Tamiloviam
தொடர்கள்
இந்த வார இதழில்
தராசு
வ..வ..வம்பு
திரைவிமர்சனம்
நூல் அறிமுகம்
சிறுகதை
கவிதை
சமைத்து அசத்தலாம்
கவிதை
சிறுகதை
திரையோவியம்
அறிவிப்பு
 
  முதல் பக்கம்
சென்ற இதழ்கள்
வேண்டியது வேறில்லை - பாகம் : 1
- ஜெயந்தி சங்கர்
பாகம் : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 (முற்றும்)
{இப்பகுதியை அச்செடுக்க}     {இத்தொடரை அச்செடுக்க}

முதன்முதலில் சரவணனைப் பார்க்கநேர்ந்த அந்தச் சம்பவமே பெரும்பாலும் செல்வியின் நினைவில் துணி உலர்த்தும் போதெல்லாம் வரும். அன்று அடித்த வெயிலும், அதன் வெப்பமும், தான் உடுத்தியிருந்த ஆடையும் அசைபோட்டநாட்களில் அவளது நினைவேடுகளில் படிந்துவிட்டிருந்தன. வந்தபுதிதில் மூங்கில் கழிகளில் வரிசையாகத் துணிகளை விரித்து 'க்ளிப்' போட்டு, கழியை ஜன்னலுக்கு வெளியில் லாவகமாகக் கொடுத்து வாங்கி, வெளிப்புறமிருக்கும் துவாரங்களில் பொருத்தும் 'கலை'  செல்விக்குக் கைவரப் பெற்றிருக்கவில்லை. அன்று போர்வையை உலர்த்தவேண்டியிருந்தது. ஈரப்போர்வைக்கு மூன்று மடங்கு கனம் கூடிவிட்டிருந்தது. தூக்க முடியாமல் தூக்கியதில் பிடி நழுவி அப்படியே கீழே விழுந்தது. அங்கு பங்க்ளாதேசத்து துப்புரவாளர் தலையில் விழுந்துவிட்டது. பேசாமல் ப்ரியா சொன்னதைப்போல அடுக்ககத்தின் பொதுத் தாழ்வாரத்திலேயே போர்வையை உலர்த்தியிருக்கலாம்.

செல்வி எட்டி பார்த்துவிட்டு, கிடுகிடுவென்று போர்வையை எடுக்கக் கீழே ஓடினாள். அவளைப் பார்த்ததும் தன் மொழியிலும் உடைந்த ஆங்கிலத்திலுமாக கையை ஆட்டி ஆட்டி செல்வியைத் திட்டினான். போர்வையைக் கொடுக்கமாட்டேன் என்று எடுத்து வைத்துக்கொண்டான். போலிஸ¤க்குப் போவேன் என்று சொல்லிக் கொண்டே, வீங்கியிருந்த தன் உச்சந்தலையைக் காட்டினான். செல்விக்குப் பாவமாகத் தான் இருந்தது. பயத்தில் திருதிருவென்று விழித்துக்கொண்டே செய்வதறியாது நின்றாள்.

அப்போது அந்த வழியில் போய்க் கொண்டிருந்தான் சரவணன். மதிய உணவு இடைவேளை நேரம். அவனுடன் பேசிச் சமாதானம் செய்து துணிகளைக் கழியோடு அவனிடமிருந்து வாங்கி செல்வியிடம் கொடுத்தான். 'தேங்க்ஸ்' என்று மட்டும் சொல்லிவிட்டு நிற்காமல் மாடிக்கு வந்துவிட்டாள். அப்போது சரவணனை யாரென்றே அவளுக்குத் தெரியாது.

அதன் பிறகு, பார்க்கும்போதெல்லாம் சரவணன் சிரித்துப் பேசி வந்தான். சாதாரணமாக," எந்த ஊரு?" என்று ஆரம்பித்த பேச்சு அவரவர் குடும்பம், ஊர் பற்றியதாகவேயிருந்தது. அவ்வழியே போகும்போது பேசியவளுக்கு, பேசவென்றே அவ்வழியில் போகத்தோன்ற ஆரம்பித்தது. நட்பு ஏற்பட்டது. வந்த சில வாரங்களுக்கு, வாரத்திற்கொரு நாள் கிடைக்கும் ஓய்வு நாளன்று தனக்குத் தெரிந்தவர்கள் வீட்டுக்குப் போய்க்கொண்டிருந்தவள், சரவணனுடன் கோவில், சிரெங்கூன் சாலை என்று கால்வலிக்கச் சுற்றினாள். வாய் வலிக்கப் பேசவும் செய்தாள். சாதாரண நட்பு இருவரும் அறியாமலே கனிந்து கல்யாணத்தைப் பற்றிப் பேசும் அளவிற்கு ஒருவருடத்தில் வளர்ந்து விட்டிருந்தது.

வாரயிறுதியில் அதிகபடியாகச் சம்பாதிக்க நினைத்த வேறு மூன்று நண்பர்களுடன் சேர்ந்து கூட்டாக வீடுகளுக்கு 'பெயிண்டிங்க்' வேலைகள் செய்வதாக சரவணன் செல்வியிடம் சொன்னான். ப்ரியா வீட்டிற்கு பெயிண்டிங்க் செய்யவேண்டும் என்று சொன்ன நினைவு வரவே வீட்டு நம்பரைக் கொடுத்தாள். வீட்டிற்கு சரவணன் போன் செய்ததும் செல்வியின் பேரைக் கேட்டுவிட்டான். ப்ரியாவுக்கு ஒரே அதிர்ச்சி!

"செல்வி, யாரு இது? இதெல்லாம் நல்லதில்ல. இன்னும் என்னென்னல்லாம் எனக்குத்தெரியாம செய்யற?,.எங்க பொறுப்புல இருக்க நீ, தெரியுமில்ல. நீ என்ன பண்ணிகிட்டிருக்கன்னு பாக்கவே ஒரு ஆள் வேணும்னா முடியமா?", என்று கோபத்தில் சுள்ளெனக் கொட்டினார். "இல்ல மேடம், 'பெயிண்டிங்க்' பண்ணுவேன்னாரு. தீபாவளிக்குமுன்ன நம்ம வீட்டுக்கு பெயிண்டிங்க் பண்ணனும்னீங்கல்ல,..அதான் போன் நம்பரக் குடுத்தேன்,.", என்று பயந்துகொண்டே விளக்க முயன்றாள்.

அன்று ப்ரியா செல்வியைத் தனியாக உட்கார வைத்து நீண்ட அறிவுரை கொடுத்தார். சரவணன் தன் நண்பர்களோடு வந்து வேலை செய்தான். மிகவும் கச்சிதாகச் செய்து முடித்த சரவணனின் வேலைநேர்த்தியும் நேர்மையும் ப்ரியாவைக் கவர்ந்துவிட்டது. நல்ல உழைப்பாளிகள் என்று சான்றிதழ் கொடுத்தார்.

கருப்பாயிருந்தாலும் வெள்ளை வெளேரென்ற சிரிப்போடு களையான முகத்துடனும், திடகாத்திரமான உடற்கட்டுடனும் உயரமாயிருந்த சரவணனுக்குத் தான் பொருத்தமானவள் தானா என்பதில் செல்விக்கு அவ்வப்போது சந்தேகம் வருவதுண்டு. கவனமாய் உடுத்தினால் நன்றாகத் தான் இருக்கிறேனோ என்றும் கூடவே தோன்றும். தன் எண்ணவோட்டத்தை வியந்து சிரிப்புதான் வரும்.

மிகச் சாதாரண உருவமும், சராசரியான உயரமும் நிறமும் கொண்ட தான் 'பத்தோடு பதினொன்று' ரகம் என்பதே அவளது அசைக்கமுடியாத எண்ணம். சராசரி கிராமத்து முகம். மொத்தமாய்ப் பார்த்தால் அவலக்ஷணமில்லை என்பார்கள். மீண்டும் ஒரு முறை தனித்தனியாகப் பார்த்தால் முதலில் சொன்னது தவறோ என்றே நினைப்பார்கள். ஆனால், சரவணனோ," உனக்கென்ன கொறச்சல்? சும்மா அப்படியெல்லாம் சொல்லாத செல்வி. உன்னாலதான் நான் பீர் குடிக்கறதையும் சிகரெட்டையும் நிறுத்தியிருக்கேன். எத்தன காசு மிச்சம் தெரியுமா? நம்ம கல்யாணத்துக்கும் பணம் சேருதுலா", என்பான் பளீர்ச்சென்ற சிரிப்புடன். செல்விக்கு மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்.

சென்ற வருட இறுதியில் ஒரு முறை சரவணனின் சில நண்பர்கள் சிலர் ஆறு மாதத்திற்கு மேல் சம்பளமே கொடுக்கப்படாமல் அப்படியே கைவிடப்பட்டு செய்வதறியாதிருந்தனர். பத்திரிக்கைகளும் நாளிதழ்களும் அவர்களைப்பற்றி வெளியிட்டன. மாதக்கணக்காகச் செய்தவேலைக்கு சம்பளமில்லாமல் சீன முதலாளியோடு பேசி நியாயம் கேட்கமுடியாமல் இந்திய ஊழியகள் பட்ட கஷ்டம் அப்பப்பா.

அந்த சமயத்தில் சரவணனுக்குத் தன் வேலைபோய்விடுமோ என்று பெரும்கவலை ஏற்பட்டிருந்தது. அவன் ஏஜெண்டுக்குக் கொடுத்த பணத்தை மட்டுமே மூன்று வருடங்களில் ஈட்டியிருந்ததால், குடும்பத்தை நினைத்து மிகவும் கவலைப்பட்டான். ஊரில் அவனது அம்மாவிற்கு உடல் நலமில்லை என்ற செய்தியும் சேர்ந்து மனச்சோர்வில் இருந்தவன் உறக்கம் வராமல் அவதிப்பட்டு இரண்டு நாட்கள் காய்ச்சலில் வேறு படுத்து விட்டான்.

அன்று திடீரென்று நட்டநடு இரவில் வந்து வீட்டுக் கதவைத் தட்டினான். செல்விதான் தூக்கக்கலக்கத்துடன் போய் திறந்தாள். சோர்வோடும் கண்களில் கலக்கத்தோடும் சரவணனைக் கண்டதுமே, அதிர்ச்சியில் அவளது தூக்கம் விசையை அழுத்தினாற்போல முற்றிலும் கலைந்து விட்டது. வெளிறிய முகத்தோடு"என்ன இந்த நேரத்துல?", என்றதுமே,"செல்வி, எனக்கு,..எனக்கு,..எங்க அம்மா நெனப்பாவே இருக்கு, அதான் உன்னப்பார்த்துட்டுப் போலாம்னு வந்தேன்", என்று சொல்லிக்கொண்டே நின்றவனைப் பார்த்துக் கோபப்படவும் முடியாமல் அதிகம் பேசவும் முடியாமல், "என்னப் பாக்கவா?", நம்ப முடியாமல் கேட்டாள். தன் கண்களையே நம்பமுடியாமல், ப்ரியாவைக் கூப்பிடத் திரும்பினாள். அதற்குள்,"ஆமா,.....உன்னத் தான், ம்,...பாத்துட்டேன், சரி, வரேன்", என்று அகன்றான். செல்வி அன்று 'கேட்'டைத் திறக்காமலேயே பேசியனுப்பியிருந்தாள்.

சரவணன் தன் அம்மாவை நினைத்துக்கொண்டு தன்னைப் பார்க்கவந்ததை அடுத்தநாள் முழுவதும் நினைத்துக் கொண்டிருந்தாள். பிழைக்க வந்த இடத்தில் தனக்கிருந்த நிரந்தர வசிப்பிடமோ, அன்பான ஒரு குடும்பமோ இல்லாமல் இருந்த சரவணனது நிலை அவளுக்கு அவன்பால் பரிதாபத்தை ஏற்படுத்தியது. அதே சமயம் இயல்பாகவே அவனிடம் இருந்த கண்ணியம் அவன் மேல் தனக்கிருந்த நம்பிக்கையை பலமடங்கு கூட்டியதாய் உணர்ந்திருந்தாள்.

செல்வியே தன் காதல் விஷயத்தைத் தயங்கித் தயங்கிச் சொன்னாள் ப்ரியாவிடம் ஒரு நாள். "நீங்க ரெண்டு பேரும் ஸின்ஸியரா காதலிக்கறதாயிருந்தா இதுக்கு நான் தடையா இருக்க மாட்டேன். ஆனா, இனிமே போன் பண்ணக்கூடாதுன்னு சொல்லிடு. அதுமட்டுமில்ல, இன்னோண்ணு. நீ அங்கயிங்க சுத்தினா உன்னப் பத்தின கவல எனக்கு அதிகமாயிடும். எல்லாம், ஒரு ஜாக்கிரதைக்கிதான்,..ம்,.நீ இனிமே வாரத்துல ஒரு நாள் எடுக்கற 'ஓ·ப் டே'ல எங்கக்கா வீட்டுக்குப் போயி ஹெல்ப் பண்ணு. அவங்க தாராளமாவே காசு தருவாங்க. ", என்றவளிடம்,"சரி மேடம், நீங்க சொல்றமாதிரியே நடந்துக்கறேன் ", என்று வாக்குறுதியளித்தாள்.

அப்போதைக்கு ப்ரியா வேறு நடவடிக்கை எடுக்காமல் இருப்பார் என்று ஒத்துக்கொண்டாளே தவிர சரவணனைப் பார்க்காமல் இருக்க ஆரம்பத்தில் அவளால் முடியத்தான் இல்லை. அடுத்த நாளே அவன் போன் செய்ததும், போனை எடுத்த ப்ரியா அவனிடமே கண்டிப்போடு சொல்லிவிட்டாள். வாரத்தில் ஒருநாள் எங்கள் வீட்டிற்கே வந்து ப்ரியாவும் ரகுவும் இருக்கும்போது கொஞ்சநேரம் பேசலாம் என்று சொல்லிவிட்டிருந்தார்.

சரவணன் ப்ரியாவை ஒரேயடியாய் புகழ்ந்துதள்ளினான். செல்வியை மிகவும் பொறுப்பாகப் பார்த்துக்கொள்கிறார்கள், அவர்கள் வீட்டில் வேலை கிடைக்க செல்வி கொடுத்து வைத்திருக்கிறாள் என்று ஒரே புகழாரம் ப்ரியாவுக்கு. அன்றிலிருந்து ப்ரியாவின் அக்கா வீட்டில் தான் செல்விக்கு வாரவாரம் 'ஓவர் டைம்'. அவர்கள் காசு தராமல் என்றுமே வேலை வாங்கியதில்லை. சரவணன் சொன்னது நூற்றில் ஒரு வார்த்தை. ப்ரியாவைப் போன்ற குணத்தைப் பார்ப்பது அரிதுதான்.

செல்வி வேலைக்குச் சேர்ந்த புதிதில் புது ஊரும் வீடும் பழக மிகவும் சிரமப்பட்டு விட்டாள். பேராவூரணியில் அவர்கள் வீட்டின் சுற்றுச்சூழலுக்குச் சற்றும் சம்பந்தமில்லாமல் இருந்த சிங்கப்பூர் சூழல் அவளுக்கு முதலில் மிகுந்த மிரட்சியைக்கொடுத்தது. அவள் தேறாமல் விட்டிருந்த தமிழ் மீடியம் பத்தாம் வகுப்புப்படிப்பு, ஆங்கிலம் பேசக்கூடிய அளவிற்கு அவளுக்குக் கைகொடுக்கவில்லை. ஓரளவு புரிந்துகொள்ளக்கூடியவள் தான். ஆனால், சிங்கப்பூரர்கள் பேசும் விதத்தைக் கேட்டு வெகுநாட்களுக்கு அது ஆங்கிலம் என்றே அறியாதிருந்தாள். பற்கள் தெரிய நிரந்தரமான புன்னகைகையுடன் சமாளித்த அந்த நாட்களை எப்போது நினைத்தாலும் அவளுக்கே சிரிப்பு வரும். நான்கே மாதங்களில் உடைந்த ஆங்கிலத்தை உள்ளூர்காரர்கள் பேசுவதைப்போலவே 'லா' சேர்த்துப் பேசத் தெரிந்து கொள்ள ஆரம்பித்துவிட்டிருந்தாள்.

ஸ்படிகமாக இருபத்து நான்கு மணிநேரமும் திறந்தால் குழாயில் கொட்டும் தண்ணீர்,  தீப்பெட்டியை அடுக்கினாற்போல ஒரே மாதிரியான அடுக்கு மாடிக்கட்டிடங்கள், பளீரென்று அடித்த வெயிலின் சுவடேயில்லாமல் இருட்டிக்கொண்டு கொட்டித்தீர்க்கும் மழை, பெய்து ஓய்ந்ததும் எந்த இடத்திலும் நீர்தேங்காத துப்புரவான வீதிகள் என்று ஒவ்வொன்றும் செல்வியை வியக்கவைத்தது. சிங்கப்பூரில் மிகவும் பிரபலம் மழைக்குமுன்பும், மழையின் போது இடிக்கும் இடி! அசாதாரணமான ஓசையும் வீர்யமும் கொண்ட அந்த இடிக்குக்கூட மின்வெட்டே இருக்காது. தொலைபேசியும் முரண்டுபிடிக்காமல் தன் வேலைச் சமர்த்தாகத் தொடரும்.

செல்விக்கு அலார கடிகாரத்தின் அவசியமே இருந்ததில்லை. ஐந்து மணிக்கு டாணென்று எழுந்துவிடும் பழக்கமுண்டு. முன்னிரவு எப்போது தூங்கச் செல்கிறாள் என்பதெல்லாம் பொருட்டே கிடையாது. காலையில் எழுந்ததுமே உள்ளங்கைகளைப் பார்த்துக் கொண்டு இறைவனை நினைக்க வேண்டும் என்று சிறுவயது முதலே அம்மா சொல்லிச் சொல்லிப் பழக்கப் படுத்தியிருந்தாள்.

அவளுக்கு உள்ளங்கையில் விழிப்பதில் ஒன்றும் பிரச்சனையிருக்கவில்லை. அனிச்சயாகச் செய்துவந்தாள். ஆனால், இறைவனை நினைக்காமல், சில வருடங்களாக சரவணனை நினைத்துக் கொள்வதைத்தான் தவிர்க்க முடியவேயில்லை. ஆரம்பத்தில் உள்ளூர ஒரு சின்ன குற்றவுணர்வு இருந்து வந்தது. பிறகு, அதை நினைத்துத் தனக்குள் சிரித்ததுமுண்டு. நாளடைவில் அதுவே பழக்கமாகிவிட்டிருந்தது.

 
PROVIDER=MICROSOFT.JET.OLEDB.4.0;DATA SOURCE=D:\Hosting\7909944\html\unicode\db\TOcomments.mdb;Persist Security Info=False;
உங்கள் கருத்து  
(You may need to disable your pop-up blocking software in order to post a comment.)
Copyright © 2001 - 2008 Tamiloviam.com (subsidary of Oviam LLC)- Authors
Best viewed with IE 4.x and above, Netscape 7.2, Firefox 0.8 and above with resolutions 800 X 600 and above.
| Disclaimer |   | Privacy |