Tamiloviam
தொடர்கள்
இந்த வார இதழில்
தராசு
வ..வ..வம்பு
திரைவிமர்சனம்
நூல் அறிமுகம்
சிறுகதை
கவிதை
சமைத்து அசத்தலாம்
கவிதை
சிறுகதை
திரையோவியம்
அறிவிப்பு
 
  முதல் பக்கம்
சென்ற இதழ்கள்
அடுத்த கட்டம் - பாகம் : 10
- என். சொக்கன்
பாகம் : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 (முற்றும்)
{இப்பகுதியை அச்செடுக்க}     {இத்தொடரை அச்செடுக்க}

'இது உங்கப்பாவோட மெடிக்கல் ரிப்போர்ட் இல்லை', சிரித்த முகத்தோடு சொன்னார் டாக்டர், 'கம்பெனியிலிருந்து அவருக்குக் கொடுக்கிற கட்டாய ரிடையர்மென்ட் ஆர்டர்-ன்னு நினைச்சுக்கோங்க'

பாலா எதுவும் பேசத் தோன்றாமல் அமர்ந்திருந்தான். டாக்டர் என்னதான் அச்சுப்பிச்சென்று ஜோக் அடித்தாலும், மகா திறமைசாலி. மரணப் படுக்கையில் கிடப்பதுபோல் தளர்ந்துபோயிருந்த அப்பாவை, இரண்டே நாள்களுக்குள் சாதாரணமாகப் பேசிச் சிரிக்கச் செய்துவிட்டார்.

ஆனாலும், பதற்றமான அந்த இரண்டு மணி நேரங்களை மறக்கமுடியவில்லை. அப்பாவுக்கு ஏதேனும் விபரீதமாக ஆகிவிடுமோ என்று தவிப்போடு மருத்துவமனைக்கு ஓடிய ஆம்புலன்ஸ் ஒலி இன்னும் அவன் காதில் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது.

அவர்களுடைய ·பேக்டரியிலேயே, பகுதிநேரமாகப் பணிபுரிகிற ஒரு டாக்டர் உண்டு. அவரை எல்லோரும் வேடிக்கையாக, 'ஒர்ரூவா டாக்டர்' என்று அழைப்பார்கள்.

காரணம், என்னதான் தொழிற்சாலை நிர்வாகத்திடம் சம்பளம் வாங்கிக்கொண்டிருந்தாலும், தன்னிடம் சிகிச்சைக்காக வருகிற தொழிலாளர்களிடம் தலா ஒரு ரூபாய் வசூலிப்பதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார் அவர். அவருடைய மேஜைமேலிருக்கும் பிள்ளையார் வடிவ உண்டியலில் அடையாளக் கட்டணமாக ஒற்றை ரூபாய் செலுத்தினால்தான் சிகிச்சை.

'ஒர்ரூவா' டாக்டருக்குச் சொந்த ஊர், மத்தியப் பிரதேசமோ, உத்திரப் பிரதேசமோ. அங்கெல்லாம் காசு கொடுக்காமல் இலவசமாக வைத்தியம் பார்த்துக்கொண்டால், உடம்பு குணமாகாது என்று மக்களிடையே ஒரு பழைய நம்பிக்கை. டாக்டர் அதை மறக்காமல் பின்பற்றிக்கொண்டிருந்தார்.

ராகவேந்தருக்கு நெஞ்சு வலி வந்தபோது, அத்தனை பதற்றத்திலும் அந்த டாக்டர், 'ஒர்ரூவா எங்கே?', என்று கறாராகக் கேட்டிருக்கலாம். பாலாவுக்குச் சரியாக நினைவில்லை.

ஆனால், சிறிய வெட்டுக் காயங்கள், வீக்கங்கள், தலைவலிகளுக்குச் சிகிச்சையளிக்கமட்டுமே தயார் நிலையில் இருந்த அந்த டாக்டரால், ராகவேந்தரின் இதய அதிர்ச்சியைச் சமாளிக்கமுடியவில்லை. தேவையான முதல் உதவிகளைச் செய்துவிட்டு, இந்தச் சிரிப்பு டாக்டரை ·போன் செய்து வரவழைத்துவிட்டார்.

ஆம்புலன்ஸ், மருத்துவமனை, ஐசியு குளிர் என்று எல்லாமே பாலாவுக்குத் திகிலூட்டுகிற அனுபவமாக இருந்தது. 'உங்கப்பா உயிருக்கு எந்த ஆபத்தும் இல்லை' என்று டாக்டர்கள் திரும்பத் திரும்பச் சொன்னபோதும், அவரை நேரில் பார்த்தபிறகுதான் அந்த உண்மையை நம்பமுடிந்தது.

ராகவேந்தரை இந்த அதிர்ச்சி வெகுவாக உலுக்கிப்போட்டிருந்தது. சாதாரணமாக உட்கார்ந்திருக்கும்போதுகூட, நாற்காலியில் முன்னும் பின்னும் அதிவேகமாக ஆடிக்கொண்டிருக்கிற மனிதர். இப்போது அமைதியாக ஒரே திசையில் வெறித்துக்கொண்டிருப்பதைப் பார்க்கப் பரிதாபமாக இருந்தது.

மருந்து மாத்திரைகளைவிட அதிகமாக ஆங்கிலச் சிலேடைகளை அள்ளித் தெளித்தபடி அச்சுபிச்சு டாக்டர் தெளிவாகச் சொல்லிவிட்டார், 'இதுக்காகப் பதறி உட்காரணும்-ன்னு எந்த அவசியமும் இல்லை மிஸ்டர் ராகவேந்தர். முதல் அட்டாக் வந்தபிறகும், பல வருஷத்துக்குச் சௌக்யமா வாழ்ந்தவங்க, வாழறவங்க உலகம்முழுக்க உண்டு'

'அப்படீன்னா, நான் பழையபடி என்னோட வேலைகளை கவனிக்கலாமா டாக்டர்?', ஆவலோடு கேட்டார் ராகவேந்தர்.

இந்தக் கேள்வியை எதிர்பார்த்திருந்தவர்போல் குறும்பாகச் சிரித்தபடி 'ம்ஹ¥ம், வேண்டாம்', என்றார் டாக்டர், 'இது என்னோட அட்வைஸ்கூட இல்லை. கட்டளை, நீங்க ஓய்வெடுக்கவேண்டிய நேரம் வந்தாச்சு-ன்னு உங்க உடம்பு ஞாபகப்படுத்தியிருக்கு. அதை நீங்க புறக்கணிக்கிறது தப்பு'

ராகவேந்தரின் முகம் சட்டென்று சுருங்கியதை கவனித்த அவர், 'அநாவசியமா இதை நினைச்சு கவலைப்பட்டு மறுபடி உடம்பைக் கெடுத்துக்காதீங்க சார்', என்றார் புன்னகை மாறாமல், 'இத்தனை வருஷமா ஓடியாடி ஜெயிச்சுட்டீங்க, சந்தோஷமா ரிடையர் ஆகிடுங்க, வேலை வேலைன்னு ஓடற ப்ரஷர் குறைஞ்சாதான், வாழ்க்கையில அனுபவிக்கிறதுக்கு எவ்வளவோ விஷயம் இருக்குன்னு புரியும், அதுக்கப்புறம் இன்னும் நிம்மதியா வாழமுடியும்'

அந்த அறைச் சுவரில் மாட்டியிருந்த ஓவியத்தைச் சுட்டிக்காட்டினார் டாக்டர், 'நெப்போலியன் போனபர்ட் தெரியும்தானே? பதினாறு வயசில ராணுவத்தில நுழைஞ்சவன், அதுக்கப்புறம் தூங்காம, சாப்பிடாம நாடு பிடிக்க அலைஞ்சான். ஐரோப்பாவில முக்காலே மூணு வீசம் ஜெயிச்சு, எகிப்தைப் பிடிச்சு, ரஷ்யாவுக்குள்ளே நுழைஞ்சு, இந்தியாவுக்குக்கூட வரணும்-ன்னு திட்டம் போட்டிருந்தான்'

'பிரெஞ்சுச் சக்கரவர்த்தி-ன்னு தனக்குத் தானே பட்டம் சூட்டிகிட்ட நெப்போலியன், ஆட்சி செஞ்சது பத்து வருஷம். அதில, அவர் பாரிஸில இருந்தது ரெண்டரை வருஷம்தான். மிச்ச காலமெல்லாம், கால் தரையில படாம சுத்திகிட்டிருந்தான்'

'நெப்போலியன் போர்க் களத்தில நுழைஞ்சுட்டா, எதிரிங்களுக்குக் கால் நடுங்க ஆரம்பிச்சுடும். ஏன்னா, அவன் எப்போ, எங்கே, எப்படி அடிப்பான்-னு யாருக்கும் தெரியாது. அந்தக் காலத்தில எல்லோருக்கும் தெரிஞ்ச போர்முறைகளையெல்லாம் மறுத்துட்டு, சூழ்நிலைக்கு ஏற்றமாதிரி புதுசுபுதுசா யோசிச்சுத் தாக்குவான். அஞ்சு நிமிஷத்தில சாப்பாடு, பத்து நிமிஷம்மட்டும் குட்டித் தூக்கம்ன்னு தேவைங்களைச் சுருக்கிட்டு, ஒரு நாளைக்கு இருபத்தஞ்சு மணி நேரம் பேய்மாதிரி உழைப்பான்'

பொதுக் கூட்டத்தில் பேசுவதுபோல் பரவசத்தோடு விவரித்துக்கொண்டே சென்ற டாக்டர், சட்டென்று புன்னகைக்குத் திரும்பி, 'ஆனா, இவ்ளோ செஞ்சு என்ன புண்ணியம்?', என்றார், 'கடைசிவரைக்கும் அவனால வீட்ல நிம்மதியா உட்கார்ந்து ஒரு வேளை சோறு தின்னமுடியலை. பெண்டாட்டி, பிள்ளையோட சந்தோஷமாப் பேசிச் சிரிக்கமுடியலை. நமக்காவது ரிடையர்மென்ட்ன்னு ஒரு சமாசாரம் இருக்கு. ஆனா நெப்போலியனுக்கு, ஆடி ஓடி உடல் தளர்ந்தபோது, எதிரிங்க அவனைப் பிடிச்சுட்டாங்க, அதுக்கப்புறம் ஜெயில் வாழ்க்கைதான்'

பாலாவிடம், 'உங்க சா·ப்ட்வேர் சுல்தான் பில் கேட்ஸ¤க்குக்கூட, சின்ன வயசிலிருந்து நெப்போலியன்தான் இஷ்ட தெய்வம்', என்றார் டாக்டர், 'ஆனா அதேசமயம், உலகத்தை ஜெயிக்கிற வேகத்தில, நமக்குக் கிடைச்சிருக்கிற ஒரே வாழ்க்கையைத் தவறவிட்டுடக்கூடாது-ன்னும் அவர் புரிஞ்சுகிட்டிருக்கார்'

'இதெல்லாம் ஏன் சொல்றேன்-னா கஷ்டப்பட்டு உழைக்கிறது எவ்வளவு முக்கியமோ, அதே அளவு, அந்த உழைப்புக்கான பலன்களை உட்கார்ந்து அனுபவிக்கிறதும் முக்கியம்', ராகவேந்தரைக் கண்ணுக்குக் கண் பார்த்தபடி சொன்னார் டாக்டர், 'உங்க வேலை அழுத்தம் ரொம்ப ஜாஸ்தி மிஸ்டர் ராகவேந்தர், அதுதான் உங்களை இந்த நிலைமைக்குக் கொண்டுவந்திருக்கு, இதுக்குமேல உங்க உடம்பு அந்த ப்ரெஷரைத் தாங்காது, நீங்க ஓய்வெடுக்கறதுதான் நல்லது'

'ஆனா, எங்க கம்பெனி ரொம்ப மோசமான நிலைமையில இருக்கு டாக்டர்', என்றார் ராகவேந்தர், 'அதை மறந்துட்டு என்னால எப்படி நிம்மதியா ரெஸ்ட் எடுக்கமுடியும்?'

'என்னோட கடமை, உங்க ஹெல்த்பற்றிக் கவலைப்படறதுதான்', என்றபடி எழுந்துகொண்டார் டாக்டர், 'இண்டஸ்ட்ரியல் ஹெல்த்தெல்லாம் என்னோட டிபார்ட்மென்ட் இல்லை', என்று சிரித்தவர், 'மிஸ்டர் பாலா, நான் சொன்னதை நீங்களாவது புரிஞ்சுப்பீங்க-ன்னு நம்பறேன்', என்றபடி அவனுடன் வெளியேறி நடந்தார்.

'ஷ்யூர் டாக்டர்', என்றான் பாலா, 'அப்பாவுக்கு நாங்க பக்குவமா எடுத்துச் சொல்றோம்'

'என் பையன்கூட சா·ப்ட்வேர்லதான் இருக்கான்', என்றார் டாக்டர், 'நீங்க எப்போ வேலையில சேரப்போறீங்க?'

'அடுத்த மாசம் எட்டாம் தேதி டாக்டர்'

'ஆல் தி பெஸ்ட்', என்று அவனோடு கை குலுக்கினார் டாக்டர், 'நெப்போலியன் ஸ்டோரியை எப்பவும் ஞாபகத்தில வெச்சுக்கோங்க, வேலையில கவனம் செலுத்தற அதே நேரத்தில, உங்களை மறந்துடாதீங்க, வொர்க் ப்ரஷர் உங்களைத் தின்னுட அனுமதிக்காதீங்க, எந்நேரமும் வேலையில மூழ்கிக் கிடக்காம, அரை மணி நேரத்துக்கு ஒருதடவையாச்சும் சுத்தியிருக்கிற மனுஷங்களைப் பாருங்க, நாற்காலியிலிருந்து எழுந்து, ரெண்டு நிமிஷம் ஆ·பீஸைச் சுத்தி வாங்க, வருஷத்துக்கு ஒருவாட்டி செல்·போனை ஆ·ப் பண்ணிட்டு, பத்து நாள் ஜாலியா ஊர் சுத்துங்க, டூரிஸ்ட்மாதிரி இல்லை, நாடோடிமாதிரி'

டாக்டரிடம் விடை பெற்றுக்கொண்டு திரும்பியபோது, பாலாவின் மனத்தினுள் நெப்போலியன் ஆவேசமாக வாள் சுழற்றிக்கொண்டிருந்தான். அவனுடைய குதிரை நலிந்து, மெலிந்து, பாலாவிடம், 'ரொம்பப் பசிக்குது, ஒரு வாய் பிட்ஸா கிடைக்குமா?', என்றது.

அவன் உள்ளே நுழைவதைக்கூட கவனிக்காமல், ராகவேந்தர் கையில் ஆரஞ்சுச் சுளைத் தட்டோடு ஏதோ யோசனையில் மூழ்கியிருந்தார். அம்மா அவருக்கு க்ளுகோஸ் கரைத்துக்கொண்டிருந்தார்.

பாலா கட்டிலுக்குப் பக்கத்திலிருந்த நாற்காலியில் தளர்வாக அமர்ந்தான், 'அப்பா, நான் ஒரு விஷயம் சொல்லட்டுமா?'

'என்ன?', ராகவேந்தரின் குரலில் தொனித்த பரிதாப உணர்ச்சி அவனுக்குக் கவலையாக இருந்தது. அதற்குள் அவருக்கு இன்னோர் அதிர்ச்சியைக் கொடுக்கவேண்டுமா என்கிற எண்ணத்தைச் சிரமப்பட்டு விழுங்கினான். இப்போது தயங்கினால், அதன்பிறகு எப்போதும் குதிரையிலிருந்து இறங்கமுடியாது.

'நீங்களும் அம்மாவும் என்னோட பெங்களூர்க்கே வந்துடுங்கப்பா', அவருடைய முகத்தைப் பார்க்காமல் சொன்னான் பாலா, 'இந்த ·பேக்டரியை வித்துடலாம்'

 
PROVIDER=MICROSOFT.JET.OLEDB.4.0;DATA SOURCE=D:\Hosting\7909944\html\unicode\db\TOcomments.mdb;Persist Security Info=False;
உங்கள் கருத்து  
Feedback Closedபின்னூட்டப் பெட்டி மூடப்பட்டுள்ளது.
Copyright © 2001 - 2008 Tamiloviam.com (subsidary of Oviam LLC)- Authors
Best viewed with IE 4.x and above, Netscape 7.2, Firefox 0.8 and above with resolutions 800 X 600 and above.
| Disclaimer |   | Privacy |