Tamiloviam
தொடர்கள்
இந்த வார இதழில்
தராசு
வ..வ..வம்பு
திரைவிமர்சனம்
நூல் அறிமுகம்
சிறுகதை
கவிதை
சமைத்து அசத்தலாம்
கவிதை
சிறுகதை
திரையோவியம்
அறிவிப்பு
 
  முதல் பக்கம்
சென்ற இதழ்கள்
களம் - பாகம் : 2
- நாகூர் ரூமி
பாகம் : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 (முற்றும்)
{இப்பகுதியை அச்செடுக்க}     {இத்தொடரை அச்செடுக்க}

ஹைஸ்கூலுக்குப் போனபோதுதான் விஷயத்தின் தீவிரத்தை ஓரளவு உணர்ந்துகொள்ள முடிந்தது.

ஸ்கூலில் இருந்த மெயின் ஹால் நிறைந்து வழிந்தது. கலர் கலரான குடங்களில் லாரித்தண்ணீர் பிடிக்க தெருக்களில் நிற்கும் கூட்டம் போல இருந்தது. ஆண்களும் பெண்களுமாக பெருங்கூட்டம். கல்லூரியிலிருந்து எல்லா ஸ்டாஃப்களும் வந்திருந்தார்கள். ஒரு முறை ஹார்ட் அட்டாக் வந்து மரணத்தின் விளிம்புவரை சென்று பின்பு மனமில்லாமல் -- இறைவனுக்குத்தான் -- திருப்பி வீட்டுக்கு அனுப்பப்பட்ட பேராசிரியர் மஸ்தானும் நின்று கொண்டிருந்தார். ஷுகர் பாய் சல்மானும் இருந்தார். (சீனியர் பேராசிரியரும் வணிகத்துறைத் தலைவருமான சல்மானின் பட்டப்பெயர்தான் ஷுகர் பாய். சர்க்கரை வியாதியின் சிகரத்தில் அவர் அவ்வப்போது தனது நாக்கால் தன்னை ஏற்றிக்கொள்வார். இப்போதெல்லாம் வீங்கிய காலுடன் வாஜ்பாய் மாதிரிதான் அவர் கல்லூரிக்கு வந்துகொண்டிருந்தார்.)

"அண்ணே, ஷுகர் பாய்கூடவா?"

எஸ்.கே. சிரித்துவிட்டுச் சொன்னார். "தம்பி, உங்களுக்கு ஒரு விஷயம் தெரியுமா? நம்ம காலேஜிலேயே எலக்ஷன் டூட்டிக்கி வில்லிங்னு போட்ட ஒரே ஆள் அவர்தான்"

நம்புவது கஷ்டமாயிருந்தது. "அவ்வளவு கடமை உணர்ச்சியா?"

"கடமை உணர்ச்சியா? மண்ணாங்கட்டி. காசு உணர்ச்சிதான்" என்றார் எஸ்.கே.

"எவ்வளவு காசு கொடுப்பாங்க?"

"என்ன, ப்ரிசைடிங் ஆஃபீசர்னா ஒரு ஆயிரமாவது வரும் "

"அது ஒரு காசா அண்ணே?"

"அவ்வளவு தூரம் ஏம்போறீங்க? நூறு ரூவாதான் தாரதா இருந்தாலும் அவர் போயிருவாரு. ஆனா இப்ப எல்லாரும் வேலைக்கி பிரச்சனை வந்திடுமோன்னுதான் ஆஜராயிருக்காங்க"

அவர் சொன்னது சரி என்றுதான் பட்டது. ஜே.பி., இஸ்மா, ஜோ, மார்க்கண்டேயன், ப்ரகாஷ், பாக்கர், சரவணன் என்று கல்லூரிப் பட்டாளம் முழுவதும் காலை பத்து மணி என்று குறிப்பிட்டிருந்த நேரத்துக்கு சரியாக ஆஜராகியிருந்தது.

"சார், அங்கெ பாருங்க, எப்பவுமே கொறஞ்சது அரமண் நேரம் லேட்டா வர்ற பாக்கர் இங்கெ பத்துக்கே ஆஜராயிட்டாம் பாருங்க" என்றான் ஜோ.

உண்மைதான். "அப்படி என்ன இந்த முதல்வரிடம் இல்லாத ஒரு இனம் புரியாத பயம் அந்த முதல்வரிடம்?" என்று கேட்டான் ஷாஹுல்.

"அப்படியில்ல சார். இது எலக்ஷன் கமிஷனோட ஆர்டர். போகலைன்னா சீட்டெ கிழிச்சிடுவான். கலெக்டர், எஸ்.பி.ன்னு எல்லாரையும் ட்ரான்ஸ்ஃபர் பண்ணி பந்தாடிட்டு இருக்கான் சார்" என்று ஜோ சொல்லிச் சிரித்தான். ஆனால் அந்த சிரிப்பில் ஒரு கலவரம் தெரிந்தது. இல்யாஸின் பிரகாசமான முகம் ஒரு கணம் வந்து போனது.

அது ஒரு பள்ளிக்கூடம் என்பதற்கு பொருத்தமாக வந்திருந்தவர்கள் ஏகமாக சப்தம் போட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். கும்பல் கும்பலாக. மாணவர்களுக்கு பதிலாக ஆசிரியர்களும் மற்ற அரசு ஊழியர்களும். இலையில் சோறு போட்டு, ஈயைத் தூர ஓட்டு என்று கோரஸாக கத்தாத ஒன்றுதான் குறை. கூட்டத்தைப் பார்க்கும்போது எப்படியும் ஒரு இரண்டாயிரம் பேராவது இருப்பார்கள் என்று தோன்றியது.

அந்த பெரிய ஹாலின் நடுவில் பல பெஞ்சுகள் போடப்பட்டிருந்தன. எதிரில் இருந்த மேடையில் நாற்காலி போட்டு மேஜையில் சில அல்லது பல பச்சை கலர் புத்தகங்களை அடுக்கி வைத்திருந்தனர். ஒரு ஒலிபெருக்கியும் நின்றுகொண்டிருந்தது.

ஹாலின் உள்ளே நுழையும் பகுதியில் இடது பக்கமும் வலது பக்கமுமாக போடப்பட்டிருந்த பென்ச்சுகளில் அமர்ந்திருந்தவர்களைச் சுற்றி கும்பல் ஒன்று முண்டியடித்துக் கொண்டிருந்தது.

"அவங்க என்ன பன்றாங்க?"

"அங்கெதான் தம்பி போய் கையெலுத்து போடணும்."

"என்னா கையெலுத்து?"

"உங்களுக்கு ஆர்டர் வந்திச்சுல்ல? இந்த மொத வகுப்புக்கு நீங்க வந்தீங்க அப்டீங்குறதுக்கு சாட்சி. அட்டெண்டன்ஸ் தம்பி. கையெலுத்து போட்டாத்தான் அவங்க ஒரு ஸ்லிப் தருவாங்க. அதெ இங்கெ மேடையிலெ காட்டி இந்த புக்ல ஒன்னு வாங்கிக்கணும்."

ஷாஹுலுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. கூட்டத்தில் கும்பலாக முண்டியடித்துக்கொண்டு போவதென்பதெல்லாம் அவனுக்கு ஒவ்வாத ஒன்று. ஆனால் ஆணுக்குப் பெண் நிகர்தான் என்பதை நிரூபிப்பதற்காகவோ என்னவோ பெண்கள்தான் அதிகமாக முண்டியடித்துக்கொண்டிருந்தனர். எட்டி எட்டிப் பார்த்தனர். தள்ளிக்கொண்டு நுழைய பிரயத்தனப்பட்டனர். அந்த விஷயத்தில் ஆண்கள் கொஞ்சம் பின்தங்கியே இருந்தனர்.

ஷாஹுல் ஒரு பென்ச்சில் போய் உட்கார்ந்து கொண்டான். எல்லாம் முடியட்டும். கடைசியாகப் போய் வாங்கிக்கொள்ளலாம். இவ்வளவு பேருக்கு ஆர்வமிருக்கும்போது விருப்பமில்லாதவர்களையெல்லால் ஏன் இதில் இழுக்கிறார்கள்? அப்படிச் செய்தால் தேர்தல் வேலைகள் நல்லபடியாக நடப்பதற்கு பதிலாக மோசமாகவல்லவா நடக்கும்? எதற்கு இந்த தேர்தலுக்கு முந்திய வன்முறை? அவனுக்கு ஒன்றும் புரிபடவில்லை. Accept the inevitable என்ற ஆன்மீகப் பாடம் ஞாபகம் வந்தது. எல்லாவற்றையும் வேடிக்கை பார்த்துகொண்டிருந்தான்.

மேடையில் ஒருவர் ஏதோ ஒரு பேப்பரைக் கையில் வைத்துக்கொண்டு படித்துக் காட்டினார். ஏதோ 'டூஸ் அன் டோ ன்ட்ஸ்' என்று மட்டும் புரிந்தது. தமிழ் சரியாக பேச, படிக்க வரவில்லை அவருக்கு. பார்வைக்கோளாறோ என்னவோ.

"யார் இவரு? என்ன சொல்லிட்டிருக்காரு?"

"யாருக்குப் புரியுது?"

அவர் தன் கடமையை முடித்துவிட்டு போய் உட்கார்ந்து கொண்டார்.

கூட்டம் குறைவது மாதிரி தெரியவில்லை. பெண்கள், மேலும் பெண்கள் என்று வந்து கொண்டிருந்தார்கள்.

சிரித்துக்கொண்டு எதிரில்  வந்தார் மஸ்தான். ஆறடி உயரம். ஆஜானுபாகுவான உடம்பு. பெரும்பாலும் கதர் அரைக்கை சட்டைதான் போட்டிருப்பார். சட்டையை எப்போதும் பேண்ட்டுக்கு வெளியில்தான் சுதந்திரமாக விட்டிருப்பார். மரணத்தை வென்றுவிட்டதைப் போன்ற ஒரு புன்னகை. பார்ப்பதற்கு காமராஜ் மாதிரி இருப்பார். பார்ப்பதற்கு மட்டும்தான்.

"தம்பி, நான் மெடிகல் சர்ட்டிஃபிகேட்டெ தாசில்தாருக்கே அனுப்பினேன் தம்பி. அவங்க கலெக்டரைப் பாக்கச் சொல்லிட்டாங்க" என்றார்.

ஷாஹுலுக்கு கொஞ்சம் பயம் பற்றிக்கொண்டது. இவனைத் தேடிவந்து இந்த தகவலை அவர் ஏன் சொல்லவேண்டும்? எல்லாம் விதி. அல்லது இறைவனின் உதவி என்றுகூட வைத்துக்கொள்ளலாம். அப்படித்தான் அவனுக்குத் தோன்றியது. இறையுதவி ஷைத்தான் ரூபத்தில் வரக்கூடாதா என்ன?
 
மஸ்தான் அரசியல் செல்வாக்கு உள்ளவர். அவர் மனைவிதான் போனமுறை  முனிசிபல் சேர்மனாக இருந்தார். அந்த மஸ்தானுக்கே தேர்தல் வேலையை தட்டிக்கழிக்க முடியவில்லை என்றால் தன்னால் முடியுமா?

சரி, கும்பலில் என்ன எழவுதான் கொடுக்கிறார்கள் என்று பார்த்துவிடலாம் என்று எழுந்தான்.

கும்பலின் பின் பக்கமாக சிலர் நின்றுகொண்டிருந்தனர். அதில் ஜோவும் இருந்தான். உட்கார்ந்து எல்லாரிடமும் கையெழுத்து வாங்கிக்கொண்டிருந்த அந்த நபரிடம் திடீரென்று அவன் குனிந்து ஏதோ சொன்னான். உடனே அவர் ஒரு நோட்டு புத்தகத்தை எடுத்து ஜோவிடம் கொடுத்தார். அவன் வாங்கி அவசர அவசரமாக திறந்து எதையோ தேடி ஒரு பக்கத்தை கண்டுபிடித்து அதில் கையெழுத்துப் போட்டான். நிமிர்ந்த அவன் ஷாஹுலைப் பார்த்து, வாங்க என்று கையசைத்தான்.

"என்ன ஜோ, பின்பக்கமா போனா வெற்றி சீக்கிரமா கெடைக்கும் போலருக்கே?" என்றான் ஷாஹுல்.

"ஆமா சார், அதனாலதான் இந்த ஊர்காரன்கள்ளாம் பொண்டாட்டியெகூட பின்பக்கமா யூஸ் பண்றானுக" என்று வழக்கம்போல ஜோக் அடித்தான்.

அதைப் பின்னால் ரசித்துகொள்ளலாம் என்று ஒத்திவைத்துவிட்டு கொடுக்கப்பட்ட நோட்டு புத்தகத்தில் அவனும் தேடினான்.

"இதுல என்னப்பா பாத்தே?"

"சார், உங்க ஆர்டர் நம்பர் என்ன சார்?"

யாருக்குத் தெரியும்? மறுபடியும் ஆர்டரை எடுத்து பிரித்துப் பார்த்தான். இருபது என்ற எண் இருந்தது.

"இருவதுன்னு போட்டிருக்குப்பா"

"அப்ப இருபதாம் நம்பர்ல பாருங்க. உங்க பேர் இருக்கும். அதுலை சைன் பண்ணுங்க சார்."

அவன் சொன்னபடியே இருந்தது. நம்மைவிட பொடியன்களெல்லாம் உலக விஷயங்களில் ரொம்ப சூட்டிகையாகத்தான் இருக்கிறார்கள். இந்த திறமை வேண்டாம், முட்டாளாகவே இருந்துவிடலாம் என்று முடிவு செய்து வாழ்வது சமயங்களில் முட்டாள்தனமாகத்தான் போய்விடுகிறது.

யோசித்துக்கொண்டே இருபதைக் கண்டு பிடித்தான். அவன் பெயர் அதில் இருந்தது. வாக்குச்சாவடி தலைமை அதிகாரி என்று எழுதியிருந்ததற்குக் கீழே கையெழுத்திட்டான். பின் அதையும் அவன் ஆர்டரையும் ஜோ சொன்னதுபோல அந்த பென்ச் ஆசாமியிடம் கொடுத்தான். அவர் அதை வாங்கிப் பார்த்துவிட்டு அதில் ஏதோ எழுதிக் கொடுத்தார். திரும்ப வாங்கிக்கொண்டான்.

"இப்ப என்னப்பா செய்யணும்?"

"இதெக்கொண்டு போய் அந்த ஸ்டேஜ்லெ இருக்கான்லெ ஒரு பொட்டக்..., அவங்கிட்ட குடுத்தா ஒரு புக் குடுப்பான். அதெ வாங்கிக்குங்க" என்றான் ஜோ. அவன் மொழி அடிக்கடி இப்படித்தான் கங்கையை விட்டு கூவத்துக்குப் பாயும். அது அவன் பாணி. மேடையின்மீது இருந்தவரைப் பார்த்தால் பார்வையற்றவர்போலத் தெரியவில்லை. ஜோ ஏன் அப்படி கடுப்பானான்?

ஷாஹுல் கொண்டு போய் கொடுத்தவுடன் அவர் ஒரு பச்சை புத்தகத்தை எடுத்து ஷாஹுலிடம் கொடுத்தார். காலச்சுவடு பத்திரிகை சைஸில் இருந்தது அது. Handbook for Presiding and Polling Officers, Election Commission of India என்று போட்டிருந்தது.

வாங்கிக்கொண்டு வந்து மறுபடியும் ஒரு பென்ச்சில் எஸ்.கே. பக்கத்தில் உட்கார்ந்து கொண்டான்.

"என்ன போலாமா அண்ணே?"

"போலாமா?! எலக்ட்ரானிக் வோட்டிங் மெஷின் எப்படி ஆபரேட் செய்யறதுன்னு கத்துக்க வேணாமா? இருங்க. அதுக்குத்தான் எல்லாரும் உக்காந்திருக்கோம்."

அப்போதுதான் கவனித்தான். மேடையில் ஒரு டி.வி. பெட்டியும் வேறு சில பெட்டிகளும் வாக்குப் பதிவு இயந்திரங்கள் இரண்டும் இருந்தன.

அதை ஒருவர் எடுத்து பெட்டியைத் திறந்து கனெக்ட் செய்து என்னென்னவோ சொன்னார். திடீரென்று மெஷின் வேலை செய்யவில்லை. எர்ரர் அடித்தது. வேறு மெஷினைக் கொண்டுவரச் சொன்னார். அதில் வேறு ஒரு எர்ரர் அடித்தது. இன்னொரு மெஷின் இல்லாததால் திரும்பத் திரும்ப அதை சரிசெய்ய முயன்றார். கடைசியில் வேறுவழியின்றி அப்படியெல்லாம் எர்ரர்கள் ஏற்பட்டால் என்னென்ன செய்யவேண்டும் என்பது பற்றி விளக்க ஆரம்பித்தார்.

"மிஷின் சரியாத்தான் வேலெ செய்யுது சார்"

"எப்புடி சொல்றே?"

"பின்னெ? என்னென்ன எர்ரர் வரும்னு கரெக்டா காட்டுதுல்ல?" என்றான் ஜோ.

இந்தமுறை ஷாஹுலால் மனம் விட்டு டென்ஷனை மறந்து சிரிக்க முடிந்தது.

ஒருவழியாக அசடு வழிய மெஷினை ஊத்தி மூடிவிட்டு, டி.வி. பெட்டியில் ஏதோ சி.டி.யை போட்டுக் காண்பித்தார்கள். மின்னணு வாக்குப் பதிவு எந்திரமே பேசுவதுபோல அமைக்கப்பட்டிருந்த அந்த சி.டி.யின் ப்ரொக்ராம் வால்யூமை ஒரு ராட்சச ஸ்பீக்கரில் அலறவைத்து பேசுவது புரியாமல் செய்தார்கள். எல்லாருக்கும் கேட்கவேண்டுமாம். சப்தம் தமிழில் வந்ததா அல்லது  ஆங்கிலமா என்று சரியாகப் புரியவில்லை.

அது முடிந்த பிறகு ஆங்காங்கு ஸ்பேராக வைக்கப் பட்டிருந்த சில மெஷின்களை சில மேதாவிகள் நோண்டிக்கொண்டிருந்தார்கள். அதில் வாக்குகளை பதிவு செய்வது எப்படி, அதில் க்ளோஸ் பித்தானை எதற்கு அழுத்த வேண்டும், எப்போது அழுத்த வேண்டும் என்று விளக்கிக்கொண்டிருந்தனர். ஆனால் எந்த மிஷினுமே வேலை செய்யவில்லை. கும்பலைப் பார்த்தால் அதற்கும் பயம்போல.

ஷாஹுல் என்ற ஷாஹுல்ஹமீதுக்கு சில விஷயங்கள் தெளிவாகப் புரிய ஆரம்பித்தன. இந்த பணியிலிருந்து தப்பிக்க முடியாது. ப்ரிசைடிங் ஆஃபீஸர் என்ற முறையில் அவன்தான் மின்னணு வாக்குப் பதிவு எந்திரத்தை இயக்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். அதில் முக்கியமான விஷயம் ஒரு பெட்டியைத் திறந்து அதற்குள் ஒரு, இல்லை, இரண்டு பச்சைக் காகிதங்களைச்  சொருகி சீல் வைப்பது. பின் அதை மூடி அதற்கு மேல் இன்னொரு சீல் வைப்பது. பின் போலிங் ஏஜெண்டுகளுக்கு 'மாக்போல்' எனப்படும் மாதிரி வாக்குப்பதிவை நடத்திக் காட்டுவது. பின் உண்மையான வாக்குப்பதிவை நடத்துவது. அடிதடி, கலாட்டா, குத்து வெட்டு என்று நடக்கும் எல்லா எழவுக்கும் பொறுப்பேற்றுக்கொள்வது.

ஆனால் அந்த மிஷின் எப்படிப் பட்டது, எப்படி இயக்குவது, என்ன அல்லது என்னென்ன செய்ய வேண்டும் என்று அவனுக்கு மட்டுமல்ல யாருக்குமே புரியவில்லை. எல்லாரும் க்ளோஸ் பட்டனை அழுத்துவது பற்றியே மாற்றி மாற்றி பேசிக்கொண்டிருந்தனர். ஏதோ ஒன்று க்ளோஸ் ஆகப்போகிறது என்பது மட்டும் புரிந்தது.

"தம்பி, ரெண்டாவது க்ளாஸ் ப்ரிசைடிங் ஆஃபீசர்ஸுக்கு மட்டும்தான். இந்த பி-1, பி-2, பி-3ன்னு இவ்வளவு கூட்டமிருக்காது. அப்ப நிதானமா கத்துக்கலாம்" என்றார் எஸ்.கே.

அது அவருக்கே அவர் சொல்லிக்கொண்ட ஆறுதல் மாதிரி இருந்தது.

"பி-ஒன், பி-ட்டூன்னா?"

அவர் சிரித்தார். இந்த அளவுக்கு ஒரு கல்லூரி பேராசிரியன் மடையனாக இருக்க முடியுமா என்று அவர் வியந்திருக்கலாம்.

"அதெ, அப்பறம் பாக்கலாம் தம்பி" என்றார். ரொம்ப நாகரீகமானவர்.

சரி இத்துடன் வீட்டுக்குப் போகலாம். அந்த பள்ளியிலேயே நடக்க இருக்கும் அடுத்த பயிற்சி வகுப்பில் மீதி குழப்பத்தைச் சந்தித்துக் கொள்ளலாம் என்று கிளம்பியபோது மழை பிடித்துக்கொண்டது.

தூரலாக இருந்தால் நனைந்துகொண்டே போகலாம். அதில் ஒரு சுகமிருக்கும். இப்போது கடுமையாக பசித்தது ஷாஹுலுக்கு. பத்து மணிக்கே வரவேண்டும் என்று இருந்ததால் சரியாக காலை டிஃபன் பண்ணாமல் வந்தது தப்பாகிவிட்டது.

விடுவேனா என்று மழையும் கடுமையாக வலுக்க ஆரம்பித்தது.

 
PROVIDER=MICROSOFT.JET.OLEDB.4.0;DATA SOURCE=D:\Hosting\7909944\html\unicode\db\TOcomments.mdb;Persist Security Info=False;
உங்கள் கருத்து  
(You may need to disable your pop-up blocking software in order to post a comment.)
Copyright © 2001 - 2008 Tamiloviam.com (subsidary of Oviam LLC)- Authors
Best viewed with IE 4.x and above, Netscape 7.2, Firefox 0.8 and above with resolutions 800 X 600 and above.
| Disclaimer |   | Privacy |