Tamiloviam
தொடர்கள்
இந்த வார இதழில்
தராசு
வ..வ..வம்பு
திரைவிமர்சனம்
நூல் அறிமுகம்
சிறுகதை
கவிதை
சமைத்து அசத்தலாம்
கவிதை
சிறுகதை
திரையோவியம்
அறிவிப்பு
 
  முதல் பக்கம்
சென்ற இதழ்கள்
கோடிட்ட இடங்கள் - பாகம் : 19
- சித்ரன்
பாகம் : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 (முற்றும்)
{இப்பகுதியை அச்செடுக்க}     {இத்தொடரை அச்செடுக்க}

கிருஷ்ணாவின் டைரி குறிப்பிலிருந்து...

அப்பாவின் பிறந்தநாளை இன்னும் அம்மா மறந்திருக்கவில்லை. அவர் போட்டோ முன்பு விளக்கை ஏற்றி நினைவு கொள்ளத்தான் செய்கிறாள். அப்பா எடுத்துத் தந்த சேலையை உடுத்திக் கொள்கிறபோது அம்மாவின் முகம் அந்த நைலக்ஸை விட அதிகம் பளபளக்கும். அவருக்குப் பிடித்த அதே ஊதுவத்தியைத்தான் அம்மா இன்னும் கொளுத்துகிறாள். அதில் வரும் வாசனையை விட அதில் அப்பாவின் ஞாபகங்கள்தான் அதிகம் மணக்கும். அப்பாவுடன் பார்த்த அந்த முதல் சினிமா - அந்த படத்தின் கதையை விட அந்த நாளைப் பற்றித் தான் அம்மா ஒவ்வொரு ·பிரேமாய் அவ்வளவு அழகாய்ச் சொல்வாள். அப்பாவுக்குப் பிடித்த குழம்பை செய்கிற போதோ - அவருக்குப் பிடித்த பாடலைக் கேட்கிறபோதோ அதிலும் அப்பாவின் நினைவுகளின் சுவையைத்தான் அம்மா தேடுவாள். அப்பா இப்போது இல்லை. இறந்து நாளாயிற்று. ஆனால் எங்கள் வீட்டைப் பொறுத்தவரை அப்பா இன்னும் இருக்கிற மாதிரியே இருக்கிறது.


சத்யாவுக்கு உடனே கிருஷ்ணாவைப் பார்க்கவேண்டும்போல இருந்தது. அவனை நேரில் பார்த்து பளார் என்று கன்னத்தில் ஓங்கி அறைய வேண்டும். எல்லாம் அவனால்தான். நான் பாட்டுக்கு தேமே என்று நானுண்டு என் வேலையுண்டு என்றுதான் இத்தனை நாள் இருந்திருக்கிறேன். இப்போது சிண்டைப் பிய்த்துக்கொள்கிற நிலைக்கு என்னைக் கொண்டுவந்து விட்டான். அன்றைக்கு அவனை வழியனுப்ப ரயில்வே ஸ்டேஷனுக்குப் போகாமல் இருந்திருந்தால் இத்தனை பாடு கிடையாது. இப்படி ஒவ்வொருத்தி பின்னாலேயும் அலைந்துகொண்டு பித்துப் பிடித்திருக்கவேண்டியதில்லை. இத்தனை நாள் நான் எப்படி ஒழுங்காக இருந்திருக்கிறேன். எனக்கென ஒரு வேலி இருந்தது. நான் உருவாக்காமலேயே என்னைச் சுற்றி இருந்த வேலி. பானு தவிர எந்தப் பெண்ணின் மேலும் சுவாரஸ்யமற்றிருந்த பருவத்திலிருந்து அது படர்ந்து வளர்ந்து வந்திருக்கிறது. அந்தச் சுய கவசம் ஓட்டையாகிவிட்டது. கிருஷ்ணா என்னமோ சொன்னான் என்று என் வேலியை பிய்த்தெறிந்து விட்டேன். கடைசியில் எதுவும் கிடைக்கவில்லை. மனசு தளர்ச்சியாகிவிட்டது. வாழ்க்கை சதா பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டு திரியும் அவல நிலைக்கு வந்துவிட்டது.

அன்றைக்கு பஸ் ஏறிப் போனதற்கப்புறம் மதுளாவைப் பார்க்க முடியவில்லை. நாலைந்து நாட்களாய் ஜடம் மாதிரி அதையே திரும்பத் திரும்ப நினைத்துக்கொண்டு அலைந்து கொண்டிருந்தான். அவள் இருப்பாள் என்று ஒரு நாள் அவள் அண்ணனின் ஆர்ட் காலரிக்குப் போனபோது அவள் அண்ணன் ஓவியங்களை அப்புறப்படுத்தி கூடத்தைக் காலி செய்து கொண்டிருந்தான். மதுளா ஒரு வாரமாவே இந்தப்பக்கம் வரலை என்றான். சத்யாவுக்கு ஏமாற்றமாக இருந்தது. மதுளாவின் பாரதியார் கவிதை ஓவியம் இன்னும் கழற்றப் படாமல் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. அப்புறம் நடுவில் திடீரென்று ஒரு தடவை அவள் போன் பண்ணி சாதாரணமாய் கொஞ்ச நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்தாள். அப்போது தியேட்டர் சம்பவத்தின் சுவடுகள் எதுவுமில்லாமல் அவள் குரல் இயல்பாகத்தான் இருந்தது. தயக்கத்தின் அழுத்தத்தில் இவனுக்குத்தான் குரல் பிசிறிப் பிசிறி வந்தது. காதல் குறித்த அவளது சிந்தனைகளும் அபிப்பிராயங்களும் என்னவென்று அவள் இதுகாறும் எந்த விளக்கவுரையும் அளிக்காதது அவன் குழப்பத்தை நாளுக்கு நாள் அதிகப்படுத்திக் கொண்டிருப்பதை அவளிடம் சொல்ல நினைத்து முடியவில்லை. அதைப் பற்றி அவள் எதுவும் பேச்செடுக்கவில்லை. அவனுடைய உணர்வுகளை அவள் பொருட்படுத்தியதாகக்கூட தெரியவில்லை. அவள் என்னதான் நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறாள் என்று புரியவில்லை. அவளாகச் சொல்லட்டும். காதல் பிடிக்காது. வேண்டாம் என்கிறாள். என்னுடன் சுற்றவும் என் தோளில் சாய்ந்து கொள்ளவும் பிடித்திருக்கிறது. இதை எப்படி எடுத்துக்கொள்வ¦ன்று ஒரு தெளிவுக்கு வரமுடியவில்லை. மனுஷன் குழம்புவதற்கு இதைவிட வேறென்ன வேண்டும்? என்ன மாதிரி பெண் இவள்? ஏற்கெனவே இரண்டாவது தடவையாக ஏற்பட்ட ஏமாற்றத்தின் சுவடுகள் அவன் மேல் பதியத் தொடங்கிவிட்டன. மலர் அவனுக்கு இல்லை என்பதுபோலவே மதுளாவும் இல்லை என்று கிட்டத்தட்ட தீர்மானித்தும் விட்டான். தனக்கு எங்கேயோ ஒரு மச்சம் சரியாக வேலை செய்யவில்லை என்று தோன்றியது.

மன அழுத்தத்தின் நெருக்கடி அதிகமாகிப் போய் வேறெதுவும் செய்யத் தோன்றாமல் ஒரு நாள் சாயங்காலம் சட்டென்று முடிவெடுத்து ஒரு எஸ்.டி.டி பூத்துக்குப் போனான். சிங்கப்பூரில் இப்போது என்ன நேரமிருக்கும் என்று யோசித்தவாறே கிருஷ்ணாவின் நம்பரை டயல் பண்ணினான். மறுமுனையில் நீண்ட நேரம் யாரும் எடுக்காமல் கிர் கிர் என்று அடித்துக் கொண்டேயிருந்தது. அன்றொரு நாள் முயற்சித்தபோது கூட இப்படித்தான் ஆனது. சத்யா சலிப்புடன் ரிஸீவரை வைக்கப் போனபோது மறுமுனைக்கு உயிர் வந்தது. கிருஷ்ணாதான் பேசினான். சத்யாவின் குரலை திடீரென்று கேட்டதில் ஆச்சரியப்பட்டு 'டே மச்சீ' என்றான் உச்சஸ்தாயியில். "அதிசயமா போன் பண்ணியிருக்க. இன்னக்கி சிங்கப்பூர்ல மழதான்." என்று ஆரம்பித்தவனை சத்யா இடை மறித்தான்.

"கிருஷ்ணா.. நீ உடனடியா கிளம்பி இங்க வர்ர.. இல்லன்னா உன்ன கொன்னுருவேன்.." என்றான் கோபமாய். அவனுக்கு வேறெதுவும் வார்த்தைகள் வரவில்லை. கிருஷ்ணா ஒரு சில விநாடிகள் குழம்பிவிட்டு "என்னடா ஆச்சு.. எனி ப்ராப்ளம்? சரி! நீ போனை வை. உனக்கு பில் எகிறும்.. உனக்கு ஒன்பது மணிக்கு நானே வீட்டுக்குப் போன் பண்றேன். எதானாலும் விளக்கமா பேசலாம் சரியா" என்றான்.

"சரி. ஆனா என் வீட்டுக்குப் போன் பண்ணாத. ஜே.ஸி வீட்டுக்குப் பண்ணு" என்று சொல்லிவிட்டு வைத்தான். வீட்டில் அம்மா இருக்கும்போது இந்த மாதிரி விஷயங்களை எப்படி பேசுவது? அவள் சமையலறையில் இருந்தால்கூட அவளின் காது ஹாலில்தான் இருக்கும். அப்புறம் அம்மா எதையாவது கேட்டுத் தொலைத்துவிட்டு அவனிடம் என்ன விஷயமென்று கிளறிக் கேட்க ஆரம்பித்தால் அது போதும். வேறு வம்பே வேண்டாம்.

எட்டே முக்கால் மணிக்கு பைக்கை எடுத்துக்கொண்டு ஜே.ஸியின் வீட்டுக்குப்போய் அவனிடம் ஒன்பது மணிக்கு கிருஷ்ணா போன் பண்ணுவான் என்கிற விஷயத்தைச் சொல்லிவிட்டு மேலே படியேறிப் போனான். ஜே.ஸியின் அறை அங்கேதான் இருந்தது. ஜே.ஸி கதவைத் திறந்துவிட்டு, போர்ட்டபிள் டி.வியை ஆன் பண்ணிவிட்டு பாத்துட்டிரு வர்ரேன் என்று கீழே போய் அவன் தங்கையிடம் டீ போடச்சொல்லிவிட்டு வந்தான். ஜே.ஸி எப்படி அவனறையை இத்தனை அதிகபட்ச அலங்கோலமாக வைத்திருக்கிறான் என்று வியப்பாக இருந்தது.

"போன் வரும்போது நீ கீழ போய்ட்டேன்னா ரொம்ப நல்லது. அதுக்காக உனக்கு அப்பறமா ஒரு ·புல் ரம் வாங்கித் தருவேன். நான் கிருஷ்ணாகூட கொஞ்சம் தனியா பேசணும்" என்றான் சத்யா ஜே.ஸியிடம்.

"போகலைன்னா?" என்றான் ஜே.ஸி.

"நீ தண்ணியடிச்சு வண்டியோட்டி மூணு தடவை போலீஸ் கிட்ட மாட்டியிருக்கேன்னு உங்கப்பா கிட்ட போட்டுக் குடுத்துருவேன்" என்றான் சத்யா.

"அடப்பாவி. சரி... போறேன்." என்று தொப்பை குலுங்க படிகளில் இறங்கிப் போனான். இவனும் கிருஷ்ணா மாதிரியேதான். பழகுவதற்கு ரொம்ப நல்ல பையன். பெரிதாய் எதைப் பற்றியும் அலட்டிக்கொள்ளமாட்டான். அதனால்தான் இத்தனை உரிமையாக அவன் வீட்டுக்குள் வந்து உட்கார்ந்துகொண்டு அவனையே அதட்ட முடிகிறது.

கிருஷ்ணா சொன்னபடிக்கு சரியாக ஒன்பது மணிக்கு போன் வரவில்லை. சத்யா வெறுப்பாய் மறுபடி ஒரு பதினைந்து நிமிடம் நகத்தைக் கடித்துக்கொண்டு காத்திருந்து பார்த்தான். ஒன்பது இருபதுக்கு கீழே ஹாலில் டெலிபோன் மணியடிப்பது கேட்டது. தொடர்ந்து வலது கையில் டீ க்ளாசும் இடது கையில் கார்ட்லெஸ் போனின் ஹேண்ட் செட்டுமாக வந்து இரண்டையும் கொடுத்துவிட்டுப் மறுபடி கீழே போனான் ஜே.ஸி. மறுமுனையில் கிருஷ்ணா இருந்தான்.

"ஸாரி மச்சி.. வெய்ட் பண்ணிட்டிருந்தியா? லைன் கிடைக்கலை. சரி சொல்லு சத்யா.. என்ன விஷயம்?"

அறை ஜன்னலருகே வந்து நின்று கொண்டு வெளியே இருளில் மாமரத்தைப் பார்த்தபடி சத்யா விரக்தியாகச் சொன்னான். "நான் என்ன சொல்றது கிருஷ்ணா? நீதான் சொல்லணும்."

கிருஷ்ணா ஒரு சில விநாடிகள் மெளனமாய் இருந்துவிட்டு "உன்னை லவ் பண்ற பொண்ணுபத்தின மேட்டர். அதானே?" என்றான்.

ஜன்னலிருந்து குளுமையாய் காற்று அடித்தது. சத்யா அறைக்குள் மெதுவாய் உலவினான். "கிருஷ்ணா.. இங்க பாரு நீ விளையாட்டா என்னமோ சொல்லிட்டுப் போயிட்ட.. எனக்கு இங்க தூக்கம், நிம்மதி எல்லாம் போச்சு. என்னென்னமோ நடந்து முடிஞ்சிருச்சுடா"

"என்னடா ஆச்சு?" என்று கேட்டுவிட்டு ஹாஹா என்று சிரித்தான் கிருஷ்ணா.

"சிரிக்காத கிருஷ்ணா.. நீ என்ன பண்ணுவியோ ஏது பண்ணுவியோ தெரியாது. நீ உடனடியா கிளம்பி இங்க வந்தாகணும். நீ போட்ட முடிச்ச நீயே அவுத்துரு. எனக்கு இங்க சொல்லிப் புலம்பறதுக்குக்கூட ஆளில்லை. எல்லாம் உன்னாலதான். நீ என்னைத் தூண்டிவிட்டதுனால. சும்மா இருந்தவனை நீ இப்ப கிறுக்கனாக்கிட்ட. ஜே.ஸிகூட என்னைப் பார்த்தாலே நமட்டு சிரிப்பு சிரிக்கறான். பிரகாஷ் சிரிக்கறான். சுபாஷிணி சிரிக்கிறா. எல்லாரும் என்னைப் பார்த்து சிரிக்கிறமாதிரி இருக்கு. என் மூஞ்சில ஏமாளின்னு எழுதி ஒட்டியிருக்குன்னு நினைக்கிறேன். எவ எவளோ பின்னாடியெல்லாம் நாய் மாதிரி அலைஞ்சு.. கடைசில ச்சே!"

"வெயிட் மச்சி.. டென்ஷனாகாத! நீ பேசறது தலையும் புரியல, வாலும் புரியல. நான் சொன்னது யாரைன்னு கண்டு புடிச்சியா?"

"இல்லடா.. கத வேற மாதிரி போயிருச்சு.."

"வேற மாதிரின்னா? நீ யாரையாச்சும் லவ் பண்ணியா?"

"ஒண்ணில்ல. ரெண்டு பேர்"

"க்ரேட்ரா! ஒரே சமயத்திலயா? எப்படிடா?"

"டேய்.. மவனே நீ மட்டும் இப்ப என் கையில கிடைச்சா பொளந்துருவேன். எங்கிட்ட இந்த மாதிரி விளையாடலாம்னு உனக்கு எப்படித் தோணிச்சு? நான் உனக்கு என்னடா கெடுதல் பண்ணினேன்? ஒரு மனுஷனை இந்த மாதிரி அலைய விடலாமா? இடியட்!" சத்யா வெடித்த கோபத்தில் பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு பேசினான்.

கிருஷ்ணா மறுபடி சற்று அமைதியாக இருந்துவிட்டுச் சொன்னான். "சத்யா ஒண்ணு சொல்றேன். கேட்டுக்கோ.. உன்னை ஒரு பொண்ணு லவ் பண்றான்னு மட்டும்தான் சொன்னேன். அது யாருன்னு சொல்லலை உங்கிட்ட. ஆனா நான் உன்னை யாரையும் லவ் பண்ணச் சொன்னேனா? அது நீயா தேடிக்கிட்டதுதானே? அதுக்கு என்மேல எதுக்குப் பழி போடற? சொல்லு!"

சத்யா ஒரு விநாடி திகைத்து நின்றான். அவன் இந்த மாதிரி மடக்கிக் கேட்பான் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை. ரீசீவரைக் காதில் பொத்திக் கொண்டு ஒன்றும் பேசாமல் நின்றான்.

அப்புறம் கிருஷ்ணாவே தொடர்ந்தான்.

"சத்யா.. நீ நான் கேட்டதுக்கு பதில் சொல்லவேண்டாம். அமைதியா இரு. நான் இங்க இருந்தாலும் நீ என்ன பண்ணிட்டு இருக்க எங்க போற எல்லாம் எனக்கு ஓரளவு தெரியும். மலர்.. அப்புறம் மதுளா... கரெக்டா நான் சொல்றது? எல்லாம் ரஞ்சனி போன்ல சொல்வா! எனிவே நான் இன்னும் ஒரு வாரத்துல அங்க வரவேண்டிய வேலை இருக்கு. ஒரு பதினைஞ்சு நாள் கோயமுத்தூர்ல இருப்பேன். நாம ஒண்ணு பண்ணுவோமா? ஒரு ரெண்டு நாள் காரெடுத்துக்கிட்டு அட்டகட்டி போகலாம். போய் சந்துரு அண்ணன் வீட்ல தங்குலாம். அவர் க்வார்டர்ஸ் பக்கத்து ஹேர்பின் பெண்ட்-ல நம்ம சிமெண்டு திட்டு இருக்கு பாரு. அங்க உக்காந்துகிட்டு எல்லா விஷயமும் பொறுமையா பேசுவோம் என்ன? இத்தனை நாள் வெயிட் பண்ணியே.. இன்னும் ஒரு வாரம் பொறுத்துக்க. அதுவரை புலம்பாம ஒழுங்கா ஆ·பிஸ் வேலையை கவனி.. இதோங்கறதுக்குள்ள வந்துருவேன். அம்மாவக் கேட்டதாச் சொல்லு"
 
(அடுத்த இதழில் முடியும்)

 
PROVIDER=MICROSOFT.JET.OLEDB.4.0;DATA SOURCE=D:\Hosting\7909944\html\unicode\db\TOcomments.mdb;Persist Security Info=False;
உங்கள் கருத்து  
(You may need to disable your pop-up blocking software in order to post a comment.)
Copyright © 2001 - 2008 Tamiloviam.com (subsidary of Oviam LLC)- Authors
Best viewed with IE 4.x and above, Netscape 7.2, Firefox 0.8 and above with resolutions 800 X 600 and above.
| Disclaimer |   | Privacy |