Tamiloviam
தொடர்கள்
இந்த வார இதழில்
தராசு
வ..வ..வம்பு
திரைவிமர்சனம்
நூல் அறிமுகம்
சிறுகதை
கவிதை
சமைத்து அசத்தலாம்
கவிதை
சிறுகதை
திரையோவியம்
அறிவிப்பு
 
  முதல் பக்கம்
சென்ற இதழ்கள்
கோடிட்ட இடங்கள் - பாகம் : 3
- சித்ரன்
பாகம் : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 (முற்றும்)
{இப்பகுதியை அச்செடுக்க}     {இத்தொடரை அச்செடுக்க}

கிருஷ்ணாவின் டைரிக் குறிப்பிலிருந்து...

அதிகாலைப் பனியில் தவறாமல் கோலம் போடுகிற அம்மா. இட்லி பொடியும், பருப்புப் பொடியும் மாதம் தோறும் தவறாமல் அரைப்பாள். மகன் சாப்பிடும்வரை காத்திருப்பதும், இரவு திரும்பும்வரை தூங்காமல் விழித்திருப்பதும், சின்ன தலைவலிதான் என்றாலும் பெரிய அளவில் பதறுவதும் எத்தனை சொல்லியும் இதுவரை அம்மா மாற்றிக்கொள்ளாத குணங்கள். இது அம்மாவின் ஒரு பகுதி. இன்னொரு பகுதியில் படிக்கிற நாவலை திடும்மென பாதியில் நிறுத்துவாள். எழுத்து நடை பிடிக்கவில்லை என்பாள். நான் எழுதி வரும் கவிதைக்கு சட்டென மாற்றங்கள் சொல்வாள். பார்த்த படத்தில் உறுதியாய் திரைக்கதையை மாற்றியிருக்க வேண்டும் என்பாள். எனக்குத்தான் குழப்பமாகும். உன் செண்டிமென்ட்ஸையும், புத்திசாலித்தனத்தையும் புரிஞ்சுக்கவே முடியல என்பேன். அம்மா சொல்வாள். புத்திசாலிகளுக்கு செண்டிமென்ட்ஸ் கூடாதுன்னு யாரு சொன்னா? அப்படி சொன்னா நான் புத்திசாலியா இருக்கறதைவிட அன்பா இருக்கிறதைதான் பெரிய விஷயமா நினைக்கிறேன் என்றாள். அதற்குப் பிறகு அம்மாவைப் பற்றி எனக்கு மேலும் புரிந்தது. அம்மா ஒரு 'புத்திசாலித் தாய்'.


ட்ரு ஃப்யூஷனின் கிரியேட்டிவ் ஸ்டுடியோவில் அலிகேட்ட்டர் இன்டர்நேஷனல் விளம்பர லே-அவுட்டுக்கு சத்யா மூளையை பிராண்டிக் கொண்டிருந்தான். ஸ்டுடியோ என்றால் பெரிதாக ஒன்றுமில்லை. ஒரு பத்துக்குப் பத்து ஏ.சி அறை. அதில் மூன்றுபேர். சத்யா, ப்ரகாஷ், ஸ்ரீ என்கிற ஸ்ரீதர். மூன்று கம்ப்யூட்டர்கள். ஒரு யு.மேட்டிக் எடிட்டர். வெளியே கதவில் Admission not restrictred for gals! என்று பிரிண்ட் அவுட் எடுத்து ஒட்டப்பட்டிருக்கும். சுவரில் எத்தனை உற்றுப்பார்த்தாலும் ஒன்றும் புரியாத தேவ் வரைந்த மாடர்ன் ஆர்ட்.

ஹரிஹரனின் 'கிருஷ்ணா நீ பேகனே பாரோ...' டெஸ்க் டாப் ஸ்பீக்கர்களில் சன்னமாய் எம்பித்ரீ உபயத்தில் வழிந்து கொண்டிருந்தது. சத்யா அதை லேசாய் தலையாட்டி ரசித்துக்கொண்டு வேலை செய்து கொண்டிருந்தபோது கதவு திறந்து பிருந்தா உள்ளே நுழைந்தாள். டர் என்று அருகிலிருந்த குஷன் ஸ்டூலை இழுத்துப்போட்டு சத்யாவின் அருகில் உட்கார்ந்தாள். அவன் கம்ப்யூட்டரிலிருந்து கண்களை விலக்கித் திரும்பினான்.

அந்த இடத்து அமைதி சட்டென்று திடீரென கலைந்துவிட ஸ்ரீ திரும்பி, "ஏய் லூசு! இந்த மாதிரி டர் டர்னு ஸ்டூலை இழுக்காதன்று எத்தன தடவை சொல்லியிருக்கேன்." என்று சொல்லிவிட்டு அவளை முறைத்தான்.

"ஏன்? உன் கிரியேட்டிவிட்டி டிஸ்டர்ப் ஆயிருச்சா? போடா! நீ தினத்தந்திக்கு ஆட்கள் தேவை ஃபைவ் பை டூ -தானே கட்டம்போட்டு டிசைன் பண்ணிட்டு இருக்க? அதுக்கே ஏன் இப்படி அலட்டிக்கற." என்றாள் பிருந்தா பதிலுக்கு.

"ஆமா நீ அக்கெளண்ட் எக்ஸிக்யூட்டிவ்வா இருந்து என்னத்தை கிழிக்கற? என்னைக்காவது ஒரு ஹிண்டு ஃபுல் பேஜ் ஆல் எடிசன்ல வர்ர மாதிரி நல்ல அக்கெளண்டா எடுத்துட்டு வா. என் க்ரியேட்டிவிட்டியை அப்ப காமிக்கறேன்."

பிருந்தா அவனை உர்ரென்று முறைத்தாள். "ச்சீ போடா!" என்று முகச்சுழிப்புடன் சட்டென்று விவாதத்திற்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்துவிட்டு சத்யாவிடம் திரும்பினாள். ஸ்ரீயும் அந்தப் பக்கம் திரும்பி அவன் வேலையைக் கவனிக்க ஆரம்பித்துவிட்டான். யார் எக்கேடு கெட்டுப்போனால் என்ன என்று இதையெல்லாம் கவனிக்காமல், காதில் தனியாக ஹெட்போனை மாட்டிக்கொண்டு ப்ரகாஷ் தனியே ஏதோ பாட்டு கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.

இது தினசரி நடக்கிற கூத்து. பிருந்தாவும் ஸ்ரீயும் எப்போதும் இப்படித்தான். டாம் அண்ட் ஜெர்ரி மாதிரி மாற்றி மாற்றி அடித்துக்கொண்டிருப்பார்கள். அதை யாருமே பெரிதாய் கண்டுகொள்ளமாட்டார்கள். இவர்கள் சண்டை தீரவே தீராது. சத்யாவும் இதை இங்கு வந்த இரண்டு வருடமாய் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான்.

பிறகு பிருந்தா கொஞ்ச நேரம் அமைதியாய் உட்கார்ந்திருந்தாள். அப்புறம் சத்யாவிடம் "எனக்கு போட்டோ ஷாப் எப்ப சொல்லித்தரப்போற?" என்றாள்.

"நாளைக்கு" என்று சொல்லிவிட்டுச் சிரித்தான் சத்யா. தொடர்ந்து "ஸ்ரீ கிட்ட கேளு. அவன்தான் பிஸ்த்து இங்க. அவன் சொல்லித்தருவான். உனக்குதான் அவன் ஜிகிரி தோஸ்த் ஆச்சே! உனக்குன்னா ஸ்பெஷல் க்ளாஸே எடுப்பான்." என்றான்.

"அயெ!" என்றாள். "அவன் பேச்சையே எடுக்காத. அதுக்கு நான் எதுவும் கத்துக்காமயே வாழ்ந்துட்டுப் போறேன்."

அவளிடமிருந்து லேசான பவுடர் வாசமும் தலையில் வைத்திருந்த மல்லிகைப்பூவின் வாசமும் கலந்து கட்டி அந்த ஏ.ஸி அறையில் பரவி நிறைந்ததை உணர்ந்தான் சத்யா. இன்னும் கொஞ்சநேரம் அவள் அங்கே உட்கார்ந்திருந்தால் கிறங்கிவிடும்போல் இருந்தது. லேசாய் அவளைத் திரும்பி உற்றுப்பார்க்கவேண்டும் என்கிற ஆவலை ஏனோ அவனால் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. பார்த்தான். அவள் அழகான கண்களை சிமிட்டியபடி அங்கே இங்கே என்று மானாவாரியாய் அந்த அறையை மேய்ந்துகொண்டிருந்தாள். ப்ருந்தா ரொம்ப அழகெல்லாம் கிடையாது. சுப்ரியா, மலர், கிருத்திகாவுடன் நிறுத்திவைத்துப் பார்த்தால் கொஞ்சம் சுமாரான பெண்ணாய்தான் தெரிவாள். புருவம் திருத்தி, குட்டையாய் முடிவெட்டி, முகத்தை ஃபேசியல் செய்துகொண்டதில் கொஞ்சம் பார்க்கிற மாதிரி இருக்கிறாள். மெல்லிய வயலட் நிற ஸாரி கட்டியிருந்தாள். ஆனாலும் ஏதோ ஒரு வசீகரம் இருக்கத்தான் செய்தது அவளிடம். மிக முக்கியமாய் அந்தக் கண்கள்.

பிருந்தா ஒரு பட பட டைப். அவளுக்கு பரபரவென்று எதையாவது பண்ணிக்கொண்டேயிருக்கவேண்டும். எதையாவது கேட்டுக்கொண்டு, எதையாவது பண்ணிக்கொண்டு, யாரிடமாவது சண்டை போட்டுக்கொண்டு, நகத்தைக் கடித்துக்கொண்டு, இல்லை யாரிடமாவது போனில் பேசிக்கொண்டு எப்போதுமே எப்படி இவ்வளவு பிஸியாக இருக்கிறாள் என்று ஆச்சரியமாக இருக்கும். ஒரு இடத்தில் அவள் பத்து நிமிஷம் சேர்ந்தாற்போல உட்கார்ந்தால் அது உலக சாதனை. கொஞ்சம் வெகுளி டைப்பும் கூட.

'என்னை லவ் பண்ணுகிற பெண் இவளாக இருக்க எத்தனை சதவீத வாய்ப்பு இருக்கிறது' என்று யோசித்துப்பார்த்தான். எப்படிக் கண்டுபிடிப்பதென்கிற உத்தி மட்டும்தான் புரியவில்லை. திடீரென்று யாராவது பின்னாலிருந்து அவனை நிமிண்டி அவன் திரும்பியதும், 'நீ யாரைத் தேடறியோ, அது நான்தான்.' என்று சிம்பிளாய் சொல்லிவிட்டுப் போனால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்? விருப்பமிருந்தால் லவ் பண்ணலாம். அல்லது தன் ஜோலியைப் பார்த்துக்கொண்டு போய்விடலாம்.

விருப்பமில்லாமலில்லை. அவனுக்கு இன்றைய தேதிக்கு ஐம்புலன்களும் மிகக் கூர்மையாகி மிகத் தயார் நிலையில் இருப்பதை உணர்ந்தான். எப்போது பார்த்தாலும் இதே சிந்தனையாகவே இருக்கிறது. எல்லாம் ஒரு பெண்ணின் பொருட்டு. அவள் எங்கேயிருந்து வரப்போகிறாள் என்பதன் ரகசியம் மனதை அலைக்கழிக்கிறது. யார் எப்படியிருப்பாள்? ஏதோ ஒரு மர்ம நாவல் மாதிரி ஆகிவிட்டது என் தற்போதைய இருப்பு. இங்கே இத்தனை பேர் இருக்கிறார்கள். யாருக்கும் இந்த விஷயம் தெரியவில்லையா? இல்லை என்னை என் ரியாக்ஷனை ரகசியமாகக் கண்காணிக்கிறார்களா? அவன் இந்த விஷயத்தைச் சொல்லிவிட்டுப் போனது ஏப்ரல் ஒண்ணாந்தேதி ஒன்றும் இல்லையே? அவனுக்கு சில சமயம் எல்லாப் பெண்களும் தன்னையே உற்றுப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பது போலவும் தோன்றுகிறது. அவஸ்தை!

எல்லாவற்றைக் காட்டிலும் மிகப்பெரிய உன்னதம் ஒரு பெண்ணால் விரும்பப்படுதல் என்று நினைத்தான். அத்தகைய பாக்கியம் தனக்குக் கிட்டிவிட்டதா? அவளின் மென்மையான விரல்களைக் கோர்த்துக்கொண்டு அந்தி மயங்கும் சமயம், மந்தகாசப் பூக்கள் சிரிக்கும் ஒரு பூங்காவில் நேருக்கு நேர் எதிரெதிரே அமர்ந்து ஊடுறுவி அவள் விழிகளில் உலக ரகசியங்களைத் தேடியபடி... அல்லது மெல்ல அவளைப் பின்னாலிருந்து அணைத்துக்கொண்டு அவள் காதுக்குப் பின் இருக்கிற பிரதேசத்தில் மூச்சுக்காற்றால் புதையல் தேடியபடி...

அவன் யோசனையை பிருந்தாவின் குரல் கலைத்தது. அவன் திடுக்கிட்டு சுயநிலைக்கு வந்தான்.

"ஆக்ச்சுவலி.. நான் ஹிண்டு பேப்பர் தேடிட்டு வந்தேன். ரிஷப்ஷன்ல இருந்ததை நீ எடுத்துட்டு வந்ததா மலர் சொன்னா. எங்க அது?" என்று எழுந்தாள்.

சத்யா கண்களாலேயே அது இருக்குமிடத்தைக் காட்டினான். அதை எடுத்துக்கொண்டு அவள் நகர்ந்துவிடுவாள் என்று நினைத்தான். ஆனால் அவள் போகாமல் "நீ என்ன ஒர்க் பண்ணிட்டு இருக்க? பாக்கலாமா?" என்றாள் ஆர்வமாய்.

"அலிகேட்டர் வெஸ்ட்ஸ் அண்ட் ப்ரீஃப்ஸ்." ஒரு கட்டுமஸ்தான ஆண் மாடல், உள்ளாடை மட்டும் போட்டுக்கொண்டு நிற்கிற விளம்பர லே-அவுட்டை சத்யா அவளுக்குக் காண்பித்தான்.

"ச்சீய்ய்..!" மறுநொடி சினிமாவில் வருவது மாதிரி ஸ்டாப் ப்ளாக்கில் மறைந்துவிட்டாள். ஸ்ரீ ஒரு முறை திரும்பிப் பார்த்து சிரித்துவிட்டு மறுபடி கம்ப்யூட்டரில் மூழ்கினான்.

அவள் விட்டுச் சென்ற வாசம் கொஞ்ச நேரத்துக்கு அறையிலேயே உலவிக்கொண்டிருந்துவிட்டு அப்புறம் கரைந்தது. எல்லாமே நன்றாகத்தான் இருக்கிறது. இந்த மாதிரி மூச்சுக்காற்றுக்கு வாசனையைப் பரப்பிவிட்டுப் போனால் எந்த ஆண்பிள்ளை பலவீனமாகாமல் இருப்பான்? ஒரு பெண்ணின் அருகாமையும் வாசனைகளும் ஒரு ஆணின் வாழ்க்கையையே புரட்டிப்போட்டுவிடும்போல.

சத்யா மணி பார்த்தான். லஞ்ச் டைம் ஆகிவிட்டது. ஆக இத்தனை பொழுதுக்கும் எந்த அதிசயமும் நிகழக் காணோம். கண்ணாடி ஜன்னல் திறந்து திரை விலகி எந்த தேவதையும் அவனுக்கு தரிசனம் கொடுத்துவிடவில்லை.

சத்யா இரண்டு கைகளையும் உயரத் தூக்கி சோம்பல் முறித்துக்கொண்டான். மானிட்டரையே முறைத்துப்பார்த்துக்கொண்டிருந்ததில் கண்கள் எரிந்தது. கண்ணாடியைக் கழற்றி சட்டையில் துடைத்து மறுபடி போட்டுக் கொண்டான்.

"சாப்பிடப் போலாமா?" என்று பிரகாஷ் கேட்டதற்கப்புறம்தான் அன்று காலை அம்மா சமைக்க ஆரம்பிக்குமுன்னரே கிளம்பி சீக்கிரமே ஆஃபிஸ் வந்துவிட்டது ஞாபகத்துக்கு வந்தது. அப்படியென்றால் இன்றைக்கு மத்யான லஞ்ச் வெளியேதான். எங்கேயாவது ஹோட்டலில். சரி சாப்பிட்டுவிட்டு வந்து அலிகேட்டருக்கு உட்காரலாம் என்று நினைத்தான். இந்தக் க்ளையண்ட் கடன்காரன் வேறு ஒரு ஜட்டி விளம்பரத்துக்கு பத்து டிசைன் வேண்டுமென்று கேட்டு உயிரெடுக்கிறான்.

பிருந்தா எந்த ஹிண்டுப் பேப்பரை தேடிக்கொண்டு வந்தாளோ அது எடுக்கப்படாமல் அங்கேயே கிடக்கிறது. அப்படியென்றால் பின் எதற்குத்தான் வந்தாள்? சும்மாவா? அவனுக்கு லேசாய் பொறிதட்டியது. ஒரு வேளை, ஒரு வேளை...

ஹரிஹரனை ஆஃப் பண்ணிவிட்டு, சத்யா அந்த ஹிண்டு பேப்பரை எடுத்துக்கொண்டு ரிசப்ஷனுக்கு வந்து அதை எடுத்த இடத்தில் வைத்தான். ரிஷப்ஷனையும் மீடியா ப்ளானிங்கையும் ஒரு சேர கவனித்துக்கொள்ளும் கிருத்திகா இடைவிடாமல் யாருடனோ எக்ஸ்பிரஸ் வேகத்தில் போனில் பேசிக்கொண்டிருந்தாள். தடபுடவென்று அவள் பேசுகிற இங்கிலீஷூம், தமிழும் சத்யாவுக்கோ வேறு யாருக்கோ முதல் முறை கேட்கும்போது புரியவே புரியாது. விநாடிக்கு பத்து வார்த்தைகள் வீதம் எப்படித்தான் அவ்வளவு ஸ்பீடாய் பேசுகிறாளோ என்று ஆச்சரியமாய் இருக்கும். அவள் அவனிடம் வந்து இப்போது 'நான் உன்னைக் காதலிக்கிறேன்' என்றால்கூட அது 'நாவுன் கலிக்றேன்' என்றுதான் கேட்கும். அவ்வளவு வேகம்.

சொல்வாளா தெரியவில்லை. அவன் வந்ததையோ ரிஷப்ஷன் டீப்பாயில் நியூஸ் பேப்பர் வைத்ததையோகூட ஏறெடுத்தும் பார்க்காமல் ரொம்ப மும்முரமாய் பேசிக்கொண்டிருக்கிற இவளுக்கு என் மேல் வேறு விதமான கவனங்கள் இருக்குமென்று அத்தனை நிச்சயமாய் சொல்லிவிட முடியாது. அவன் தேடலிலிருந்து இவளை நிச்சயம் மைனஸ் பண்ணிவிடலாம். ஹிண்டு, சண்டே, தேர்ட் பேஜ், `ஸிக்ஸ்டி காலம், ஆல் எடிசன் என்று விளம்பர வார்த்தைளை மறுமுனைக்கு கலந்து கொட்டிவிட்டு போனை வைத்துவிட்டுத் திரும்பினாள். உஃப் என்று ஒருமுறை பெருமூச்சு விட்டாள். அப்புறம் ஹேண்ட் பேகிலிருந்து டிபன் பாக்ஸை எடுத்துக்கொண்டு எழுந்தாள்.

சத்யாவைப் பார்த்ததும் மலர்ந்து "ஏய் இங்க வா! ஒரு கிசு கிசு சொல்றேன்" என்று அருகில் வந்தாள். "ஆனா நான்தான் சொன்னேன்னு யாருகிட்டயாவது சொன்ன? தொலைச்சுடுவேன்!"

"எதையாவது அதிர்ச்சி ரிபோர்ட் வாசிச்சு மத்யானம் சாப்பாடு உள்ள எறங்காதமாதிரி பண்ணிறாத" என்றான்.

"அப்படியெல்லாம் ஒண்ணுமில்லை. கேட்டா சந்தோஷமா ரெண்டு ஃபுல் மீல்ஸ் சாப்பிடுவ!"

"என்ன சொல்லு"

"கிருஷ்ணா சிங்கப்பூர் கிளம்பின அன்னிக்கு வேணு மாமா எங்களையெல்லாம் அவங்கவங்க வீட்ல ட்ராப் பண்ணினாரில்ல.. அதில ஒருத்தி மட்டும் கார்ல வர்லை. நம்மாளுகூட பைக்ல சொய்ங்க்னு போய்ட்டா."

"யாரைச் சொல்ற? இந்த நம்மாளுன்றது யாரு?"

"ஹ! தெரியாதமாதிரி கேக்கற! நிஜமாவே தெரியாதா? இல்ல நடிக்கிறியா?"

"நான்தான் அவங்களுக்கு முன்னாலயே அம்மாவைக்கூட்டிட்டு வீட்டுக்குப் போயிட்டனே. எனக்கென்ன தெரியும்? சொல்லு யாரு?"

"அதான் நம்ம டாம் அண்ட் ஜெர்ரி. அந்த ரெண்டுபேரும்... முந்தா நேத்துகூட கே. ஜி பக்கத்துல மில்கி வே இருக்கு பாரு. அங்க உக்காந்து குசுகுசுன்னு பேசிகிட்டிருக்காங்க. நான் பல தடவை பாத்தாச்சு"

"பிருந்தா, ஸ்ரீதரையா சொல்ற?" சத்யா நம்பாமல் பார்த்தான். பெருக்கெடுத்த ஆச்சரியத்தை மறைத்துவிட்டுக் கேட்டான்.

"ச்சே! எல்லாத்தையும் இப்படித் தப்பா பார்த்தா எப்படி? சும்மா கேஷூவலாகூட உக்காந்து பேசிட்டிருந்திருக்கலாம்" என்றான்.

"ஹலோ மிஸ்டர்.. எந்த உலகத்துல இருக்க நீ?! மிரட்டின மிரட்டல்ல ஸ்ரீ எங்கிட்ட எல்லா உண்மையையும் கக்கிட்டான். ரெண்டு பேரும் உருகி உருகி லவ்வாம். உம்பக்கத்திலயே உக்காந்து வேலை செஞ்சுட்டு எப்படி அமுக்கமா இருக்கான் பாரு. எந்த விஷயத்தையாவது சொன்னானா அந்த ராஸ்கல் உங்கிட்ட. அவன் கூட சேராத" சொல்லிவிட்டு கிருத்திகா டிபன் பாக்ஸோடு கான்பரன்ஸ் ஹால் பக்கம் நகர்ந்தாள்.

சத்யா திகைத்து நின்றான். ஓரிரு விநாடிகளுக்கு அவள் போன திசையையே பார்த்துக்கொண்டு நின்றான். மெல்ல பிருந்தாவின் அந்த கதம்ப வாசம் ஞாபகத்துக்கு வந்ததை வலுக்கட்டாயமாகக் கலைத்தான். இனி கூடாது. அவள் ஏன் அடிக்கடி ஸ்டுடியோவுக்கு வருகிறாள் என்று பளிச்சென்று புரிந்து போய்விட்டது. ஹிண்டு பேப்பர், அடோ ப்பி ஃபோட்டோ  ஷாப் எல்லாம் ஒரு சாக்கு. இந்த ஸ்ரீ இருக்கிறானே. சரியான ஊமைக்கோட்டான். பிருந்தா எப்போதெல்லாம் ஸ்டுடியோவுக்கு வருகிறாளோ அப்போதெல்லாம் அவளை சுத்தமாய் கண்டுகொள்ளாமலிருப்பதுபோல் பாவ்லா காட்டிவிட்டு எல்லாரையும் ஏமாற்றிக்கொண்டிருந்திருக்கிறான்.

கிசுகிசு என்று சொல்லிவிட்டு நல்ல தகவலைத்தான் சொல்லிவிட்டுப் போயிருக்கிறாள். அவன் முன் புதிராய் நின்றிருந்த பெண் பிம்பங்களிலிருந்து ஒன்று அழிந்து மறைகிறது. கிருஷ்ணா சொன்ன ஆள் இவள்தானா என்று அவன் இனி அவள் கண்களுக்குள் காதலைத் தேடிக்கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை. ஆனால் அவஸ்தையின் கனம் முன்பிருந்ததைவிடக் கூடிவிட்டது. ஒரு மாதிரி பரிதவிப்பாய் இருந்தது. ஏன் என் வாழ்க்கையில் இப்படி ஒரு விளையாட்டு நடக்கவேண்டும். ஏன் எனக்கு இந்தப் புதிரை அவிழ்க்க இத்தனை விருப்பமாயிருக்கிறது. அடப் போடா எனக்கு இதிலெல்லாம் பெருசா இண்டரஸ்ட் இல்லை என்று ஏன் ஊதித் தள்ளிவிட்டுப் போய்விட முடியவில்லை? ஐயோ நான் என்ன பண்ணுவேன்?

அவனுக்கு பசி அதிகமாகிவிட்டதுபோல் இருந்தது. அஜந்தா ரெஸ்டாரண்டுக்குப் போய் வயிற்றுக்குக் கொட்டிவிட்டு வந்துவிடலாம் என்று படிகளில் இறங்கினான். பின்னாலிருந்து அவசரமாய் "சத்யா.. சத்யா" என்று யாரோ கூப்பிடுகிற மாதிரி இருந்தது. திரும்பினபோது மலர் நின்றிருந்தாள்.

ரொம்பத் தயக்கமாய்க் கேட்டாள். "லஞ்சுக்கு வெளில போறிங்களா சத்யா. நானும் உங்ககூட ஜாயின் பண்ணிக்கட்டுமா? வீட்டிலேர்ந்து லஞ்ச் எடுத்துட்டு வரலை."

"வாயேன். ஆனா நீதான் எனக்கும் சேத்தி பே பண்ணணும். சரியா?' என்று சிரித்தான்.

"தாராளமா'' என்று படிகளில் இறங்கினாள். "உங்களுக்காக இதுகூட பண்ணமாட்டேனா சத்யா?" என்றாள் முகத்தில் நிலைத்த புன்னகையுடன். அவனுக்கு ஜிலீரென்றது.

(தொடரும்)

 
PROVIDER=MICROSOFT.JET.OLEDB.4.0;DATA SOURCE=D:\Hosting\7909944\html\unicode\db\TOcomments.mdb;Persist Security Info=False;
உங்கள் கருத்து  
(You may need to disable your pop-up blocking software in order to post a comment.)
Copyright © 2001 - 2008 Tamiloviam.com (subsidary of Oviam LLC)- Authors
Best viewed with IE 4.x and above, Netscape 7.2, Firefox 0.8 and above with resolutions 800 X 600 and above.
| Disclaimer |   | Privacy |