Tamiloviam
தொடர்கள்
இந்த வார இதழில்
தராசு
வ..வ..வம்பு
திரைவிமர்சனம்
நூல் அறிமுகம்
சிறுகதை
கவிதை
சமைத்து அசத்தலாம்
கவிதை
சிறுகதை
திரையோவியம்
அறிவிப்பு
 
  முதல் பக்கம்
சென்ற இதழ்கள்
கோடிட்ட இடங்கள் - பாகம் : 2
- சித்ரன்
பாகம் : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 (முற்றும்)
{இப்பகுதியை அச்செடுக்க}     {இத்தொடரை அச்செடுக்க}

கிருஷ்ணாவின் டைரிக் குறிப்பிலிருந்து....

அம்மாவுடன் கோவிலுக்குப் போவதே ஒரு அனுபவம்தான். அம்மா சாமி கும்பிடுகிற அழகு. அந்த கோவில் மணியை அடிக்கிற நிதானம். கற்பூரம் கொளுத்தி வாசனையை முகத்தில் கைகளால் ஒற்றுகிற பாங்கு. அத்தனையும் ரசனைக்குரியதாகவே இருக்கும். நான் அங்கே கடவுளை விடவும் அம்மாவையே அதிகம் கவனிப்பேன். ஒரு சம்பிரதாயமாகத்தான் அந்தப் படியில் அமர்ந்தோம். எங்கோ பார்த்துக்கொண்டிருந்தவள் திடீரென்று "அதோ அங்க பாருடா.. அந்தப் பொண்ணு மாதிரிதான் உனக்கு மனைவி அமையணும். எவ்வளவு புத்திசாலியா அழகா தெரியறா.." என்றாள். நான் அம்மா காட்டின பெண்ணை நிமிர்ந்து பார்த்து அதிர்ந்து போனேன். அது ரஞ்சனிதான். நான் காதலித்துக்கொண்டிருக்கும் அதே ரஞ்சனிதான். இன்னும் அது யாருக்கும் வெளிப்படாத ரகசியக் காதலாய் இருந்தது. அதற்குள் எப்படி என் மனதிற்குள் இருந்ததை அம்மாவால் சொல்ல முடிந்தது? தெரிந்து சொன்னாளா? தெரியாமல் சொன்னாளா? அம்மா என்றாலே ஆச்சரியங்கள்தானோ?


'மச்சி உன்னை ஒரு பொண்ணு ரொம்ப ஸீரியஸா லவ் பண்ணிட்டு இருக்கு'

கிருஷ்ணா காற்றுவாக்கில் சொல்லிவிட்டுப் போன வார்த்தைகள் ரீய்ங்ங் என்று அவன் மனதில் ஓட்டை போட்டுத் துளைக்க ஆரம்பித்துவிட்டன. அது ஒரு ரயில் இன்ஜின் மாதிரி இரைச்சலாய் தடக் தடக் என்று மனத் தண்டவாளத்தில் திரும்பத் திரும்ப ஓடியது. அவன் விளையாட்டுக்குச் சொன்னானா? இல்லை நிஜமாகவா? நிஜமாகவே என்றால் அதை ஏன் அவன் கிளம்புகிற நேரத்தில் இப்படி அறிவித்துவிட்டுப் போகவேண்டும்? மடையன்.

"ஹலோ, என்ன ஸ்டில்லா நின்னுட்டிருக்க? வீட்டுக்குக் கிளம்பற ஐடியா இல்லையா?" என்று சுபாஷினி பின்னாலிருந்து நிமிண்டினாள். சத்யா சுய உணர்வுக்கு மீண்டுவந்து அவள் முகத்தை உற்றுப்பார்த்தான்.

"என்ன அப்படி முழுங்கற மாதிரி பாக்கற?" என்றாள்.

"அய்யய்யோ, ஒண்ணுமில்ல, ஏதோ யோசனை" என்று அவர்களுடன் நடந்தான். 'நீ என்னை லவ் பண்றியா என்ன?' என்று அவளிடம் பளிச்சென்று கேட்கலாமா என்று அவனுக்கு அற்பமாய் யோசனை தோன்றியது. கேட்டால் அதைவிட கிறுக்குத்தனமான கேள்வி இந்த உலகத்திலேயே இருக்க முடியாது. சுபாஷினிக்கு ஏற்கெனவே ஒரு ஆள் இருப்பது தெரியும்.

எல்லோரும் ஸ்டேஷனை விட்டு வெளியே வந்தார்கள். நேரமாகிவிட்டது என்று ப்ரகாஷ், டகால்டி என்று ஒவ்வொருராக விடைபெற்றுக் கிளம்பிவிட்டார்கள். சத்யாவின் அம்மா அவனுக்கு முன்னாலேயே ரஞ்சனியுடன் போயிருந்தாள். சுபாஷிணி, கிருத்திகா, ப்ருந்தா, சுப்ரியா, மலர், ஜெயஸ்ரீ, ரஞ்சனி எல்லோரும் கும்பலாய் யாருக்கோ காத்திருக்க, ரஞ்சனி அவனைப்பார்த்து சோகமாய் புன்னகைத்தாள். அவளுக்கு ஏதும் ஆறுதல் சொல்வதா என்று அவனுக்குத் தெரியவில்லை.  அவன் அவர்கள் எல்லோரையும் ஓரக்கண்ணால் மெதுவாய் ஏறிட்டான். இவர்களில் யாரையோதான் கிருஷ்ணா சொன்னானா? குறைந்தபட்சம் அந்தப் பெண்ணின் பேரைக்கூடச் சொல்லாமல்...ச்சே! போயே போய்விட்டான். அவன் சொன்னதை ஸீரியஸாய் எடுத்துக்கொள்வதா? நான் அவளை எங்கே தேடுவது? இது என்ன பெரிய அவஸ்தையாய் போய்விட்டது?

இரவாகிவிட்டதால் வேணு அங்கிள் பெண்கள் எல்லாரையும் காரில் அவரவர் வீட்டில் ட்ராப் பண்ணுவதாகச் சொல்லியிருக்கிறாராம். அது சரி. சத்யாவின் அம்மா, அவன் ஸ்டேண்டிலிருந்து பைக்கை எடுத்து வர ஸ்டேஷன் கேட்டருகில் காத்திருந்தாள். 'சரி அம்மாவைக் கூட்டிக்கொண்டு தானும் கிளம்ப வேண்டியதுதான்' என்று நினைத்தான். "ஓகே நாளைக்குப் பாக்கலாம்" என்று எல்லோரிடமும் சொல்லிவிட்டு டூவீலர் ஸ்டேண்ட் நோக்கி நடந்தான்.

முதன் முதலாய் வாழ்க்கையில் ஏதோ ஒரு பெண்ணைக் குறிப்பிட்டு, அவள் சத்யாவை லவ் பண்ணுவது பற்றி கிருஷ்ணா ஒரு செய்தியாய் சொல்லிவிட்டுப் போயிருக்கிறான். திரும்பத் திரும்ப, அதை நம்பவேண்டும் என்று உடலின் அத்தனை செல்களும் முடிவு செய்துவிட்டதுபோல் தோன்றியது. அதற்குள்ளாகவே என்னென்னவோ ரசாயன மாற்றங்கள் அவனுக்குள் நடந்து முடிந்திருந்தது. நிஜமாகவே அவனுக்குத் தரையில் தன் கால்கள் பாவவில்லையோ என்று சந்தேகமாயிருந்தது. ஒரு மணி நேரத்தில் வாழ்கையே தடம் புரண்டுவிட்டது. "டேய் கிருஷ்ணா... யு டிஸ்டர்ப்ட் மி டா" என்று மனசுக்குள் கத்தினான். இந்நேரம் அவன் போன ட்ரெயின் வடகோவை எல்லாம் தாண்டி வேகமெடுத்திருக்கும். அவ்வளவுதான்! இனி அவன் ஒரு வருஷம் கழித்துத்தான் திரும்பி வருவான். அவன் நடுவில் ஏதாவது போன் பண்ணினால் கிடைக்கிற குறைந்த அவகாசத்தில் இது பற்றியெல்லாம் கேட்டுக்கொண்டிருக்க முடியுமா என்று தெரியவில்லை. கேட்டாலும் சொல்வானா என்று சந்தேகமாயிருந்தது. அதற்குள் என்னென்ன மாற்றங்கள் நாளைக்கு நடக்கும் என்று தெரியாதே.

அவள் யாரென்று தானாகவே உனக்குத் தெரியவரும் என்று அவனே சொன்னானே. அப்படியென்றால் நான் காத்திருப்பதா? என்னில் சாரலைத் தெளித்துவிட்டுப் போகப் போகிற அந்த மேகம் எப்போது வந்து பொழியப்போகிறது? உடனேயா? நிறைய சமயம் எடுத்துக்கொள்ளுமா? கிருஷ்ணா எப்போதுமே இப்படித்தான். அவன் பழகுகிற எல்லோரிடமும் இது மாதிரியேதான் சின்ன சின்ன சஸ்பென்ஸ் வைத்து நிறைய விஷயங்கள் செய்வான் அல்லது சொல்வான். நிறைய பேருக்கு அது பிடித்தே இருந்தது. ஆனாலும் இந்த மேட்டரில் கொஞ்சம் ஓவர்தான். மற்றவை வெண் திரையில் காண்க என்பது மாதிரி பொசுக்கென்று பாதியில் நிற்கிறது கதை. இப்போது திடீரென்று அவன் முன்னால் வந்து நின்று மீதிக் கதையை விட்ட இடத்திலிருந்து சொல்ல மாட்டானா என்றிருந்தது.

சத்யா பைக்குடன் திரும்பிப் வந்தபோது மலர் அவனைக் காட்டி சுப்ரியாவிடம் ஏதோ சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள். என்ன சொல்கிறாள் என்று யோசித்தான். மலர்! அவளை சத்யாவுக்கு கொஞ்சம் பிடிக்கும். அவன் பழகின மற்ற எல்லா பெண்களைவிடவும். ஆனால் அவளையெல்லாம் காதல் உணர்வுகளோடு ஒரு நாள்கூட ஏறிட்டுப் பார்த்தது கிடையாது. ஃப்ரெண்ட்லியாகப் பழகுவதோடு சரி. ஆனாலும் அவளாக இருந்தாலும் சந்தோஷம்தான். ச்சே! பொறு சத்யா! நட்பை நட்பாகக் காப்பாற்றுவது மிக முக்கியம். அது ஒரு பட்டிழை மாதிரி. அறுந்தால் போச்சு! மனக் குதிரையை ரொம்ப ஓடவிடாதே!

ரெண்டு பேரும் அவனைப் பார்த்து லேசாய் சிரித்தார்கள். அவன் ஹெல்மெட்டுக்குள்ளிருந்து மெதுவாய் சிரித்தது அவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்குமா என்று தெரியவில்லை. அம்மா மட்டும் இங்கே இல்லையென்றால், வேணு அங்கிள் காரோடு வரும் வரை ஒரு பத்து நிமிஷம் நின்று மலரோடு பேசிவிட்டுப்போகலாம். சத்யா தலையை உலுக்கிக்கொண்டான். இன்றைக்கு வேண்டாம். யாரோடும் இன்றைக்கு சகஜமாய்ப் பேசிவிட முடியாதென்று தோன்றுகிறது. யாரைப் பார்த்தாலும் இவளா இவளா என்று சந்தேகம் வந்துவிடும் போல இருந்தது. சரி இதைக் கொஞ்சம் மனசுக்குள் ஊறப் போடலாம்.

அவன் தோளைப் பிடித்துக்கொண்டு அம்மா பின் சீட்டில் ஏறி உட்கார்ந்து கொண்டாள். இரவின் அந்த ஒன்பதரை மணிக் காற்றில் வீடு நோக்கி விரைந்தபோது திடீரென்று ஏதோ ஒரு உற்சாகம் அவனுக்குள் தீப்பற்றிக்கொண்டதுபோல் உணர்ந்தான். விர்ரென்று ஆக்ஸிலேட்டரை முறுக்கினான்.

"மெதுவாப் போடா" என்று அவன் அம்மா கலவரமாய்ச் சொன்னது அவன் காதிலேயே விழவில்லை.

வீட்டுக்கு எப்படி எந்த வழியாக வந்து சேர்ந்தான் என்று அவனுக்கே தெரியவில்லை. யோசனைகள் குவியல் குவியலாய் மண்டையில் கொட்டிக் கிடந்தன. அனிச்சையாய் கை கால்கள் பைக்கை இயக்கி எப்படியோ வீடு வந்து சேர்ந்துவிட்டது. அவனுக்கு தலைவெடித்துவிடும் போல இருந்தது. ஒரு பத்தே நிமிடத்தில் எல்லாவற்றையும் புரட்டிப் போட்டுவிட்டுப் போய்விட்டான் இந்த கிருஷ்ணா. வீடு வந்து சேரும்வரை அம்மாவுடன்கூட வழியில் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசவில்லை.

அம்மா சாப்பிடக் கூப்பிட்டபோது வேண்டாம் என்றான்.

"ஏண்டா ஒரு மாதிரியிருக்கே?"

அவன் பதில் சொல்லவில்லை.

"கிருஷ்ணா போனதுல எனக்கே ரொம்ப வருத்தமாயிருக்கு. அவன் க்ளோஸ் ஃப்ரெண்ட் உனக்கு இருக்காதா? பரவாயில்ல.. ஒரு வாய் சாப்பிட்டுட்டு போ. பட்டினி கிடக்காத." என்றாள்.

"அதெல்லாம் ஒண்ணும் இல்ல. எனக்குப் பசிக்கல." என்று சொல்லிவிட்டு மொட்டை மாடிக்குப் போனான். அவனுக்கு கொஞ்சம் தனிமையாய் இருக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. பாக்கெட் தடவி சிகரெட் தேடினான். கிடைக்கவில்லை.

மொட்டை மாடியின் சொர சொரப்பான தரைக் குளிர்ச்சியில் அப்படியே காலை நீட்டிப் படுத்துக்கொண்டான். சில்லென்று காற்று தலையைக் கலைத்து அலைந்தது. நேர் மேலே விரவியிருந்த ஆகாயக் கருமைக்குள் அந்த முகம் தெரியாத பெண்ணை யோசித்து நேர்பார்வையை நிலைக்கவிட்டான். யார்? என்று ஒற்றைக் கேள்வி இதயத்துடிப்புக்கு இணையாக துடித்து துடித்து அடங்கிக்கொண்டிருந்தது. நெஞ்சுக்கூட்டுக்கு நடுவே என்னவோ பிசைந்தது அவனுக்கு. ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத வலை மாதிரி அவனைச் சுற்றி ஏதேதோ உணர்வுகள் படர்ந்து இறுக்கின.

கொஞ்சம் ஆழமாய் யோசித்தால் கிருஷ்ணா சொன்ன பெண் யாரென்று எளிதில் கண்டுபிடித்துவிடலாம் என்றுதான் அவனுக்குத் தோன்றியது. அவனுக்குத் தெரிந்த பெண்களையெல்லாம் இவனுக்கும் தெரியும். அவர்களில் யாரோ ஒருத்தியாக இருக்கலாம். அவனிடத்தில் அவள் சொல்லியிருக்கலாம். ஆனால் அந்தப் பட்டியலை யோசித்தால் மிக நீளமாக இருக்கிறது. கிருஷ்ணாவுக்கு பசங்களைக் காட்டிலும் பெண் நண்பிகள்தான் அதிகமாக இருந்தார்கள். பெண்களை எப்படித்தான் இப்படி ஃப்ரெண்ட் பிடிக்கிறானோ என்று ரொம்ப ஆச்சரியமாக இருக்கும் அவனுக்கு. கிருஷ்ணாவுக்கு ட்ரூ ஃப்யூஷனில் இருக்கிற நண்பிகள் தவிர அவன் அடிக்கடி போய்வருகிற டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியா, ஹிண்டு, ராசி கிராபிக்ஸ், கேபியார் பிரிண்டர்ஸ், ஆடிட்டர் ஆஃபிஸ் என்று எல்லா இடத்திலும் யாராவது நாலு பெண்களை நட்பாக்கி வைத்திருக்கிறான். அந்த லிஸ்டில் யார் என்று எப்படி தேடுவது? மேலும், கண்டுபிடித்து நீ என்ன செய்யப் போகிறாய் என்று கேட்கிற மனதின் குரலுக்கும் இப்போது பதில் சொல்லியே ஆகவேண்டும்.

சத்யா யோசித்தான். முதன் முதலில் காதல் உணர்வுகளெல்லாம் எப்போது வந்து நெஞ்சில் உட்கார்ந்து கொண்டது? படிக்கிற காலத்தில் அப்பாவின் நண்பர் அனந்த கிருஷ்ணன் மகள் பானுவை அவன் உருகி உருகி மனசுக்குள்ளேயே லவ் பண்ணினதும், அதை அவளிடம் தெரிவிப்பதற்கான தைரியம் பழகுவதற்குள் அ.கிருஷ்ணனுக்கு மாற்றலாகி ஜெய்ப்பூருக்கு நடையைக்கட்டிவிட்டதும் ஞாபகம் வந்தது. பாதியிலேயே எல்லாம் நின்றுவிட்டது. ஆனால் அதைக் காதல் என்றும் முழுசாய் சொல்லிவிட முடியாதுதான். இன்பாக்சுவேஷனின் கொஞ்சம் பரிணாம வளர்ச்சியடைந்த, கனிந்த உணர்வுகளாக இருந்தது அது அவனுக்கு. இதே காலனியில் அவன் வீட்டுக்கு நாலு வீடு தள்ளி பானுவின் வீடு இருந்தது. அப்போது இதே மொட்டை மாடியிலிருந்து, கொஞ்சம் தள்ளி அவள் வீட்டு மொட்டை மாடியில் நடந்துகொண்டிருக்கும் அவளின் நிழலுருவம் பார்த்து "உன் நினைவே போதுமடி... மனம் மயங்கும்.. மெய் சிலிர்க்கும்" என்று மனசுக்குள் எஸ்.பி.பாலசுப்பிரமணியனாகி குரலில் சத்தமாய் பாடியபடி அவளிருக்கும் திசையை வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டு நடந்தது ஞாபகம் வந்தது.

ஆனால் அந்த காலகட்டமும் அவளும் லேசாய் மனசில் ஒட்டிக்கொண்டுதான் இருந்தார்கள். சமீபத்தில்கூட சத்யா எதற்கோ அவன் படித்த காலேஜூக்குப் போனபோதுகூட வைஸ் பிரின்ஸிபால் அறைக்கு எதிரே கைப்பிடிச்சுவரில் அவன் அன்றைக்கு எழுதி வைத்த பானுவின் பெயர் இருக்கிறதாவென்று பழைய நினைவில் பார்த்துவிட்டு வந்தான். அதற்கப்புறம் புதிதாய் இரண்டுதடவை பெயிண்ட் அடித்துவிட்டார்கள் போல. அது இருந்த இடம் அத்தனை தெளிவாய் கண்ணுக்குத் தெரியவில்லை. லேசாய் வருத்தத்தமாய் இருந்தாலும் அந்தக் காலகட்டம் கடந்து போய்விட்டது என்பதை உணர்ந்து மனசு சமாதானமாயிற்று. அதனால் பெரிய பாதிப்பெல்லாம் ஒன்றும் ஏற்படவில்லை. அது ஒரு சின்ன அனுபவம் அவ்வளவே. இந்நேரம் அவளுக்குக் கல்யாணம் ஆகி நாலு குழந்தைகூடப் பெற்றிருக்கலாம்.

அதற்கப்புறம் அத்தனை நெருக்கமாய் மனசுக்குப் பக்கத்தில் யாரும் வரவில்லை. அப்பா இறந்ததற்கப்புறம் பொறுப்புகள் தலையில் விழ கவனமெல்லாம் வேலை தேடுவது, செட்டிலாவது என்று போய்விட்டது. பெண்களுடன் நட்பாய்ப் பழகுகிற சந்தர்ப்பங்களே இதோ இந்த ட்ரூ ஃப்யூஷனுக்கு வந்தபிறகுதான் வாழ்க்கையில் வாய்த்திருக்கிறது. அது அவனுக்குப் பிடித்தும் இருந்தது என்றாலும் எல்லாருடனும் ரொம்பவெல்லாம் ஒட்டாமல் அளவாய்த்தான் பழகினான். தினசரி அட்டெண்டென்ஸில் கையெழுத்துப் போட்டுவிட்டு கிரியேட்டிவ் ஸ்டுடியோவுக்குள் நுழைந்து விட்டால் பிறகு அவனுண்டு அவன் வேலையுண்டு என்று இருப்பான். மதியம் லஞ்ச் ப்ரேக்கில் எல்லாருடனும் உட்கார்ந்து சாப்பிடும்போது கொஞ்சமாய் பேசுவதோடு சரி.

யாராக இருந்தாலும் கொஞ்ச நாளில் அல்லது சீக்கிரமே தெரிந்துவிடப்போகிறது. வரட்டும்! அதுவரை குறுகுறுப்பை சுமந்துகொண்டு காத்துக்கிடக்கலாம். என்னை ஒருத்திக்குப் பிடித்திருக்கிறதென்பது அற்புதமான விஷயம். என்னிடம் இருக்கிற ஏதோ ஒன்று அவளை ஈர்த்திருக்கிறது. அவள் எங்கிருந்து வரப்போகிறாள்? என்ன சொல்லப்போகிறாள்? எப்படிச் சொல்லுவாள்? அல்லது ஒரு நல்ல நாளில் ஏகாந்த வேளையில் அது இயல்பாய் நடந்துவிடுமா?

கிருஷ்ணா நாளைக்கு சிங்கப்பூருக்கு ப்ளைட் ஏறிவிடுவான். சொகுசு சீட்டில் நன்றாய் சாய்ந்துகொண்டு இங்கே நான் படுகிற அவஸ்தையை கற்பனை செய்து பார்த்து மனசுக்குள் சிரித்துக்கொண்டிருப்பான்.

டேய் கிருஷ்ணா.. நீ இப்படி சஸ்பென்ஸ் வைத்துவிட்டுப் போனது ஒரு விதத்தில் நன்றாகத்தான் இருக்கிறது. ஒரு புது மாதிரியான அனுபவம். என்னை நேசிக்கிற பெண் யாரென்று தெரியாமல் தேடுகிற அவஸ்தை சுவாரஸ்யமாகத்தான் இருக்கிறது. காத்துக்கொண்டிருக்கிற இம்சைகூட சுகமானதாகத்தான் இருக்கும்போல. நல்லது! நீ மனசு மாறி முந்திரிக்கொட்டை மாதிரி என்னிடம் அவள் யார் என்று சொல்ல விழைந்தாலும்கூட நான் காதுகளை இறுக்கப் பொத்திக்கொள்வேன். சொல்ல வேண்டாம். இந்தத் திரில்லை நான் அப்படியே அனுபவிக்கவேண்டும்.

இதோ நான் அவளுக்காக காத்திருக்க ஆரம்பித்துவிட்டேன். யாராக இருந்தாலும், எப்போது வந்து அவள் மனசை வெளிப்படுத்தினாலும் இதோ அதை என்னுள் கரைத்து ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாராகிவிட்டேன். எதையும் மறுப்பதற்கில்லை. இந்த உணர்வுகள் எல்லாமே எனக்கு ஏனோ தேவையாயிருக்கிறது. இன்றைய அனுபவத்தை, உணர்வுகளை அப்படியே டயரியில் பதித்துவைத்துக்கொள்ளவேண்டும்போல இருந்தது. பின்னாளில் அவளுடன் இணைந்து உட்கார்ந்திருக்கிற பொழுதில் அதைப் படித்துக்காண்பிக்கலாம் என்று என்னென்னவோ எண்ணங்களெல்லாம் அவனுக்குத் தோன்ற ஆரம்பித்துவிட்டது.

அதற்கப்புறம் நினைவுகள் கன்னாப் பின்னாவென்று எங்கெங்கோ அலைய எல்லாவற்றையும் வாரிச்சுருட்டி எடுத்துக்கொண்டு எழுந்தான். போதும். எதுவானாலும் நாளைக்குப் பார்த்துக்கொள்ளலாம். நாளைக்கு அலிகேட்டர் இண்டர்நேஷனலுக்கு கிட்டத்தட்ட பத்து விளம்பரங்கள் டிசைன் பண்ணுகிற வேலை இருக்கிறது. ஆஃபிஸூக்குக் கொஞ்சம் சீக்கிரமே போகவேண்டும். இன்றைக்கு ரொம்ப யோசித்துக்கொண்டிருந்தால் மூளை சூடாகி அப்புறம் தூக்கம் வராமல் புரள வேண்டியிருக்கும். நாளைக்கு வேலை ஓடினமாதிரிதான். அவளை நாளைக்குத் தேட ஆரம்பிக்கலாம்.

தென்னை மரங்கள் அனுப்பின காற்றின் ஜிலுஜிலுப்பில் குளிர் ஏறியிருந்தது. வானம் ரொம்ப மேக மூட்டமாய் இருந்திருக்கவேண்டும். நட்சத்திரங்களே தெரியவில்லை. அவனுக்கு லேசாய் பசிக்கிற மாதிரிகூட இருந்தது. அம்மாவிடம் ஏன் சாப்பாடு வேண்டாம் என்று சொன்னோமென்றிருந்தது. அவன் கீழே இறங்கி வந்தபோது வாசல் கதவு ஒருக்களித்துச் சாத்தியிருந்தது. லைட் எல்லாம் ஆஃப் பண்ணிவிட்டு அம்மா தூங்கப்போய்விட்டாள். இனிமேல் போய் சமையலறையை உருட்டிக்கொண்டிருக்கவும் முடியாது. சத்யா உள்ளே போய் கதவை சப்தம் வராமல் தாழிட்டுவிட்டு அவன் அறைக்குப்போய் நைட் லேம்ப்பை ஆன் பண்ணினான். பளீரென மஞ்சள் ஒளி அறைக்குள் பரவியது. லேசாய் சோம்பல் முறித்துவிட்டு படுக்கையைத் தட்டும்போது லேம்ப்புக்கு பக்கத்தில் அதைப் பார்த்தான். போன பிறந்த நாளன்று பரிசாய் கிடைத்த ஒரு சில வாசகங்கள் தாங்கின சின்ன டேபிள் டாப் ஒன்று. அது மாதிரி நிறைய ஆங்காங்கே வீட்டுக்குள் இருக்கின்றன. அதை ஏனோ எடுத்துப்பார்க்கவேண்டும் என்று தோன்றியது. அரையிருட்டு வெளிச்சத்தில் அதைக் கையில் எடுத்து உற்று நோக்கிப் படித்தான். 'யு ஆர் ஸோ ஸ்பெஷல்' என்று ஆரம்பித்த எழுத்துக்கள் தெரிந்தன. அதை மெதுவாய் திருப்பிப்பார்த்தான். அதன் பின்னால் 'வித் லவ் சுப்ரியா & மலர்' என்று கையெழுத்துடன் ஒரு லேபிள் ஒட்டியிருந்தது. அவனுக்கு லேசாய் சிரிப்பு வந்தது.

அன்றைக்கு இரவு எத்தனை முயன்றும் அவனுக்கு தூக்கம் வரவில்லை.

(தொடரும்)

 
PROVIDER=MICROSOFT.JET.OLEDB.4.0;DATA SOURCE=D:\Hosting\7909944\html\unicode\db\TOcomments.mdb;Persist Security Info=False;
உங்கள் கருத்து  
(You may need to disable your pop-up blocking software in order to post a comment.)
Copyright © 2001 - 2008 Tamiloviam.com (subsidary of Oviam LLC)- Authors
Best viewed with IE 4.x and above, Netscape 7.2, Firefox 0.8 and above with resolutions 800 X 600 and above.
| Disclaimer |   | Privacy |