Tamiloviam
தொடர்கள்
இந்த வார இதழில்
தராசு
வ..வ..வம்பு
திரைவிமர்சனம்
நூல் அறிமுகம்
சிறுகதை
கவிதை
சமைத்து அசத்தலாம்
கவிதை
சிறுகதை
திரையோவியம்
அறிவிப்பு
 
  முதல் பக்கம்
சென்ற இதழ்கள்
வார்த்தையல்ல, வாக்கியம் - பாகம் : 6
- என். சொக்கன்
பாகம் : 1 | 2 | 3 | 4 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 (முற்றும்)
{இப்பகுதியை அச்செடுக்க}     {இத்தொடரை அச்செடுக்க}

மறுநாள் அதிகாலை நான்கரைக்கே மணப்பெண் அலங்காரம் துவங்கிவிட்டது. பியூட்டி பார்லரிலிருந்து வந்திருந்த பெண் வெளுப்புக்கும் மாநிறமாத்துக்கும் இடையே, அடிக்கடி தலைமுடியை நளினமாய் கோதி விட்டுக்கொண்டது. வந்ததும் முதல் வேலையாய் விமலாவைத்தவிர மற்ற எல்லாரையும் கண்ணாடியிலிருந்து நான்கடி தள்ளி நிறுத்திவிட்டது, 'யாராவது இந்த லைனைத் தாண்டி வந்தீங்க, என்க்கு கெட்ட கோபம் வரும்', கொச்சையான ஆங்கிலோ இந்திய உச்சரிப்பு.

'இதில உங்க அம்மா யாரும்மா ?' மூன்று வயது குழந்தையிடம் கேட்பதுபோல கொஞ்சல் பாவத்தில் விமலாவிடம் அந்தப்பெண் குனிந்து கேட்டபோது அவள் நிஜமாகவே பயந்துபோனாள், 'ஏன் கேட்கறீங்க ?' என்றாள் ஆங்கிலத்தில்.

அவள் பதில் சொல்வதற்குள் விமலாவின் அம்மா கூட்டத்தைத் தள்ளிக்கொண்டு வந்து, 'நான்தான் பொண்ணோட அம்மா, உங்க அலங்காரத்துக்கு ஏதாச்சும் கொண்டுவரச் சொல்லணுமா ?'

அவள் நட்பாய் புன்னகைத்து திணறித்திணறி தமிங்கிலத்தில் பேசினாள், 'எல்லாம் நாங்களே கொண்டுவந்திருக்கோம் அம்மா, நீங்க தயவுசெஞ்சு யாரும் இங்கே மிர்ரர்கிட்ட வந்து டிஸ்டர்ப் பண்ணாம பார்த்துக்கணும், அப்போதான் க்விக்கா மேக்கப் முடிச்சு நீங்க பொண்ணை அழைச்சிட்டுப்போலாம், ஒவ்வொருத்தரும் ஒவ்வொரு ஐடியா சொன்னீங்கன்னா என்னால எதையும் சரியா பண்ணமுடியாம போய்டும், லீவ் அவர் ஜாப் டு அஸ், எங்களுக்கு எல்லாம் தெரியும்'

விமலாவின் அம்மா தலையாட்டிவிட்டு பவ்யமாய் பின்னால் நகர்ந்துகொண்டாள். பெண்கள் மத்தியில் மெல்லமாய் முணுமுணுப்புகள் எழ ஆரம்பித்தது. அதைப்பற்றி கவலைப்படாமல் அந்தப்பெண் சூட்கேஸ் மாதிரி தோன்றிய பையிலிருந்து ஒவ்வொரு ரசாயனமாய் எடுத்து ஆளுயர கண்ணாடியின் முன்னால் நிரப்ப ஆரம்பித்தது. விமலா ஏதோ நினைப்பில் தலையை சிலுப்பிக்கொண்டு, 'என் அம்மா மட்டும் இங்கே என் பக்கத்திலேயே இருக்கட்டுமே' என்றாள் கெஞ்சலாய்.

'அம்மா இங்கதான் இருக்காங்க டியர், டோன்ட் ஒர்ரி' என்று உதட்டை நாவால் ஈரப்படுத்திக்கொண்டாள் அவள், விமலாவின் தாடையைப்பிடித்துக் கொஞ்சாதது ஒன்றுதான் பாக்கி. கையில் ஒரு சிறிய ப்ரஷ் எடுத்துக்கொண்டு வெளிச்சத்தில் அதை சரிபார்த்தாள்.

பெண்கள் வரிசையின் கடைசியில் இருந்த ப்ரியா முகம் சுளித்தாள், 'யார் யாரை அதட்டறதுன்னு விவஸ்தையே இல்லாம போச்சு, இவங்களுக்கு எல்லாம் தெரியுமாம், எல்லாம் தெரியும்' என்று தாடையில் இடித்துக்கொண்டாள். சட்டென்று வெளியே வந்துவிட்டாள், 'விமலாவுக்கு அலங்காரம் பண்ணலாம்ன்னு சீக்கிரம் எழுந்து குளிக்காமகூட இங்க வந்தா, இவ இப்படி விரட்டறாளே !' என்று தனக்குள் புலம்பிக்கொண்டே பெண்கள் அறைக்கு குளிக்கப்போனாள்.

அவள் திரும்பிவந்தபோது பொலபொலவென்று விடிந்திருந்தது. ஆரம்பத்தில் போட்ட கட்டுப்பாடுகள் எதுவும் செல்லாமல்போய் விமலாவையும், கண்ணாடியையும் சுற்றி எல்லோரும் நின்று ஆளாளுக்கு யோசனை சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்கள். நடுவில் அந்த ஆங்கிலோ இந்தியப்பெண் ஏகத்துக்கு திணறிக்கொண்டிருந்தது, 'ப்ளீஸ், சத்தம் போடாதீங்க, கொஞ்சம் லைட்டும், காத்தும் வரட்டும், தள்ளி நில்லுங்க, ப்ளீஸ்' என்று திருவிழாக்கூட்டத்தை கட்டுப்படுத்துகிற போலீஸ்போல அவள் அலறிக்கொண்டிருந்ததைப்பார்த்ததும் 'நல்லா வேணும்' என்று நினைத்துக்கொண்டாள் ப்ரியா.

இத்தனை களேபரத்துக்கும் நடுவே விமலா சிரிக்க முடியாமல் வியர்த்துக்கொண்டிருந்தாள், முகத்தில் திட்டுத்திட்டாய் ஜிகினா மினுமினுப்பு, பருவப்பெண்ணின் இயற்கையான அழகைப் பூசி மறைத்ததுபோல இருந்தாலும், அதுவும் ஒரு தனி வசீகரமாகவே இருந்தது. அந்த அழகுக்குப் பொருந்தாத எரிச்சலுடன் 'இன்னும் எவ்ளோ நேரம் இந்த மேக்கப் ?' என்றாள். உண்மையிலேயே அலங்காரம் முடிந்ததா, அல்லது கோபத்தால் அந்தப்பெண் சட்டென்று முடித்துவிட்டதா தெரியவில்லை. அடுத்த ஐந்தாவது நிமிடம் பையைத்தூக்கிக்கொண்டு கிளம்பிவிட்டது. அதற்குள் இரண்டு குழந்தைகள் ஏதோ ஒரு க்ரீமை முகத்தில் பாதி பட்டுச்சட்டையில் பாதி என்று பூசிக்கொண்டு துள்ளி ஓடின.

அடுத்து ஒரு பெரிய வெல்வெட் பெட்டி திறக்கப்பட்டு, பழையதும் புதியதுமாய் ஒவ்வொரு நகையாய் வெளியே வந்தது. இரண்டு கைகளையும் நீட்டியபடி ஜவுளிக்கடை பொம்மைபோல விமலாவை உட்காரச்சொல்லிவிட்டு நெற்றிச்சுட்டியில் ஆரம்பித்து நகைபூட்ட ஆரம்பித்தார்கள், ப்ரியா ஒட்டியாணத்தை எடுத்து விமலாவுக்கு அணிவித்தபோது அவள், 'பார்த்து ப்ரியா, இறுக்கிப் பிடிக்குது' என்றாள். 'உன் அளவுகொடுத்து செஞ்சதுதானேடீ ?' என்றாள் விமலாவின் அத்தை. ப்ரியா குறும்பாய், 'அளவெல்லாம் சரிதான் ஆன்ட்டி, ஆனா அதுக்கப்புறம் நம்ம பொண்ணு கல்யாண சந்தோஷத்தில ஒரு சுத்து பெருத்துட்டாளே, அதான் ஒட்டியாணம் சின்னதாப்போச்சு' என்று அவளைப்பார்த்து கண்ணடித்ததும் விமலா முகம் சிவந்துபோனது, 'ச்சீ போடி' என்று ப்ரியாவை இடுப்பில் கிள்ள முயன்றாள்.

அவளிடமிருந்து தப்பி ப்ரியா வெளியே வந்தபோது, புதிதாய் ஒரு பெண் அறைக்குள் நுழைந்து, 'பெரியம்மா எங்கே ?' என்றது அவளிடம். ப்ரியா பதில் சொல்வதற்குள், 'ராகினியா, என்னம்மா விஷயம் ?' என்று பின்னாலிருந்து குரல் மட்டும் வந்தது. 'அம்மா இந்த காசு மாலையை உங்ககிட்ட தரச்சொன்னாங்க' சொல்லிக்கொண்டே அவள் அலங்காரக்கூட்டத்துக்குள் நுழைந்துவிட்டாள், ப்ரியா சற்றே ஒதுங்கி நின்று யோசித்தாள். இந்தப் பெண்ணை எங்கேயோ பார்த்திருக்கிறேன், எங்கே ? அந்த அறையில் எல்லாரும் பட்டுப்புடவையில் இருக்கையில் அவளைமட்டும் சுரிதாரில் பார்ப்பதற்கு வித்தியாசமாய் இருந்தது. யார் இவள் ?

'பாலா எங்கேம்மா ?' என்று யாரோ அவளிடம் கேட்டபோது ப்ரியாவுக்கு சட்டென்று நினைவு வந்தது, ராகினி, பாலாவின் தங்கை, எப்படி மறந்தேன் ? தலையில் அடித்துக்கொண்டாள்.

அவள் நகையை ஒப்படைத்துவிட்டு வெளியேறப்பார்த்தபோது ப்ரியா கதவருகே, 'நீங்க பாலாவோட சிஸ்டர்தானே ?' என்றாள்.

'ஆமாம்' அவள் புரியாத பார்வையோடு நின்றாள், 'நீ - நீங்க ?'

இருவரும் இப்போது அந்த அறையிலிருந்து வெளியே வந்துவிட்டார்கள், 'நான் பாலாவோட ·ப்ரெண்ட், ப்ரியா'

'ப்ரியா ?' அவள் கொஞ்சம் யோசித்தாள், 'அண்ணன் என்கிட்ட உங்களைப்பத்தி சொன்னதே இல்லையே' என்று கேட்டுவிட்டு நாக்கைக் கடித்துக்கொண்டாள். 'ஸாரி, தப்பா கேட்டுட்டேனோ !'.

'நோ நோ, இப்போதான் ரெண்டுநாளா எங்களுக்குள்ள பழக்கம், ரயில் ஸ்நேகம் மாதிரி, இது கல்யாண ஸ்நேகம்'

'ஸோ ஸ்வீட், நல்ல பேசறீங்க, ஐயாம் ராகினி' என்று கைகுலுக்கினாள். 'நீங்க மாப்பிள்ளை வீடா ?'

'இல்லை, பொண்ணு வீடுதான், விமலாவோட காலேஜ்மேட்' என்றாள். ராகினி புரிந்ததாய் தலையசைத்துவிட்டு உள்ளே ஒருமுறை எட்டிப்பார்த்து, 'எவ்ளோ நகைங்க, பொம்மை மாதிரி இருக்கா விமலா' என்றாள், தொடர்ந்து, 'நேத்திக்குதான் நாங்க ரெண்டுபேரும் யூனி·பார்ம் போட்டுகிட்டு ஒண்ணா ஸ்கூலுக்குப்போனமாதிரி இருக்கு, அதுக்குள்ள கல்யாணம் பண்ணிகிட்டு மாமியாகப்போறா !' என்றாள்.

ப்ரியா அவளிடம் தலைகுனிந்து பார்த்தபடி பேசவேண்டியிருந்தது, ரொம்ப குள்ளம். 'எனக்கும் அதே ·பீலிங்தான், எங்க க்ளாஸ்லயே இவளுக்குதான் முதல்ல கல்யாணம் ஆகுது !' என்றாள் ப்ரியா. ராகினி இன்னும் உள்ளேயே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள், 'விமலா ரொம்ப அழகா இருக்கா, கல்யாணக்களைங்கறது இதுதானா ?' என்றாள் திரும்பி.

ப்ரியா அவள் திரும்புவதற்காகவே காத்திருந்ததுபோல, 'அது சரி, ஏன் பொறாமைப்படறீங்க, நீங்களும் கல்யாணம் பண்ணிக்க வேண்டியதுதானே !' என்று சிரித்தாள், அளவுக்கு மீறிய உரிமை எடுத்துக்கொண்டு பேசுகிற தயக்கம் இருந்தாலும், வேறு வழியில்லை.

'அந்த வேலைதான் என்கிட்டே நடக்காது', கட்டைவிரல் உயர்த்திச் சிரித்து, 'படிப்பை முடிக்கிறவரைக்கும் நோ கல்யாணப்பேச்சு-ன்னு அப்பாகிட்ட ப்ராமிஸ் வாங்கிட்டேனே !' என்று குதூகலித்தாள். ராகினி யாரிடம் சீக்கிரமே ஒட்டிவிடுவாள் என்று பாலா நேற்று சொல்லியிருந்தது ப்ரியாவுக்கு நினைவுக்கு வந்தது. கடல் அலைகள்போல அவளுடைய புருவங்கள் உயர்ந்து தாழ்வதை ரசித்தபடி அடுத்த அஸ்திரத்தை வீசினாள், 'அவ்ளோ நாள் கல்யாணத்துக்கு ஸ்டே ஆர்டரா ? உங்க அண்ணன் நிலைமைதான் பாவம்'.

'நோ வே, எனக்காக ஏன் அவன் காத்திருக்கணும் ? தங்கைக்கு கல்யாணம் செய்யாம அண்ணன் பண்ணிக்கக்கூடாதுன்னு உங்க ஐ. பி. சி-ல எங்கயாவது இருக்கா-ன்னு கேட்டேன், இல்லைன்னான், சரி, போனாப்போகுது, நீ கல்யாணம் பண்ணிக்கோடா-ன்னு தீர்ப்பு சொல்லிட்டேன்' அவள் வரம் அருள்வதைப்போல ஒரு உள்ளங்கையை மேலேயும், இன்னொன்றைக் கீழேயும் வைத்துக் காண்பித்ததும் ப்ரியாவுக்கு பெரிதாய் சிரிப்பு வந்துவிட்டது, 'ரொம்ப ஹ்யூமரஸ் நீங்க'

'தேங்க்யூ' அவள் ஜப்பானிய பாணியில் குனிந்து நன்றி சொன்னாள். அவள் நிமிர்வதற்குள் இயல்பாக அடுத்த கேள்வியையும் கேட்டுவிட்டாள் ப்ரியா, 'அப்போ உங்க அண்ணனுக்கு பொண்ணு பார்க்க ஆரம்பிச்சுட்டீங்க-ன்னு சொல்லுங்க'

'ஒரு பொண்ணு பார்த்தாங்க, சரியா வரலை, அதுக்கப்புறம் வேற எந்த வரனும் அமையலையாம், ஆறுமாசமா எல்லாரும் பொண்ணுக்காக வெயிட்டிங்', வருத்தத்தை அதிகம் காட்டிக்கொள்ளாமல் அவள் சொல்லிமுடித்தாள்.

அவ்வளவுதான், அதைத் தெரிந்துகொள்ள வழிபுரியாமல்தானே நேற்று காலையிலிருந்து தவித்துக்கொண்டிருந்தது ! ப்ரியாவுக்கு அதன்பிறகு அவள்சொன்னது எதுவும் புத்தியில் ஏறவில்லை. ஏதோ காரணம்சொல்லி ராகினி விடைபெற்றுப்போனதுகூட உறைக்காமல், யந்திரம்போல் கைகுலுக்கிவிட்டு, அந்த செய்தி தந்த சந்தோஷத்திலிருந்து விடுபட விரும்பாமல் எங்கோ பார்த்துக்கொண்டு திகைத்து நின்றிருந்தாள். மனதெங்கும் ஒரு நிம்மதி படர்ந்து பரவியிருந்தது போதும்.

யாரோ அவளைப்பிடித்து உலுக்கினார்கள், 'முகூர்த்தத்துக்கு நேரமாகுது, என்ன இன்னும் இங்கயே நின்னுட்டிருக்கே ?'

'இதோ, அஞ்சு நிமிஷத்தில ரெடி !' என்று புன்னகைத்துவிட்டு இடதுபக்கம் திரும்பி நடந்தாள். கையில் ஜிகினா போர்த்திய மாலையோடு பாலா படிகளில் ஏறி வந்துகொண்டிருந்தான். 'குட்மார்னிங் ப்ரியா !'

முதல்முறையாய் அவள் அவனிடம் பேசத்திணறினாள்.

(தொடரும்)

 
PROVIDER=MICROSOFT.JET.OLEDB.4.0;DATA SOURCE=D:\Hosting\7909944\html\unicode\db\TOcomments.mdb;Persist Security Info=False;
உங்கள் கருத்து  
(You may need to disable your pop-up blocking software in order to post a comment.)
Copyright © 2001 - 2008 Tamiloviam.com (subsidary of Oviam LLC)- Authors
Best viewed with IE 4.x and above, Netscape 7.2, Firefox 0.8 and above with resolutions 800 X 600 and above.
| Disclaimer |   | Privacy |