Tamiloviam
தொடர்கள்
இந்த வார இதழில்
தராசு
வ..வ..வம்பு
திரைவிமர்சனம்
நூல் அறிமுகம்
சிறுகதை
கவிதை
சமைத்து அசத்தலாம்
கவிதை
சிறுகதை
திரையோவியம்
அறிவிப்பு
 
  முதல் பக்கம்
சென்ற இதழ்கள்
அடுத்த கட்டம் - பாகம் : 6
- என். சொக்கன்
பாகம் : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 (முற்றும்)
{இப்பகுதியை அச்செடுக்க}     {இத்தொடரை அச்செடுக்க}

காரில் யாரும் எதுவும் பேசிக்கொள்ளவில்லை. வழக்கமாக வளவளவென்று விடாமல் வம்பளந்துகொண்டிருக்கிற டிரைவர் வேலுகூட, இப்போது மௌனமாக ரோட்டைப் பார்த்து ஓட்டிக்கொண்டிருந்தான்.

பாலாவுக்குப் பிரச்னை என்னவென்று புரியவில்லை. ஆனால், அப்பா எதற்காகவோ கோபமாக இருக்கிறார் என்பதுமட்டும் தெளிவாகத் தெரிந்தது. அதைப்பற்றி நேரடியாகக் கேட்கலாமா, வேண்டாமா என்று உள்ளுக்குள் குழம்பிக்கொண்டிருந்தான்.

இறுகிய முகத்துடன் அமர்ந்திருந்த ராகவேந்தரின் நினைவில், என். கே. டி.யும் பாலாவும் சிரித்துப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். எத்தனை முயன்றாலும், அந்தக் காட்சியைமட்டும் அவரால் மறந்து ஒதுக்கிவிடமுடியவில்லை.

மிக யதேச்சையான நலம் விசாரிப்புதான். என்றாலும், இதன்மூலம் மனத்தளவில் தனக்கும் பாலாவுக்கும் ஒரு பெரிய இடைவெளி உண்டாகிவிட்டதுபோல் உணர்ந்தார் அவர்.

அடச்சீ, இது என்ன சின்னப் பிள்ளைத்தன்ம்? யாரோ ஒரு என். கே. டி.யிடம் கை குலுக்கிப் பேசியதற்காக, என் மகனும் எனக்கு விரோதியாகிவிடுவானா? அவன் இப்போது என்ன பெரிதாகத் தப்புச் செய்துவிட்டான்? சினிமாவில் வருவதுபோல் என். கே. டி. மகளைக் காதலித்துக் கல்யாணம் செய்துகொண்டு மாலையும் கழுத்துமாக வந்து நிற்கிறானா என்ன?

இந்தக் கற்பனையில், ராகவேந்தருக்குச் சட்டென்று சிரிப்பு வந்துவிட்டது. அதைச் சிரமப்பட்டு அடக்கியபடி, ஜன்னலுக்கு வெளியே வேடிக்கை பார்ப்பதுபோல் திரும்பிக்கொண்டார்.

சில நிமிடங்களுக்குப்பிறகு, கார் அவர்களுடைய வீட்டினருகே திரும்பியது. மூன்று முறை ஹார்ன் ஒலித்துப் பொறுமையிழந்தபிறகு, பெரிய சல்யூட் சகிதம் கதவு திறந்தது.

காரிலிருந்து இறங்கும்போது, மீண்டும் ஒரு நமுட்டுச் சிரிப்பைத் தனக்குள் மறைத்துக்கொண்டார் ராகவேந்தர். நல்லவேளை, என். கே. டி.க்குக் கல்யாண வயதில் பெண் இல்லை!

*

'கொலைப்பசி' என்றபடி டைனிங் டேபிள் வந்த பாலாவுக்கு, மூன்றரையாவது இட்லியில் பசியாறிவிட்டது.

'இன்னும் ஒரே ஒரு இட்லி போட்டுக்கோ கண்ணு', கொஞ்சம் கெஞ்சல், மிச்சம் கொஞ்சலாகக் கேட்டார் நிர்மலா.

'சான்ஸே இல்லை', என்றான் பாலா, 'எங்க மெஸ்ல பட்டன் சைஸ¤க்குக் குட்டியூண்டு இட்லிதான் போடுவாங்க, நீ என்னடான்னா ஒரு குடம் மாவு ஊத்தி ஒரு இட்லி பூத்ததாம்-ன்னு இம்மாம்பெரிசு இட்லி செஞ்சிருக்கே'

அம்மா, மகன் விளையாட்டைப் புன்னகையோடு ரசித்துக்கொண்டிருந்த ராகவேந்தர், 'இட்லி போதும்ன்னா, டீ கொண்டுவரச் சொல்லும்மா' என்றார்.

'க்ரேட் ஐடியா', என்று கட்டை விரல் உயர்த்திக் காண்பித்தான் பாலா, 'குண்டு இட்லி, கெட்டிச் சட்னி, காரமான மொளகாப்பொடி, அப்புறம் சூடா ஒரு டீ, செம காம்பினேஷன்!'

அழகான பீங்கான் கோப்பைகளுக்குமத்தியில், தேநீரும், பாலும் தனித்தனி கூஜாக்களில் வந்தன. கூடவே, சர்க்கரை, சில எலுமிச்சைத் துண்டுகள்.

தனக்கும் பாலாவுக்கும் இரண்டு கோப்பைகளை எடுத்துக்கொண்ட ராகவேந்தர், முதலில் சூடான
'பார்முலா டீ'போல நம் இமேஜை உயர்த்துகிற இன்னும் சில சாப்பாட்டு மேஜை ரகசியங்கள்

* கையால் சாப்பிடுவது தப்பே இல்லை. ஆனால், பிஸினஸ் சம்பந்தமான பார்ட்டிகளில், ஸ்பூன், ·போர்க்குக்குத் தனி மரியாதை உண்டு

* பெரிய ஹோட்டல்களில் சாப்பிடச் செல்லும்போது, அங்கே பெரிய கைக்குட்டை சைஸில் ஒரு துணி நாப்கின் வைத்திருப்பார்கள். அதை எடுத்து விரித்து, மடியில் போட்டுக்கொண்டால், தின்பண்டத் துண்டுகள் ஆடையை அழுக்கு செய்யாது

* சாப்பிடும்போது, அந்த நாப்கினால் உதட்டை அழுந்தத் துடைத்துக்கொள்வது தவறு. மெல்ல ஒற்றுவதுதான் சரி

* எதையும் ஒரே விழுங்கில் சாப்பிட்டு முடித்துவிடுவது அநாகரிகமாகக் கருதப்படுகிறது. ஆகவே, இத்தனூண்டு பஜ்ஜி, போண்டாவானாலும்கூட, அதை இரண்டு துண்டாகக் கடித்துச் சாப்பிடுவது நல்லது

* சின்ன வயதில் நம் அம்மா அடிக்கடி சொன்ன ஒரு விதிமுறை, பிஸினஸ் பார்ட்டிகளுக்கும் மிக முக்கியமானது - வாய் நிறையச் சாப்பாட்டை வைத்துக்கொண்டு, பேசக்கூடாது!

தேநீரை முக்கால் பாகம் நிரப்பினார். பிறகு, அதில் பாலை ஊற்றிக் கலக்கினார்.

இதைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்த பாலா, 'நீங்க பணக்கார ஜாதி-ன்னு நிரூபிச்சுட்டிங்கப்பா', என்றான் திடீரென்று.

ராகவேந்தருக்குத் தூக்கிவாரிப்போட்டது. சம்பந்தமில்லாமல் எதற்கு என்னென்னவோ பேசுகிறான் இவன்?

பாலாவின் முகத்தில் குறும்புச் சிரிப்பு, 'ஒருத்தர் எப்படி டீ தயார் பண்றார்-ங்கறதை வெச்சே, அவர் பணக்காரரா, ஏழையா-ன்னு சொல்லிடமுடியும், தெரியுமாப்பா?'

'அது எப்படி?'

'ரொம்ப ஈஸி', என்று கைகளை அழுந்தத் தேய்த்துக்கொண்டான் பாலா, 'இப்போ இங்கே டீ, பால் ரெண்டுமே இருக்கு. நீங்க எதை முதல்ல எடுத்து ஊத்தினீங்க?'

'டீ', என்றார் ராகவேந்தர், 'ஆனா, அதுக்கும் இதுக்கும் என்ன சம்பந்தம்?'

அவருடைய கேள்விக்கு பதில் சொல்லாமல், 'காலிக் கோப்பையில நீங்க சூடான டீயை ஊத்தும்போது, அது உடைஞ்சுடாதா?', என்று கேட்டான் பாலா.

'நோ சான்ஸ்', அனிச்சையாக ராகவேந்தரின் குரல் உயர்ந்தது, 'இது எல்லாமே இம்போர்ட்டட் பீங்கான். நல்லா சூடு தாங்கும்'

'எக்ஸாக்ட்லி', என்று கை தட்டிச் சிரித்தான் பாலா, 'நம்மகிட்டே உசத்தி பீங்கான் இருக்கு. அதனால, அது உடைஞ்சுடுமோ-ங்கற கவலை இல்லாம, சூடான டீயை நேரடியா ஊத்தறோம். ஒருவேளை, இது சுமாரான, அல்லது மட்டமான பீங்கானா இருந்திருந்தா, முதல்ல சூடு குறைவான பாலை ஊத்திட்டு, அதுக்கப்புறம்தான் டீயைக் கலந்திருப்போம், இல்லையா?'

ராகவேந்தருக்கு இப்போது விஷயம் புரியத் தொடங்கியிருந்தது. அதற்கு அடையாளமாக, அவருடைய உதடுகளில் ஒரு பெரிய புன்னகை படர்ந்தது.

'அந்தக் கால இங்கிலாந்தில கண்டுபிடிச்ச விஷயம் இது', என்றான் பாலா, 'ஒருத்தர் பணக்காரரா, ஏழையா, நாகரிகமானவரா, அச்சுப்பிச்சுவா-ன்னு தெரிஞ்சுக்கறதுக்கு, அவங்கமுன்னாடி கொஞ்சம் டீ, கொஞ்சம் பால், ஒரு காலிப் பீங்கான் கப் மூணையும் வெச்சாப் போதும். டீயை முதல்ல எடுத்து ஊத்தறவங்களைமட்டும்தான் அவங்க மதிப்பாங்க.'

'எங்க பசங்க வட்டாரங்கள்ல இதுக்கு ·பார்முலா டீ-ன்னு செல்லப் பேரு', என்று பாலா சிரிப்போடு குறிப்பிட்டபோது, ராகவேந்தருக்கு ஆச்சர்யம், 'காலேஜ் பிள்ளைங்களுக்கு எதுக்கு இந்தமாதிரி வெட்டி ஆராய்ச்சியெல்லாம்?'

'இப்போல்லாம், பெரிய கம்பெனிகள்ல வேலைக்கு ஆள் எடுக்கறதுக்குமுன்னாடி, இந்தமாதிரி சில சின்னச்சின்ன டெஸ்ட் வைக்கிறாங்கப்பா', டீயை அனுபவித்து உறிஞ்சியபடி சொன்னான் பாலா, 'நாம என்ன படிச்சிருக்கோம், எவ்வளவு விஷயங்கள் தெரிஞ்சுவெச்சிருக்கோம், எவ்வளவு வேகமாச் சிந்திக்கறோம்-ங்கறதுபோலவே, நம்மோட பழக்க வழக்கங்களையும் இப்படி நாசூக்கா அலசிப்பார்த்துதான் ஒருத்தரை செலக்ட் பண்றாங்க'

அதன்பிறகு சிறிது நேரத்துக்கு அவர்கள் பொதுவான சாப்பாட்டு மேஜை நாகரிகங்களைப்பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். இவையெல்லாம் வாழ்க்கைக்கு எந்த அளவு முக்கியம், அவசியம் என்கிற விஷயத்தில்மட்டும் அவர்களால் நிச்சயமான ஒரு முடிவுக்கு வரமுடியவில்லை.

'நாய் வேஷம் போட்டா, குலைச்சுதானே ஆகணும்', என்றபடி எழுந்துகொண்டார் ராகவேந்தர், '·பார்முலா டீமாதிரி விஷயங்களைப் புரிஞ்சு ·பாலோ பண்றமோ இல்லையோ, மத்தவங்க நம்மைப்பத்தி கௌரவமா நினைக்கணும்-ங்கறதுக்காகவாச்சும் இப்படிச் சில வேஷங்கள் போடவேண்டியிருக்கு'

ஆமோதிப்பாகப் புன்னகைத்த பாலா, 'வெளியே கிளம்பிட்டீங்களாப்பா?', என்றான்.

'ஆமாம்ப்பா, ·பேக்டரியில கொஞ்சம் வேலை இருக்கு'

அவர் அப்படிச் சொன்னபோது, பாலாவுக்குச் சட்டென்று தன்னுடைய இன்டர்வ்யூ ஞாபகம் வந்தது. கூடவே, அந்தக் குறுந்தாடிக்காரர் கேட்ட கேள்வியும், 'உங்க அப்பாவோட தொழிலை அவருக்கப்புறம் நீங்க ஏத்துக்கமாட்டீங்களா?'

ஓர் இளைஞனுக்கு இணையான சுறுசுறுப்புடன் கிளம்பிக்கொண்டிருக்கும் ராகவேந்தரை, அமைதியாக வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்தான் பாலா. அலுவலகம் வேறு, வீடு வேறு என்று மொத்தமாகப் பிரித்துவைப்பதெல்லாம் நல்ல விஷயம்தான். ஆனால், ஒரு பேச்சுக்காவது, 'சும்மாதானே இருக்கே? நீயும் ·பேக்டரிக்கு வாயேன்', என்று இவருக்கு ஏன் கூப்பிடத் தோன்றவில்லை?

அது சரி, 'நானும் ·பேக்டரிக்கு வரட்டுமா' என்று எனக்கு ஏன் கேட்கத் தோன்றவில்லை?

ராகவேந்தர் படிகளில் இறங்கிக் கார்க் கதவை நெருங்கும்வரை, பாலாவுக்கு அந்த தைரியம் வரவில்லை. அதன்பிறகு, சட்டென எழுந்து அவரை நோக்கி நடந்தான், 'அப்பா, எனக்கு இங்கே ரொம்ப போரடிக்குது, நானும் உங்களோட சும்மா ·பேக்டரிக்கு வரலாமா?'

அந்தக் கேள்வியை ராகவேந்தர் கொஞ்சமும் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை என்பது தெள்ளத்தெளிவாகத் தெரிந்தது. 'வா', என்றோ, 'வராதே' என்றோ உடனடியாகச் சொல்லமுடியாமல் வார்த்தைகளுக்குத் திணறினார் அவர்.

'என்னாச்சுப்பா? நான் வரலாமா, கூடாதா?'

'வேண்டாமே', என்றார் ராகவேந்தர்.

 
PROVIDER=MICROSOFT.JET.OLEDB.4.0;DATA SOURCE=D:\Hosting\7909944\html\unicode\db\TOcomments.mdb;Persist Security Info=False;
உங்கள் கருத்து  
Feedback Closedபின்னூட்டப் பெட்டி மூடப்பட்டுள்ளது.
Copyright © 2001 - 2008 Tamiloviam.com (subsidary of Oviam LLC)- Authors
Best viewed with IE 4.x and above, Netscape 7.2, Firefox 0.8 and above with resolutions 800 X 600 and above.
| Disclaimer |   | Privacy |