Tamiloviam
தொடர்கள்
இந்த வார இதழில்
தராசு
வ..வ..வம்பு
திரைவிமர்சனம்
நூல் அறிமுகம்
சிறுகதை
கவிதை
சமைத்து அசத்தலாம்
கவிதை
சிறுகதை
திரையோவியம்
அறிவிப்பு
 
  முதல் பக்கம்
சென்ற இதழ்கள்
வார்த்தையல்ல, வாக்கியம் - பாகம் : 1
- என். சொக்கன்
பாகம் : 1 | 2 | 3 | 4 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 (முற்றும்)
{இப்பகுதியை அச்செடுக்க}     {இத்தொடரை அச்செடுக்க}

'காதல்' என்னும் வார்த்தையே இல்லாமல் எழுதப்பட்ட காதல் கதை இது ! சந்தேகமிருந்தால் உள்ளே தேடிப்பார்த்துக்கொள்ளுங்கள் !

தூங்கி வழிந்து கொண்டிருந்த சோம்பலான தெருவுக்கு நடுவே அந்த கல்யாண மண்டபம் மட்டும் பொருந்தாத பளபளப்பாய் இருந்தது. வாசலில் பூஜோடனைக்காரர்கள் 'கார்த்திகேயன்' முடித்து விமலாவில் 'வி' மட்டும் எழுதியிருந்தார்கள். கதவினருகில் பட்டுப்புடவைகள் சரசரக்க பெண்கள் ஏதோ பெரிய விவாதத்தில் இருப்பது தெரிந்தது. கால்வாசி நாற்காலிகள் மட்டும் விரிக்கப்பட்டிருக்க அதில் ஒரு பெரியவர் உட்கார்ந்த நிலையில் ஆழ்ந்த தூக்கத்திலிருந்தார். பிள்ளைகள் அங்கும் இங்கும் ஓடிவிளையாடி களைத்துக்கொண்டிருக்க, சாயந்திரம் சங்கீதக்கச்சேரிக்கு ஜமுக்காளம் விரித்து மேடை தயாராகிக்கொண்டிருந்தது. பக்கெட்களில் ரஸ்னாவோ வேறெதோ விநியோகித்துக்கொண்டிருந்தவரைக் கண்டுகொள்ள யாருமில்லை. முன்னால் நீள்பெஞ்ச் போட்டு கல்கண்டும், ரோஜாப்பூவும் பொட்டலம் பிரிக்காமல் இருந்தது.

பாலா வாசற்படியிலேயே ரொம்பநேரம் நின்றுகொண்டிருந்தான். காலை ஆறரை ஏழு முகூர்த்தத்துக்கு முந்தினநாள் காலையிலேயே மண்டபத்துக்கு வந்துவிடவேண்டும் என்று பெரியப்பா கட்டாயமாய் சொல்லிவிட்டுப் போயிருந்தார். 'உங்கப்பன் நிதானமா வருவான், நீயாவது அம்மாவைக் கூட்டிகிட்டு சீக்கிரம் வந்து சேரு' என்று தனியாய் இவனிடமும் சொல்லியிருந்தார். அதற்கேற்றாற்போல சிற்றஞ்சிறுகாலே எழுந்து, அந்த டிசம்பர் குளிரில் குளித்து பட்டுப்புடவை கட்டிக்கொண்டு தயாராகி, 'போகலாமா, போகலாமா' என்று இவனை நச்சரிக்கத் துவங்கிவிட்டாள் அம்மா. லஞ்சமாய் சுடச்சுட ·பில்டர் காபியோ, ப்ரூவோ. அப்பா நியூஸ்பேப்பரில் இன்னும் முதல் பக்க கார்ட்டூனைத் தாண்டவில்லை. ராகினி உள்ளே அநியாயத்துக்குக் குறட்டை விட்டுத் தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள். இவன் மட்டும் உடனே ஜில்நீரில் குளித்தாக வேண்டும், நரம்புகளுக்குள் புகுந்து ஊசிபோட்டுத் துன்புறுத்துகிற குளிரில், முகத்தில் அறைகிற பனியில் வண்டி ஓட்டியாக வேண்டும். முணுமுணுத்துக்கொண்டே எல்லாம் செய்தான். அம்மாவை மண்டபத்தில் விட்டுவிட்டுத் திரும்பி வந்து தூங்கிவிடலாம் என்ற அல்பஆசை உள்ளே ரகசியமாய் இருந்தது.

வழக்கமான நாட்களென்றால் ஏழு மணிக்கு பாலாவின் உலகம் விடிந்தே இருக்காது. இன்று கல்யாண மண்டப வாசலில் என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் விழித்துக்கொண்டிருக்கிறான். இன்னும் தூக்கம் கலையவில்லை. வீட்டுக்குத் திரும்பிப்போய்விடலாம் என்றால் அப்பாவுக்குக் கோபம் வரும், 'கல்யாண மண்டபத்தில எதுனா வேலை இருக்கும்ன்னுதானே உன்னை சீக்கிரமே அனுப்பி வெச்சது ?' என்று கத்துவார். ஏதேனும் வேலை இருந்தால் செய்யலாம்தான், ஆனால் கான்ட்ராக்ட் கல்யாணத்தில் அரசாங்க அலுவலகம்போல எங்கே பார்த்தாலும் முகம் தெரியாத மனிதர்களாய் இருக்கிறார்கள். 'இந்த வேலை செய்' என்று யாரும் சொல்லாமல் எப்படிச் செய்வது ?

பெரியப்பா யாரையோ வரவேற்பதற்காக விமானநிலையம் போயிருக்கிறார். மற்றவர்கள் மணப்பெண் அலங்காரம் என்று மாடியில் மூலைஅறைக்குள் புகுந்துகொண்டுவிட்டார்கள். சாதாரண நாட்களிலேயே பெண்களுக்கு தங்களை அலங்கரித்துக்கொள்ள ஒரு மணி நேரம் ஆகும், கல்யாணம், அதுவும் ஏழெட்டு பெண்கள் சேர்ந்து அலங்கரிப்பதென்றால் மதியமாகிவிடும் என்று நினைத்து சிரித்துக்கொண்டான். பாவம் விமலா, இன்னும் இரண்டு நாட்களுக்காவது ராமநாராயணன் பட அம்மன்கள்போல முழுமேக்கப்பில், இருக்கிற நகைகளையெல்லாம் மாட்டிக்கொண்டு கனமான பட்டுப்புடவையில் உலாவர வேண்டும்.

சமையலறை வரை சென்று சூபர்வைசர் தோரணையில் கைகளைப் பின்னால் கட்டிக்கொண்டு நோட்டம் விட்டான். 'சார், காபி குடிக்கறேளா ?' என்று நீட்டின சமையல்காரரிடம் 'வேண்டாம்' என்று மறுத்துவிட்டான். ஆனால் நுரை பொங்குகிற காபியைப் பார்த்ததும் ஆசையாய் இருந்தது.

'கொஞ்சமா கொடுங்க'.

அங்கிருந்தே படியேறி மாடிக்குப்போனான், முதல் அறையில் ஒருவர்மேல் மற்றவர் கால்போட்டு குறட்டைவிட்டுத் தூங்கிக்கொண்டிருந்த மாப்பிள்ளையின் நண்பர்களைப் பார்த்ததும் பொறாமையாய் இருந்தது. ஓரமாய் கவிழ்ந்திருந்த பாட்டில்களின்மேல் ஒரு போர்வையைப்போட்டு மறைத்துவைத்தான். அடுத்த அறை காலியாக இருந்தது, ஒரு ஜமுக்காளம் விரித்துப் படுத்துவிடலாமா என்று யோசித்துக்கொண்டே இருந்தபோது அறைக்கதவில் ஒரு பெண் வந்து நின்றது, 'இது எங்க ரூம்' என்றது கண்கள் படபடக்க.

பாலா திரும்பிப்பார்த்து, 'கவலைப்படாதீங்க, நான் இதை எங்கேயும் கொண்டுபோயிட மாட்டேன்' என்றான் சிரித்து. அவளும் பதிலுக்கு சிரித்தாள், 'தப்பா நினைச்சுக்காதீங்க, ரொம்ப கஷ்டப்பட்டு, சண்டைபோட்டு இந்த ரூம் வாங்கியிருக்கோம், இங்கேயிருந்து பார்த்தா ஊர் முழுக்க தெரியுது' என்று ஜன்னலைக்காட்டிக் கண்கள் விரித்தாள்.

'நீங்க ?'

 'என் பேர் ப்ரியா, விமலாவோட காலேஜ் ·ப்ரெண்ட், திருப்பூர்ல இருந்து வந்திருக்கேன்'. மறுபடி சிரிப்பு. பாலாவுக்கு எல்லாமே புதிதாய் இருந்தது. யார் இந்தப்பெண், இவளை எங்கோ பார்த்திருக்கிறேன். பார்க்காததுபோலவும் இருந்தது. பார்த்ததுபோலவும் மங்கலாய் ஏதோ நினைவு ! எங்கே ?

அவள் அவன் மனதை ஊகித்துவிட்டவள்போல, 'என்ன யோசிக்கறீங்க ?' என்றாள் குறும்பாய்.

சற்று தயங்கிவிட்டு, 'உங்களை எங்கயோ பார்த்திருக்கேன்' என்று சொன்னதும்தான் புதிதாய் சந்திக்கிற அழகிய பெண்களோடு பேசவிரும்புகிற எந்த ஆணும் சர்வசாதாரணமாய் உபயோகிக்கிற தூண்டில் வாக்கியம் அது என்பது உறைத்தது. அவள் தப்பாய் நினைத்துவிடுவாளோ என்று நினைத்து சற்றே தலைகுனிந்து நிமிர்ந்தான், 'நிஜம்மா ...' என்றான் மீண்டும்.

அவள் இதை எதிர்பார்த்திருந்தவள்போல சிரித்தாள், 'ஆமாம், ·போட்டோவிலே பார்த்திருப்பீங்க'

'·போட்டோ, ஏதாவது பத்திரிக்கையில வந்தீங்களா ?'. அவன் ஏதோ பெரிய நகைச்சுவை சொல்லிவிட்டதுபோல அவள் மீண்டும் சிரித்தாள். எதற்கெடுத்தாலும் சிரிப்புதானா இந்தப்பெண்ணுக்கு என்று தோன்றியது. ஆனால் சிரிக்கும்போதுதான் இவள் ரொம்ப அழகாய் இருக்கிறாள் என்றது இன்னொரு மனது.

'பத்திரிக்கைதான், உங்க வீட்டுக்கு மட்டும் வந்த பத்திரிக்கை' என்று சொல்லிவிட்டு திரும்பி ஓடிவிட்டாள், 'ஹலோ, எனக்கு தலைமண்டை வெடிச்சுடும், விவரமா சொல்லிட்டுப்போங்க ப்ளீஸ்' என்று நின்ற இடத்திலிருந்து குரல் உயர்த்தாமல் கைநீட்டிக் கத்தினான். அவள் திரும்பிப் பார்க்காமல், 'கொஞ்சம் யோசிச்சுப்பாருங்க, புரியும், அப்பவும் சின்னப்பிள்ளைக்கு ஞாபகம் வரலைன்னா உங்க அம்மாவைக் கேளுங்க' என்று சொல்லிவிட்டு படிகளில் இரண்டிரண்டாய்த் தாவி இறங்கினாள். அவன் அவளையே நம்பாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவள் வந்தது, பேசியது, ஓடிப்போனது எல்லாமே சின்னக் கனவோ என்று சந்தேகித்தான், கனவில்மட்டும் வருகிற தேவதையைப்போல்தான் இருந்தாள் அவள், ஆனால் அம்மாவுக்கும் இவளுக்கும் என்ன சம்பந்தம் ?

விறுவிறுவென்று மூலைக்கு நடந்து, 'மணப்பெண்' என்று போர்ட் எழுதியிருந்த அறையைத் தட்டினான், 'அம்மா, அம்மா' சில நிமிடங்களுக்கு கதவு திறக்கப்படவில்லை. பொறுமையில்லாமல் மறுபடி தட்டியதும் கொஞ்சமாய்த் திறந்து குழல்விளக்கின் ஒளிக்கீற்று மட்டும் எட்டிப்பார்த்தது, பிறகு விமலாவின் தலைமட்டும் கொஞ்சம் தெரிந்தது, பாலாவைப்பார்த்ததும் தைரியமாய் முழுக்கதவையும் திறந்து வெளியே வந்து, 'நீயா ? இன்னா நைனா, இன்னா வோணும் உனக்கு ?' என்றாள் சரியாய் வராத சேரிபாஷையில். இப்போதுதான் தலையலங்காரம் பாதி நடந்திருக்கிறது என்பது தெரிந்தது, தலைநிறைய மல்லிகைப்பூவோடு அவள் ஜீன்ஸ் அணிந்திருந்தது பொருத்தமில்லாத வேடிக்கையாய் இருந்தது. ஆனாலும் அழகுதான், இன்னும் சின்னப்பெண்.

பின்னாலேயே அவளைத் துரத்திக்கொண்டு அத்தை ஓடிவந்தாள், 'விமலா, நாங்க கதவைத் திறக்கறதுக்குள்ள உனக்கு என்னடி அவசரம் ?' அவள் விடாமல், 'ஏன் நான் திறக்கக்கூடாதா ?' என்றாள். 'சொன்னாக் கேளுடி, சின்னப்பிள்ளை மாதிரி எதுக்கெடுத்தாலும் மறுபேச்சு, இப்படி கொழாயைப் போட்டுகிட்டு வெளியே வராதே, மாப்பிள்ளை வீட்டுக்காரங்க பார்த்தா தப்பா நினைக்கப்போறாங்க' என்றதற்கு அவள் மறுபேச்சு பேசுவதற்குள் அவள் கையைப்பிடித்து இழுத்துப்போனாள் அத்தை. போகிறபோக்கில் விமலா, 'சித்தி, பாலா அண்ணன் வந்திருக்கு' என்று உள்ளே பார்த்துக் கத்தினாள்.

உள்ளேயிருந்து அம்மாவின் குரல் மட்டும் கேட்டது, 'என்ன விஷயம் பாலா ?'

'சொல்றேன், இங்க வாயேன்' உள்ளே போகவேண்டாம் என்று தயங்கி நின்றான்.

அம்மா சலித்துக்கொள்வது கேட்டது, முழுசாய் ஒரு நிமிடம் கழிந்தபிறகு கர்ச்சீபில் கைதுடைத்தபடி வந்துநின்று, 'சீக்கிரம் சொல்லு, எனக்கு தலைக்குமேலே வேலை இருக்கு' என்றாள்.

'இல்லைம்மா, தலைக்கு மேலே மல்லிகைப்பூதான் இருக்கு' என்று சிரித்தான்.

'கிண்டலா, சீக்கிரம் சொல்லுடா, இன்னும் தலை அலங்காரமே முடியலை, எனக்கு படபடன்னு இருக்கு'

கொஞ்சம் தயக்கமாய் இருந்தது, பிறகு தைரியம் சேர்த்துக்கொண்டு, 'யார்ம்மா அந்தப் பொண்ணு ?' என்று சட்டென்று கேட்டுவிட்டான். 'எந்தப்பொண்ணு ?' என்று அம்மா அவனை விநோதமாய்ப் பார்த்துக் கேட்டபிறகுதான் நாக்கைக் கடித்துக்கொண்டான், அம்மாவுக்கு அவளைச் சந்தித்தது தெரியாதே. 'என்கூட கொஞ்சம் வாயேன், காட்டறேன்'.

'ப்ச், வேலை இருக்குன்னு சொன்னேனே பாலா'

'இது அதைவிட முக்கியம்மா, ப்ளீஸ், வாயேன்' தாடையைப்பிடித்து கெஞ்சினான். 'அஞ்சே நிமிஷம், மீண்டும் உங்க ராஜாங்கத்துக்கே கொண்டுவந்து சேர்த்துடறேன்'

'சரி, சீக்கிரம் வா' கைக்குட்டையை இடுப்பில் செருகிக்கொண்டு அவனுக்கு முன்னால் விறுவிறென்று நடந்தாள்.

படிகளை நெருங்கியபோது அவளே படிகளில் இரண்டிரண்டாய் ஏறி வந்துகொண்டிருந்தாள். அம்மாவின் கையைப்பிடித்து நிறுத்திவைத்தான், 'இவதாம்மா'.

அம்மா அவளைப்பார்த்த அதே விநாடியில் அவளும் நிமிர்ந்துபார்த்தாள். இருவரும் புன்னகைத்துக்கொண்டார்கள், அம்மாவின் பக்கத்தில் பாலாவைப்பார்த்ததும் அவள்முகத்தில் சட்டென்று பரவியது வெட்கமா, பயமா, கோபமா தெரியவில்லை. சட்டென்று திரும்பி படிகளில் வேகமாய் இறங்கிப்போனாள். பாலா ஒன்றும்புரியாமல் விழித்துக்கொண்டிருந்தான்.

'இந்த பொண்ணா யார்ன்னு தெரியணும் ?' அம்மா தோள்களை உலுக்கிக் கேட்டதும்தான் நினைவுவந்து, 'ஆமாம்மா' என்றான் அவசரமாய். 'நம்ம ஜெயச்சந்திரம் பொண்ணுடா, திருப்பூர்ல இருக்கா'

'ப்ச், அதெல்லாம் எனக்கு வேணாம், இவளை நான் எங்கேயோ பார்த்திருக்கேன், அவளைக்கேட்டா ·போட்டோவில பார்த்திருக்கேன்னு சொல்றா' என்றான் கீழே ஒருமுறை பார்த்துக்கொண்டு.

'என்ன வக்கீல்டா நீ ? ஆறு மாசம் முன்னால பார்த்தது கூட மறந்துடுமா ? உனக்கு பொண்ணு பார்க்க ஆரம்பிச்சப்போ முதல்ல இவளைத்தான் பார்த்தோம், எல்லா பொருத்தமும் இருந்தது, நீதான் ·போட்டோவைப் பார்த்துட்டு பிடிக்கலைன்னு சொல்லிட்டே', அம்மா சொன்ன செய்தியின் அதிர்ச்சியிலிருந்து அவன் மீள்வதற்குள் அம்மா மீண்டும் மணப்பெண் அறைக்குள் போய்விட்டாள்.

அவன் காலியாய் இருந்த படிகளையே நம்பாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். இவளையா நிராகரித்தேன் ?

(தொடரும்...)

 
PROVIDER=MICROSOFT.JET.OLEDB.4.0;DATA SOURCE=D:\Hosting\7909944\html\unicode\db\TOcomments.mdb;Persist Security Info=False;
உங்கள் கருத்து  
(You may need to disable your pop-up blocking software in order to post a comment.)
Copyright © 2001 - 2008 Tamiloviam.com (subsidary of Oviam LLC)- Authors
Best viewed with IE 4.x and above, Netscape 7.2, Firefox 0.8 and above with resolutions 800 X 600 and above.
| Disclaimer |   | Privacy |