Tamiloviam
தொடர்கள்
இந்த வார இதழில்
தராசு
வ..வ..வம்பு
திரைவிமர்சனம்
நூல் அறிமுகம்
சிறுகதை
கவிதை
சமைத்து அசத்தலாம்
கவிதை
சிறுகதை
திரையோவியம்
அறிவிப்பு
 
  முதல் பக்கம்
சென்ற இதழ்கள்
கோடிட்ட இடங்கள் - பாகம் : 7
- சித்ரன்
பாகம் : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 (முற்றும்)
{இப்பகுதியை அச்செடுக்க}     {இத்தொடரை அச்செடுக்க}

கிருஷ்ணாவின் டைரி குறிப்பிலிருந்து...

மீன் தொட்டியில் தங்க மீன்களுக்கு அம்மா நேரத்திற்கு உணவிடுவாள். வாரத்திற்கு இரண்டு முறை தவறாமல் அதற்கு தண்ணீரும் மாற்றுவாள். அதுகள் சந்தோஷத்தில் துள்ளிக் குதிப்பது அம்மாவுக்கு நன்றி சொல்கிற மாதிரி இருக்கும். அம்மாவின் காலைச் சுற்றும் அந்த வெள்ளைப் பூனைக்கு பாலை ஊற்றுவாள். அது வாலை நிமிர்த்தி எல்லாம் குடித்துவிட்டு மீண்டும் அம்மாவின் காலையே சுற்றிச் சுற்றி வரும். இன்னும் என்ன வேண்டுமோ அதுக்கு? பிறகு பின்புற வாசலில் அழைக்கும் கூண்டு குருவிகளுக்கும் தனிப்பட்ட கவனிப்புகள் தொடரும். தானிய தூவலுக்கும் அம்மாவின் குரலுக்கும் பிறகே அது தன் சத்தங்களை அடக்கி வாசிக்கும். அப்புறம் தவறாமல் வருகிற அந்த அழுக்கு மூட்டை பிச்சைக்காரன். அவனுக்கும் இருப்பதை தந்து அம்மா தினந்தோறும் கவனிப்பாள். இவைகளுக்கே ராஜ உபசாரம் நடக்கிறது என்றால் என் மீதான அம்மாவின் கவனிப்பை என்ன சொல்வது? நான் நினைத்துக் கொள்வேன். அம்மாவின் ராஜ்ஜியத்தில் வாழப் பிறந்த அத்தனை உயிர்களும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவைதான்!



சத்யா திடீரென்று மலரிடமிருந்து அப்படியொரு கேள்வியை அப்போது எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. கொஞ்சம் வியப்பாகப் பார்த்தான். பதில் சொல்ல யோசித்தான். இதை திடீரென்னு அவனிடம் அவள் கேட்பதற்கான அவசியம் என்னவாக இருக்கும் என்று நினைத்தான். அதுவும் காலங்காத்தாலே.

ஆனால் ஒன்று மட்டும் புரிந்துவிட்டது. அவள் ஒரு நிலையில் இல்லை. என்னை மாதிரியே ஏதோ ஒரு பரிதவிப்பில் இருக்கிறாள். அவனுக்கும் அவளுக்கும் இடையே ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத இழைப் பின்னல் நிகழ ஆரம்பித்துவிட்டது. அது என்ன என்பது கூடிய சீக்கிரம் தெரிந்துவிடும் என்று அவனுக்குத் தோன்றியது. அதையும் அவள் வாயாலேயே கேட்பதும்கூட சுகம்தான்.

"சத்யா" என்ற குரலில் அவன் யோசனைகளிலிருந்து கலைந்தான்.

"எனக்கு ஒண்ணு புரியலை சத்யா. எந்தக் கேள்வி கேட்டாலும் எது பேசினாலும் உடனே யோசனையில மூழ்கிடறீங்க. ஏன்?"

"யோசிக்கிற மாதிரியான கேள்விதானே நீ கேட்டிருக்கிறது." என்றான்.

"இதில யோசிக்கறதுக்கு என்ன இருக்கு? ஆமா. இல்லை. இந்த ரெண்டுல ஒரு பதில்.. ஓ. சரி என்கிட்ட சொல்ல வேணாம்னு யோசிக்கறீங்க. ஓகே. சிரமப்பட வேணாம். விட்ருங்க."

ஒரு விவரிக்க முடியாத ஆவலுடன் அவள் அவன் முகத்தை எதிர்நோக்கிக் காத்திருந்ததை சத்யா உணர்ந்தான். அவன் சொல்லப் போகிற பதில் எந்தவிதத்தில் அவள் வாழ்க்கையை அல்லது குறைந்த பட்சம் இந்தக் கணத்தையாவது மாற்றப்போகிறது என்று தெரியவில்லை.

மலர் இன்னும் அந்த டவலைக் கையிலேயே வைத்துக்கொண்டு அதன் மென்மையையே விரல்களால் வருடி வருடி ஸ்பரிசித்துக்கொண்டிருந்தாள்.

"எனக்கும் இருக்கு லவ் அனுபவம்" என்றான். சொல்லிவிட்டு மெல்லிய சிரிப்புடன் அவள் முகத்தைப் பார்த்தான்.

மலர் சிறிது தயங்கி "இருக்கா? இல்ல இருந்ததா?" என்றாள்.

"இருந்தது."

"ஓ" என்றாள். கொஞ்சம் திருப்தியடைந்தமாதிரி ஒரு புன்னகையை முகத்தில் தவழவிட்டாள்.

அது சரி. அவளுக்கு ஏதோ ஒன்று என்னிடமிருந்து நிச்சயமாய் தெரிந்து கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. அது மட்டும் தெரிந்துவிட்டது. சொல்லப் போனால் எல்லாமே புரிந்துவிட்டாற்போல் உணர்ந்தான். அவள் இனிமேல் எதுவுமே சொல்ல வேண்டாம். அவள் அப்படி இப்படி சுற்றி வளைத்து இத்தனை கேட்காமல் நேராகச் சொல்லலாம். அதற்காகத்தானே அவன் பதினொரு ஜென்மங்களாய்க் காத்துக்கொண்டிருக்கிறான். கிருஷ்ணா விளையாட்டாகச் சொன்னானா இல்லை சீரியஸாகவா என்றெல்லாம் தெரியாது. யார் யார் என்று யோசித்துத் தேடிக் கடைசியில் மலர் வந்து மனசுக்குள் அழிக்க முடியாமல் டெண்ட் போட்டு உட்கார்ந்துவிட்டாள். அவனுக்கு அதை அழித்துவிடவும் மனசில்லை. சத்யாவுக்கு முதலிலேயே அவளைப் பிடிக்கும் என்கிற விஷயம் மெல்லக் கனிந்து இப்போது மனசுக்கு றெக்கை முளைத்து பறக்க ஆரம்பித்துவிட்டது. அவள்தான் என்று தீர்மானித்தும்விட்டான். அவளுக்காக எதுவும் செய்யலாம் என்று தோன்றியது. மலர் மலர் என்று மனசு அரற்றுகிறது. சர்வநாடிகளும் அவள் பெயரைச் சொல்லித்தான் துடிக்கிற மாதிரியிருக்கிறது. கேட்கிற டூயட் பாட்டுக்களிலெல்லாம் தவறாமல் அவள் வந்து அவனுடன் மரத்தைச்சுற்றி ஆட ஆரம்பித்துவிட்டாள். இந்தக் கணம்தான் வாழ்வின் உன்னதம் என்று தோன்றியது. தனிமை. மலரின் அருகாமை. யாரின் தொந்தரவும் இல்லாமல் இரண்டு பேரும் பேசிக்கொண்டிருக்க வாய்த்திருக்கிறது. எல்லாமே உண்மையாயிருக்கிறது. எல்லாமே பிரமை என்று எண்ணம் வருகிறது. இந்த உணர்வுகள் சந்தோஷமாக இருக்கின்றன. தவிப்பாக இருக்கின்றன. மலர் நீ கிடைத்துவிட்டால் போன ஜென்மத்தில் யாரோ காதலர்களை நான் இக்கட்டிலிருந்து காப்பாற்றி சேர்த்துவைத்திருக்கிறேன் என்பது உறுதிப்பட்டுவிடும் என்று நினைத்தான்.

"மறுபடி யோசனை. சரி நான் போறேன்பா!" என்று டர்க்கி டவலை அதனிடத்தில் வைக்கப் போனாள்.

"மலர் இரு. சொல்றேன். பெரிசா ஒண்ணும் விஷயமில்லை. எனக்கு ஒரு பொண்ணை ரொம்பப் பிடிச்சிருந்தது. ஒரு ரெண்டு வருஷம் முன்னால. லவ்வுன்னுகூட வெச்சுக்கலாம். அதுவும் ஒன் சைடுதான். ஆனா இப்ப அதெல்லாம் ஸ்வீட் மெமரீஸ் ஆயிருச்சு. அவ்வளவுதான். இப்ப ஒண்ணும் இல்ல." என்றான் அவசரமாய்.

"ம். என்ன பேரு?"

"பானு.. பானுப்ரியா"

மலர் அந்தப் பேரை உதட்டுக்குள்ளேயே ஒரு முறை சொல்லிப் பார்த்துக்கொண்டாள்.

"ஒரு வேளை எல்லாம் சரியா வந்திருந்தா 'மிஸஸ். பானுப்ரியா சத்யமூர்த்தி' ன்னு ஆயிருக்குமா?" என்றாள்.

"சே.. ச்சே.. நான் அந்த அளவுக்கெல்லாம் யோசிச்சதில்லை மலர். அது ஒரு அனுபவம் அவ்வளவுதான். சரி இதெல்லாம் ஏன் கேட்டிட்டிருக்கிற?"

"ஒண்ணுமில்லை. சும்மாதான் கேட்டேன். நீங்க சொல்றமாதிரி அது ஒரு... என்ன சொல்றது... ஒரு மாதிரி சுகமான அனுபவம்தான்" என்றாள். சொல்லும்போது அவள் கண்கள் பளபளத்ததைப் பார்த்தான் சத்யா. கைவிரல்கள் இன்னும் அந்த டர்க்கி டவலை விடவில்லை. அதை லேசாய் தடவி மென்மையை உணரும் விரல் நகத்தின் பிங்க் நிற பாலிஷின்மேல் பார்வை ஓடியது. அவளின் லேசான கருப்பு நிறத்துக்கு அது எடுப்பாகத்தான் இருக்கிறது. அழகான நீளமான விரல்கள்.

அதை அப்படியே மெதுவாய்க் கோர்த்துக்கொண்டு மெதுவாய் அவள் மையிட்ட கண்களைப் பார்த்து எனக்கு நீ வேண்டுமென சொல்லிவிடலாமா என்று யோசித்தான். அவள் ஒரு வார்த்தை சொல்லிவிட்டால் மறுகணம் அவளை மன அறைக்குள் வைத்துப் பூட்டி சாவியை ஏழுகடல் ஏழு மலை தாண்டி எனக்கே எட்டாத தொலைவுக்கு வீசிவிடலாம். வாழ்க்கை பூராவுக்கும் சேர்த்தி மொத்தமாய் என்னை பத்திரமெழுதி பத்திரமாக அவளிடத்தில் கொடுத்துவிடலாம்.

இன்றைக்கு வேலை ஓடாது என்று தோன்றிவிட்டது அவனுக்கு. காலையில் வந்ததிலிருந்து ஒரே டெர்ரிடவல் போட்டோவை நாலுதடவை திரும்பத் திரும்ப ஸ்கேன் பண்ணிவிட்டான். கைகள் அனிச்சையாய் மெளசை அதுபாட்டுக்குக் கிளிக்கிக் கொண்டிருக்கிறது. போட்டிருக்கிற ஏஸியில் அவள் பெர்·ப்யூம் கரைந்து படுத்துகிறது.

லேசாய் யோசித்துவிட்டு கொஞ்சம் தயக்கத்துடன் சத்யா கேட்டான். "மலர்.. நீ கேட்ட அதே கேள்வியை நான் கேட்டா?"

"என்ன கேள்வி?"

"ஹே! தெரியாத மாதிரி நடிக்க வேணாம். நீ யாரையாவது...."

கேட்டுவிட்டு சட்டென்று திரும்பி அவள் முகத்தைக் கூர்ந்து கவனித்தான். இதோ இப்போது தெரிந்துவிடும் என் மன அவஸ்தைகளுக்கான பதில். அவள் என்ன சொல்கிறாள் பார்க்கலாம். அவளுக்கு அவனிடம் எதையோ சொல்கிற விருப்பத்தின் பேரில்தான் இப்போது வந்து பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருக்கிறாள். இன்றைக்கு ஸ்டுடியோவில் யாருமில்லை என்கிற சந்தர்ப்பத்தை அவள் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறாள். எப்படியோ எனக்குத் தெரிய வேண்டியது தெரிந்தால் சரி.

அவள் முகத்தில் அவனிடம் வசமாய் மாட்டிக்கொண்ட கலவரம் படர்ந்து பின்னர் அதே லேசான வெட்கமாய் உருமாறியது. அவள் தயக்கத்துடன் ஒரு சிரிப்பு சிரித்து பின்னர் என்னவோ சொல்ல வருவதற்குள் இன்டர்காம் அடித்தது.

"ஒரு நிமிஷம் இரு" என்று அவளிடம் சொல்லிவிட்டு, சத்யா எடுத்துப் பேசினான். மறுமுனையில் தேவின் குரல் கேட்டது.

தேவ் MCF பம்ப்ஸ் ·பாக்டரியிலிருந்து பேசினார். கார்ப்பரேட் ·பிலிமுக்கான ஸ்டோரி போர்ட் பிரிண்ட்அவுட்ஸ் அவர் டேபிளில் மறந்துவிட்டுப் போனதாகவும், அதை உடனே பிரகாஷிடம் எடுத்துக் கொடுத்து அவனை MCF ·பேக்டரிக்கு அனுப்பு என்றார்.

"ஸார். பிரகாஷ் வரலை இன்னிக்கு"

"ஓ.. வாட் ஹேப்பண்ட்? சரி. ஸ்ரீ இருக்கானா?"

"அவனும் இன்னைக்கு லீவு.."

"என்னாச்சு எல்லாருக்கும் இன்னைக்கு?" என்று கேட்டுவிட்டு மறுமுனையில் ஒரு சில விநாடிகள் யோசித்தார். சத்யா அவர் சொல்லக் காத்திருந்தான்.

கொஞ்ச நேரம் மெளனத்துக்குப் பிறகு தேவின் குரல் மீண்டு வந்தது. "சரி சத்யா உனக்கு அர்ஜண்ட் ஒர்க், ப்ரியாரிட்டீஸ், டெட்லைன்ஸ் எதுவும் இல்லாட்டி நீ கிளம்பி வா. ஐ நீட் யுவர் அசிஸ்டன்ஸ். MCF தெரியுமில்லையா? பி.என் பாளையம் பஸ் ஸ்டாப் தாண்டி நேரா.."

"தெரியும். தெரியும். ஐ வில் பி தேர் இன் அனதர் ·பிப்டீன் மினிட்ஸ் ஸார். ஓகே?" என்று வைத்தான்.

மலர் புரிந்து கொண்டவளாக எழுந்துவிட்டிருந்தாள். உரையாடல் பாதியில் நின்றுவிட்ட வருத்தம் இருவர் முகத்திலும் இருக்க, இருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்து அர்த்தமாய் புன்னகைத்துக்கொண்டனர்.

"சரி சத்யா. நீங்க கிளம்புங்க" என்றாள்.

அவனுக்கு ஏமாற்றமாயிருந்தது. எல்லாம் கனிந்து வரும்போது இதென்ன இடர்ப்பாடு? அவள் தன் கதையை சொல்ல வருவதற்குள் தேவ் நடுவில் புகுந்து கெடுத்துவிட்டார். அவன் இப்போது ஸ்டோரி போர்டை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பியாகவேண்டும். இந்த அவசரத்தில் பேசினால் எதுவும் சரிவராது. பொறுமையாய் இன்னொரு சந்தர்ப்பத்திற்காக காத்திருப்பதைத் தவிர வேறு வழியில்லை.

அவனுக்குப் பெருமூச்சொன்று எழுந்து அடங்கியது.

மலர் கதவை மெதுவாய் சாத்திவிட்டு கிளம்பிப் போவதைப் ஒரு சில நொடிகள் மெளனமாய்ப் பார்த்தான். உலகத்திலேயே மிகச் சுவாரஸ்யமான விஷயம் காதல் கதைகளை பரஸ்பரம் பகிர்ந்து கொள்வதுதான். அதுவும் ஒரு பெண்ணிடம் என்றால் இன்னும் சுவாரஸ்யம். அது முழுசாய் அரங்கேறாமல் கெட்டுவிட்டது. ஒரு வேளை நிறையப் பேச வாய்ப்பு அமைந்திருந்தால் எல்லாவற்றிற்கும் விடை கிடைத்திருக்குமோ என்னவோ. அந்த வாய்ப்பு தள்ளிப் போய்விட்டது. சரி அதுகூட நல்லதுக்குத்தான். இந்த தவிப்பு இருக்கிறதே தவிப்பு! அது நன்றாகத்தான் இருக்கிறது. அதை அப்படியே இன்னும் கொஞ்ச நாள்கூட அனுபவித்துப் பார்க்கவேண்டும் என்று தோன்றியது அவனுக்கு.

தேவின் அறைக்குப் போய் அவர் டேபிளில் இருந்து அந்த ஸ்டோரி போர்ட் மற்றும் ஸ்கிரிப்ட் ·பைலை எடுத்துக்கொண்டான். திரும்பும்போது அவர் டேபிளில் இருந்த இன்டர்காம் அடித்தது. எடுத்தான். மறுமுனையில் ஹலோ என்றது மலரின் குரல் மாதிரியிருந்தது.

"நீ தேவ் ரூம்ல இருப்பேன்னு தெரிஞ்சுதான் கூப்பிட்டேன். ஒண்ணுமில்ல சும்மாதான்.  நம்ம டாபிக் பாதில நின்னுபோனது என்னவோ மாதிரி இருந்தது."

"அது பரவாயில்லை." என்றான்.

"ம்ம்ம். ஓகே!. அப்றம்.. சத்யா..." என்று தயக்கத்துடன் இழுத்தது அவள் குரல்.

"சொல்லு என்ன?"

"அது வந்து... சத்யா! நீங்க ·ப்ரீயா இருக்கும்போது சொல்லுங்க. உங்ககிட்ட ஒரு விஷயம் தனியா பேசணும்."

"ம்.. ஷ்யூர்"

மறுமுனை டொக் என்று வைக்கப்பட்டது. சத்யா ரிஸீவரை நெஞ்சோடு வைத்துக்கொண்டு சில நொடிகள் அப்படியே நின்று கொண்டிருந்தான்.

(தொடரும்)

 
PROVIDER=MICROSOFT.JET.OLEDB.4.0;DATA SOURCE=D:\Hosting\7909944\html\unicode\db\TOcomments.mdb;Persist Security Info=False;
உங்கள் கருத்து  
(You may need to disable your pop-up blocking software in order to post a comment.)
Copyright © 2001 - 2008 Tamiloviam.com (subsidary of Oviam LLC)- Authors
Best viewed with IE 4.x and above, Netscape 7.2, Firefox 0.8 and above with resolutions 800 X 600 and above.
| Disclaimer |   | Privacy |