Tamiloviam
தொடர்கள்
இந்த வார இதழில்
தராசு
வ..வ..வம்பு
திரைவிமர்சனம்
நூல் அறிமுகம்
சிறுகதை
கவிதை
சமைத்து அசத்தலாம்
கவிதை
சிறுகதை
திரையோவியம்
அறிவிப்பு
 
  முதல் பக்கம்
சென்ற இதழ்கள்
கோடிட்ட இடங்கள் - பாகம் : 4
- சித்ரன்
பாகம் : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 (முற்றும்)
{இப்பகுதியை அச்செடுக்க}     {இத்தொடரை அச்செடுக்க}

கிருஷ்ணாவின் டயரி குறிப்பிலிருந்து...

அம்மாவின் கோபமும் அதன் வெளிப்பாடும் வித்தியாசமானது. அம்மாவின் கோபம் முகத்தில் தெரியாது. ஆனால் அந்த நீண்ட மெளனமும், உதட்டில் முணுமுணுக்காத பாட்டும் அம்மாவின் கோபத்தைச் சுலபமாய் அறிவித்துவிடும். பிறகு சமையலறை வேலைகளை மிக வேகமாய் முடிப்பதும், ஒரு ஓரமாய் அமர்ந்து பாசிமணி பொம்மைகள் கோர்ப்பதும், ஷெல்ஃபில் கலைந்த புத்தகங்களை தூசிதட்டி அடுக்குவதும், தன் பழைய தோழியின் முகவரி தேடி கடிதம் எழுதுவதும், மொட்டை மாடியில் அரிசி போட்டு, வந்த குருவிகளோடு கொஞ்ச நேரம் இருப்பதும் அம்மாவின் கோபத்தில் அழகான வெளிப்பாடுகள். அநாவசிய கோபமோ அர்த்தமுள்ள கோபமோ எதுவானாலும் அதை ஆக்கபூர்வமாக மாற்றும் குணத்தை நான் அம்மாவிடமிருந்துதான் கற்றுக் கொண்டேன்.


ஆஃபிஸை விட்டு வெளியே வந்தபோது மலர் கேட்டாள்.

"சத்யா நீங்க வழக்கமா சாப்பிட எங்க போவீங்க?"

"அஜந்தா"

"ஃபார் எ சேஞ்ச் இன்னிக்கு ப்ளூ பேர்ல் போலாமா?"

"போலாமே" என்றான்.

என்னடா இது வாழ்க்கை நொடிக்கு நொடி மாறுகிறது என்று நினைத்துக்கொண்டான். எல்லாமே "ஃபார் எ சேஞ்ச்" மாதிரிதான் இருக்கிறது இங்கே. நேற்றைக்கு இருந்தது எல்லாம் இன்றைக்கு மாறிவிட்டது. நேற்றுவரை நான் இவளை ஓரக்கண்ணால்கூட பார்த்ததில்லை. இன்று இவள் ரொம்ப அழகாய் தேவதை மாதிரி தெரிகிறாள். எனக்காகவே அவள் கண்ணுக்கு மைபோட்டு வந்திருக்கிறாள்போல என்றெல்லாம்கூட எண்ணத் தோன்றுகிறது. இதோ இந்த நீலச் சுரிதார்கூட எனக்குப் பிடிக்கும் என்று உடுத்தி வந்திருக்கிறாள். புருவங்களுக்கு மத்தியில் பாம்பு மாதிரி நெளிந்த ஒரு ஸ்டிக்கர் பொட்டை என் ரசனைக்குப் பொருத்தமாகத்தான் வாங்கி ஒட்டியிருக்கிறாள். நான் ரசிப்பேன் என்பதற்காகவே அவள் நீளமான கூந்தலை வெட்டாமல் வைத்திருக்கிறாள். இப்படியெல்லாம் நினைத்துக் கொள்வது எத்தனை சுகமாக இருக்கிறது. இதயத்துடிப்பின் எண்ணிக்கையை கூட்டுகிற இந்த நினைப்பின் சாரலில் முழுக்க நனையலாம் என்றால் அவளோ கடைக்கண் காட்டி திருவாய் மொழியக்காணோம்.

"சத்யா உங்க பைக்லயே போயிரலாமா? காலைல வரும்போது என்னோட ஸ்கூட்டில ப்ரேக் கட்டாயிருச்சு" என்றாள் தொடர்ந்து. சத்யா தலையாட்டினான்.

கிளம்பி ப்ளூ பேர்ல் நோக்கி வண்டியை விட்டான். மலர் அவன் மேல் பட்டும்படாமல் ஜாக்கிரதையாக உட்கார்ந்துவந்தாள்.

ப்ளூ பேர்ல்-ல் ஒரு மூலை இடமாகப் பார்த்து உட்கார்ந்து கொண்டார்கள்.

"என்ன சாப்பிடற"

"ஃபார் எ சேஞ்ச் குல்ச்சா, ஃபுல்கான்னு ஏதாவது சாப்பிடலாமா? கவலைப்படாதீங்க நான் பே பண்றேன்" என்று அழகான பல்வரிசையைக் காட்டிச் சிரித்தாள்.

மலர்! ஃபார் எ சேஞ்ச் இன்னிக்கு ஒரு நாளாவது நீ என்னை லவ் பண்ணலாம். உனக்கு கோடி புண்ணியமாகப் போகும். இப்படி உன்னை மாதிரிப் பெண்களெல்லோரும் அழகாய் சிரித்தும் பேசியும் படுத்துகிறீர்கள். மனசு படக் படக் என்று அடித்துக்கொள்கிறது பார். எனக்கு பேச்சே வரவில்லை. உன் மனதில் எனக்காக என்ன திட்டம் வைத்திருக்கிறாய்? உன் மூலமாவது என் இயல்பு வாழ்க்கை பாதிக்கப்படக் காத்திருக்கிறேன். பிருந்தாவும், ஸ்ரீயும் கபட நாடகமாடி என் நினைப்பைக் கவிழ்த்துவிட்டார்கள். நல்ல வேளை நான் மனதில் அதிகம் கோட்டைகளை கட்டுவதற்குள் அது கலைந்துவிட்டது. இப்போது நீ சொல்வாயானால் உனக்கான வசந்த மாளிகைக்கு இப்போதே அஸ்திவாரப் பணியை ஆரம்பித்துவிடுகிறேன். கிருஷ்ணாவுக்கு எங்க காலனி கிரவுண்டுக்குப் பக்கத்தில் சின்னதாய் ஒரு கோவில்.

"என்ன யோசிக்கறீங்க சத்யா?"

"ஒண்ணும் இல்ல.. உன் ஜிகிரி தோஸ்த் சுப்ரியா பத்தி. நீ எப்பவும் அவகூடயே இருப்ப. எங்க போனாலும் ஒண்ணா போவிங்க. லஞ்ச் ஷேர் பண்ணிக்குவீங்க. இன்னிக்கு அவளை தனியா விட்டுட்டு என்கூட வந்தது அதிசயமாயிருக்கு"

"ம். நீங்க யோசிக்கிறது கரெக்ட்தான். ஆனா இப்பல்லாம் அவகூட எனக்கு கொஞ்சம் ஒத்துப் போக மாட்டேங்குது. ஒரு சில விஷயங்கள்ள. அவ ஒரு லூசு. நேத்துகூட என்கூட சண்டை போட்டுட்டா. போடின்னுட்டேன். அதுவுமில்லாம இன்னிக்கு எனக்குப் பிடிக்காத கத்திரிக்காய் குழம்பு கொண்டு வந்திருக்கா. ஒரு தடவை குழம்புல இருக்கிற கத்திரிக்காயைப் பாத்துட்டு கிருஷ்ணா சொன்னானே வெந்த அட்டை பூச்சி மாதிரி இருக்குன்னு.. உவ்வே! அவன் சொன்னதுக்கப்புறம் எனக்கு கத்திரிக்கா சுத்தமா புடிக்காம போச்சு! அவன் எப்பவுமே இப்படித்தான் எதையாவது கேஷூவலா சொல்லிட்டுப் போயிடறான். நமக்குதான் அவஸ்தையாயிடுது."

நான் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தேன். ஆஹா! நான் உணர்ந்ததை அப்படியே சொல்கிறாள். வேண்டுமென்றே பேசுவதற்கு இந்தத் தலைப்பை எடுத்தாளா?

சத்யாவுக்கு மலர் என்கிற மலர்விழியை ஏன் பிடித்தது என்பதற்கு ஒரு சில காரணங்கள் வைத்திருந்தான். முதல் காரணம் கருமையான அடர்த்தியான அவளின் நீளக்கூந்தல். அவள் கொஞ்சம் கருப்புதான் என்றாலும் பளிச்சென்று ஒளிர்கிற கண்களும், பல்வரிசையுமாய் லட்சணம் பொருந்திய முகம். அளவான உயரம். சேலை, சுரிதார் என்று எந்த உடை அணிந்தாலும் மறைந்துவிடாத நளினம். எதிரில் வருகிற யாராயிருந்தாலும் ஒரு முறை திரும்பிப் பார்த்துவிட்டே போவார்கள். அது எல்லாவற்றையும்விட அவள் குரல். மிக மெல்லிசாய் தனக்கேகூட கேட்காத குரலில்தான் பேசுவாள். கொஞ்சம் அழுத்திப்பேசினால் வலிக்கும் என்பது மாதிரியிருக்கும் அவள் பேசுவது. ரொம்ப எளிமையாகவும் இருப்பாள்.

இப்போது நேராய் உட்கார்ந்து உற்றுப் பார்க்கும்போது ஒரு சாயலில் பானு மாதிரிகூட தெரிவதாய் நினைத்தான். ஏன் தெரியாது? ஜெனிபர் லோபஸேகூடத் தெரியலாம். நான் ஏன் இப்படியெல்லாம் யோசித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்? எனக்கு என்ன வேண்டியிருக்கிறது? என்றெல்லாம் கேள்விகள் தொடர்ந்து ஆவர்த்தனம் செய்துகொண்டிருந்தன அவன் மனதில்.

"க்ரியேட்டிவ்வான ஆளுங்க எல்லாருமே இப்படித்தான் ரொம்ப அமைதியா எப்பவும் யோசனையாவே இருப்பாங்களோ?" என்றாள் மலர். சத்யா தலையைக் ஆட்டி சுயநினைவுக்கு வந்தான். மெல்ல புன்னகைத்தான்.

"அப்படின்னு யாரு சொன்னா? குறுந்தாடி வெச்சுக்கிட்டு ஸ்டுடியோக்குள்ள உக்காந்திருக்கானே பிரகாஷ் அவன் கூடத்தான் நல்ல கிரியேட்டிவிட்டி உள்ள ஆளு. ஆனா சரியான லொட லொட இல்லையா?" என்றான்.

"கரெக்ட்டுதான். நீங்க கொஞ்சம் ஜாஸ்தி அமைதி. ஆனா ஐ லைக் இட்". என்றாள். "எப்பவும் இப்படித்தான் இருப்பீங்களா? எப்படித்தான் முடியுதோ?"

உடம்பில் ரத்த ஓட்டம் ஒரு முறை வேகமெடுத்து அடங்கியது அவனுக்கு. மறுபடி சிரித்து வைத்தான். என்னவோ நடக்கப்போகிறதுடா சத்யா என்று அவனுக்குப் பட்சி சொல்கிறது. அவள் என்னை நிறைய கவனித்திருக்கிறாள்.

"ம். அப்புறம் உங்ககிட்ட இன்னொன்ணுகூட பிடிக்கும். உங்க குரல். நல்ல மேன்லி வாய்ஸ். நம்ம ஏஜென்ஸி கார்ப்பரேட் ஃபில்ம் வாய்ஸ் ஓவரெல்லாம் நீங்களே ஏன் பண்ணக்கூடாது?"

"அதுக்கெல்லாம் தனித் திறமை வேணும்மா! சாதாரண விஷயமில்லை"

"இல்லை சத்யா, நீங்க அன்னிக்கு சனிக்கிழமை மத்தியான மீட்டிங்ல வீடியோல ப்ளாக் புக் அட்வர்டைஸ்மெண்ட்ஸ் போட்டுக்காமிச்சு ஒரு லெக்ச்சர் குடுத்தீங்களே.. அப்ப கவனிச்சேன். நல்ல ப்ரசண்டேஷன் ஸ்ட்ரக்சரும், மாடுலேஷனும் இருக்கு உங்க வாய்ஸ்ல. தேவ்கிட்ட சொல்லி ட்ரை பண்ணிப் பாருங்களேன்."

"இன்னும் என்னெல்லாம் கவனிச்சு வெச்சிருக்க?" என்று சிரித்தான். அவனுக்கு ஆச்சரியமாகத்தான் இருந்தது. வேறு யாரும்கூட இத்தனை சொன்னதில்லை. இத்தனை கவனித்ததில்லை. இவளுக்கு என் மீது எதற்கு இத்தனை அக்கறை என்று யோசித்தான்.

ஆர்டர் பண்ணின அயிட்டங்கள் வந்தன. சாப்பிட ஆரம்பித்தார்கள்.

"மலர்.. நான் ஒண்ணு கேக்கட்டுமா?"

என்ன என்பதுபோல் பார்த்தாள். ப்ளூ பேர்ல் ரெஸ்டாரண்டின் இசை கலந்த சர்ரவுண்ட் சப்தங்கள் ஓரிரு விநாடிகள் நிசப்தமாகி மீண்டும் எழுந்தன.

"உன்னை எனக்கு ஒண்ணரை வருஷமா தெரியும். ஆனாலும் இப்பதான் நாம முதல்தடவை பேசற மாதிரி இருக்கு ஏன்?"

மலர்ந்த புன்னகையுடன் அவள் புருவங்கள் உயர்ந்தன. "ஹே! நான் யோசிச்சதையே நீங்களும் சொல்றீங்க..!" என்றாள்.

"ரியலி?"

"ம்ம்"

ஒரு நிமிடம் மெளனமாயிருந்தார்கள். அவள் உதட்டைக் கடித்து யோசித்தாள். அண்ணாந்து ஸாண்ட்லியர் விளக்குகளின் சோகையான வெளிச்சத்தில் கண்களை ஓட்டினாள். பிறகு சொன்னாள்.

"நான் நினைக்கிறேன் சத்யா. நம்ம ஆபிஸூல எத்தனையோ பேசியிருக்கோம். சிரிச்சிருக்கோம். மொத்தமா டூர், சினிமாவுக்கெல்லாம் போயிருக்கோம். அப்பல்லாம் கும்பலோட கும்பலா உக்காந்து அரட்டை அடிச்சதுதான். ஆனா நாம ரெண்டுபேரும் தனியா நேருக்கு நேர் இதுதான் முதல் முறை. இல்லை? அதனாலதான் உங்களுக்கு அப்படி தோணுதுன்னு நினைக்கிறேன். ஆம் ஐ கரெக்ட்?"

"யெஸ்! யார்கூடவும் நாம் தனியா உக்காந்து பேசும்போதுதான் அவங்களோட முழு பர்சனாலிட்டியையும் புரிஞ்சுக்க முடியும்னு நினைக்கிறேன். ஆனா ஒரு விஷயம். பொறுமையா எதிராளி பேசறதைக் காது குடுத்துக் கேக்கணும்."

சத்யாவுக்கு அவளிடம் அதைக் கேட்டுவிடவேண்டும் என்று தோன்றியது. கேட்டால் ஏதாவது தப்பாய் எடுத்துக்கொள்வாளோ என்று பயமாகவும் இருந்தது. ஆனால் இத்தனை ஜோவியலாகப் பேசுகிற அவளிடம் அதை சும்மா பேச்சுவாக்கில் கேட்கிற மாதிரி கேட்டால்தான் சரியாக இருக்கும் என்று நினைத்தான். கேட்கலாமா? கேட்கக் கூடாதா என்று மனதில் பட்டி மன்றம் நடந்தது. கடைசியில் கேட்டே விட்டான்.

"என்னைப் பத்தி நீ என்ன கணிப்பு வெச்சிருக்க மலர்? அதாவது ஒரு தீர்மானம் அல்லது என்ன சொல்றது? ஒரு கன்க்ளூஷன் இந்த மாதிரி ஏதாவது இருக்கா? சும்மா தெரிஞ்சுக்கறதுக்காக கேக்கறேன்."

"ஓ.. இருக்கே." என்றாள். "ஒரு வரில சொல்றதுன்னா.. யு ஆர் எ ஹார்ம்லெஸ் ஃபெல்லோ.. யாருக்கும் தொந்தரவில்லாத ஒரு அப்பாவிப் பூச்சி." சொல்லிவிட்டு ஹஹ்ஹா என்று சிரித்தாள். அவள் பதிலைக் கேட்டு அவனுக்கு வியப்பொன்றும் தோன்றவில்லை. எல்லாரும் சொல்வது மாதிரியேதான் சொல்கிறாள். தேவ் ஒரு முறை "யு ஆர் எ பர்ஸன் வித் சப்டியூடு நேச்சர்" என்று சொன்னது அவனுக்கு ஏனோ ஞாபகம் வந்தது. எல்லோரும் சொல்வது சரிதான். சத்யா யாருக்கும் தொந்தரவில்லாமல் அவனுன்டு அவன் வேலையுண்டு என்று இருக்கிறவன்தான். யாரோடும் அவனாகவே வலிய வந்து பழகமாட்டான். ஆனால் அதிர்ஷ்டவசமாய் எல்லோருக்கும் அவனைப் பிடிக்கிறது.

"சுப்ரியாகூட ஏன் உனக்கு ஒத்துப் போக மாட்டேங்குது மலர்? எதுக்காக சண்டை போட்டே?"

லேசாய் அவள் முகம் மாறியது. அவள் உடனே யோசிக்க ஆரம்பித்ததும், தயக்கமாய் வார்த்தைகளைத் தேடிக் கொண்டிருந்ததையும் கவனித்தான்.

"இட்ஸ் ஆல்ரைட். ஏதாவது பர்சனலாய் இருக்கும். நான் சும்மாதான் கேட்டேன். நோ நீட் டு ஆன்ஸர்"

"இல்லை அது வந்து.. சத்யா நான் அப்புறமாய் சொல்றேன். ஆனா கண்டிப்பா சொல்றேன். உங்கவிட்ட சொல்லாம வேற யார்கிட்ட சொல்லப் போறேன். ஆனா இன்னும் சமயம் வரலைன்னு நினைக்கிறேன்".

"ஓ.. பெரிய சஸ்பென்ஸ்தான் போலிருக்கு!" என்று அவள் முகத்தை கூர்ந்து பார்த்தான். அவளும்கூட ஒரு விநாடி அதே மாதிரி பார்த்ததுபோலிருந்தது. அவள் கண்களிலும் உதடுகளில் லேசாய் வெட்க வரிகள் படர்ந்ததை உணர்ந்தான்.

சத்யா அடிக்கடி நினைத்துக் கொள்வான். வாழ்க்கையில் எல்லாமே ஒரு ப்ரீசெட் சமாச்சாரம்தான். நடக்கிற எல்லா விஷயங்களும் முன்பே திடமாய் தீர்மானிக்கப்பட்டதுதான். இழப்பு, வரவு, செலவு, இருப்பு, வெறுப்பு, துக்கம், ஜல்சா, பண விரயம், வாகன யோகம், முக்கியமான விஷயமாய் வெளியில் போகும்போது பலமாய் மழை வந்துவிடுவது, பாத்ரூமில் வழுக்கி விழுவது, லாட்டரி அடிப்பது, மலர் ஓட்டுகிற ஸ்கூட்டியில் இப்போது ப்ரேக் கட் ஆகிவிட்டது இதுமாதிரி எல்லாமே முன்பே வரிசைக்கிரமமாய் கோர்த்து வைக்கப்பட்டிருக்கிற பகுதிகள். அந்தந்த சமயம் வரும்பொழுது அது அது தானாக அரங்கேறி விடுகிறது. இன்னார் இன்னாரை இந்த நாளில் இந்த இடத்தில் சந்தித்து இன்னது நிகழும் என்பதெல்லாம் எப்போதோ விதி தீர்மானித்து ஒரு புள்ளியாய் குறித்துவைத்திருக்கிறது.

இன்னும் என்னென்னெல்லாம் நடக்கப் போகிறது பார்க்கலாம் என்று நினைத்தான். இவளிடத்தில் என்னவோ விஷயம் இருக்கிறது என்று தோன்றுகிறது. மறுபடி மறுபடி பட்சியும் அதைத்தான் சொல்கிறது. அவளைக் கொஞ்சம் க்ளோஸ் ஆக கவனிக்க வேண்டும். கிருஷ்ணாவின் புதிருக்கான விடையை இவள்தான் வைத்திருக்கிறமாதிரி ஏனோ உறுதியாய் தோன்றியது அவனுக்கு. அதை அப்படியே நம்பவும் விரும்பினான். அவனுக்கு மனதில் என்னென்னவோ குறுகுறுப்பான எண்ணங்கள் ஓட ஆரம்பித்தன.

ப்ளு பேர்ல்க்கு சாப்பிட வந்து வெகு நேரமாகிவிட்டதை உணர்ந்தான். ரொம்ப லேட் பண்ணினால் அப்புறம் அலிகேட்டர்காரன் அவனைக் கடித்துத் துப்பிவிடுவான். இவளுக்கு என்ன? ஆஃபிஸில் உட்கார்ந்து பொறுமையாய் அக்கெளண்ட்ஸ் பார்க்கிற வேலை. இருக்கிற கணக்கைக் கூட்டிக் கழித்துக் கொண்டிருந்தால் பொழுது ஓடிவிடும். அவனுக்கு அப்படியில்லையே. போய் ஜட்டி விளம்பர டிசைனுக்கு மண்டையை உடைக்க வேண்டும்.

அவன் யோசிப்பதை உணர்ந்து அவளும் சீக்கிரமாய் முடித்துவிட்டு எழுந்தாள். பில்லுக்கு பணம் எடுக்க அவள் பர்ஸை எடுத்தபோது தடுத்துவிட்டு அவனே கொடுத்தான். அவள் தேங்க்ஸ் சத்யா என்றாள்.

இருவரும் ரெஸ்டாரண்டைவிட்டு வெளியே வரும்போது திடீரென்று அவள் சொன்னாள். "சத்யா ஒரு நாள் உங்க வீட்டுக்குக் கூட்டிட்டுப் போங்களேன். உங்கம்மாவை மறுபடி பாக்கணும் போல இருக்கு"

"மறுபடியும்னா? உனக்கு எங்கம்மாவை எப்படி தெரியும்?"

"மறந்துட்டீங்களா? அன்னிக்கு கிருஷ்ணா கிளம்பும்போது ரயில்வே ஷ்டேஷன்ல வெச்சுப் பாத்தேனே. என்கூட ரொம்ப நல்லா பேசிட்டிருந்தாங்க. உங்களை மாதிரியே ரொம்ப அமைதியான டைப் அவங்களும்"

"ம். ஒரு நாள் கூட்டிட்டுப் போறேன்" என்றான். அவனுக்கு ஏனோ சந்தோஷமாயிருந்தது. மனது கொஞ்சம் பரபரப்பாகவும் இருந்தது. ஒரு மாதிரி தவிப்பாக, இனிய அவஸ்தையாக.

ஆஃபிஸூக்குத் பைக்கில் திரும்பிப் போகும்போது மலர் பின்னாலிருந்து அவன் தோளை லேசாய் பற்றியிருந்ததை கவனித்தான்.

(தொடரும்)

 
PROVIDER=MICROSOFT.JET.OLEDB.4.0;DATA SOURCE=D:\Hosting\7909944\html\unicode\db\TOcomments.mdb;Persist Security Info=False;
உங்கள் கருத்து  
(You may need to disable your pop-up blocking software in order to post a comment.)
Copyright © 2001 - 2008 Tamiloviam.com (subsidary of Oviam LLC)- Authors
Best viewed with IE 4.x and above, Netscape 7.2, Firefox 0.8 and above with resolutions 800 X 600 and above.
| Disclaimer |   | Privacy |