Tamiloviam
தொடர்கள்
இந்த வார இதழில்
தராசு
வ..வ..வம்பு
திரைவிமர்சனம்
நூல் அறிமுகம்
சிறுகதை
கவிதை
சமைத்து அசத்தலாம்
கவிதை
சிறுகதை
திரையோவியம்
அறிவிப்பு
 
  முதல் பக்கம்
சென்ற இதழ்கள்
அடுத்த கட்டம் - பாகம் : 11
- என். சொக்கன்
பாகம் : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 (முற்றும்)
{இப்பகுதியை அச்செடுக்க}     {இத்தொடரை அச்செடுக்க}

'அப்பாவுக்கு ரெண்டு நாள்ல பத்து வயசு கூடிட்டமாதிரி இருக்கும்மா', என்றான் பாலா.

நிர்மலா பதில் எதுவும் சொல்லவில்லை. அவருடைய முகத்துக்குப் பொருந்தாத கவலை, அவரது இயல்பான அழகை, கம்பீரத்தைக் கொஞ்சம் குறைத்திருந்தது. சில விநாடிகள் பாலாவையே பார்த்துக்கொண்டிருந்துவிட்டு, பேசாமல் உள்ளே சென்றுவிட்டார்.

ராகவேந்தர் மருத்துவமனையிலிருந்து டிஸ்சார்ஜ் ஆகி வந்த இந்த இரண்டு நாள்களாகவே, வீட்டில் எல்லோரும் பிடிவாதமாக மௌனம் சாதிக்கிறார்கள். யாரும் எதையும் பேச விரும்பாததுபோல, ஓர் ஒழுங்கற்ற அமைதி வீட்டைச் சூழ்ந்திருக்கிறது.

பாலா ராகவேந்தருக்குப் பக்கத்தில் சென்று அமர்ந்தான், 'ஏன்ப்பா எப்பவும் டல்லா இருக்கீங்க?'

சட்டென்று வரவழைத்துக்கொண்ட புன்னகையோடு, 'அதெல்லாம் இல்லைப்பா', என்று தாடியைச் சொறிந்தார் ராகவேந்தர். இத்தனை ஆண்டுகளாக தினசரிச் சவரத்துக்குப் பழகிப்போயிருந்த தாடையில், இந்த முள் உறுத்தல் புதிதாக இருந்தது.

இரண்டு நாள்களாக, எல்லாமே புதிதாகதான் தோன்றுகிறது. கட்டாய ஓய்வு, எந்நேரமும் எங்காவது சாய்ந்து உட்கார்ந்தபடி, அல்லது படுத்தபடி விட்டத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிற பிழைப்பு. அடுத்த இரண்டு நாள்களுக்குள் தனக்கு முழுப் பைத்தியம் பிடித்துவிடும் என்று தீர்மானித்துக்கொண்டிருந்தார் ராகவேந்தர்.

இதைத் தவிர்ப்பதற்கு எந்த வழியும் இல்லை. டாக்டர்கள் கட்டாய ஓய்வு கொடுத்து வீட்டுக்கு அனுப்பிவிட்டார்கள், இனிமேல் எத்தனை நாள் மூச்சு பாக்கியிருக்கிறதோ, அத்தனை நாளும் விட்டத்தைப் பார்க்கப் பழகிக்கொண்டாகவேண்டும். இந்த வீட்டின் விட்டம் போரடித்துவிட்டால், பாலாவுடன் பெங்களூருக்குச் சென்று, அந்த வீட்டின் விட்டங்களைப் பார்வையிடலாம்.

அவர் முகத்தில் படர்கிற சோகத்தைக் கவனித்த பாலா, சட்டென்று பேச்சை மாற்றினான். ஜன்னலுக்கு வெளியே சுட்டிக்காட்டி, 'இன்னிக்கு மழை வரும்போலிருக்குப்பா'

'ம்ம்', என்றார் ராகவேந்தர். அதற்குமேல் பேச விரும்பவில்லை என்பதுபோல், மீண்டும் மேலே பார்க்கத் திரும்பிக்கொண்டுவிட்டார்.

பெருமூச்சுடன் எழுந்துகொண்டான் பாலா. ·பேக்டரியை மறந்துவிட்டு வாழ்வது அப்பாவுக்குச் சுலபமாக இருக்கப்போவதில்லை என்பது தெரியும். ஆனால், இத்தனை சீக்கிரத்தில் இந்த அளவு துவண்டுபோய்விடுவார் என்று அவன் ஊகித்திருக்கவில்லை. கம்பீரமான அந்தப் பழைய அப்பாவுடன் ஒப்பிடும்போது, இந்த அப்பாவை அவனுக்குப் பார்க்கவே கஷ்டமாக இருந்தது.

தனக்கே இப்படியென்றால், அவருக்கு எப்படி இருக்கும். பாலா பிறப்பதற்குமுன்பிருந்தே, இந்த ·பேக்டரி அவருடைய தினசரி நாள்களின் ஒரு பகுதியாகவே மாறியிருந்தது. அதைக் கொஞ்சம்கொஞ்சமாக மறப்பதென்றால்கூட, அவரால் முடிந்திருக்கக்கூடும். இப்படி திடுதிப்பென்று மென்னியைப் பிடித்து நிறுத்தி, 'இனிமேல் நீ ·பேக்டரிக்குப் போகக்கூடாது' என்றதும் அவரால் அதைத் தாங்கமுடியவில்லை.

ஆனால், பெரும்பாலானோருக்கு ஓய்வு இப்படிதானே வருகிறது? 'இன்றோடு நீங்கள் ரிடையர் ஆகிறீர்கள், இனிமேல் நிம்மதியாக ரெஸ்ட் எடுங்கள்' என்று சம்பிரதாயமாகச் சாமந்திப் பூ மாலை போட்டு, சமோசா, டீ கொடுத்து வெளியே அனுப்பிவிடுகிறார்கள்தானே? அதைச் சமாளித்துக்கொண்டு லட்சக்கணக்கானவர்கள் வாழ்க்கையைத் தொடரவில்லையா?

இன்னும் வேலையில்கூடச் சேர்ந்திராத தனக்கு, ஓய்வுக்குப் பிந்தைய வாழ்க்கையைப்பற்றி யோசிக்கவேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டுவிட்டதை நினைக்கையில் பாலாவுக்குச் சிரிப்புதான் வந்தது. ஆனால், இது சிரிக்கிற விஷயம் இல்லை. என்ன செய்யலாம்?

தன்னுடைய உறவினர்கள், அல்லது அப்பாவின் நண்பர்கள், வேலையிலிருந்து ஓய்வு பெற்றவர்கள் யாரேனும் இருக்கிறார்களா என்று யோசித்தான் பாலா. அவர்களை வரவழைத்து, ஓய்வுக் காலத்தைச் சந்தோஷமாகக் கழிப்பது எப்படி என்று அப்பாவுக்குப் பாடம் நடத்தச் சொன்னால் என்ன?

இந்த யோசனை, அவனுக்கு ஒரே நேரத்தில் அபத்தமாகவும் சிறப்பாகவும் தோன்றியது. இத்தனை ஆண்டுகளாக நிற்க நேரமில்லாமல் ஓடிக்கொண்டிருந்த அப்பாவுக்கு, இந்த ஓய்வு கண்டிப்பாகத் தேவை. அதை நன்றாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ளவும், புதிய பொழுதுபோக்குகள், கடமைகளை அமைத்துக்கொண்டு வாழ்க்கையை அனுபவிக்கவும் யாரேனும் அவருக்குச் சொல்லித்தரவேண்டும்.

கொஞ்சம் கஷ்டமான வேலைதான். இதைச் செய்து முடிப்பதற்கு யார் தனக்கு உதவக்கூடும் என்று பாலா தீவிரமாக யோசித்துக்கொண்டிருக்கையில், கீழிருந்து டிரைவர் வேலுவின் குரல் கேட்டது.

பால்கனி வழியே எட்டிப்பார்த்து, 'என்னாச்சுப்பா?', என்றான் பாலா.

'ஐயா காரை எடுத்துகிட்டு ·பேக்டரிக்குப் போய்ட்டாருங்க', வேலுவின் குரலில் பதற்றம் தெரிந்தது, 'நான் எவ்வளவு சொல்லியும் கேட்கலைங்க, அவரே காரை ஓட்டிகிட்டுக் கிளம்பிட்டார்'

ஒருவிதத்தில், பாலா இதை முன்பே எதிர்பார்த்திருந்தான். ஆகவே, பதறாமல் நிதானமாகச் செயல்படமுடிந்தது, 'அம்பாஸிடர் இருக்கா? சர்வீஸ் போயிருக்கா?'

'இங்கதாங்க கேரேஜ்ல இருக்கு'

'அதை வெளிய எடுங்க, நான் கீழே வர்றேன்', என்றபடி உடை மாற்றிக்கொள்ளக் கிளம்பினான் பாலா. சீக்கிரத்தில் அப்பாவை பெங்களுக்குக் கூட்டிச் சென்றுவிடவேண்டும். இங்கே இருக்கும்வரை, அவரால் ·பேக்டரியை மறக்கவும் முடியாது. ஓய்வெடுக்கவும் முடியாது.

பாலாவும் வேலுவும் அம்பாஸிடரில் தொழிற்சாலைக்குச் சென்று சேர்ந்தபோது, ராகவெந்தரின் கார் முன்னாலே நின்றுகொண்டிருந்தது. அதனருகே சாய்ந்து நின்றபடி, ·பேக்டரியைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார் அவர்.

நீங்க இங்கேயே இருங்க', என்று வேலுவிடம் சொல்லிவிட்டு, ராகவேந்தரை நெருங்கினான் பாலா. குரலில் எந்தப் பரபரப்பையும் காட்டாமல், மிக இயல்பாக, 'என்னாச்சுப்பா?', என்று பேச்சைத் தொடங்கினான்.

'நான் ·பேக்டரிக்குள்ள போகலை' அவசரமாகச் சொன்னார் ராகவேந்தர், 'சும்மா வீட்டிலயே உட்கார்ந்து போர் அடிச்சது, அதான் இங்கே வந்தேன்'

அவருடைய காரின் கதவைத் திறந்து, சாவியை எடுத்துக்கொண்டான் பாலா, 'இந்த நிலைமையில நீங்க தனியாக் கார் ஓட்டறது சரியில்லைப்பா'

ராகவேந்தர் பதில் சொல்லவில்லை. சற்றுத் தொலைவில் தெரியும் தொழிற்சாலைக் கட்டடங்கள், அதனுள் நகரும் பிம்பங்களின்மீது அவருடைய பார்வை நிலைத்திருந்தது.

சிறிது நேரத்துக்குப்பிறகு, 'இந்த ·பேக்டரி ஆரம்பிச்சபோது, ஒரு சின்னக் குடிசைதான்', என்றார் அவர், 'நிஜமாவே குடிசைத் தொழில்மாதிரிதான் நடத்தினேன். வரவுக்கும் செலவுக்கும் சரியா இருக்கும். கையில பெரிசா ஒண்ணும் மிஞ்சாது. ஆனாலும், நாம தொழில் நடத்தறோம்-ங்கற ஒரு சந்தோஷம், என்னிக்காவது நம்மாலும் டாடாமாதிரி, அம்பானிமாதிரி வளர்ந்துடமுடியும்-ன்னு நம்பிக்கை, பல்லைக் கடிச்சுகிட்டு எல்லாக் கஷ்டத்தையும் பொறுத்துக்கமுடிஞ்சது'

கடந்த சில நாள்களில் முதன்முறையாக அவர் முகத்தில் ஒரு நிஜமான பரவசத்தைப் பார்க்கமுடிந்தது. ஒரு சின்னப் பிள்ளையைப்போன்ற உற்சாகத்துடன் தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தார் அவர்.

'அதுக்கப்புறம், ·பேக்டரி பெரிசாச்சு, கடன் வாங்கித் தனிக் கட்டடம் கட்டினேன், ஏகப்பட்ட பேருக்கு வேலை கொடுத்தேன். சிறந்த தொழிலதிபர்-ன்னு ரோட்டரி க்ளப்-ல மெடலெல்லாம் கொடுத்தாங்க', என்றவர், நாடகத்தனமாகக் கைகளை விரித்துக் காண்பித்தார், 'இத்தனையும் என்னோட சொந்த உழைப்புன்னு நினைக்கும்போது ரொம்பப் பெருமையா இருக்கு'

'உங்க பலமும் பலவீனமும் அதுதான்ப்பா', என்றான் பாலா, 'இத்தனையும் தனி மனுஷனா சாதிச்சீங்க. நல்ல விஷயம். ஆனா, உங்களுக்கப்புறம் யாரு-ன்னு நீங்க யோசிக்கலை, யாரையும் தயார் செய்யலை, அதனாலதான், இன்னிக்கு நீங்க ஓய்வெடுக்கவேண்டிய கட்டாயம் வந்துட்டபிறகும், இனிமே கம்பெனி என்ன ஆகுமோ-ங்கற கவலை உங்களை உறுத்துது'

அவன் சொல்வதை அசை போடுவதுபோல், ராகவேந்தர் மௌனமாகத் தலை குனிந்துகொண்டார், 'கடைசிவரைக்கும் நான்தான் இந்த ·பேக்டரியை நடத்தணும்-ன்னு நினைச்சது உண்மைதான் பாலா, அதனாலதான், நீகூட இந்தத் தொழிலுக்கு வரக்கூடாது, நான் பட்ட கஷ்டமெல்லாம் நீயும் படக்கூடாது-ன்னு நினைச்சேன்'

'இதெல்லாம் கஷ்டம்-ன்னா, நீங்க ஏன்ப்பா சந்தோஷமா அதிலிருந்து விலகி ஓய்வெடுக்கக்கூடாது?', புன்னகையோடு கேட்டான் பாலா, 'இனிமே இந்தக் கஷ்டம் வேணாம்-ன்னு டாக்டர்ஸ் சொன்னபிறகும், இங்கேயே ஓடி வர்றீங்களே, ஏன்?'

'ரொம்பப் பழகிட்டா, கஷ்டம்கூட ஒரு சுகமாயிடுமோ என்னவோ', என்றபடி மீண்டும் தொழிற்சாலையின்பக்கம் திரும்பிக்கொண்டார் ராகவேந்தர், 'ஒரு சின்னப் புள்ளியிலிருந்து நான் உருவாக்கின இந்த ·பேக்டரியை, இன்னொரு மூணாம் மனுஷருக்குக் கொடுத்துடலாம்-ன்னு என்னால கற்பனைகூட செய்யமுடியலை பாலா'

சில விநாடி மௌனத்துக்குப்பிறகு, 'உன்கிட்ட நான் ஒரு உதவி கேட்கலாமா பாலா?', என்றார் ராகவேந்தர்.

'சொல்லுங்கப்பா'

'எனக்குபதிலா, இந்த ·பேக்டரியை நீ நடத்தணும், செய்வியா?'

 
PROVIDER=MICROSOFT.JET.OLEDB.4.0;DATA SOURCE=D:\Hosting\7909944\html\unicode\db\TOcomments.mdb;Persist Security Info=False;
உங்கள் கருத்து  
Feedback Closedபின்னூட்டப் பெட்டி மூடப்பட்டுள்ளது.
Copyright © 2001 - 2008 Tamiloviam.com (subsidary of Oviam LLC)- Authors
Best viewed with IE 4.x and above, Netscape 7.2, Firefox 0.8 and above with resolutions 800 X 600 and above.
| Disclaimer |   | Privacy |