. மொத்தமாய் முப்பது புறாக்கள் இருக்கலாம். பழுப்பில் கொஞ்சமும் வெளுப்பில் கொஞ்சமும் இரண்டும் கலந்த நிறத்தில் சிலதுமாய் புறாக்கள். எல்லாமே புதியதாய் மெருகேற்றின பளபளப்பில் மின்னின. நான் விரட்டிப் பார்த்தும் அதுகள் கோதுமையை விட்டுப் போவதாய் இல்லை. அதற்குப் பிறகுதான் நான் அம்மாவைக் கூப்பிட்டேன். அம்மா வேகவேகமாய் மேலே வந்தாள். என்னை அமைதியாய் இருக்கச் சொன்னாள். பிறகு அப்படியே அமர்ந்து அதை ரசிக்க ஆரம்பித்துவிட்டாள். எங்கிருந்து வந்ததடா இத்தனை புறாக்களும்! கொழு கொழுவென எவ்வளவு அழகாய் இருக்கிறதென்றாள். அரைக்கிலோ கோதுமைக்கு எத்தனை அற்புதக் காட்சி. ஒன்றைப் பிடித்து அதை ஒரு நிமிடமேனும் கொஞ்சவேண்டும் என்றாள். நான் ஆச்சரியமாகி அம்மாவையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். என்ன சொல்வது? குழந்தைத்தனமாய் இருப்பது வேறு. குழந்தையாய் இருப்பது வேறு. இதில் அம்மா இரண்டாவது ரகம்!


சத்யா சடக்கென்று எழுந்து உட்கார்ந்துகொண்டான். அரையிருட்டில் கம்பிகளில் உலர்ந்திருந்த துணிகளை அம்மா சேகரித்துக்கொண்டிருந்தது தெரிந்தது. அவன் கண்களைக் கசக்கிக் கொண்டான். எப்படி இப்படி வெறுந்தரையிலேயே உணர்வற்றுத் தூங்கிப்போனோம் என்று ஆச்சரியப்பட்டான். ஒரு அரை மணி நேரமாகவாவது இப்படித் தூங்கியிருப்போம்போல என்று கண்களின் எரிச்சலில் உணர்ந்தான். சட்டென்று அவனால் எழ முடியாமல் உடம்பு நடுங்கியது.

"வீட்டுக்குள்ள போய் தூங்குடா. இங்க பனி விழுது பார். நாளைக்கு உடம்புக்கு ஏதாவது வந்துரப்போகுது" என்று அம்மாவின் குரல் இருட்டுக்குள்ளிருந்து வந்தது.

சத்யா கஷ்டப்பட்டு எழுந்துகொண்டான். காலில் சிகரெட் பாக்கெட் தட்டுப்பட்டதை எடுத்து சட்டைக்குள் மறைத்தான். மெதுவாய் நகர முற்பட்டவனை அம்மாவின் குரல் தடுத்தது.

"உனக்கு என்னடா ஆச்சு இன்னிக்கு? ஏன் ஒரு மாதிரி இருக்கே" கொடியின் கடைசி துணியை உருவி எல்லாவற்றையும் இடக்கையில் மொத்தமாய்த் தொங்கவிட்டுத் மறுகையால் அவற்றை அணைத்தபடி நின்று அம்மா கேட்டாள்.

அவன் நின்றான். அம்மாவுக்கு அந்தக் கேள்வியைக் கேட்காமல் இருக்க முடியவில்லை. என்னவென்று தெரிந்துகொள்ளாவிட்டால் தலையே வெடித்தும்போலப் திரும்பத் திரும்பக் கேட்கிறாள்.

"இன்னைக்கு மட்டும் என்ன? நான் எப்பவும் ஒரு மாதிரிதான் இருக்கேன். போதுமா?" என்றான் குரலைக் கடுமையாக்கிக் கொண்டு.

'இதென்ன பதில்' என்பது மாதிரி அம்மாவின் புருவம் உயர்வது இருட்டிலும் தெரிந்தது.

"நான் கேட்கிற கேள்வி எதுக்குமே நீ இப்பல்லாம் ஒழுங்கா பதில் சொல்றதில்ல. இப்பக்கூட உங்கிட்ட இருந்து வர்ர பதிலப் பாத்தியா?. என்கூடப் பேச உனக்கு அப்படி என்ன வெறுப்பு?" என்றாள்.

"வெறுப்புன்னு நான் சொன்னனா? ஏம்மா நீயே கற்பனை பண்ணிக்கிற? எப்படி பதில் சொல்லணும்னு நீ வேணும்னா சொல்லிக்குடு. அதே மாதிரி சொல்றேன்." என்றான் வெறுப்பு மிகுந்த குரலில்.

அவனுக்கு தொண்டை வரண்டு தண்ணீர் குடிக்கவேண்டும்போல இருந்தது.

"நான் என்ன ரோட்ல போறவன்கிட்டயா கேக்கறேன்? உன்கிட்டத்தானே கேக்கறேன். அதுவும் உன் மேல இருக்கிற அக்கறையில. எனக்கு பதில் சொல்லக்கூட உனக்கு சலிப்பா இருக்கு. இல்ல"

லேசாய் குரலை உயர்த்திக்கொண்டு விறுக்கென்றுதான் கேட்டாள் அம்மா. சத்யா திரும்பி அம்மாவை உற்றுப் பார்த்தான். அவள் கண்கள் லேசாய் ஈரமாயிருந்திருக்க வேண்டும். இருட்டில் தெரு விளக்கு உபய வெளிச்சத்தில் அம்மாவின் கண்கள் பளபளப்பதைப் பார்த்தான். கொஞ்சம் விட்டால் அழுதுவிடுகிற நிலைமை.

"இங்க பாரும்மா. உனக்கு கேக்கறதுக்கு ஆயிரம் இருக்கும். எல்லாத்துக்கும் பதில் சொல்லிட்டிருக்கிற பொறுமை எனக்கு இல்ல. சொல்றதுக்கு மூடும் இல்ல. நான் ஒண்ணும் சின்னப் புள்ளை கிடையாது. நீ இன்னும் அப்படியே நினைச்சிட்டிருக்காத. உன் தொணதொணப்பைக் கொஞ்சம் குறைச்சுக்க. நீ நினைக்கிற மாதிரியெல்லாம் நான் நடந்துகிட்டிருக்க முடியாது. எனக்கு ஆயிரம் டென்ஷன். ஆ·பிஸ்ல, வெளில எல்லா இடத்திலயும். அதைப் புரிஞ்சுக்கோ முதல்ல. மனுஷனை கொஞ்சமாச்சும் ரிலாக்ஸ்டா இருக்க விடு."

அம்மா ஸ்தம்பித்து நின்றுவிட்டதைப் பார்த்தான். என்ன பண்ணுவது? இப்படி எதாவது சொல்லி நிறுத்தினால்தான் மேற்கொண்டு இந்த மாதிரி சந்தர்ப்பங்களில் தொண தொணக்காமல் இருப்பாள். சமீபமாய் எப்போது பார்த்தாலும் இதே மாதிரிதான் எதையாவது கேட்டுக்கொண்டும், செய்துகொண்டும்தான் இருக்கிறாள். மனசில் இருக்கிற வலி போதாதென்று இது வேறு.

"ஓ! அப்ப நீ பெரிய மனுஷன் ஆயிட்ட. சரிடா! பரவாயில்ல. ஆனா நான் உன்னோட அம்மாங்கறதாவது உனக்கு ஞாபகமிக்கா? உனக்காக நான் தினமும் வாசப்படில காத்துக்கிடக்கறன் பாரு. எனக்கு இது தேவைதான்."

அவனும் திடீரென்று குரலை உயர்த்தினான். "அதுதாம்மா வேண்டாங்கறேன். உன்னை யாராச்சும் அப்படி உக்காந்திருக்கச் சொன்னாங்களா? போம்மா உன்கூட இந்த மாதிரி விஷயத்துக்கெல்லாம் சண்டை போட்டுட்டு இருக்க முடியாது."

அந்த விவாதத்துக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க நினைக்கிறவன் மாதிரி சொல்லிவிட்டு நகர்ந்தான். அம்மா அவனை நிலையாய் பார்த்துக்கொண்டு அப்படியே நின்றுகொண்டிருந்தாள்.

அதற்குமேல் அவனுக்கு நிற்கப் பிடிக்கவில்லை. அம்மாவையும் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை. சரசரவென்று படிகளில் கீழிறங்கி வந்தான். இன்றைக்கு எதுவுமே சரியில்லை. துக்கம், தூக்கம் ரெண்டுமே மனசையும் கண்களையும் அழுத்துகிறது. சூழ்நிலை எரிகிறது. தேவையில்லாமல் அம்மாவுடன் வாக்குவாதம். எப்போது எதைப் பேச வேண்டும், கேட்கவேண்டும் என்று அம்மாவுக்கும் தெரியவில்லை. நான் எப்போதும் அவள் கட்டுப்பாட்டிலேயே இருக்கவேண்டும் என்று நினைக்கிறாள். ஏதோ வீட்டுக்குள்தான் கொஞ்சம் சுதந்திரமாக இருந்தமாதிரி தோன்றியது.. இப்போது அம்மாவின் நச்சரிப்பில் அதுவும் போய் விடும்போல இருந்தது.

அவன் அறைக்கு வந்து லைட்டைப் போட்டான். கோபத்தில் விசிறி அடித்த டேபிள் டாப்பின் துண்டுகளைக் தேடினான். காணவில்லை. திக்கென்றது. அம்மா சுத்தம் செய்திருக்க வேண்டும். உடனே சமையலறைக்கு ஓடிப்போய் குப்பைக்கூடையை இழுத்து அதனுள் பார்த்தான். நிறைந்த குப்பைகளின் மேலாக அந்தத் துண்டுகள் கிடந்தன. அதில் பெரிய துண்டு ஒன்றில் "..ஸோ ஸ்பெஷல்.." அதைத் திருப்பிப் பார்த்தால் நேர் பின்னால் மலரின் கையெழுத்து. அம்மா பெருக்கும்போது அதைப் பார்த்தாளா என்று தெரியவில்லை. எதற்கு விசிறி எறிந்தேன் என்றுகூட யோசித்திருப்பாள். ஏதாவது யூகித்திருக்கவும்கூடும். வீட்டுக்குள் வந்ததும் உள்ளறைக் கதவை அறைந்து சாத்திவிட்டு அழுதுகொண்டிருந்ததும், இந்த டேபிள் டாப்பை சுவரில் மடேரென்று விட்டெறிந்த சப்தமும் கேட்டு அம்மா ஒரு முறை கதவைத் தட்டிப் பார்த்ததும் நினைவுக்கு வந்தது.

என்ன வேண்டுமானாலும் நினைத்துவிட்டுப் போகட்டும் நமக்கென்ன என்று நினைத்தான். அவனுக்கு இப்போது யார்மீதும் கவலையில்லாததுபோல் இருந்தது. அந்தத் துண்டை குப்பையிலேயே மறுபடி போட மனம் வராமல் அதை எடுத்துக்கொண்டு அவன் அறைக்கு வந்தான். திருப்பித் திருப்பிப் பார்த்துவிட்டு மேஜை இழுப்பறைக்குள் அதைப் வைத்து மூடினான். டேய் சத்யா உனக்குப் பைத்தியம் பிடிச்சிருச்சுடா என்று மனசுக்குள் உரக்க ஒரு முறை சொல்லிக்கொண்டான். தான் ஏன் இப்படியெல்லாம் நடந்துகொள்கிறோம் என்று யோசித்தான். அவனுக்குப் புரியவில்லை. எல்லா உணர்ச்சிகளின் பின்னிருந்தும் இன்னும் மலர் இருந்து இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறாள் என்று மட்டும் புரிந்தது.

சுவர்க் கடிகாரம் பதினொன்று அடித்து ஓய்ந்தது. இவ்வளவு நேரமாகியும் அம்மா கீழிறங்கி வரவில்லை. லேசாய் அவனுக்கு உறுத்தியது. போய்ப் பார்க்கலாமா என்று யோசித்தபோது முன் கதவு தாளிடும் சப்தம் கேட்டது. அதைத் தொடர்ந்து அம்மா முன்னறையைக் கடந்து துணிகளுடன் மெளனமாய் நடந்து போனாள்.

அன்றிரவு அவனுக்குச் சுத்தமாய் தூக்கம் வரவில்லை. ஜன்னலைத் திறந்து வைத்துக்கொண்டு வாசல் மரத்தை வெறித்துக்கொண்டே படுக்கையில் உட்கார்ந்துகொண்டேயிருந்தான்.

ஓரிரு நாட்களுக்கு முன்கூட அவன் இதே மாதிரிதான் உட்கார்ந்துகொண்டிருந்தான். அப்போது ஜன்னல் வழியே குளுமையாய் முகத்தில் சிலுசிலுத்த காற்றோடு மலரின் நினைவுகளும் சேர்ந்துகொண்டு அவன் எண்ணங்களை வருடிக்கொண்டிருந்தன. அவள் நிற்பதும், பேசுவதும், சிரிப்பதும், வெட்கப்படுவதும், நிறைய அர்த்தங்களுடன் அவன் கண்களில் ஊடுறுவிப் பார்ப்பதும் ஆன தோற்றங்கள் ஒரு ஓசைகளற்ற சலனப்படம் மாதிரி அவன் மனத்தில் வலம்வந்து கொண்டிருந்தன. அப்படியே கண்களை மூடி அவள் ஞாபகங்களின் லயிப்பில் ஆழ்கிற சுகம் அவனுக்கு போதையாய் இருந்தது. போதாதற்கு டூ-இன்-ஒன்னில் அவனுக்குப் பிடித்த, அவளை பல சந்தர்ப்பங்களில் நினைவுபடுத்தும் சில சினிமாப் பாடல்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. அதைக் கேட்டுக்கொண்டே கண்களை மூடினால், நிறைய மரங்கள் அடர்ந்த சாலையின் ஓரமாய் அவளின் கைகளைக் கோர்த்துக்கொண்டு நடந்து கொண்டிருக்கிற மாதிரி கற்பனையெல்லாம் ஓடும். ஜில்லென்று இருக்கும். அந்நேரத்தில் கொஞ்சமாவது மழை வந்து மனதை நனைத்தால் நன்றாக இருக்குமே என்று விருப்பமாயிருக்கும் அவனுக்கு. இருட்டும், அடிக்கிற காற்றில் அசைகிற இலைகளும், நிசப்தத்தை நிரடுகிற லேசான சில்வண்டுச் சத்தம் இவையெல்லாமே அவனுக்குள் பொங்கி வழிகிற உணர்ச்சிப் பிரவாகத்துக்கு சாட்சி மாதிரி இருக்கும். ஜன்னல் வழியே அவள் வீடிருக்கும் திசைநோக்கி உரக்க அவள் பேர் சொல்லிக் கத்துவான் மனதுக்குள்.

இப்போதும் அதே மாதிரிதான் உட்கார்ந்துகொண்டிருந்தான். எல்லாமே வெறிச்சென்றிருந்தது. முன்பு எப்போதுமிருக்கிற ரம்மியமான சூழல் இப்போதும்கூட இருந்தது. ஆனால் எதுவும் ஒட்டாமல், எதுவும் பாதிக்காமல் வெறுமனே கிடந்தன எல்லாமே. எரிச்சலுற்ற கண்களுடன் ஜன்னலுக்கு வெளியே வெறித்து ரொம்ப நேரம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். நினைப்பதற்கும், கவலைப்படுவதற்கும் இனி மேல் ஒன்றுமில்லை என்பது மாதிரி இருந்தது அவனுக்கு. ஆனால் எதுவோ ஒன்று முடியாமல் பாக்கி இருக்கிற மாதிரியும் இருந்தது. அது என்ன என்பது மட்டும் புரியவில்லை. விரல்களால் நெற்றியைத் தேய்த்துவிட்டுக்கொண்டு திரும்ப திரும்ப யோசித்தான். விடிய விடிய தூங்காமல் நிறைய யோசித்துக்கொண்டேயிருந்தான். நடுநிசியில் மீண்டும் துக்கம் கரைபுரள மறுபடி அழுதான். மிக நரகமாய் இரவு கடந்தது.

விடிந்ததும் கொஞ்சம் தெளிவானதுபோல் இருந்தது. முதல் வேலையாய் கிருஷ்ணாவைத் தொடர்பு கொள்ளவேண்டுமென்று தோன்றியது. டெலிபோனை எடுத்து எப்போதும் நினைவிலிருக்கிற அவன் வீட்டு நம்பரை கூப்பிட்டு கிருஷ்ணாவைக் கேட்டான்.

"அடடா!.. இப்பதான் ஆறரை மணி ட்ரெயினுக்கு சென்னைக்கு வழியனுப்பிட்டு வர்ரேன். அவன் அங்கிருந்து அப்படியே சிங்கப்பூர் கிளம்பறான். நேத்து உனக்காக ரொம்பநேரம் வெயிட் பண்ணிட்டு இருந்தான். ஏன் நீ வர்ல?" என்றார் கிருஷ்ணாவின் அப்பா.

(தொடரும்)

 
PROVIDER=MICROSOFT.JET.OLEDB.4.0;DATA SOURCE=D:\Hosting\7909944\html\unicode\db\TOcomments.mdb;Persist Security Info=False;
உங்கள் கருத்து  
(You may need to disable your pop-up blocking software in order to post a comment.)
Copyright © 2001 - 2008 Tamiloviam.com (subsidary of Oviam LLC)- Authors
Best viewed with IE 4.x and above, Netscape 7.2, Firefox 0.8 and above with resolutions 800 X 600 and above.
| Disclaimer |   | Privacy |