Tamiloviam
தொடர்கள்
இந்த வார இதழில்
தராசு
வ..வ..வம்பு
திரைவிமர்சனம்
நூல் அறிமுகம்
சிறுகதை
கவிதை
சமைத்து அசத்தலாம்
கவிதை
சிறுகதை
திரையோவியம்
அறிவிப்பு
 
  முதல் பக்கம்
சென்ற இதழ்கள்
களம் - பாகம் : 3
- நாகூர் ரூமி
பாகம் : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 (முற்றும்)
{இப்பகுதியை அச்செடுக்க}     {இத்தொடரை அச்செடுக்க}

ப்ரிட்ஜைத் தாண்டிச் செல்ல முடியவில்லை.

அதை பிரிட்ஜ் என்றோ மேம்பாலம் என்றோ சொல்லமுடியாது. வேண்டுமானால் கீழ்பாலம் என்று சொல்லலாம். பாலம் என்ற சொல்கூட பொருத்தமில்லை. கீழ்பாதை என்றுதான் சொல்லவேண்டும். ரயில்வே ட்ராக்கிற்குக் கீழே, அவனைவிடக் குள்ளமாக இருந்த ஒரு இடைவெளி. அதுதான் அவன் ஏரியாவுக்கான ஹௌரா பாலம். அதைத்தாண்டித்தான் அவன் ஏரியாவுக்குப் போகவேண்டும். மழை நாட்களில் மழை நீரோடு நட்புறவு கொண்டு சாக்கடை உபநதிகளும் அதை நிறைத்து, பீஹாரில் வெள்ளம் என்று ஆகாசவாணியில் செய்தி சொல்லும் குரலை நினைவு படுத்தும்.

அதில் எந்த டூவீலரும் போகமுடியாது. ஒருமுறை ஃபர்ஸ்ட் கியரிலேயே போய்விடலாம் என்று ஷாஹுல் முயன்றான். உறுமிக் கிளம்பியது வண்டி. ஆனால் பாதிதூரம் போனதும் ஷாஹுலின் இரண்டு சக்கர லாரி அமைதியாகிவிட்டது. (அப்போ அவன் வீரபத்ரன்தான் வைத்திருந்தான்). சைலன்ஸரை அடைத்துக்கொண்டுவிட்டது சாக்கடை. முழங்கால்வரை சாக்கடாபிஷேகத்துடன் வீடுவரை தள்ளிக்கொண்டு செல்லவேண்டி வந்தது.   

'பயிற்சி' முடிந்து திரும்பியபோதும் அதே நிலைமைதான். இந்தமுறை சைலன்ஸருக்குக் குளிர்ச்சியூட்டுவதற்கு அவனுக்கு விருப்பமில்லை. தெரிந்த கடையில் வண்டியை விட்டுவிட்டு நடந்தே சென்றான்.

போகும் வழியெல்லாம் எலக்ஷன் ட்யூட்டி கூடவே வந்தது.

சாக்கடை நாற்றமெடுக்கும் இதைத்தவிர்க்கவே முடியாதா? யோசித்து நிமிர்ந்த இடத்திலெல்லாம் காவிரித்தாயின் போஸ்டர்கள் தென்பட்டன. கொன்றுவிடுவேன் என்பதுபோல வலது கையை உயர்த்தி ஆட்காட்டி விரலை நீட்டிக்கொண்டிருந்த  போஸ்டர்களும் பயமுறுத்தின.

ஒருவழியாக நடந்து வீடு வந்து சேர்ந்தபோது ரொம்ப எரிச்சலாக இருந்தது.

அன்று இரவு முழுவதும் ஒரு பேனாவைக் கையில் வைத்துக்கொண்டு ஒரு நாற்காலியைப் போட்டு உட்கார்ந்து கொண்டான். தேர்வுக்குப் படிப்பதுபோல அந்த கையேட்டை ஆராய்ச்சி செய்ய ஆரம்பித்தான். அவ்வப்போது அடிக்கோடுகளைப் போட்டுக்கொண்டான். மெஷின் பற்றி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக புரிய ஆரம்பித்தது. படித்து முடித்தபோது வெறுப்பாக இருந்தது. இந்த குட்டி இயந்திரத்தை இயக்குவது எப்படி என்று ஏன் இவ்வளவு அலட்டிக்கொள்கிறார்கள்?

யந்திர பயம் அவனைவிட்டு ஒழிந்து போனது. ஆனால் மனிதர்களை நினைத்தால்தான் பயமாக இருந்தது. குறிப்பாக டெண்டர்டு வாக்குகள், சேலஞ்ச் வாக்குகள் போன்றவை அவனை கொஞ்சம் கலங்க வைத்தன. என்ன செய்யலாம்? சரி, ஆண்டவன் விட்ட வழி. Don't cross the bridge before it comes. OK.

0 0 0

மறுநாள் காலை ஐந்தரை மணிக்கெல்லாம் பக்கத்துவீட்டு சாஹிப் அண்ணன் அழைப்புப் பித்தானை அமுக்கினார். ஷாஹுல் நான்கு மணிக்கே தயாராகிவிட்டான். தூங்கினால்தானே எழவேண்டும்?

அவர் அழைப்பு இசையைக் கொடுத்தபோது பெல்ட் மாட்டிக்கொண்டிருந்தான்.

"இந்த வந்துட்டாங்க அண்ணே" என்று அவன் மனைவி பதில் சொன்னாள்.

"டீ குடிச்சிட்டு போறீங்களா?"

"வாணா. நாங்க எல்லாருமா கடைலெ குடிச்சிக்குவோம்"

சொல்லிவிட்டு அவன் கிளம்பினான்.

வாசலில் அவனுக்காக சாஹிப் அண்ணனும் அவனோடு பணிபுரியும் இன்னொரு பேராசிரியரும் காத்திருந்தார்கள். மூவரும் பொடி நடையாக போய் மணி கடையில் டீ சொல்லிக் குடித்தார்கள். மூன்றாவது பயிற்சி வகுப்பு. ஏதோ கரணபுரம் என்ற ஊரில் போட்டிருந்தார்கள்.

"ஏன், அண்ணே, இந்த க்ளாஸுக்கு போய்த்தான் ஆகணுமா?"

"ஆமா தம்பி, இங்கதானே உங்களுக்கு எந்த ஊர்ல டூட்டின்னு ஆர்டர் குடுப்பாங்க?"

வேறுவழியில்லை. போய்த்தான் ஆகவேண்டும். பிரச்சனையான ஏரியாவாக கொடுத்துவிடுவார்களோ?

வேலூர் போய் இறங்கியபோது அவனுக்கு கடுமையாக பசித்தது. அதிகாலையிலேயே விழித்துவிட்டது காரணமாக இருக்க வேண்டும் என்று அவனுக்குத் தோன்றியது. இப்படி அதிகாலையில் விழிக்கும்போதெல்லாம் பசித்த அனுபவத்தின் சான்றிதழ் உள்ளதே!

"அண்ணே, சாப்ட்டுல்லாம் அண்ணே"

"இல்லெ, தம்பி, பிஸ்கட் கிஸ்கட் எதாவது சாப்டுக்கலாம். எட்டுமணி பஸ்ஸெ வுட்டா அடுத்தது  எட்டு நாப்பத்தஞ்சுக்குத்தானாம்" என்றார் பஸ்டாண்டில் இணைந்துகொண்ட பாதுசா.

"இல்லெ அண்ணே, நீங்கல்லாம் போங்க. எனக்கு பிஸ்கட்டெல்லாம் சரிப்படாது. நா சாப்ட்டு அடுத்த பஸ்லெ வர்றேன்" என்றான் ஷாஹுல் அழுத்தமாக.

"இல்லெ தம்பி, ஒன்னு செய்வோம். அந்த ப்ஸ்டாண்ட் போய்த்தான் ஏறணும். அங்க போய் அங்கெயே எதாவது ஒரு ஹோட்டல்ல சாப்ட்டு, அங்கெயே ஏறிக்கிவோம்" என்றார் சாஹிப் அண்ணன்.

அது பரவாயில்லை என்று பட்டது ஷாஹுலுக்கு. நடந்தே போனார்கள்.

அந்த பஸ்டாண்டில் பஸ் தயாராக நின்றுகொண்டிருந்தது. ஆனால் பக்கத்தில் ஹோட்டல் எதுவும் இல்லை. பஸ்ஸுக்குப் பக்கத்திலேயே ஒரு வண்டியில் இட்லி விற்றுகொண்டிருந்தார்கள். ஷாஹுல் உடனே அங்கே போய் வழக்கம்போல மூன்று இட்லிகளுக்கு ஆர்டர் கொடுத்தான். வண்டிக்காரரும் வழக்கம்போல நான்கு இட்லிகளை வைத்து சட்னி சாம்பார் ஊத்திக் கொடுத்தார். இவன் சாப்பிடுவதைப் பார்த்த மூத்த பேராசிரியர் அண்ணாதுரை வந்து அவருக்கும் நாலு இட்லி சொன்னார். ஆஹா துணை கிடைத்துவிட்டது. பஸ் போனால் போகட்டும். பயிற்சி வகுப்பு எக்கேடு கெட்டுப்போகட்டும்.

ஆனால் பஸ் போகவில்லை. டிக்கெட்டை விட்டுவிட்டுப் போக பஸ்ஸுக்கு மனமில்லை. காத்திருந்தது ப்ரைவேட் வண்டி. அவசரமாக முழுங்கி முடித்தபின் பஸ்ஸில் ஏறி உட்கார்ந்தார்கள். கரணபுரத்தை நோக்கி விரைந்தது பஸ்.

கரணபுரத்திலும் ஏதோ ஒரு உயர் நிலைப்பள்ளியில்தான் மூன்றாவது பயிற்சி வகுப்பையும் வைத்திருந்தார்கள். இறங்கியதும் ஒரு கடை தெரிந்தது. டிபன் சாப்பாடு ரெடி என்று ஒரு போர்டு ரெடியாக வரவேற்றது. அதைப்பார்த்ததும் அவரவர்க்கும் தத்தமது பசிகள் ஞாபகம் வர அனைவரும் கடைக்குள் நுழைந்தனர். ஷாஹுலும் துணைக்குச் சென்றான்.

சாப்பிடாத அனைவரும் சாப்பிட்டார்கள். ஷாஹுலையும் கேட்டார்கள். இல்லை, சாப்பிட்டதே போதும் என்று மறுத்துவிட்டான். ஆனால் அண்ணாதுரை மட்டும் ஏற்கனவே சாப்பிடாததுபோல இரண்டாவது ரவுண்டு கட்டினார். ஷாஹுலுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. தன்னைப்போல எல்லாருமா வயிறு ஒட்டியவர்களாக இருப்பார்கள்?

ஒரு திடலில் ஷாமியானா போட்டு அதனுள் நூறு நாற்காலிகளைப் போட்டிருந்தார்கள். (ஒரு உத்தேசமான மதிப்புதான்). எதிரே இருந்த மேடையில் ஒருவர் மைக்கைப் பிடித்து தேர்தல் அதிகாரிகளாக போக இருப்பவர்களின் பொறுப்புகளையும் செய்ய வேண்டிய வேலைகளையும் பற்றி எடுத்துச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். முதல் மற்றும் இரண்டாம் வகுப்பின் ஜெராக்ஸ் காப்பி மாதிரி இருந்தது. முந்தைய வகுப்புகளைப் போலவே இங்கேயும் மெஷின் வேலை செய்யவில்லை. ஆனால் பல அறைகளில் நிறைய மெஷின்களை பார்வைக்கும் நோண்டிப்பார்ப்பதற்குமாக வைத்திருந்தார்கள்.

உட்கார இடமில்லாததால் பேராசிரியர்கள் அனைவரும் நின்றுகொண்டிருந்தார்கள். கொஞ்ச நேரம் கழித்து ஒருத்தன் ஒரு பெஞ்ச்சை கொண்டுவந்து போட்டான். அதில் உட்கார்ந்தார்கள். சொற்பொழிவுகள் முடிந்தவுடன் அகரவரிசைப்படி சில அறைகளைக் குறிப்பிட்டு அங்கு சென்று அவரவர்க்கான இறுதி ஆணையை வாங்கிக்கொண்டு கையெழுத்துப் போடுமாறு கேட்டுகொண்டார் கறுப்பாக நெட்டையாக மைக் வைத்துப் பேசியவர்.

மறுபடியும் முண்டியடித்தல் தொடங்கியது. ஷாஹுலுடைய ஆர்டரை அவன் கையில் வாங்கும்போது பகல் பனிரண்டு மணியாகிவிட்டிருந்தது. கொந்தவாசி பாராளுமன்றத் தொகுதியில் சின்னதுரை என்ற கிராமத்தில் ட்யூட்டி போட்டிருந்தார்கள்.

கரணபுரத்தில் கொடுத்த ஆணையில் இருந்த ஊர் பிரச்சனையானதா? தெரியவில்லை. கரணபுரம். கரணம் தப்பினால் மரணம் என்று தேவையில்லாமல் பழமொழியெல்லாம் ஞாபகம் வந்தது.

வெளியில் வந்தபோது, "தம்பி இவர்தான் உங்க பி-ஒன்" என்று ஒருவரை சாஹிப் அண்ணன் அறிமுகப்படுத்தினார்.

ஆள் குள்ளமாக தடியாக இருந்தான். பருத்த மூக்கு.

"சார், குட்மானிங் சார், நீங்க ஒன்னும் கவலெப் படாதிங்க சார், எல்லாம் நா பாத்துக்குறேன்" என்றான். நாம கவலைப்படுவது அவனுக்கு எப்படித் தெரிந்தது? ஏற்கனவே பலமுறை தேர்தல்பணி செய்தவனாம். ரவி என்று பேர் சொன்னான். வாணியம்பாடிப் பக்கத்தில்தான் தனது ஊர் என்றும் ஒரு பள்ளிக்கூடத்தில் உதவி தலைமை ஆசிரியராக வேலை பார்ப்பதாகவும் சொன்னான்.

"தம்பி, நீங்க போகவேண்டிய ஊர் எங்கெருக்குன்னு கேட்டுக்குங்க" என்றார் சாஹிப் அண்ணன்.

போய் ஒரு ஆபீஃசர் மாதிரி இருந்தவரிடம் காட்டினான் ஷாஹுல். அவர் வாங்கிப் பார்த்துவிட்டு எதிரே ஒரு ஆளைக்காட்டி அவரிடம் கேளுங்கள் என்றார்.

அவர் காட்டிய ஆள் பச்சைகலர் டீ ஷர்ட் போட்டிருந்தான். அவனும் ஒரு ஆஃபீஸர் மாதிரிதான் இருந்தான். அவனிடம்  காட்டியதற்கு அவனும் ஆர்டரை வாங்கிப் படித்துவிட்டு எதிரே நின்றுகொண்டிருந்த ஒரு பெரியவரைக் கேட்கச் சொன்னான்.

"பெரியவரே, இந்த ஊர் எங்கெருக்குன்னு சொல்றீங்களா?" என்றான் ஷாஹுல்.

ஆங்கிலத்தில் ஆணை இருந்ததால் அவர் முழித்தார். "சின்னதுரை பெரியவரே" என்றான் ஷாஹுல். தெரியவில்லை என்று கையை விரித்தார் அவர்.

அவன் கேட்ட ஒரு ஏழெட்டு பேரும் தெரியவில்லை என்றுதான் சொன்னார்கள். கடைசியில் மேடையில் முழங்கியவரை அணுகினான். அவரிடம் காட்டியபோது அவர் ஆணையை வாங்கி இன்னொருவரிடம் கொடுத்தார். அவர் வாங்கிப் பார்த்துவிட்டு, "ஜோதிகாபுரத்துலேர்ந்து போகணும்" என்றார்.

"ஜோதிகாபுரம் எங்கே இருக்குது?"

அவர் ஷாஹுலை ஒரு மாதிரியாகப் பார்த்தார். ஏதோ ஜோதிகா என்றாலே யார் என்று தெரியாது என்று சொல்லிவிட்ட மாதிரி.

"நீங்க எங்கெருந்து வர்றீங்க சார்?" என்று கேட்டார். அவர் போட்ட 'சா'ரில் ஒரு இளக்காரம் தொனித்தது. மரியாதைக்காக பயன்படுத்தும் சொற்களைக்கூட மரியாதையைக் குறைப்பதற்காக பயன்படுத்தலாம் என்பது புரிந்தது. சொற்களைப் பயன்படுத்த கற்றுக்கொள்ள முயன்று கொண்டிருக்கிறேன் என்று தயங்கித் தயங்கிச் சொல்வான் டி.எஸ்.எலியட்.

சொன்னான்.

வேலூர், ஆரணி, ஜோதிகாபுரம், அங்கிருந்து சின்னதுரைக்கு பஸ் என்று சுருக்கமாகச் சொல்லிவிட்டு கையில் ஆணையைத் திருப்பிக் கொடுத்தார். ஒரு வழியாக ஏரியாவை கண்டுபிடித்தாகிவிட்டது. தொப்பை வயிறும் சப்பை மூக்கும் கொண்ட ஜோதிகாவை ஞாபகம் வைத்துக்கொண்டால் போச்சு.

சரி போகலாம் என்று முடிவு செய்தபோது அண்ணாதுரை சார் இன்னும் தனக்கான ஆணையை வாங்கவில்லை என்று தெரிந்தது. காத்திருந்தனர்.

திடீரென்று எதிரில் இருந்த அறையில் இருந்து வந்த ரவி, ஷாஹுலின் கையைப் பிடித்து, "சார், மார்க் போல் பண்றேன் சார், வந்து பாருங்க" என்றான்.

சாஹிப் அண்ணன் சிரித்தார். "தம்பி, ரொம்ப அல்டாப் ஆளா இருக்கான், கொஞ்சம் பாத்துகுங்க" என்று சொல்லி அனுப்பினார்.

மார்க் போல்! மாக்போல் என்றுகூட சொல்லத் தெரியவில்லை. இவனெல்லாம் எனக்கு பி-ஒன்னாக வந்து என்ன செய்யப்போகிறான்? What a mockery of the poll?! கவலை அதிகரித்தது ஷாஹுலுக்கு.

ஷாஹுல் உள்ளே போனபோது வாக்குப்பதிவு யந்திரத்தின் கண்ட்ரோல் யூனிட்டின் ரிசல்ட் செக்ஷனுக்குள் பச்சை பேப்பர் சீலை உள்ளே விட முயன்றுகொண்டிருந்தான் ரவி.

"அது, அப்படியல்ல, இப்படி" என்று சொருகிக் காட்டிவிட்டு, "இதெல்லாம் எனக்குத் தெரியும், நீங்க உங்க வேலையெ மட்டும் பாருங்க" என்று கடுப்புடன் கூறிவிட்டு வெளியில் வந்தான் ஷாஹுல்.

மறுபடியும் ஊருக்கு வந்து சேர்ந்தபோது இரவாகிவிட்டிருந்தது.

 
PROVIDER=MICROSOFT.JET.OLEDB.4.0;DATA SOURCE=D:\Hosting\7909944\html\unicode\db\TOcomments.mdb;Persist Security Info=False;
உங்கள் கருத்து  
(You may need to disable your pop-up blocking software in order to post a comment.)
Copyright © 2001 - 2008 Tamiloviam.com (subsidary of Oviam LLC)- Authors
Best viewed with IE 4.x and above, Netscape 7.2, Firefox 0.8 and above with resolutions 800 X 600 and above.
| Disclaimer |   | Privacy |