Tamiloviam
தொடர்கள்
இந்த வார இதழில்
தராசு
வ..வ..வம்பு
திரைவிமர்சனம்
நூல் அறிமுகம்
சிறுகதை
கவிதை
சமைத்து அசத்தலாம்
கவிதை
சிறுகதை
திரையோவியம்
அறிவிப்பு
 
  முதல் பக்கம்
சென்ற இதழ்கள்
அடுத்த கட்டம் - பாகம் : 5
- என். சொக்கன்
பாகம் : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 (முற்றும்)
{இப்பகுதியை அச்செடுக்க}     {இத்தொடரை அச்செடுக்க}

பாலா வருகிறான்.

இனம் புரியாத உற்சாகம் ஒன்று, வீடுமுழுவதும் தொற்றிக்கொண்டிருந்தது. யாரும் விசேஷமாக உத்தரவு போடவில்லை. ஆனால், வேலைக்காரர்கள்கூட, அதிகாலையிலேயே எழுந்து தயாரகிவிட்டார்கள்.

டிரைவர் வேலு, காரைப் பதினெட்டாவது முறையாகத் துடைத்துக்கொண்டிருந்தான். அதன் மூக்கில் உட்காரப்பார்த்த குருவியைப் புன்னகையோடு விரட்டினான்.

ராகவேந்தர் யாரிடமோ ·போனில் உரக்கப் பேசிக்கொண்டிருந்தார், 'ஆமாம்ப்பா, சா·ப்ட்வேர் கம்பெனிதான்', என்றபோது அவர் குரலில் பெருமிதம் தொனித்தது.

சில விநாடிகளுக்குப்பிறகு, 'சாஃப்ட்வேர்ன்னா என்ன-ன்னு என்னைக் கேட்டா? என் பையன் வருவான் அவனைக் கேளு', என்று அட்டகாசமாகச் சிரித்தார் அவர், 'எப்படியோ, நான் நினைச்சபடி என் பையனைக் கம்ப்யூட்டர்ல போட்டாச்சு. இனிமே அவன் நல்லபடியாப் பொழச்சுப்பான்'

சாதாரணமாக ராகவேந்தர் இப்படி உணர்ச்சிவயப்படுகிறவர் இல்லை. சூழ்நிலை அவரை அப்படி மாற்றியிருந்தது. பல நாள்களுக்குப்பிறகு முதன்முறையாக, அலுவலக டென்ஷன்களையெல்லாம் மறந்து, சோ·பாவில் உட்கார்ந்து காலாட்டியபடி பர்ஸனல் விஷயம் பேசமுடிகிறது.

திடீரென்று நினைத்துக்கொண்டாற்போல் கைக் கடிகாரத்தைப் பார்த்தவர், 'ஸ்டேஷனுக்குக் கிளம்பணும், லேட்டாச்சு', என்றார் லேசான பதற்றத்துடன், 'நான் அப்புறம் பேசறேன்', என்று இணைப்பைத் துண்டித்தார்.

கை விரல்களை ஒன்றாகக் கோர்த்துச் சொடக்கெடுத்தபடி எழுந்துகொண்டபோது, அவருடைய நடையில் சின்னத் துள்ளல் தெரிந்தது, 'யம்மாடி, அலங்காரம் முடிஞ்சதா', என்றார் உள்ளே பார்த்து.

'இதோ ஆச்சுங்க', அவர் மனைவி நிர்மலாவின் குரல்மட்டும் கேட்டது.

'அம்மணி இப்படிச் சொன்னா, இன்னும் அரை மணி நேரமாவது ஆகும்-ன்னு அர்த்தம்', என்று தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டவர், அநாவசியமாகப் பாடிக்கொண்டிருந்த தொலைக்காட்சியை அணைத்தார். பால்கனியில் நின்றபடி வெளியே வானத்தைப் பார்க்கத் தொடங்கினார்.

இன்றைய தினம், வேறெதையும் செய்யப் பிடிக்கவில்லை. ரயில் வரும்வரை, அதில் பாலா வரும்வரை சும்மா கையைக் கட்டிக்கொண்டு வேடிக்கை பார்ப்பதுதான் சுகம் என்று தோன்றுகிறது. அறிமுகமில்லாத பரபரப்பும் எதிர்பார்ப்பும் நெஞ்சை ஆக்கிரமித்திருக்கிறது.

இத்தனைக்கும், போன மாதம்தான் நான்கு நாள் விடுமுறையில் பாலா இங்கே வந்திருந்தான். அப்போதெல்லாம் இந்தப் பரபரப்பு இல்லை. ரயிலடியில் அவனை வரவேற்கவேண்டும் என்று அதிகாலையில் எழுந்து குளித்துத் தயாராகி ஓடவில்லை.

போன மாதத்துக்கும் இந்த மாதத்துக்கும் இடையே ஒரே ஒரு வித்தியாசம்தான். ஆனால், மிக முக்கியமான வித்தியாசம்.

நேற்று மாலை, பாலாவுக்குப் பெரிய சா·ப்ட்வேர் கம்பெனியொன்றில் வேலை கிடைத்திருக்கிறது. நியமனக் கடிதத்துடன் கிளம்பி வந்துகொண்டிருக்கிறான்.

அந்தச் செய்தி கேட்டதிலிருந்தே, ராகவேந்தரால் தன்னுடைய உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்திக்கொள்ள முடியவில்லை. என்றைக்காவது நடக்கும் என்று உறுதியாகத் தெரிந்த விஷயம்தான். என்றாலும், தன் மகன் சொந்தக் காலில் நிற்கத் தயாராகிவிட்டான் என்பதை உறுதி செய்துகொண்ட எந்தத் தகப்பனுக்கும், இந்தத் துள்ளல் நடை தானாக வந்துவிடும்போலிருக்கிறது.

அசந்தர்ப்பமாக அவருக்குச் சதீஷின் நினைவு வந்தது. அவருடைய கற்பனையில், தலைக்குமேல் வரிசையாக ஆறு தொப்பிகளை அணிந்துகொண்டு சிரித்தான் அவன்.

ஆறு தொப்பியெல்லாம் வேண்டாம், இது உணர்ச்சிவயப்படுவதற்கு மட்டுமான நேரம் என்று நினைத்துக்கொண்டார் ராகவேந்தர். அதற்குக்கூட ஒரு தொப்பி இருக்கிறதே, மஞ்சளா, சிவப்பா, அல்லது நீலமா?

ராகவேந்தர் யோசித்து ஒரு முடிவுக்கு வருவதற்குள், பின்னாலிருந்து, 'நான் ரெடி', என்று குரல் கேட்டது. சட்டென்று எல்லாத் தொப்பிகளையும் விசிறியடித்துவிட்டு, ரயில் நிலையத்துக்குக் கிளம்பினார்.

*

ரயில் நிலையப் படிக்கட்டுகளுக்கு, வானவில்போல் விதவிதமான வர்ணங்கள் பூசியிருந்தார்கள். ஏறுகிறவர்களுக்கும் இறங்குகிறவர்களுக்கும்தான் அதை நின்று ரசிப்பதற்கு நேரமில்லை.

கோடை விடுமுறைக் காலம் எப்போதோ முடிந்துவிட்டது. ஆனாலும், ரயிலில் ஜனக் கூட்டம் குறைவதாகத் தெரியவில்லை. பயணம் செய்கிறவர்களும், அவர்களை வழியனுப்ப வந்தவர்களுமாக நெரிசல் பிழிந்து தள்ளிக்கொண்டிருந்தது.

ராகவேந்தர், நிர்மலா, வேலு மூவரும் மக்கள் வெள்ளத்தில் எதிர் நீச்சல் போட்டுதான் முன்னேறவேண்டியிருந்தது. எப்படியோ படிகளில் ஊர்ந்து பாலத்தின்மீது ஏறியபிறகு, கொஞ்சம் நிம்மதியாக மூச்சுவிடமுடிந்தது.

அருகருகே வரிசையாகப் படுத்துத் தூங்கும் பாம்புகளைப்போல, ஏழெட்டு ரயில்கள் தண்டவாளங்களின்மீது ஓய்வெடுத்துக்கொண்டிருந்தன. எங்கிருந்தோ ஒரு ரயில் சத்தமாகக் கூவிக் கிளம்பியது.

பாலத்தின் மேலும் கீழும் ஏகப்பட்ட மக்கள் கொஞ்சூண்டு இடத்துக்கு முட்டி மோதிக்கொண்டிருக்கையில், இங்கே ரயில்களுக்குமட்டும் விசேஷமான, சவுகர்யமான தனிப் பாதை போட்டுத் தரப்பட்டிருப்பது ராகவேந்தருக்கு விநோதமாகத் தோன்றியது. சிலருக்குமட்டும் எப்படியோ இதுபோன்ற விசேஷ அந்தஸ்து அமைந்துவிடுகிறது. மற்றவர்கள் முட்டி மோதிதான் முன்னேறவேண்டியிருக்கிறது.

அவர்கள் நான்காவது பிளாட்·பாரத்தின் படிகளில் இறங்கத் தொடங்கினார்கள். 'லேட் ஆயிடுச்சாங்க? ரயில் வந்திருக்குமா?', நிர்மலாவுக்கு லேசாக மூச்சிறைத்தது.

'இல்லைம்மா, இன்னும் கால் மணி நேரத்துக்குமேல இருக்கு', என்றபடி இன்னொருமுறை கைக் கடிகாரத்தில் மணி பார்த்துக்கொண்டார் ராகவேந்தர். அவர் எதிர்பார்த்ததுபோல், பிளாட்·பாரம் கிட்டத்தட்ட காலியாகவே இருந்தது.

குளிர்ச்சியான இரும்பு நாற்காலியொன்றில் அவர்கள் வசதியாக அமர்ந்துகொண்டார்கள். வேலு மரியாதையான தூரத்தில் இன்னொரு பெஞ்சைக் கண்டுபிடித்து உட்கார்ந்தான்.

பாலாவுக்காகக் கொண்டுவந்திருந்த தண்ணீர் பாட்டிலில், நீளமான பனிக்கட்டி ஒன்று ஜோராக மிதந்துகொண்டிருந்தது. அதை அவர் சுவாரஸ்யமாக வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில், கிசுகிசுப்பான குரலில், 'என். கே. டி வந்திருக்காருங்க', என்றார் நிர்மலா.

சட்டென்று ராகவேந்தரின் முகம் மாறியது. அவனா? திருட்டுப் பயல் இந்த நேரத்தின் இனிமையைக் கெடுப்பதற்காகவே கிளம்பி வந்திருக்கிறானா?

பிளாட்·பாரத்தை வேடிக்கை பார்ப்பதுபோல் மெதுவாகத் திரும்பிப் பார்த்தார் ராகவேந்தர். அவன்தான். அந்த முகத்தை எத்தனை தொலைவிலிருந்தும் அவரால் மயிரிழைத் துல்லியத்தில் அடையாளம் காணமுடியும்.

அவன் செய்ததெல்லாம் மறக்கக்கூடிய காரியமா? இனிமேல் இந்தத் துரோகியின் சகவாசமே வேண்டாம் என்று அருவருப்போடு ஒதுங்கிவந்து பல வருடங்களாகிவிட்டது. இப்போது கொஞ்சமும் எதிர்பாராமல் இந்தச் சந்திப்பு.

ராகவேந்தர் அந்த என். கே. டி.யையே முறைத்துப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில், அவரும் யதேச்சையாக இந்தப் பக்கம் திரும்பினார். அந்த ஒற்றை விநாடிப் பார்வையில் பற்றிக்கொண்ட நெருப்பின் வெம்மை தாளாமல், சட்டென ஒரே நேரத்தில் இருவரும் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டார்கள்.

'அவர் எதுக்குங்க இங்கே வந்திருக்கார்?', மீண்டும் கிசுகிசுப்பான குரலில் கேட்டார் நிர்மலா.

'எனக்கென்ன தெரியும்?', கோபமாக எரிந்துவிழுந்தார் ராகவேந்தர், 'ரயிலுக்கு வெடி வைக்க வந்திருப்பான், பொறுக்கிப் பய'

அவர் சொன்னது என். கே. டி.க்குக் கேட்டிருக்குமோ என்று நிர்மலா பதறுகையில், ரயில் வந்துவிட்டது. அவர்கள் அவசரமாக எழுந்துகொண்டார்கள்.

'S8' பெட்டியின் வாசலிலேயே பாலா நின்றிருந்தான். இவர்களைப் பார்த்ததும் மிக உற்சாகமாகக் கையசைத்தான். அந்தத் துள்ளலில் இணைந்துகொண்டவாறு, பெட்டி செல்லும் திசையில் எல்லோரும் நடக்கத் தொடங்கினார்கள்.

இருபதடி நகர்ந்து நின்ற ரயிலிலிருந்து குதித்து இறங்கினான் பாலா. ஓடாத குறையாக அவர்களை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கியவன், திடீரென்று நின்று, இடது பக்கம் திரும்பினான். ஆச்சர்ய விழிகளோடு, 'ஹலோ என். கே. டி. அங்கிள், நீங்க எப்படி இங்கே?', என்றான்.

 
PROVIDER=MICROSOFT.JET.OLEDB.4.0;DATA SOURCE=D:\Hosting\7909944\html\unicode\db\TOcomments.mdb;Persist Security Info=False;
உங்கள் கருத்து  
Feedback Closedபின்னூட்டப் பெட்டி மூடப்பட்டுள்ளது.
Copyright © 2001 - 2008 Tamiloviam.com (subsidary of Oviam LLC)- Authors
Best viewed with IE 4.x and above, Netscape 7.2, Firefox 0.8 and above with resolutions 800 X 600 and above.
| Disclaimer |   | Privacy |