Tamiloviam
தொடர்கள்
இந்த வார இதழில்
தராசு
வ..வ..வம்பு
திரைவிமர்சனம்
நூல் அறிமுகம்
சிறுகதை
கவிதை
சமைத்து அசத்தலாம்
கவிதை
சிறுகதை
திரையோவியம்
அறிவிப்பு
 
  முதல் பக்கம்
சென்ற இதழ்கள்
வேண்டியது வேறில்லை - பாகம் : 6
- ஜெயந்தி சங்கர்
பாகம் : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 (முற்றும்)
{இப்பகுதியை அச்செடுக்க}     {இத்தொடரை அச்செடுக்க}

மாலையில் ஆபீஸிலிருந்து வரும்போதே வழக்கத்திற்கு விரோதமாக,'ப்ரியா, ப்ரியா' என்று கோபத்தோடு கத்திக்கொண்டே நுழைந்தார் ரகு. ஓடோடி வந்த ப்ரியா, "என்னங்க?என்னாச்சு?", என்றதுமே, பளேரென்று ஓர் அறை ப்ரியாவின் கன்னத்தில் ! கோபத்தில் ரகு நிதானமிழந்திருந்தார். ப்ரியா கதிகலங்கி நிற்க, செல்வியோ தன் மனவேதனையையும் உடல்சோர்வையும் மறந்து திருதிருவென்று விழித்தாள். சில நொடிகளில், சட்டென்று அடுப்படி வேலையைத் தொடரப் போவதைப்போல இடத்தைவிட்டகன்றாள்.

" என்னோட பொறுமைக்கும் ஒரு லிமிட் இருக்கு. ரெண்டு நாள் முன்னாடி 'பாஸிர் ரிஸ் சாலே'ல ஆபீஸ் அன்யுவல் டின்னர்னு போனியே? அங்க தீபக்கும் வந்திருந்தானா?", ஆமென்று தலையசைத்தார் ப்ரியா. "அவனுக்கு அங்க என்ன வேலை? இல்ல, அவனுக்கு அங்க என்ன வேலைன்னு கேட்டேன்? ம்,.உங்கக்காவுக்கு போன் போடு,ம்,, சீக்கிரம், நா அவங்ககிட்ட பேசணும்" என்றவனிடம் எண்களை ஒற்றி நீட்டினாள் ப்ரியா. "நா, ரகு பேசறேன். உங்க கொழுந்தன் அங்க இருக்கானா? குடும்பத்தைக் கெடுக்கணும்னு நெனக்கறானா பாவி. இதோ இப்பவே நா அங்க வரேன் ", என்று  போனை படீரென்று வைத்தார். "என்ன கை நீட்டியடிச்சதுமில்லாம, என்னென்னவோ பேசறீங்க?", சத்தமாகக் கேட்டபடி கன்னத்தில் கையுடன் ரகுவின் பின்னாலேயே வாசல் வரை சென்றார் சற்று நிதானத்துக்கு வந்திருந்த ப்ரியா.

செல்விக்கு நிலைமையின் தீவிரம் புரிந்துவிட்டது. இந்தத் தடவை சண்டை 'அறை'வரை போய் விட்டதால், மிகவும் பயமாகக்கூட இருந்தது. ப்ரியா அழுதுகொண்டே படுத்திருந்தார். என்னசெய்வதென்றே தெரியவில்லை. உள்ளே போய் சமாதானம் செய்யலாமா, இல்லை, தவறாக எடுத்துக் கொள்வாரா?

ஒரு மணிநேரத்திலேயே ரகு திரும்பி வந்தார். ஆபீஸில் பரவியிருந்த புரளியே ரகுவின் கோபத்துக் காரணம். ப்ரியாவின் ஆபீஸில் வேலைசெய்யும் ஒரு மலாய்க்காரரின் சகலை ரகுவின் கீழ் வேலை செய்தான். அவன் மூலம் தான் ப்ரியாவைப்பற்றிய அவதூறு கிளம்பியிருந்தது. ரகு சொல்லச்சொல்ல ப்ரியாவுக்குக் கோபம் வந்தது. "அன்னிக்கு வேறவேல இல்லாததால 'ஜாயின்' பண்ணிக்கட்டுமான்னு தீபக் கடைசி நேரத்துல கேட்டுட்டு வந்தான். கொஞ்சநேரம் இருந்துட்டுப் போயிடுவான்னு நெனச்சேன். ஆனா, கடைசி வரைக்கும் இருந்துட்டுத்தான் போனான். அக்காவுக்குக் கூட தெரியும்னு எங்கிட்ட சொன்னானே",என்றாள்.

"ப்ரியா உனக்கு புரியல்லயா? இல்ல புரியாத மாதிரி நடந்துக்கறியா? இப்பதான் உங்கக்காவோட, அங்க மாமியார் வீட்டுக்குப் போய் தீபக் கிட்டயும் பேசிட்டு வரேன். உன்னோட பேசறது, போன் பண்றது, இல்லன்னா இங்க வரது எதுவுமே கூடாதுன்னு சொல்லிட்டுத்தான் வந்தேன், என்னமா பொய் சொல்றான், வேஷம் போடறான். தீபக் கீதா பிரிஞ்சு ஒரு வருஷமாகப்போகுதுன்றாங்க உங்கக்கா. முழிக்கறான், குட்டு வெளியாயிடிச்சேன்னு ", என்றதுமே,"ம்,.சந்தேகமாக்கும்? இவ்வளவு தூரம் என்னைய அவமானப்படுத்தின பிறகும் நா ஒங்ககூட இருக்க மாட்டேன். இது மாதிரி நீங்களே என்னப்பத்தி பேசிகிட்டிருந்தா மத்தவங்க ஏன் பேசமாட்டங்க. நா எங்க அக்கா வீட்டுக்குப் போறேன்", என்று கூறியபடியே கிளம்பிச் சென்று விட்டார். ரகு அப்படியே சோபாவில் தொப்பென்று உட்கார்ந்து விட்டார்.

ப்ரியாவைப் பற்றியை பலரும் பலவிதமாய்ப் பேசுவதுதான் ரகுவிற்குப் பிடிக்கவில்லை. அப்படிப் பேசும் விதமாய் ப்ரியா நடப்பதைத்தான் அவர் கண்டித்தார். மனையின் மேல் சந்தேகமே படவில்லை. ஆனால், ப்ரியாவுக்கு அதையெல்லாம் புரிந்துகொள்ளமுடியவில்லை. புரிந்துகொள்ள முயற்சிப்பதைவிட, ரகு தன்னை எப்படி அடிக்கப் போயிற்று என்றும் அவர் தன்னை சந்தேகப்படுகிறாரே என்றும் கவலைப்பட்டார்.

செல்வி தீவிரமாய்ப் போட்ட தன் திட்டத்தைத் தற்காலிகமாய் மறக்கச்செய்தது வீட்டில் நடந்த சண்டை. ராதிகா திரும்பத்திரும்ப அம்மாவைக் கேட்டுத் தொந்தரவு செய்தாள். ரஞ்சன் ஒரு முறை கேட்டுவிட்டு கம்ப்யூட்டர் விளையாடப் போய் விட்டான். ரகு சாப்பிடாமலேயே போய் படுத்துவிட்டார். அறைக்கதவைத் தட்டிக் கூப்பிடலாமா வேண்டாமா என்றே புரியவில்லை. பிள்ளைகளைச் சாப்பிட வைத்துத் தூங்கவும் வைத்தாள். பிறகு தானும் தூங்கப் போனாள்.

அடுத்தநாள் ப்ரியா வரவில்லை. அதற்கடுத்தநாள் தான் வந்தார். அதுவும் சில துணிகளை எடுத்துக்கொள்வதற்கு. துணிகளை பெட்டியில் திணித்துக்கொண்டே, "செல்வி, பசங்களையும் இப்போ கூட்டிட்டுப் போயிடறேன். அக்கா அவங்களப் பாத்துப்பாங்க. ஆனா, நீ கவலயேபடாத. உன்ன நா ரொம்ப நல்ல எடமா வேலைக்கு ஏற்பாடு பண்ணிவிட்டுடறேன். ",என்றதும் செல்விக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. "மேடம், நான் இங்கயே இருக்கேன்,..", என்பதற்குள்," எனக்கும் ரகுவுக்கும் ஒத்துவரும்னு தோணல்ல, அதனால பேசாம டைவோர்ஸ¤க்கு அப்ளை பண்ணலாம்னு இருக்கேன். இன்னும் அக்காகிட்ட சொல்லல்ல. குதிகுதின்னு குதிப்பாங்க. ரகு மேல தப்பேயிருக்காதுன்னும் சாதிப்பாங்க. எனக்குத் தெரியும். இனிமேதான் அக்காகிட்ட மெதுவா பேச்ச ஆரம்பிக்கணும். என்னோட ·ப்ரெண்ட் அனு நாளைக்கி லண்டன்லயிருந்து வந்துடுவா. அவ வந்தாச்சுன்னா எனக்கு பெரிய பலம். ரகுவுக்கு சந்தேகம் வந்துடுச்சுன்னு தான் நெனக்கறன். வேலையவிடு, வேலையவிடுன்னாரு. அதுக்கே எத்தன பிரச்சன. நானும் பொறுத்துப் பொறுத்துப் போயிட்டிருந்தேன், ஆனா இன்னிக்கி, அடிக்கறவரைக்கும் போயிட்டாரு, சொல்லு எப்படி இவரோட இருக்கறது? என் பக்க ந்யாயத்தக் கேட்ருக்கணுமா இல்லையா?", என்றார் கண்கலங்கியபடியே யாரிடம் பேசுகிறோம் என்ற நினைவில்லாமலே பேசுவதுபோலப் பேசினார் ப்ரியா.

செல்வி தயங்கித் தயங்கி,"மேடம் அந்தாளு சரியில்ல மேடம்", என்றதுமே," ம் ? ஏன்?", என்று சிடுசிடுப்புடன் கேட்டார் ப்ரியா. வேறு வழியில்லாமல் சொல்லத் தொடங்கினாள் செல்வி.

"அந்தாளு உங்களப்பாக்கற பார்வையே சரியில்ல மேடம்", என்று ஆரம்பித்து, முன்பொரு நாள், அறைக்கதவின்  சாவித்துவாரம் வழியாக தீபக் எட்டிப்பார்த்ததைப் பற்றிச் சொல்லி முடித்தாள். "மேடம், நீங்க இவ்வளவு பேசினதாலதான், அதுவும் நெலமை சீரியஸ்னு தெரிஞ்சி கிட்டுத்தான் நா இதச் சொன்னேன். அன்னிக்கே சொல்லலாம்னு தான் இருந்தேன். ஆனா, ஒரு வேள நீங்க நம்பலன்னா எதுக்கு அனாவசியமான்னு விட்டுட்டேன். ஆனா, இன்னிக்கும் சொல்லாம இருக்க என்னால முடியல்ல." கேட்டதும் ப்ரியா வாய்பேசாமல், செல்வியின் முகத்தையே புதிதாகப் பார்ப்பதைப்போலச் சில நொடிகள் பார்த்தார். திடீரென்று பெரிதாய் அழ ஆரம்பித்தார். நிச்சயம் நடந்த சம்பவத்தை நினைத்தல்ல. தான் நம்பிய நட்பு முற்றிலும் வேறாகிப் போன ஏமாற்றத்தினால்தான் என்று செல்விக்குப் புரிந்தது.

ப்ரியாவின் அழுகையைப் பார்த்ததும் செல்விக்கு ஏன் சொன்னோம் என்றாகிவிட்டது. சொன்னதால் ஏதும் பலனிருக்குமா என்றும் அப்போது புரியவில்லை. சோபாவில் உட்கார்ந்திருந்த ப்ரியாவின் முகத்தையே பார்த்தபடி தரையின் உட்கார்ந்தாள். அழுதுமுடித்து ப்ரியா யோசிப்பது தெரிந்தது. குற்றவுணர்வா, இல்லை ரகுவின் கோபத்தில் இருந்த நியாயம் பற்றியா என்று செல்வியால் அனுமானிக்கவே முடியவில்லை.

ரகு ஆபீஸிலிருந்து வரும் வரை ப்ரியா இருந்த இடத்தை விட்டு அகலாமல் உட்கார்ந்திருந்ததை எப்படி எடுத்துக் கொள்வதென்று செல்விக்குத் தெரியவில்லை. ரகு வந்ததுமே அதற்காகவே காத்திருந்ததைப்போலப் பாய்ந்து ஓடிச் சென்று," ஐ'ம் சாரிங்க. நீங்க சொல்றதுதான் சரி. தீபக்கோட சகவாசமே இனி வேணாம். போன் செஞ்சா உங்ககிட்டச் சொல்லிடறேன். எப்படியும் அவனுக்கு மலேசியாவுல ஏதோ வேலைகிடைக்கப் போகுதாம், போயிடுவான். அவனால நாம ஏங்க சண்ட போட்டுக்கணும்?", என்று ப்ரியா கண்கலங்கப் பேசியதும் நம்பமுடியாததைப் போல ரகு அவள் முகத்தையே சில நொடிகள் பார்த்துக்கொண்டு நின்றார். பிறகு, தலையாட்டிக்கொண்டே புன்னகையுடன் ,"சரி,சரி, நீயே புரிஞ்சுகிட்டேன்னா வேற என்னம்மா வேணும் எனக்கு...ம்,..ஆங்,... எனக்கு சூடா ஒரு கப் காபிதான் வேணும்", என்றதும் செல்வி கலந்துகொடுத்த காபியை வாங்கிக் கொண்டு மகிழ்ச்சியுடன் போனார் ப்ரியா ரகுவிடம் கொடுக்க.

இருவரும் சமரசம் ஆகக்கூடும் என்று செல்வி சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை. எங்கே போய் முடியுமோ என்று மிகவும் பயந்திருந்தாள். ப்ரியாவுக்கு தீபக்கின் கெட்ட எண்ணம் புரிவதற்கு தான் காரணமானதில் அவளுக்கு மகிழ்ச்சிதான்.

மீண்டும் சரவணனைப் பற்றியும் தற்கொலை எண்ணமும் வந்தது. ஆனால், இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பிருந்த தீவிரம் தான் இருக்கவில்லை. இருந்தாலும் அன்றிரவு எப்படியும் குதித்துவிடுவது என்ற முடிவுடன் இருந்தாள் செல்வி. வீட்டு நினைப்பும் குடும்பத்தினரின் நினைப்பும் எழுந்தது. வங்கியில் இருந்த கணிசமான பணத்தை மேலும் கொஞ்சம் சேர்த்துக் கொடுத்துவிடுவார்கள் அவர்களிடம். அவர்களுக்கும் ஒரு நீண்ட கடிதம் மட்டும் எழுதிவிட்டால்,..

யோசித்தபடி சமையலறையில் காய் நறுக்கிக் கொண்டிருந்தாள். வெள்ளியன்று சீக்கிரமே வீடுதிரும்பிய ப்ரியா பின்னால் வந்து," செல்வி என்ன இது, நல்லவேள நான் பார்த்தேன். என்ன முட்டாள்தனம் இது?ம்?", என்றபடியே செல்வி எழுதிய கடிதத்தை முகத்துக்கு நேராய் ஆட்டிக்கொண்டு கோபமாக நின்றார்.

செல்விக்கு குபுக்கென்று கண்களில் கண்ணீர் திரண்டது. கையில் இருந்த கத்தியை அப்படியே மேடைமீது போட்டுவிட்டு திரும்பி நின்றாள். "சரவணனில்லாத ஒரு வாழ்க்கைய என்னால நெனச்சுப்பாக்கவே முடியல்ல மேடம்,..", சன்னமான குரலில் சொன்னவளின் முதுகைத் தட்டி," ரப்பிஷ்,.. இதுக்கெல்லாம் தற்கொலை பண்ணிகிட்டா உலகத்துல பாதிபேர் தற்கொலைதான் பண்ணிக்கணும். உன்னை நான் ஒரு மாறுதலுக்கு அக்காவீட்டுல குழந்தைகளோட விட்டுடறேன் ஒரு வாரத்துக்கு. ஸ்கூல் திறக்க ஒரு வாரமிருக்கும்போது வந்தாகூட போதும். சரியா?", என்றதும் எதற்கு என்று முதலில் வாயில் வந்த வார்த்தையை கேட்காமல் அப்படியே முழுங்கினாள் செல்வி. அழுதுபடி தலையை மட்டும் ஆட்டினாள்.

அன்று இரவு வரை செல்வி செல்லுமிடமெல்லாம் தன் கண்ணில் படுமாறு டைனிங் டேமிளில் புத்தகத்தைக் கையில் வைத்துக் கொண்டு உட்கார்ந்துகொண்டார் ப்ரியா. இரவு எல்லோரும் படுக்கப்போனதும், வீட்டு கேட்டைப்பூட்டி சாவியைத் தன்னுடன் அறைக்குள் வைத்துக்கொண்டார்.

சனியன்று ப்ரியாவின் அக்கா வந்தார். இருவரும் மணிக்கணக்காகப் பேசிக்கொண்டேயிருந்தார்கள். பெரும்பாலும் ப்ரியாவிற்கான அறிவுரையாகவே இருந்தது. "அக்கா எனக்கு சைனீஸ் ந்யூ இயருக்குத் தான் லீவெடுக்க முடியும். க்ரிஸ்மஸ¤க்கு முன்ன லீவெல்லாம் எடுக்க முடியாது", என்ற ப்ரியாவின் வாயை அக்கா அடைத்தார்," அதெல்லாம் இல்ல. 'லாஸ் ஆ·ப்பே'யாவே இருக்கட்டும். இல்லன்ன பேசாம வேலைய விட்டுடுலா. ரகுவுக்கு க்ரிஸ்மஸ ஒட்டி தான் லீவு எடுக்க சௌகரியப்படுமாம். நேத்தே நான் சரின்னுட்டேன் அவர் கிட்ட. பசங்களுக்கு ஸ்கூல் திறக்கறதுக்கு முன்னாடி வந்துடலாம். நீ பேசாம கெளம்பு. ஏர் லங்கால போடறேன். ஜாலியா ரெண்டு வாரம் போயிட்டுவா ப்ரியா ரகுவோட." இந்தியாவில் ஒரு வாரம் இலங்கையில் ஒரு வாரம் சுற்றிவிட்டு டிசம்பர் முப்பது திரும்புவதாகத் திட்டம் தீட்டப்பட்டது.

டிசம்பர் பதினெட்டு இருவரும் இந்தியாவுக்குப் பறந்தனர். செல்வி பிள்ளைகளைக் கூட்டிக்கொண்டு அக்காவீட்டிற்குப் போனாள்.ஒரு வாரம் முன்புதான் சரவணனுக்கும் சிவகாமிக்கும் கல்யாணம் முடிந்த செய்தியை வேலு வந்து சொல்லியிருந்தான். 'எங்கிருந்தாலும் வாழ்க' என்ற மன நிலைக்குப் பழக்கப்படுத்திக் கொள்ள ஆரம்பித்திருந்தாள்.

ப்ரியாவும் ரகுவும் கிரிஸ்துமஸ¤க்கு முதல் நாள் திருச்சியிலிருந்து கொழும்புக்குக் கிளம்பத் திட்டமிட்டிருந்ததால், கிருதுமஸ¤க்கு அடுத்த நாள் காலையில் சன் செய்தியைப் பார்த்தபோது ப்ரியாவின் அக்கா மிகுந்த பதட்டமடைந்து விட்டார். நிலநடுக்கம் பற்றியும் தொடர்ந்து சுனாமி பற்றியும் அறிந்ததுமே, திருச்சியில் ப்ரியாவும் ரகுவும் தங்கியிருந்த உறவினர் வீட்டுக்கு போன் செய்து பார்த்தார். இலங்கையில் தான் சேதம் அதிகம் என்று வேறு செய்தியில் சொன்னார்கள். போன் இணைப்பே கிடைக்கவில்லை. பலமுறை முயன்றபிறகு மாலையில் ஒருவழியாகக் கிடைத்தது. ரகுவும் ப்ரியாவும் போனில் பேசியதும் தான் எல்லோருக்கும் இருந்த பதட்டம் கட்டுப்பட்டது. முதல் நாள் திருச்சியிலிருந்து கிளம்புவதாகத் தான் இருந்திருக்கிறார்கள். ஆனால், உறவினர் வீட்டுக்கு குழந்தைக்கு முதல் பிறந்தநாள் விழா ஞாயிறன்று இருக்கவே, திங்களுக்கு பயணத்தை ஒத்திப்போட்டிருக்கிறார்கள். பத்திரமாய் இருந்தார்கள் என்றதும் மனதில் நிம்மதி படர்ந்தது.

ப்ரியாவும் ரகுவும் கிளம்பவிருந்த கொழும்பு விமானம் அன்று ரத்தானது. அடுத்த இரண்டு நாட்களில், இலங்கைப் பயண திட்டத்தைக் கைவிட்டுவிட்டு சிங்கப்பூர் வந்துசேர்ந்தார்கள். இருவரிடமும் பத்தே நாட்களில் பெரிய மாற்றம் பளிச்சென்று புலப்பட்டது. ஒருவருக்கொருவர் அனுசரணையாக இருந்தார்கள். அதுவே செல்வியின் சமீபகாலமாய் இருந்து வந்த மன உளைச்சளுக்கு நல்ல மருந்தாக அமைந்தது.

எடுத்திருந்த லீவெல்லாவற்றையும் உள்ளூரில் நிவாரண நிதி திரட்டும் பணியில் செலவிட்டனர் ப்ரியாவும் ரகுவும். முதலில் வீட்டில் இருந்த உபயோகித்த துணிமணிகளோடு, வேறு புதிதாகவும் கொஞ்சம் வாங்கிக்கொண்டு இலங்கைத் தூதரகத்துக்கும் இந்தியத் தூதரகத்துக்கும் போனார்கள். அங்கு அவர்களின் தேவைகளை அறிந்து கொண்டார்கள். வழக்கம்போல ப்ரியாவின் அக்கா வீட்டுக்காரரின் காரை எடுத்துக்கொண்டு அலைந்து, பொருள்களாகவும் காசோலைகளாகவும் பணமாகவும் மருந்தாகவும் திரட்டிக் கொண்டுபோய்க் கொடுத்தனர்.

வியாழனன்று வேலு மாலை திடீரென்று வீட்டிற்கு வந்திருந்தான். செல்வி சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை. ப்ரியா தான் கதவைத் திறந்தார். செல்வியைக் கூப்பிட்டார். வேலுவின் முகத்தில் ஈயாடவில்லை.

"மனசைத் தேத்திக்கோ செல்வி", என்று ஆரம்பித்ததுமே, "அம்மாவுக்கு உடம்புக்கு முடியல்லயா? இல்ல மாமாவுக்கு? யாருக்கு என்ன ஆச்சு?", என்ன சொல்லப்போகிறானோ என்று மிகவும் பதறினாள் செல்வி. ஒரு சோதனை வந்தா கூட ஒன்பதைக் கூட்டிக்கொண்டுதான் வருமோ ? !

"என்னன்னு சொல்ல,"கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டான். "பூம்புகாருக்குப் பக்கத்துல ஏதோ கடல ஒட்டின ஒரு குட்டிக் கிராமமாம். பேருகூட ஏதோ குப்பம்னு சொன்னாங்க. அங்கயிருக்கற மாரியம்மன் தான் பொண்ணு வீட்டுக்காரர்களின் குலதெய்வமாம். அங்க போயி சாமி கும்பிட்டுட்டு, கல்யாண மாலையக் கடல்ல போடறது அவங்க குடும்ப வழக்கமாம். என்னன்னு சொல்ல செல்வி, அம்மா செத்துடுமேன்னு அவங்களுக்காகவே கல்யாணம் கட்டினான் சரவணன். இப்ப கெழவி போகாததால பொழச்சுகிச்சு. திருவாரூர்லதான் இருக்கு. சரவணனனத்தவிர சரவணனோட சைட்ல ஒரு சின்னப்பையனும் செத்துட்டான். பொண்ணோட அம்மாவும் அப்பாவும் கோவில்லயிருந்து லேட்டாக் கெளம்பியிருக்காங்க,. அதுக்குள்ள கடல் ஊருக்குள்ளார வர செய்தி வந்திருக்கு. கல்யாணப்பொண்ணும் அவங்க தங்கச்சியும் இறந்துட்டாங்க. செவ்வாக்கெழமை கெடச்சபோது அவங்க ஒடம்புல இருந்த அவ்ளோ நகைல, அரசாங்க ஆஸ்பத்திரியிலயிருந்து பாடி கெடைக்கும்போது ஒரு குந்துமணிகூட இல்லையாம் செல்வி. கிட்டத்தட்ட முப்பது பவுனாம்,... பொண்ணோட அப்பாவும் அம்மாவும் தான் அடையாளம் சொல்லி பொணத்தையெல்லாம் வாங்கியிருக்காங்க", கண்கலங்கியபடியே வேலு சொன்ன எதையுமே செல்வியால் நம்பமுடியவில்லை. நம்பாமலும் இருக்கமுடியவில்லை.

முகம் வெளிறிப்போய் அதிர்ச்சியில் உறைந்திருந்தவள்,"நா வரேன்," என்று வேலு போகுமுன்பே உடைந்து அழ ஆரம்பித்தாள். "அய்யோ, நான் சபிக்கல்லயே,.. வாக்குத் தவறிட்டானேன்னு வருத்தப்பட்டேன் தான். ஆனா,.. ஆனா,.. தப்பா ஒண்ணும் நெனக்கல்லியே சாமி,.சிவகாமியும் நல்ல பொண்ணுதான், நல்லா இருக்கட்டும்னு தானே நெனச்சேன்", என்று ஏதேதோ பிதற்றினாள்.

அறையிலிருந்து ரகு தூக்கத்திலிருந்து எழுந்து பதறியடித்துக் கொண்டோடி ஓடிவந்தவர், நடப்பது புரியாமல் திகைத்து நின்றார். ப்ரியா செல்வியை சமாதானம் செய்யமுடியாமல் தவித்தார். "செல்வி, இங்க பாரு,.  நீயா ஏன் கண்டபடி நெனச்சுக்கற? உனக்கு அம்மா, தம்பி தங்கை இருக்காங்க. மனச மட்டும் விட்றாத. மொதல்ல நீ ஒக்காரு சொல்றேன்", என்றபடியே தோளைக் குலுக்கினார். உட்காரவைத்தார். பிறகு, ஒரு தம்ப்ளர் தண்ணீரைக் கொடுவந்து குடிக்கவைத்தார்.

"சரவணன்,..எனக்கு, ஐயோ..எப்பிடி", என்று பைத்தியக்காரிபோல முகத்தை மூடிக்கொண்டு உளறியவளை முறைத்து, "அவனோடயே போயிடணுமா. முட்டாள், அங்க பாரு டீவீல. ஒண்ணா ரெண்டா? கொத்துக்கொத்தா, கூட்டங்கூட்டமா பிணங்கள். பிஞ்சுக் கொழந்தைங்க எல்லாம் அநாதையா நிக்குதுங்க செல்வி. இதையெல்லாம் பாத்துமா உன்னோட உயிரோட மதிப்பு உனக்குத் தெரியல்ல? அபத்தமால்லாம் பேசாத. நடந்திருக்கவேணாம். ஆனா, நடந்துடுச்சே. அதுவும் புதுசாக் கல்யாணமாகி ரெண்டே வாரத்துலன்னா ரொம்பக் கஷ்டமாத்தான் இருக்கு. எத்தன உயிர்கள் போயிருக்கு. ஒலகத்துலயே உன்னோட சரவணன் மட்டுமே முக்கியம்ன்ற மாதிரி பேசறத விடு மொதல்ல. அப்பிடி நெனைக்கக்கூட கூடாது ", என்று கோபத்தோடு படபடவென்று கோபத்தோடு கூறினார். ஆனால், அதில் இருந்த அக்கறை ப்ரியாவுக்குப் புரியவே செய்தது.

ஒரே மகனைப் பறிகொடுத்த சரவணனின் தாயை நினைத்துத் தான் செல்விக்கு மிகவும் வருத்தமாயிருந்தது. இந்த சோகத்தை எப்படித்தான் எதிர்கொள்ளப் போகிறாரோ என்று கவலைப்பட்டாள். அருகிலிருந்தாலும் ஆறுதலாய்ப் பேசலாம். முடிந்தவரை கவனித்துக் கொள்ளலாம். சில ஆயிரம் கிலோமீட்டர் தூரத்தில் இருந்துகொண்டு என்னதான் செய்வது என்று ப்ரியாவிடம் சொல்லி வருந்தப்பட்டுக்கொண்டாள்.

தன் அம்மாவுக்காவது போன் செய்யலாமா என்று தான் நினைத்தாள். யாராவது தன் சார்பில் சரவணனது வீட்டிற்குப் போய் வருவார்களா என்று கேட்க. மேலும் குழப்பங்கள் எதற்கு என்று யோசித்து வேண்டாமென்று முடிவெடுத்தாள்.

"ம்,. பாவம்தான்,. ஆனா என்ன செய்ய? சொல்லு,ம்?.. பிரார்த்தனை ! அதுமட்டும்தான் பாதிக்கப்பட்ட எல்லாருக்குமே நீ செய்யக்கூடியது. சரவணன் அம்மாவுக்காகவும் நீ பிரார்த்தனை செய். போனவர்கள் பாடு எவ்வளவோ பரவாயில்ல. இழப்புகளோடு வாழவேண்டியவர்களின் பாடுதான் மிகவும் பரிதாபம்", என்று ப்ரியாவும் ரகுவும் பரிவோடு சொன்னார்கள்.

"ப்ரியா.. இங்க வாயேன். ரெண்டு நாளைக்கி செல்விய ஒண்ணும் செய்யவேணாம்னு சொல்லு. பாவம், ரொம்ப கொழம்பிப் போயிருக்கா. அவ மேல ஒரு கண் இருக்கட்டும். நா வெளியில சாப்டுட்டு உங்களுகெல்லாம் வாங்கிட்டு வரேன். வேற ஏதும் வேணுமா?", என்று மனைவியிடம் கூறியது செல்வியின் காதுகளில் விழுந்தது. அடுத்து வந்த சில நாட்களில் உண்ண மறுத்தவளை வற்புறுத்திச் சாப்பிட வைத்து மிகுந்த பரிவுடன் கவனித்துக்கொண்டார்கள். அடுத்த வாரத்திலிருந்து பகலில் அவரது அக்காதான் வந்து உடன் இருந்தார்.

அடுத்த வாரம் வீட்டிற்குப் போன் செய்தபோது மீண்டும் மீனாதான் பேசினாள். "அக்கா ஒனக்கு விசயம் தெரியுமா?", என்று ஆரம்பித்தவளிடம் பேச்சை மாற்றி," எல்லாந்தெரியும். வம்பெல்லாம் விட்டுட்டு நீ ஒழுங்கா படி. இந்த வருஷம் ஒனக்கு டென்த். ஞாபகமிருக்கட்டும். தம்பியையும் படிக்கிறானான்னு அடிக்கடி கவனி. அப்பப்ப லெட்டர் போடு. நானும் எழுதுவேன். இனிமே அவசியம்னாதான் போன் அடிப்பேன்,லெட்டர் தான்", என்று சொல்லிமுடித்து இணைப்பைத் துண்டித்தாள். மாமா கோபத்தை மறந்து சரவணனது வீட்டிற்குப் போய் வந்திருந்தார். திருவாரூரில் இருந்த தன் நண்பரை விட்டு அவ்வப்போது பார்த்துக்கொள்ளச் சொல்லியும் ஏற்பாடு செய்திருந்தார். மாமாவின் மேல் அவளுக்கிருந்த மதிப்பு கூடியது.

நாலைந்து நாட்களில் மீண்டும் வேலு வந்திருந்தான். சரவணனின் பெட்டியில், "செல்விக்கு", என்று எழுதி பிரிக்காத புத்தம்புது இளஞ்சிவப்புப் பட்டுப்புடைவை ஒன்றும் மேலும் சில சில்லரைச் சாமான்களும் இருந்தன. அவற்றை அவளிடம் கொடுத்தான் ஒரு ப்ளாஸ்டிக் பையில் போட்டு. செல்வி பொங்கி வந்த கண்ணீரைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு எல்லாவற்றையும் கையில் வாங்கிப்பார்த்தாள். பிறகு, அவற்றையும் மற்ற பொருட்களோடு அவனது அம்மாவிடமே அனுப்பிவிடுமாறு சொல்லிவிட்டாள். "சொல்றேன்னு தயவு செஞ்சு தப்பா நெனக்காதீங்க. இனிமே இங்க வராதீங்க. இவங்க ரொம்ப ரொம்ப நல்லவங்க. இனி நா இவங்களுக்கு எந்தவிதத் தொந்தரவும் கொடுக்கக்கூடாதுன்னு இருக்கேன்", என்று சொல்லி வேலுவை அனுப்பி வைத்தாள்.

உப்பும் நீரும் உள்ளேயிறங்க இறங்க, துயரமும் வேதனையும் துளித்துளியாய்க் கரைந்து வெளியேறின. புதிதாய்ப் பிறந்ததாக நினைத்துக் கொள்ளப் பழகினாள் செல்வி. இதற்கிடையில் பள்ளிகளும் திறக்கப்பட்டிருந்தன. வழக்கமான வாழ்க்கையும் திரும்பியது அதிக முதிர்ச்சியுடன் கூடிய புத்தம்புது நம்பிக்கையோடு.
 

(முற்றும்)

தேசியகலைகள் மன்றம் மற்றும் சிங்கப்பூர் பிரஸ் ஹோல்டிங்ஸ் இணைந்து நடத்திய 'தங்க முனை விருதுப் போட்டி' 2005 - (முதல் ஐந்தில் ஒன்று) - கௌரவக் குறிப்பு ( Honourary Mention )

 
PROVIDER=MICROSOFT.JET.OLEDB.4.0;DATA SOURCE=D:\Hosting\7909944\html\unicode\db\TOcomments.mdb;Persist Security Info=False;
உங்கள் கருத்து  
(You may need to disable your pop-up blocking software in order to post a comment.)
Copyright © 2001 - 2008 Tamiloviam.com (subsidary of Oviam LLC)- Authors
Best viewed with IE 4.x and above, Netscape 7.2, Firefox 0.8 and above with resolutions 800 X 600 and above.
| Disclaimer |   | Privacy |