Tamiloviam
தொடர்கள்
இந்த வார இதழில்
தராசு
வ..வ..வம்பு
திரைவிமர்சனம்
நூல் அறிமுகம்
சிறுகதை
கவிதை
சமைத்து அசத்தலாம்
கவிதை
சிறுகதை
திரையோவியம்
அறிவிப்பு
 
  முதல் பக்கம்
சென்ற இதழ்கள்
அடுத்த கட்டம் - பாகம் : 13
- என். சொக்கன்
பாகம் : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 (முற்றும்)
{இப்பகுதியை அச்செடுக்க}     {இத்தொடரை அச்செடுக்க}

'ஹரி பஸ பஸ்பா,
குண்டு பஸ பஸ்பா,
கண் மூடித் தூங்கப்பா!'

பின்கட்டில் யாரோ மெலிதான குரலில் தங்கள் பிள்ளையைத் தாலாட்டிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அந்தக் குரலின் மென்மைக்கும் இனிமைக்கும் குழந்தை தூங்கியதோ இல்லையோ, பாலாவுக்கு நன்றாகத் தூக்கம் வந்தது.

அவன் கண்களை லேசாக மூடியதும், இருள் திரைப் பின்னணியில் சுந்தர் வந்து நின்றான், 'கண் மூடித் தூங்காதேப்பா, யோசி, பெரிசா ரொம்பப் பெரிசாக் கற்பனை செய், அப்பதான் அடுத்த கட்டத்துக்குப் போகமுடியும்'

சட்டென்று விழித்துக்கொண்டுவிட்டான் பாலா. இந்த நினைப்பு வந்துவிட்டபிறகு, எந்தத் தாலாட்டாலும் தன்னைத் தூங்கச் செய்துவிடமுடியாது என்று நினைத்துக்கொண்டான் அவன். இன்றைக்கும் சிவராத்திரிதான்.

நேற்றிலிருந்து இதே அவஸ்தையாகதான் இருக்கிறது. எங்கே திரும்பினாலும் சுந்தர் சொன்ன வார்த்தைகள்தான் முகத்தில் அறைகின்றன. அவன் சொன்னதையெல்லாம் யோசிக்க யோசிக்க, புத்தி இரண்டாகப் பிரிந்துகொள்கிறது.

சுந்தர் சொல்வதுபோல், ஒரு நிறுவனத்தை ஏற்று நடத்துவதும், வெற்றியடையச் செய்வதும் அத்தனை எளிதாக இருக்கமுடியாது. ஆனால், அவன் சொல்லும் விதத்தைப் பார்க்கும்போது, அதை நம்பத் தோன்றுகிறது.

'நம்மைமாதிரி இளைஞர்களாலதான் இது முடியும்' என்று மிகுந்த நம்பிக்கையோடு சொல்கிறான் அவன். அதற்குச் சாட்சியாக, கண்ணுக்கு எதிரே ஒரு சின்னக் கடையைக் குறிப்பிடத்தக்க அளவு வளர்த்துக் காட்டியிருக்கிறான்.

ஆனால், தொழிற்சாலை என்பது, அரிசி, பருப்பு வியாபாரம் இல்லையே, அவனுக்குப் பயன்பட்ட விதிமுறைகள், இங்கேயும் பொருந்தவேண்டும் என்று எந்தக் கட்டாயமும் இல்லை. ஒருவேளை, கண் போன போக்கில் போய், செமத்தியாக உதை வாங்க நேர்ந்துவிட்டால்?

இப்படியெல்லாம் யோசித்துச் சந்தேகப்பட்டுக்கொண்டிருப்பதைவிட, சுந்தர் சொல்வதை நம்புவதுதான் தன்னுடைய வயதுக்கு மரியாதை என்று பாலாவுக்குத் தோன்றியது. அவன் சொல்கிறபடி ஒரு முயற்சி செய்து பார்த்தால்தான் என்ன?

கண்களை இறுக்கமாக மூடிக்கொண்டான் பாலா. அவனுக்கு இன்னும் சரியாக அறிமுகமாகியிருக்காத அந்தத் தொழிற்சாலை, மசங்கலாக அவனுடைய நினைவில் தோன்றியது. இந்தத் தொழிற்சாலையின் அடுத்த கட்டம் என்ன?

தங்களுடைய தொழிற்சாலையில் தயாராகிற பொருள்கள் என்னென்ன, அதை யார் வாங்குகிறார்கள், என்ன விலைக்கு வாங்குகிறார்கள், எப்படிப் பயன்படுத்துகிறார்கள் என்பதுபோன்ற எந்த விஷயமும் பாலாவுக்குத் தெரியாது. தெரியவேண்டிய அவசியமும் இல்லை என்கிறான் சுந்தர்.

'இது ஒரு சின்ன விளையாட்டுமாதிரிதான் பாலா, உன்னுடைய கற்பனையில, ஒரு நல்ல ·பேக்டரி எப்படி இயங்கணும்-ன்னு யோசிச்சுப் பாரு, அவ்ளோதான் விஷயம்'

பாலாவின் மனக் கண்களில், அந்தத் தொழிற்சாலை இப்போது தெளிவாகத் தெரியத் தொடங்கியது. அதனுள் ஏகப்பட்ட இயந்திரங்கள் நிற்க நேரமில்லாமல் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. அவற்றை இயக்குகிறவர்கள், 'பளிச்' சென்று ஆடை அணிந்து, உற்சாகமாக வேலை செய்தார்கள்.

அவர்களுடைய முகங்களில், இயந்திர பாவம் இல்லை. ஒரு நிரந்தரப் புன்னகை தென்பட்டது. அவ்வப்போது, அக்கம்பக்கத்தில் இருக்கிறவர்களைப் பார்த்துச் சிநேகிதமாகச் சிரித்துக்கொண்டார்கள். இங்கே வேலை செய்வதை அவர்கள் வெறும் கடமையாக நினைக்காமல், எதையும் தங்களுடைய சொந்த விருப்பத்தின்பேரில் செய்வதுபோல் தோன்றியது.

அனிச்சையாக ஒரு சொடக்குப் போட்டபடி உற்சாகத்துடன் எழுந்துகொண்டான் பாலா. இதுதான், இதுதான் நான் விரும்புகிற அடுத்த கட்டம்.

'இப்போதே சுந்தரிடம் பேசவேண்டும், நான் நினைப்பது சரிதானா என்று உறுதிப்படுத்திக்கொள்ளவேண்டும்', கைக் கடிகாரத்தில் மணி பார்த்தான் பாலா, பத்தே கால்.

இந்த நேரத்தில் சுந்தர் விழித்திருப்பானா? முயற்சி செய்தால் தப்பில்லை என்று தோன்றியது. அவனுடைய செல்·போன் நம்பரைத் தேடிப் பிடித்து டயல் செய்தான்.

எதிர்முனையில், 'வெற்றிமீது வெற்றி வந்து என்னைச் சேரும்' என்று பழைய பாடல் ஒலித்தது. 'அதை வாங்கித் தந்த பெரு' எனும்போது பாட்டு முறிந்து, சுந்தரின் கரகரப்பான குரல் கேட்டது, 'ஹலோ'.

'சுந்தர், நான்தான் பாலா, ஸாரி, தூங்கிட்டியா?'

'இல்லைப்பா, சொல்லு, என்ன விஷயம்?'

பாலாவுக்குத் தன்னுடைய உற்சாகத்தைக் கட்டுப்படுத்திக்கொள்ளவே முடியவில்லை. படபடவென்று மூச்சிரைக்கத் தனது 'அடுத்த கட்ட'த்தைச் சொல்லி முடித்தான்.

'ம்ஹ¥ம், போதாது', என்றான் சுந்தர், 'தொழிலாளர்களைச் சந்தோஷமா வெச்சுக்கறது ரொம்ப முக்கியம்தான். ஆனா, ஒரு தொழிற்சாலையோட வெற்றிக்கு அதுமட்டும் பத்தாது'

'பின்னே? வேற என்ன வேணும்?', பாலாவின் குரலில் லேசான கோபம் தென்பட்டது.

'ஒரு சின்ன உதாரணம் சொல்றேன் பாலா, நீயும் நானும் ஒரு ஹோட்டலுக்குப் போறோம், அங்கே எல்லா சர்வர்களும் ரொம்ப சந்தோஷமா, உற்சாகமா சிரிச்சுகிட்டு வேலை பார்க்கறாங்க, ஆனா, அவங்க கொண்டுவந்து கொடுக்கிற சாப்பாடு, படு கேவலமா இருக்கு, இன்னொருவாட்டி நாம அந்த ஹோட்டலுக்குப் போவோமா?'

'சான்ஸே இல்லை'

'அதாவது, சாப்பாடு சரியில்லைன்னா, வேற எது நல்லா இருந்தாலும் போதாது. வாடிக்கையாளர்கள் உன்னை நிராகரிச்சுடுவாங்க, சரியா?'

'ஆமாம்', பாலாவுக்கு இப்போது ஏதோ புரிவதுபோல் இருந்தது, 'தொழிலாளர்களைமட்டும் சந்தோஷமா வெச்சுகிட்டாப் போதாது, நம்ம கஸ்டமர்ஸையும் திருப்திப்படுத்தணும், அவங்களுக்குச் சரியான விலையில, சரியான தரத்தில பொருள்களைத் தயாரிச்சுக் கொடுக்கணும், சரியா?'

'வெரி குட்', என்றான் சுந்தர், 'இதில இன்னொரு விஷயமும் இருக்கு - உன்னோட தொழிலாளர்கள், வாடிக்கையாளர்கள் சந்தோஷப்படறமாதிரி, இந்தக் கம்பெனியை நம்பிப் பணம் போட்ட நீயோ, உங்க அப்பாவோ, அவருடைய நண்பர்கள், உறவினர்களோ - அவங்களும் திருப்தியா சிரிக்கணும், அவங்க கொடுத்த காசு, பலமடங்கா இல்லாட்டியும், கொஞ்சமாவது ஜாஸ்தியாத் திரும்பி வரணும்'

'ஸோ, இந்தத் தொழிற்சாலையோட அடுத்த கட்டம்-ங்கறதுல, மூணு விஷயம் இருக்கு', என்றபடி கையிலிருந்த காகிதத்தில் ஒரு முக்கோணத்தை வரைந்தான் பாலா, அதன் மூன்று முனைகளிலும் இப்படி எழுதினான்:

 - தொழிலாளர்கள்
 - வாடிக்கையாளர்கள்
 - முதலீட்டாளர்கள் (இங்கே ஒரு முக்கோணப் படம் வரவேண்டும், அதன் மூன்று முனைகளில் இந்த விஷயங்கள் இடம்பெறவேண்டும்)

'ஆமா, இந்த மூணு பேரில யார் முதல், யார் ரெண்டாவது-ங்கற பேச்சே இல்லை, எல்லோரும் சம அளவு முக்கியம்-ன்னு நினைச்சுக்கோ, ஒவ்வொருத்தருக்கும் நாம என்னென்ன செய்யணும்-ன்னு நிதானமா யோசி, உன்னோட அடுத்த கட்டம் இன்னும் தெளிவாப் புரிய ஆரம்பிக்கும்', என்றான் சுந்தர்.

'ஷ்யூர்', என்றான் பாலா, 'முதல்ல, எங்கப்பா செஞ்சமாதிரி தொழிலாளர்களை இயந்திரங்களா நடத்தக்கூடாது, அவங்களுக்குச் சரியான சம்பளம் கொடுத்து, அவங்க திறமைகளை மதிச்சு, உற்சாகப்படுத்தி வேலை வாங்கணும்'

'சரி, அடுத்தது?'

'எங்க ·பேக்டரியிலிருந்து பொருள் வாங்கறவங்ககிட்ட பேசி, அவங்களோட எதிர்பார்ப்புகளைப் புரிஞ்சுக்கணும், விலை, வசதிகள், தரம்-ன்னு எந்த விஷயத்திலயும் ஒரு குறை வைக்காம அவங்க நினைக்கிறதைச் செஞ்சு தரணும், அவங்க இன்னொருத்தர்கிட்டே போகாதபடி இழுத்துப் பிடித்து வெச்சுக்கணும்'

'ஓகே, மூணாவது?'

'முதலீடு செஞ்சவங்களுக்குக் கணிசமான லாபம் வரணும்'

'அவ்ளோதான்' என்றான் சுந்தர், 'நாம அடுத்து என்ன செய்யணும்-ன்னு உன் மனசில ஒரு தெளிவு வந்தாச்சு, இனிமே அதை நோக்கிப் போறது சுலபம்'

'ஆனா, இதையெல்லாம் இப்படி உட்கார்ந்து காலாட்டிகிட்டு யோசிக்கறதுக்கு நல்லாதான் இருக்கு. இந்தக் கற்பனைகளை நிஜமாக்கறது எப்படி?'

'கவலைப்படாதேப்பா', நாடக பாணியில் சொன்னான் சுந்தர், 'இலக்கு இதுதான்னு சரியாத் தெரிஞ்சுகிட்டாலே, நீ பாதி ஜெயிச்சாச்சுன்னு அர்த்தம், துணிஞ்சு வேலையில இறங்கு, அப்புறம் எல்லாக் கற்பனைகள், ஆசைகள், பேராசைகளையும் ஒவ்வொண்ணா நிறைவேத்திக்கலாம்'.

 
PROVIDER=MICROSOFT.JET.OLEDB.4.0;DATA SOURCE=D:\Hosting\7909944\html\unicode\db\TOcomments.mdb;Persist Security Info=False;
உங்கள் கருத்து  
Feedback Closedபின்னூட்டப் பெட்டி மூடப்பட்டுள்ளது.
Copyright © 2001 - 2008 Tamiloviam.com (subsidary of Oviam LLC)- Authors
Best viewed with IE 4.x and above, Netscape 7.2, Firefox 0.8 and above with resolutions 800 X 600 and above.
| Disclaimer |   | Privacy |