Tamiloviam
தொடர்கள்
இந்த வார இதழில்
தராசு
வ..வ..வம்பு
திரைவிமர்சனம்
நூல் அறிமுகம்
சிறுகதை
கவிதை
சமைத்து அசத்தலாம்
கவிதை
சிறுகதை
திரையோவியம்
அறிவிப்பு
 
  முதல் பக்கம்
சென்ற இதழ்கள்
வார்த்தையல்ல, வாக்கியம் - பாகம் : 10
- என். சொக்கன்
பாகம் : 1 | 2 | 3 | 4 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 (முற்றும்)
{இப்பகுதியை அச்செடுக்க}     {இத்தொடரை அச்செடுக்க}

பெரிய ஹோட்டல்களுக்கே உரிய இலக்கணத்தின்படி, எது ஆர்டர் செய்தாலும் இருபது நிமிடம் கழித்தே கொண்டுவந்தார்கள் - வெந்நீர் கேட்டால்கூட. சாப்பிட்டுமுடித்து ஐஸ்க்ரீம் சொல்லும்வரை இருவரும் அவ்வளவாய் பேசவே இல்லை. ஒரு வேகத்தில் பேச்சை ஆரம்பித்துவிட்டான் என்றாலும், பாலாவுக்கு அதன்பிறகு பேச்சைத் தொடர்கிற தைரியம் குறைந்துகொண்டே வந்தது. மணி பத்தை நெருங்கியிருந்தது.

'வெனிலா எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும்' என்று சொல்லிவிட்டு ஒரு ஸ்பூன் ஐஸ்க்ரீமை எடுத்து உதட்டில் பட்டும்படாமலும் வைத்து, கண்ணை மூடிக்கொண்டு அது கரைவதை அனுபவித்தாள் ப்ரியா. பாலா தட்டைப்பார்க்காமல் அவளின் சிறுபிள்ளை சந்தோஷத்தை சிலவிநாடி பார்த்து ரசித்துக்கொண்டிருந்தான், 'ஒருமுறை யாரோ செய்த தப்பால் இவளைத் தவறவிட்டுவிட்டாயிற்று, இந்தமுறையும் என் தயக்கத்தாலேயே இவளை இழந்துவிடுவேனோ !' என்று யோசித்தபோது அவள் பாதி ஐஸ்க்ரீமை வேகமாய் காலி செய்துவிட்டு உதட்டோரம் வழிகிற வெள்ளைக்கோட்டை டிஷ்யூ காகிதம் கொண்டு ஒற்றியபடி, 'உங்க ஐஸ்க்ரீம் உருகிட்டு இருக்கு பாலா' என்றாள்.

'நானும்தான்' என்று சொல்லாமல் சட்டென்று, 'நீங்க இன்னும் சொல்லவந்ததை சொல்லலை' என்றான்.

'நீங்களும்தான் சொல்லலை' என்று இன்னொரு ஸ்பூன் வாயில் போட்டுக்கொண்டாள், போதாத மஞ்சள் வெளிச்சத்தில் பார்த்தபோது அவளுடைய கைகளும் நடுங்கிக்கொண்டிருப்பதுபோல ஒரு பிரம்மை. பாலா இன்னும் கொஞ்சம் தைரியம் சேர்த்து, 'நான்தான் சொல்லணுமா ?' அவள் பதில் சொல்லவில்லை, ஆனால் சாப்பிடுவதை நிறுத்திவிட்டு அவனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள், அந்த அரையிருட்டில் வார்த்தைகளுக்குத் திணறுபவள்போல தெரிந்தாள் அவள்.

இருவருக்கும் நடுவே மெழுகுவர்த்தியின் ஒளிச்சுடர் மெளனமாய் காற்று போகிற திசையிலெல்லாம் திரும்பி நடனமாடிக்கொண்டிருந்தது. மஞ்சளில் கருப்பா, அல்லது கருப்பில் மஞ்சளா என்று தெரியாத சிறு வண்ணக்குழப்பமாய் ஒளிர்ந்த சுடரின் நிழல் மேஜையில் அதற்குப்போட்டியாய் இன்னொரு நாட்டியம் காண்பித்தது.

இரண்டு பக்கமும் மாறிமாறி மெழுகுவர்த்தியின் சுடர் அலைக்கழிவதைப் பார்க்கும்போது, 'ரெண்டு பேரில் யாராவது ஒருவர் பேசுங்களேன்' என்று அது பொறுமையில்லாமல் கெஞ்சுவதுபோல்தோன்றியது. நிமிர்ந்துபார்த்தபோது அவளும் அதேபோன்றதொரு உணர்ச்சியில் நெற்றியில் வியர்வைபடர உதடுகளை அடிக்கடி திறந்து, உடனே மூடிவிடுபவளாய் இருந்தாள்.

இன்னும் ஐந்து நிமிடத்தில் பில் வந்துவிடும், பத்தரைக்கு பஸ் வந்துவிடும், அவள் போயேபோய்விடுவாள், அதன்பிறகு தனியாய் உட்கார்ந்து எத்தனை பேசினாலும் உபயோகமில்லை. பேசவும் முடியாமல், பேசாமல் இருப்பதும் முடியாமல் என்ன சங்கடம் இது ? பாலா அந்த அவஸ்தையைப் பொறுக்க முடியாதவனாய் பேசத்தயாரானான். எதையும் மறைக்காமல் ஒப்புக்கொண்டுவிடலாம், '·போட்டோ சரியாய் இல்லாததால்தான் அவசரப்பட்டு உன்னை வேண்டாம் என்று சொன்னேன், நேரில் பார்த்திருந்தால் மறுத்திருக்கவே மாட்டேன்' என்று உள்ளே ஒருமுறை சொல்லிப்பார்த்துக்கொண்டான், அவள் அழகைப் புகழ்வதுபோல ஒன்றிரண்டு வார்த்தைகள் சொல்லவேண்டும், அதற்கு மயங்காத பெண் யாரும் இல்லை. மன்னிப்பு கேட்டுக்கொண்டாலும் தப்பில்லை, யார் காரணமானாலும் நான் செய்தது தப்புதானே ?

பாலா அனிச்சையாய் நாற்காலியின் நுனிக்கு நகர்ந்து சற்றே முன்னால் வந்தபோது அவனுடைய பெருமூச்சுக்காற்று பட்டு, சுடர் அனிச்ச மலர்போல வெட்கம்கொண்டு ப்ரியாவை நோக்கி திரும்பியது. அவளும் அந்த சுடரையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள், 'அவன்தான் தயங்குகிறான், நீயாவது சொன்னால் என்னவாம் ?' என்றது அது.

பாலாவுக்கு முன்னால் அவள் பேச ஆரம்பித்தாள், 'எப்படி சொல்றதுன்னு தயக்கமா இருக்கு பாலா, பட், இப்போ சொல்லலைன்னா இன்னொரு சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும்ன்னு தோணலை'

அவனுக்கு சேர்ந்திருந்த துணிச்சலெல்லாம் அவள் பேச ஆரம்பித்ததும் வடிந்துபோனது, 'எ- என்ன சொல்றீங்க ப்ரியா ?' என்றான்.

அவள் இவனை ஒருமுறை நேராய் பார்த்துவிட்டு தலைகுனிந்து மெழுகுவர்த்தியைப்பார்த்துக்கொண்டே தொடர்ந்து பேசினாள், 'நடந்ததுக்காக உங்களுக்கு என்மேலே ரொம்ப கோவம் இருக்கும், தப்பு என்மேலேதான், ஆனா, அந்த தப்பை நினைச்சு இப்போ ஒவ்வொரு நிமிஷமும் நான் ரொம்ப வருத்தப்படறேன், ஏன் அப்படி முட்டாள்தனம் செஞ்சே-ன்னு என்னையே சபிச்சுக்கறேன், நடந்தது எல்லாத்தையும் நான் முழுசா சொல்லிடறேன், அப்புறம் என்னை மன்னிக்கறதும், மன்னிக்காததும் உங்க இஷ்டம்'

பாலா திகைத்துப்போய் உட்கார்ந்திருந்தான், அவன் பேசவேண்டியதையெல்லாம் ப்ரியா பேசிக்கொண்டிருக்கிறாளே என்கிற ஆச்சரியத்தில், 'மன்னிப்பா ? எதுக்கு ?' என்றான்.

'நீங்க பெருந்தன்மையா அதையெல்லாம் மறந்திருக்கலாம் பாலா, பட், நான் செஞ்ச தப்பை நினைக்கும்போதெல்லாம் எனக்கு மனசாட்சி குறுகுறுங்குது' அவன் அவஸ்தையாய் புன்னகைத்தான், 'அப்படி என்ன தப்பு செஞ்சுட்டீங்க நீங்க ?'

'ஐயோ, இப்படி தெரியாதமாதிரி பேசி என்னை இன்னும் கொல்லாதீங்க பாலா, உங்க ஜாதகம் எங்க அப்பாகிட்டே வந்ததும் அவர் நேரா என்கிட்டே வந்து உங்க ·போட்டோவைக்கொடுத்து பிடிச்சிருக்கா-ன்னு கேட்டார், எனக்குப் பிடிச்சிருந்தது, பட், சம்மதம் சொல்றதுக்கு முன்னால ஆள் பர்சனலா எப்படி-ன்னு தெரிஞ்சுக்கணுமே-ன்னு கவலையா இருந்தது. விமலா உங்க ரிலேட்டிவ்-ன்னு எனக்கு அப்போ தெரியாது, உங்களோட லா காலேஜ்ல படிச்ச சுந்தரி, என் ·ப்ரெண்டோட அக்கா, அவங்ககிட்டே உங்களைப்பத்தி விசாரிச்சேன், 'பாலாவா, அவன் பெரிய ரெளடியாச்சே'ன்னு எடுத்தஎடுப்பிலயே சொல்லிட்டாங்க, எனக்கு ரொம்ப கஷ்டமாப் போச்சு, அதுக்குமேலே எதுவும் விசாரிக்காம, உடனே அப்பாகிட்டேபோய் எனக்கு இந்த மாப்பிள்ளை வேண்டாம்ன்னு கட்டாயமா சொல்லிட்டேன்' என்றாள்.

பாலாவுக்கு ஒரு இருட்டு உலகத்துக்குள் நழுவிக்கொண்டிருப்பதுபோல் ஒரு பிரம்மை, சிரமப்பட்டு அவள் சொல்வதைத் தொடர்ந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்தான், 'அன்னிக்கு நான் எவ்ளோ அழுதேன் தெரியுமா பாலா, வெட்கத்தை விட்டு சொன்னா, உங்க ·போட்டோவைப்பார்த்ததும் எனக்கு உங்களை ரொம்ப பிடிச்சுப்போச்சு, ஸோ, அந்த சம்பந்தம் இல்லைன்னதும் என்னால ஏமாற்றத்தைக் கட்டுப்படுத்திக்கவே முடியலை, நாள்முழுக்க அழுதிட்டு இருந்தேன், அந்த கஷ்டத்தை தாங்கிக்கமுடியாம அப்பாகிட்டே, இனிமே கொஞ்ச நாளைக்கு எனக்கு மாப்பிள்ளை பார்க்கவேண்டாம்-ன்னு கண்டிப்பா சொல்லிட்டேன்', அவளுடைய கடைக்கண்ணில் நீர் இமைமீறப்பார்த்தது.

'ப்ளீஸ் ப்ரியா, கன்ட்ரோல் யுவர்செல்·ப்' என்று கைக்குட்டை எடுத்துக்கொடுத்தான். அவள் அதை வாங்கிக்கொள்ளாமல் குழந்தைபோல கையாலே கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டாள், 'அப்புறம் இன்னொருநாள் அந்த அக்காகிட்டே பேசும்போதுதான் தெரிஞ்சது, உங்க செட்ல ரெண்டு பாலா இருந்தாங்களாமே, உங்க பேர் பாலா, அந்த இன்னொருத்தர் பேர் பாலச்சந்தர், அவரையும் ·ப்ரெண்ட்ஸ் பாலா-ன்னுதான் கூப்பிடுவாங்களாம், அந்த அக்காவுக்கு உங்களை அவ்வளவா பழக்கம் இல்லையாம், அந்த இன்னொரு பாலாதான் ரெளடித்தனமெல்லாம் செஞ்சு காலேஜ் முழுக்க பாப்புலரா இருந்தாராம், ஸோ, நான் கேட்டதும் அவங்க அந்த இன்னொரு பாலாவை நினைச்சுகிட்டு அப்படி சொல்லிட்டாங்க, அதுக்காக ரொம்ப ஸாரி கேட்டாங்க, எனக்கு சரியான கோவம், 'அடிப்பாவி, சரியா விசாரிக்காம இப்படி என் வாழ்க்கையையே கெடுத்திட்டயே'ன்னு மனசுக்குள்ள நிறைய திட்டினேன்' என்று அவள் சொன்னபோது பாலாவுக்கு அந்த திட்டுவார்த்தைகள் தனக்கும் பொருந்தும் என்று தோன்றியது.

'அவங்களைத் திட்டி என்னங்க பிரயோஜனம், அவங்க சொன்னதைக் கேட்டுகிட்டு நாலு இடத்தில சரியா விசாரிக்காம சட்டுன்னு முடிவு பண்ணினது என் முட்டாள்தனம்தானே ?'

மீண்டும் அவன் பேச முயன்றான், அதற்குள் அவள், 'நான் செஞ்சது தப்புதான் பாலா, அதை இப்போ மனசார ஒத்துக்கறேன், எனக்கு மன்னிப்பு உண்டா ?' என்றாள்.

அவன் இப்போது மெளனமாகிவிட்டான், மன்னிக்கிற தகுதி அவனுக்கு உண்டா ?

அவள் தொடர்ந்து, 'சொல்லுங்க பாலா, ப்ளீஸ், என்னை மன்னிப்பீங்களா ?' என்றாள், மை கலைந்த கண்கள் ஆர்வத்தோடும், எதிர்பார்ப்பு கலந்த ஏக்கத்தோடும் அவனையே பார்த்தபடி இருந்தன.

அவன் சற்று தயங்கி, 'நான் எங்கே மன்னிக்கிறது ? பிராயச்சித்தம் செஞ்சாதான் உண்டு !' என்றான்.

அவள், 'புரியலை' என்றாள், குழப்பம் வரியோடிய அவள் நெற்றியை மெழுகுவர்த்திச் சுடர் இன்னும் அழகாகக் காட்டியது.

அவன் சிரித்து, 'ஒண்ணுமில்லை, அதை விடுங்க, நானும் இதையேதான் பேச நினைச்சேன்' என்றான்.

'அப்படீன்னா ?' அவள் உதடுகளில் மெல்லமாய் ஒரு வெட்கச்சிரிப்பு உயிர்பெற்றது, அவனும் கலந்துகொண்டான், 'மன்னிப்பு, அது, இதுன்னு பேசவேண்டாம்-ன்னு அர்த்தம்' என்றான். அவள் முன்பு பாக்கெட்டில் வைத்த பணத்தை எடுத்து பில்லின்மேல் வைத்துவிட்டு எழுந்துகொண்டான், 'இப்படி நாம மனம்விட்டுப் பேசினது எனக்கு ரொம்ப சந்தோஷமா, நிம்மதியா இருக்கு ப்ரியா' என்றான்.

'எனக்கும்தான் !'

அந்த சந்தோஷ சந்தர்ப்பத்துக்குப் பொருத்தமாய் வயலின் வாசிக்கக் கொடுத்துவைக்காமல் கதர்சட்டைக் கலைஞர் ஏற்கெனவே பெட்டியைக் கட்டிக்கொண்டு போயிருந்தார்.

சிலுசிலுவென்று உடல்முழுதும் நனைக்கிற குளிர்காற்றில் போக்குவரத்தில்லாத சாலையைக்கடந்து பஸ் நிற்கிற இடத்தருகே சென்றதும் அவன் அவளிடம், 'மறுபடி நாம எப்போ சந்திக்கறது ?' என்றான். அவளுடைய கன்னங்களில் இன்னும் நாணச்சிவப்பு நீங்கியிருக்கவில்லை, 'நாளைக்கே நான் அப்பாகிட்டே பேசறேன்' என்றாள் பொதுவாய்.

'அப்போ, எப்போ கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம் ?' என்றான் குறும்பாய். கண்ணடிக்கிற ஆர்வத்தை சிரமப்பட்டு கட்டுப்படுத்தினான். அவள் சும்மா வாட்சைப்பார்த்துவிட்டு, 'பத்து ஐம்பதுக்கு ?' என்றதும் இருவரும் சேர்ந்து சிரித்தார்கள், 'நல்லா பேசறீங்க !' என்று அவன் பாராட்டினான்.

'வக்கீலம்மா-ன்னா சும்மாவா ?'

கடந்த இரண்டு நாட்களாய் அர்த்தமில்லாமல் தோன்றிய எல்லாவற்றுக்கும் அந்த விநாடியில் அர்த்தம் அமைந்துபோனது.

** சுபம் **

 
PROVIDER=MICROSOFT.JET.OLEDB.4.0;DATA SOURCE=D:\Hosting\7909944\html\unicode\db\TOcomments.mdb;Persist Security Info=False;
உங்கள் கருத்து  
(You may need to disable your pop-up blocking software in order to post a comment.)
Copyright © 2001 - 2008 Tamiloviam.com (subsidary of Oviam LLC)- Authors
Best viewed with IE 4.x and above, Netscape 7.2, Firefox 0.8 and above with resolutions 800 X 600 and above.
| Disclaimer |   | Privacy |