Tamiloviam
தொடர்கள்
இந்த வார இதழில்
தராசு
வ..வ..வம்பு
திரைவிமர்சனம்
நூல் அறிமுகம்
சிறுகதை
கவிதை
சமைத்து அசத்தலாம்
கவிதை
சிறுகதை
திரையோவியம்
அறிவிப்பு
 
  முதல் பக்கம்
சென்ற இதழ்கள்
அடுத்த கட்டம் - பாகம் : 7
- என். சொக்கன்
பாகம் : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 (முற்றும்)
{இப்பகுதியை அச்செடுக்க}     {இத்தொடரை அச்செடுக்க}

அந்தக் கட்டடம், மனிதர்களில் தொடங்கி, சுற்றிலும் ஆங்காங்கே முளைத்திருக்கிற புதர்ச் செடிகள்வரை எல்லாவற்றிலும் லேசான புழுதி படர்ந்திருந்தது. காற்றில் எங்கும் க்ரீஸ் வாசம் அடிப்பதுபோல் தோன்றியது.

நிஜமாகவே க்ரீஸ¤க்கு வாசனை உண்டா? பாலாவுக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால், இங்கே நிற்கும்போது உள்ளுக்குள் லேசான ஓர் அசூயை. கரப்பான் பூச்சியை அடித்துவிட்டு, அதைத் தூக்கியெறியத் தயங்குவதுபோன்ற ஓர் அபத்த உணர்வு.

தனக்கு ஏன் இப்படி எல்லாவற்றையும் குறையாகவே நினைக்கத் தோன்றுகிறது என்று பாலாவுக்குக் குழப்பமாக இருந்தது. இந்தக் கம்பெனி என்னுடையது, நான்தான் இதன் வருங்கால முதலாளி என்று ஏன் நெஞ்சு நிமிர்த்தி நடக்க முடியவில்லை? இங்கே கால் பதித்த விநாடியிலிருந்து, ஏதோ குற்றம் செய்துவிட்டவன்போல் கூனிக் குறுகிப்போகிறேனே, எதனால்?

இதை நினைக்கும்போது, பாலாவுக்குத் தன்னுடைய கல்லூரி வொர்க் ஷாப் ஞாபகத்துக்கு வந்தது. மடிப்புக் கலையாத ஆடைகளை உடுத்திய மாணவர்களும் மாணவிகளும், தங்களுக்குள் அலங்காரமாக ஆங்கிலம் பேசியபடி, நாசூக்காகக் கை நோகாமல் 'உழைக்கும்' விநோதமான பிரதேசம் அது.

முதல் ஆண்டுப் படிப்புக்குப்பிறகு, பாலா அந்த 'வொர்க் ஷாப்'பினுள் மறுபடி நுழையவேண்டிய அவசியமே ஏற்படவில்லை. ஆனால், அந்தச் சொற்ப அனுபவமே, ஜென்மத்துக்கும் போதும் என்றிருந்தது.

அங்கிருந்த இயந்திரங்கள் எவற்றோடும், பாலாவுக்கு நெருங்கிய பரிச்சயமோ, நேசமோ உண்டாகியிருக்கவில்லை. ஆனால், வாரம் இரண்டு நாள் வொர்க் ஷாப் சென்று உழைத்தால்(?)தான், மெக்கானிக்கல் எஞ்சினியரிங் பாடத்தில் பாஸ் மார்க்காவது கிடைக்கும்.

இதனால், கம்ப்யூட்டர் படிக்கிறவர்கள் தொடங்கி, கட்டடப் பொறியியல் சேர்ந்திருப்பவர்கள்வரை எல்லோரும், முதல் வருடப் படிப்பின்போது செக்கச் சிவந்த இரும்பைச் சம்மட்டி தூக்கி அடிக்கவேண்டியிருந்தது, உலோகத் தகட்டைக் கை வலிக்கத் தேய்த்து, மரத்தை இழைத்து விதவிதமான பொருள்களைச் செய்து காண்பித்தாகவேண்டிய கட்டாயத்தை யாராலும் தவிர்க்கமுடியவில்லை.

வொர்க் ஷாப் தினங்களின் மாலைகள், இயலாமைக் கோபத்தோடு கரையும். கை, கால், இடுப்பு என்று உடம்பின் ஒவ்வொரு பாகமும் தனித்தனியே வலிப்பதுபோலத் தோன்றும், 'நாமெல்லாம் இங்கே எஞ்சினியரிங் படிக்கச் சேர்ந்தோமா, இல்லை, கூலித் தொழில் கத்துக்க வந்தோமா?', என்று சிலர் ஆவேசப்படுவார்கள்.

உடனே, 'ஏன்? கூலித் தொழில்ன்னா கேவலமா?', என்று ஒரு வாதத்தை யாரேனும் கொளுத்திப்போடுவார்கள்.

இந்தக் கேள்விக்கு யாரிடமும் சரியான பதில் இருக்காது. ஆனால், எஞ்சினியரிங் படிக்கச் சேர்ந்தவர்கள் ஏன் சம்மட்டி தூக்கி அடித்து வேலை செய்யவேண்டும் என்று கடைசிவரை யாருக்கும் புரியவில்லை. முதல் வருடப் படிப்பு முடிந்து, இனிமேல் வொர்க் ஷாப் தொல்லை இல்லை என்றானபோது, எல்லோருக்கும் அந்தச் சுதந்தரம் தேனாக இனித்தது.

வாரத்தில் இரண்டு நாள், அதுவும் ஒன்றரை மணி நேரம் இயந்திரங்களுடன் வேலை செய்வதற்குள், வேர்த்து விறுவிறுத்து வாழ்க்கையே சலித்துப்போய்விட்டது. ஆனால் இங்கே உள்ளவர்கள், வருடம்முழுவதும், வாழ்நாள்முழுவதும் அதையே செய்தாகவேண்டிய கட்டாயம்.

இவர்களும், மாலையில் வீடு திரும்பியதும், தொழிற்சாலையை, அதன் முதலாளியை, தங்களை இந்த நிலைக்குத் தள்ளிவிட்ட சமூகத்தைத் திட்டித் தீர்ப்பார்களோ? ஒரு சின்னச் சலிப்புணர்வைக்கூட வெளிப்படுத்தாமல் தொடர்ந்து இந்தமாதிரியான உடல் உழைப்பை வெளிப்படுத்திக்கொண்டிருப்பது எப்படி சாத்தியம்?

எவ்வளவு முயன்றும், பாலாவால் இக்கரைப் பச்சையைப் புரிந்துகொள்ளமுடியவில்லை. வெள்ளைக் காலருக்குப் பழகியவர்களால், அதுமட்டும்தான் கௌரவம் என்கிற நினைப்பில் ஊறிவிட்டவர்களால், அழுக்குப் படிந்த ஆடைகளின் நியாயங்களை உணர்ந்துகொள்ளமுடியாதுபோலிருக்கிறது.

தொழிற்சாலைக்குள்ளிருந்து விதவிதமான சப்தங்கள் தொடர்ந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்தன. மொழி  புரியாத பாடலைக் கேட்பதுபோன்ற சுவாரஸ்யத்துடன் பாலா அதைச் சுற்றி வந்துகொண்டிருந்தான். வாயில் ஒரு மெலிதான சீட்டி ஒலி தொற்றியிருந்தது.

இங்கே யாருக்கும் அவனைத் தெரியாது. பாலாவை ·பேக்டரி வாசலில் இறக்கிவிட்டு, 'ஒரு முக்கியமான மீட்டிங், அதை முடிச்சுட்டு வந்துடறேன்', என்று சொல்லிச் சென்ற அப்பா, எப்போது திரும்புவாரோ தெரியாது. அவர் வரும்வரை, அல்லது கால் வலிக்கும்வரை இப்படியே கண் போனபோக்கில் நடந்துகொண்டிருக்கவேண்டியதுதான்.

பாலாவுக்கு இந்தச் சுதந்தரம் பிடித்திருந்தது. தன் அப்பாவால் இதனை அனுபவிக்கமுடியாது என்பதையும் அவனால் புரிந்துகொள்ளமுடிந்தது. அதனால்தான் இந்தத் தொழிற்சாலைக்கும் தனக்கும் இருக்கிற ஜென்மாந்திரத் தொடர்பை நினைக்கும்போதெல்லாம் தனக்குள் ஒரு சங்கட உணர்வு பரவுகிறது என்று ஊகித்துக்கொண்டான் அவன்.

தொழிற்சாலைக்குச் சற்றுத் தொலைவில், கோபித்துக்கொண்ட சிறுவனைப்போல ஒரு சின்னக் கட்டடம் நின்றிருந்தது. பொருள்களைச் சேமித்துவைக்கிற கொடௌனாக இருக்கலாம் என்று நினைத்தபடி அதனருகே சென்றான் பாலா.

மிகப் பெரிய ஷட்டர் கதவுகளில் துருப்பிடித்திருந்தது. தனக்குள் என்ன இருக்கிறது என்பதற்கான சிறு அடையாளமும் காட்ட விரும்பாத, ஜன்னல்களற்ற கட்டடம்.

அந்தக் கட்டடத்தின் வாசலில், யாரோ சுருண்டு படுத்திருந்தார்கள். பாலாவின் ஷ¥ எழுப்பிய சப்தத்தில் அந்த நபரின் தூக்கம் அல்லது மயக்கம் கலைந்திருக்கவேண்டும்.

லேசான எரிச்சலோடு எழுந்து உட்கார்ந்த அவருக்கு, முப்பத்தைந்து வயது மதிக்கலாம். முகத்தில் மூன்று நாள் தாடி, புருவங்கள் தொய்ந்து சரிந்திருந்த அலட்சியம். பாலாவைக் கூர்ந்த கண்களால் நோட்டமிட்டுவிட்டு, 'குட்மார்னிங்', என்றார் அவர்.

'குட் ஆ·ப்டர்நூன்', என்றான் பாலா. அடுத்து, 'நீங்க யாரு?', என்று விசாரிப்பது நாகரிகமாகத் தோன்றவில்லை. ஆகவே, மௌனமாக அவர் முகத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

'என் பேர் கார்த்திகேயன்', என்றபடி எழுந்துகொண்டார் அவர், 'நீங்க இந்த ·பேக்டரியில புதுசா வேலைக்குச் சேர்ந்திருக்கீங்களா?'

'ஆ - ஆமாம்', என்றான் பாலா. இப்போதைக்கு, இந்தப் பொய்தான் அதிக அவஸ்தையில்லாதது என்று அவனுக்குத் தோன்றியது.

'வெரி குட்' என்றபடி அவர் பாலாவை நெருங்கினா. நடையில் தள்ளாட்டம் இல்லை, குரல் தடுமாறவில்லை, நாடகத்தனமாக மேலே விழுந்து புரளவில்லை, ஆனால், சுவாசத்தில் குப்பென்று பரவியிருந்த அழுகிய நாற்றம், அவர் நிதானத்தில் இல்லை என்று சொன்னது.

யாரேனும் பகல் நேரத்தில் குடிப்பார்களா? பாலாவுக்கு ஆச்சர்யம் தாங்கவில்லை. யார் இந்தக் கார்த்திகேயன்? தொழிற்சாலை யூனி·பார்ம் அணியாததால், இவர் இங்கே வேலை பார்ப்பவராக இருக்காது என்று அவனுக்குத் தோன்றியது.

'என் பேர் கார்த்திகேயன்', அவசியமில்லாமல் மீண்டும் ஒருமுறை சொன்னார் அவர், 'நான் இங்கே ஒரு ·போர்மேன்', என்றவர் ஒரு சின்ன இடைவெளி விட்டு, 'நேத்திவரைக்கும்', என்றார்.

'ஏன்? என்னாச்சு?'

'முதலாளி என்னை வேலையை விட்டுத் தூக்கிட்டார்', முகத்தில் சின்னச் சலனமும் இல்லாமல் சொன்னார் அவர், 'குடிச்சுட்டு வேலைக்கு வரக்கூடாதாமே, நான் வந்தேன், அவருக்குப் பிடிக்கலை, வெளியே போடா-ன்னுட்டார்'

லேசான சங்கடத்தோடு சுற்றிலும் பார்த்துக்கொண்டான் பாலா. இதுபோன்ற ஒரு விவாதத்தில், அல்லது விவகாரத்தில் சிக்கிக்கொள்ள அவன் கொஞ்சமும் விரும்பவில்லை. இந்த விநாடியில், அப்பாவுக்கு மீட்டிங் முடிந்து இங்கே தோன்றிவிட்டால் நன்றாக இருக்குமே என்று தோன்றியது.

'குடிக்கிறது தப்பா சார்?', என்றார் அவர், 'எனக்கு அப்பா, அம்மா, பொண்டாட்டி, புள்ளை-ன்னு யாருமே கிடையாது, நான் குடிச்சு அழிஞ்சுபோனா இவங்களுக்கு என்ன சார் பிரச்னை?'

பாலாவுக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியவில்லை. எதற்கு வம்பு என்று மையமாகத் தலையாட்டிவைத்தான்.

'ஒரு நாளைக்கு எட்டு மணி நேரம் வேலை செய்யணும்-ன்னு ரூல்ஸ் சொல்லுது சார்', என்றபடி மொட்டை வெயிலில், சிமென்ட் தரையில் சம்மணமிட்டு அமர்ந்துகொண்டார் அவர். பாலாவை நிமிர்ந்து பார்த்து, 'நான் அந்த வேலையை ரெண்டு மணி நேரத்தில செஞ்சுடுவேன், மீதி ஆறு மணி நேரமும் நான் குடிச்சு என்ஜாய் பண்றேன், அதைக் கேட்க இந்த முதலாளி யார் சார்?'

பாலாவின் ஆமோதிப்பையோ அல்லது பதிலையோ அவர் எதிர்பார்ப்பதாகவே தெரியவில்லை. அணை உடைத்துக்கொண்டாற்போல் தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தார், 'இந்த ·பேக்டரியில, நான் மணிக்கணக்கா வேர்வை சிந்தி உழைக்கறேன்-னு பந்தா காட்டினாதான் சார் மரியாதை. நான் புத்திசாலிடா, அதே வேலையைக் கொஞ்ச நேரத்தில செஞ்சு முடிச்சுடுவேன்-னு சொன்னா அலட்சியமாப் பார்க்கிறாங்க, மூளை உழைப்பை ஒரு பய மதிக்கிறதில்லை'

அவர் பேசப்பேச, பாலாவுக்கு முதன்முறையாகச் சுவாரஸ்யம் தட்டியது. எல்லாவற்றையும் இயந்திரமயமாக்கிப் பார்க்கிற தொழிற்சாலையில், மூளை உழைப்பைப்பற்றிப் பேசுகிறாரே, யார் இவர்?

தரைச் சூட்டை, ஆடை அழுக்காவதைப் பொருட்படுத்தாமல், அந்தக் கார்த்திகேயனுக்குப் பக்கத்தில், சம்மணம் போட்டு உட்கார்ந்துகொண்டான் பாலா, 'என்னாச்சு சார்? கொஞ்சம் விளக்கமாச் சொல்லுங்க', என்றான் ஆவலுடன்.

 
PROVIDER=MICROSOFT.JET.OLEDB.4.0;DATA SOURCE=D:\Hosting\7909944\html\unicode\db\TOcomments.mdb;Persist Security Info=False;
உங்கள் கருத்து  
Feedback Closedபின்னூட்டப் பெட்டி மூடப்பட்டுள்ளது.
Copyright © 2001 - 2008 Tamiloviam.com (subsidary of Oviam LLC)- Authors
Best viewed with IE 4.x and above, Netscape 7.2, Firefox 0.8 and above with resolutions 800 X 600 and above.
| Disclaimer |   | Privacy |