Tamiloviam
தொடர்கள்
இந்த வார இதழில்
தராசு
வ..வ..வம்பு
திரைவிமர்சனம்
நூல் அறிமுகம்
சிறுகதை
கவிதை
சமைத்து அசத்தலாம்
கவிதை
சிறுகதை
திரையோவியம்
அறிவிப்பு
 
  முதல் பக்கம்
சென்ற இதழ்கள்
களம் - பாகம் : 5
- நாகூர் ரூமி
பாகம் : 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 (முற்றும்)
{இப்பகுதியை அச்செடுக்க}     {இத்தொடரை அச்செடுக்க}

கொஞ்ச நேரத்தில் ஒருவன் வந்தான். விசாரித்தான். நீ யார் என்று கேட்டதும் தன் பெயர் பாபு என்று சொன்னான். தான் யார் என்று ஷாஹுல் சொன்னதும் அவன் போய் வேறு ஒரு ஆளைக் கூட்டிவந்தான். வந்தவன் வணக்கம் செய்தான். பள்ளிக்கூடக் கதவைத் திறந்தான்.

உள்ளே இன்னொரு கதவு இருந்தது. அதன் வழியாக சாலை தெரிந்தது. ஒரு சின்ன பிள்ளையார் கோயில் இருந்தது. அதன் முன் எழுப்பப்பட்டிருந்த ஒரு பீடத்தில் எலியார் தலையை உயர்த்தி பிள்ளையாரைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

"நீ யாரு?"

"நா இங்கெ வில்லேஜ் போலீஸ் சார்"

ஒரு போலீஸ்காரனுக்கு இருக்க வேண்டிய எந்த அடையாளமும் அவனிடம் இல்லை. முறுக்கு மீசை, க்ளோஸ் க்ராப், தொப்பை என்று எதுவுமே. பரிதாபம் ஏற்படுத்துவதாக இருந்தது அவன் தோற்றம். சரி, வில்லேஜ் போலீஸ் என்றால் அப்படித்தான் இருக்கவேண்டும் போலுள்ளது.

"இங்கே டீக்கடை இருக்கா?"

"ம், தோருக்கு சார், வாங்கிட்டு வரவா சார்?"

"வேணா, நானே போய்க்கிறேன்"

"ஒம்பேரு என்ன?"

"போஸ் சார்"
 
கொஞ்ச தூரத்தில் ஒரு டீக்கடை இருந்தது. கூட பாபு வந்தான். டீக்கடையில் மூன்றுபேர் உட்கார்ந்திருந்தனர். தேர்தல் ஆஃபீஸர் என்று பாபு அறிமுகப்படுத்தினான். வணக்கம் வைத்தனர். டீ கொடுத்தார்கள். ரொம்ப லைட்டாகவும் தண்ணியாகவும் இருந்தது டீ. அப்போது ஆளும் கட்சி சின்னம் போட்ட புல்லட்டில் ஒருவர் வந்தார். அவரைப் பெறாத ஒரு அம்மாவின் பெயரையும் அவர் பெயரோடு சேர்த்து வண்டியில் எழுதியிருந்தார்.

"தலைவரே வாங்க, எலக்ஷன் ஆபீசராம்" என்று அறிமுகப்படுத்தினர்.

வணக்கம் வைத்தார் தலைவர். ரொம்பத் தயக்கத்துடனே பதில் வணக்கம் செய்தான் ஷாஹுல். கட்சிக்காரனுக்கு வணக்கம் செய்வது சரியா என்று புரியாமல். அப்புறம்தான் தெரிந்தது அந்த ஆள்தான் ஊராட்சி ஒன்றியத் தலைவர் என்று.

டீ குடித்து அதற்கான ஒன்னார் ரூவாயையும் கொடுத்துவிட்டு அவசர அவசரமாக திண்ணைப்பள்ளிக்கு விரைந்தான். தேர்தல் அதிகாரிகள் மெஷின் சகிதமாய் வந்துவிட்டால்?

ஆனால் பகல் 12 மணிக்கு மேல்தான் ஒரு லாரி வந்தது. அதிலிருந்து இரண்டு பேர் இறங்கி வந்தனர். கூடவே ஒரு போலீஸ்காரரும் வந்தார். ஒரு சாக்குமூட்டையைத் தூக்கிக்கொண்டு இரண்டுபேர் வந்தனர்.

"யார் சார் ப்ரிசைடிங் ஆஃபீசர்?" என்று கேட்டார் வந்தவர்களில் வழுக்கை மண்டையாக இருந்த ஒருவர்.

சொன்னான். வணக்கம் வைத்துவிட்டு மூட்டையை இறக்க உத்தரவிட்டது வழுக்கை.

"பி-ஒன், பி-ட்டூவெல்லாம் இன்னும் வரலியா?"

"இல்லெ"

மூட்டையோடு வாக்குப் பதிவு இயந்திரத்தின் இரண்டு பகுதிகளும் தனித்தனியாக அவற்றிற்குரிய பெட்டிகளில் வந்திறங்கின. வாக்குப் பதிவு யந்திரத்தின் வெளியில் 'அட்ரஸ் டாக்' வெளியே நீட்டிக்கொண்டிருந்தது. அதை செக் பண்ணிக்கொள்ளும்படி வழுக்கை கேட்டுக்கொண்டது.

எல்லாம் கொடுத்துவிட்டு கையெழுத்து வாங்கிகொண்டு சென்றனர்.

அவ்வளவுதான். இனி வெளியே போகமுடியாது. எல்லா எழவுக்கும் இனி நாம்தான் பாதுகாப்பு. நமக்குப் பாதுகாப்பு? போலீஸ், தாசில்தார், விஏஓ எல்லாம் எங்கே? ஒன்றும் புரியவில்லை அவனுக்கு.

மத்தியானம் சாப்பாடு வாங்கி வரச்சொல்லி வில்லேஜ் போலீஸிடம் பணம் கொடுத்தனுப்பினான். அதற்குமுன் இரண்டு மூன்று டேபிள்களையும் இரண்டு பென்ச்சுகளையும் கொண்டுவந்து போட்டுவிட்டுச் சென்றான் போஸ். ஒரு சத்துணவு ஆயா வந்தது. ஒரு குடத்தில் குடிதண்ணீரையும் ஒரு எவர்சில்வர் டம்ளரையும் வைத்துவிட்டுச் சென்றது.

குளத்தில் இறங்கியாகிவிட்டது. இனி தன் அறிவுக்கு எட்டியவரையில் புத்தகத்தில் போட்டிருந்தமாதிரி நீந்திப்பார்க்க வேண்டியதுதான்.

'பூத்'தாக மாற்றப்பட்டுக்கொண்டிருந்த அந்த தொடக்கப்பள்ளிக்கு இரண்டு வழிகள் இருந்தது நல்லதுதான். ஒரு வழியாக மக்களை வரச்சொல்லி இன்னொன்றின் வழியாக வெளியே போகச்சொல்லலாம். மின்சார வசதி இல்லாமலிருந்ததுதான் பெரிய பிரச்சனையாக இருந்தது. இரவில் எப்படி இந்த பொருள்களையெல்லாம் களவு போகாமல் வைத்திருப்பது?

யோசித்துக்கொண்டிருந்தபோது ஒருவன் வந்தான்.

"யார்ப்பா நீ?"

"எலக்ட்ரிஷியன் சார். எங்கெங்கெ லைட் போடணும்னு தலைவர் கேட்டுவரச் சொன்னாரு"

அட, பரவாயில்லையே. "இங்கெ ஒரு ட்யூப் போடு. அங்கெ ஒரு லைட் போடு, அப்பறம் இங்கெ ஒரு..."

சொல்லி முடிப்பதற்குள், "சார் ரெண்டு போதும் சார், ஒரு ட்யூபும் ஒரு 200 வாட்டும் போட்டுறேன் சார்" என்றான்

"சரி"

கொஞ்ச நேரத்தில் போட்டுவிட்டான். ஆனால் ஸ்விட்ச் எதுவும் இல்லாமல் டைரக்ட் கனெக்ஷன். அப்ப டேபிள் ஃபேன் கிடையாது. அந்தப் பகல் நேரத்து வெயிலுக்கு அந்த 200 வாட் வேறு சூட்டைப் பரப்பியது. அது தேர்தல் முடியும்வரை எரிந்துகொண்டுதான் இருக்கும்!

மூன்று மணி அளவில் ரவி வந்து சேர்ந்தான். வியர்வையில் நனைந்திருந்தான்.

"என்ன ரவி, ஏன் லேட்?"

"இல்லெ சார், ஜோதிகாபுரத்துலேர்ந்து நடந்து வந்தேன் சார்"

"நடந்தா ஏன்? பஸ்லெ வரவேண்டியதுதானே?"

"இல்லெ சார், பஸ் லேட்டாகும்னாங்க, அதோட நா ஒரு சுகர் பேஷண்ட். டெய்லி நடக்கணும் சார், அதான்" என்றான். இன்னொரு ஷுகர் பாயா?

பகல் கடன்களையெல்லாம் முடித்தபிறகு ஊரைச் சுற்றிப் பார்க்கிறேன் என்று கிளம்பிவிட்டான் ஷுகர்.

வந்திருக்கும் பொருட்களை செக் பண்ணிவிடலாம் என்று மூட்டைகளை அவிழ்த்தான் ஷாஹுல். போஸ்டர்கள், குண்டூசிகள், பேனாக்கள், பென்சில், தமிழக அரசு என்று போட்ட ஒரு உலோக சீல், ஒரு அம்புக்குறி போட்ட ரப்பர் ஸ்டாம்ப், ஒரு ஒன்றரைக்கட்டி அரக்கு, ஏகப்பட்ட படிவங்கள், ராட்சசக் கவர்கள், சின்ன கவர்கள் என்று நிறைய இருந்தன. ஒரு படிவத்தில் என்னென்னெ கொடுக்கப்பட்டுள்ளது என்ற குறிப்பும் எத்தனை அய்ட்டங்கள் என்ற லிஸ்ட்டும் இருந்தது. அவை சரிதானா என்று அமைதியாக அமர்ந்து சோதித்தான். நிறைய அய்ட்டங்கள் இல்லை. கொடுக்கப்பட்டதிலும் எண்ணிக்கை குறைவாக இருந்தது. அவனுக்கு என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. யாரிடம் சொல்வது? அவர்கள் திரும்ப எப்போது வருவார்கள்?

எதற்குமே பதிலில்லாவிட்டாலும் எல்லாவற்றையும் குறித்து வைத்தான். போஸ்டர்களையெல்லாம் 'பூத்'துக்கு வெளியில் ஒட்ட வேண்டும் என்று சாஹிப் அண்ணன் ஏற்கனவே சொல்லியிருந்தார். ரவி வந்தவுடன் சொன்னான்.

"செஞ்சிறுவோம் சார். நீங்க கவலப் படாதீங்க" என்று சொல்லிவிட்டு உடனெ வெளியே சென்றான்.

"எங்கெ போறீங்க ரவி?"

"வாக்கிங் சார்"

"இதெ ஒட்டிட்டுப் போயில்லாமெ?"

"இல்லெ சார், இப்ப ஒட்டக்கூடாது, காலைலதான் ஒட்டணும்"

ஷாஹுல் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. சர்க்கரை வியாதிக்கார உதவி தலைமை ஆசிரியர். எதாவது சொல்லப்போய் சர்க்கரை கூடிவிடலாம். ஷுகர் பாய்கள் ஒழிக.

அப்போதுதான் ஒரு 'பைக்' வந்து இறங்கியது. அதிலிருந்து ஒருவர் இறங்கினார். ஷாஹுலைப் பார்த்து வணக்கம் போட்டார். பதிலுக்கு வணக்கம் செய்துவிட்டு யார் என்றான்.

"பி-ட்டூ சார்" என்றார்.

"வாங்க"

கொஞ்ச நேரத்தில் அரும்பு மீசை கொண்ட அந்த வில்லேஜ் போலீஸ் ஒரு பெரிய பார்சலைக் கொண்டுவந்தான். அதில் நிறைய சோறும் கொஞ்சம் கூட்டும் இருந்தது. பசியாக வேறு இருந்தது. சரி, சாப்பிட்டுவிடலாம் என்று பொட்டலத்தைப் பிரித்தான் ஷாஹுல். பி-ட்டுவையும் சாப்பிடச் சொன்னான்.

"இல்லே சார், நா சாப்ட்டுத்தான் வந்தேன்"

சோறு நிறைய இருந்ததால் அப்போதுதான் வந்திறங்கிய வயசான செக்யூரிட்டிக்கும் சோற்றைப் பகிர்ந்தளித்தான். அப்படியும் சோறு மிஞ்சியிருந்தது. அதை போஸிடம் கொடுத்தான்.

வயிற்றைக் கலக்கியது. நல்ல வேளையாக குடிதண்ணீர் தொட்டிக்குப் பக்கத்தில் தனியாக ஒரு கழிவறையும் அதற்கு எதிரில் கூட்டாக ஐந்தாறு கழிவறைகளையும் ஊராட்சி கட்டிவைத்திருந்தது. வயிற்றைக் கழுவுவதற்கு வழி இல்லாவிட்டாலும் வயிற்றைக் காலி செய்வதற்கு மட்டும் வழி செய்து கொடுக்கப்பட்டிருந்தது. கொண்டு போன பூட்டை எடுத்து அந்த ஒற்றை கழிவறையைப் பூட்டிவைத்து உபயோகிக்கலாம் என்று போனான்.

உபயோகித்துவிட்டு பூட்டினான். பூட்டிவிட்டு இழுத்துப் பார்த்தான். சுவற்றில் பதிந்திருந்த கொண்டி கையோடு வந்தது. ஒரு புன்னகையை வீசிவிட்டு வந்தான். எப்படியோ அடிப்படை பிரச்சனைகள் இரண்டு நல்ல விதமாக தீர்வதற்கான வழி உள்ளது என்ற விஷயம் ரொம்ப ஆறுதல் தருவதாக இருந்தது.

சாயங்காலமாகியும் ரவி திரும்பி வரவில்லை.

பி-ட்டுவான சந்திரனுடன் மெஷினை செக் பண்ணலாம் என்று பெட்டியைத் திறந்து அவற்றை வெளியில் எடுத்தான்.

இரண்டு யூனிட்டுகளையும் கனெக்ட் செய்தான். ஸ்விட்ச் ஆன் செய்து பார்த்தான். முதலில் சரியாக எத்தனை வேட்பாளர்கள் என்று காட்டியது. பதினைந்து காட்டிய பிறகு ஒவ்வொருவருக்கும் எந்த வாக்கும் பதிவாகவில்லை என்பதையும் காட்டியது. திருப்தியாக இருந்தது.

"சரி, வோட்டுப் போட்டு பார்த்துவிடலாம்" என்று 'பாலட் பட்ட'னை அழுத்தினான்.

LE என்று காட்டியது.

திக் என்றது.

மறுபடி முயன்றான். மறுபடி LE. மறுபடி முயன்றான். எத்தனை முறை முயன்றாலும் Link Error என்றே செய்தி வந்தது. வயர்கள் சரியாக சொருகப்பட்டிருக்கின்றனவா என்று மறுபடி மறுபடி செக் பண்ணினான். எல்லாம் சரியாகத்தான் இருந்தது.

கொஞ்ச நேரம் ஒன்றும் புரியவில்லை. அடப்பாவிகளா! என்னாகப் போகிறதோ! எங்கே போய்த் தொலைந்தார்களோ? ஒரு ஃபோன் நம்பர் கூடத் தரவில்லையே! எந்த எண்ணில் அவர்களைப்பிடிப்பது? எல்லாம் தன் தலைமீது இருக்கிறதே! அவனுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.

ரிலாக்ஸ். ரிலாக்ஸ். கண்ணை மூடி அமைதியாக நான்கைந்து மூச்சு விடு. Face the music. Ok. என்ன பிரச்சனையாக இருக்கும் என்று அமைதியாக யோசித்தான். எர்ரர் மெஸேஜஸ் பற்றி படித்ததையெல்லாம் நினைவு கூர்ந்தான். திடீரென்று ஒரு ஃப்ளாஷ். உடனே வாக்குப் பதிவு ஆகும் பகுதியில் செக் பண்ணினான்.

அவன் நினைத்தது, இல்லை அவனுக்கு ஃப்ளாஷ் ஆனது, சரிதான். பாலட் யூனிட்டில் இருந்த ஸ்லைட் ஸ்விட்ச்சில் 1 என்று செட் பண்ணுவதற்கு பதிலாக 2 என்று செட் பண்ணியிருந்தார்கள்.

அல்ஹம்துலில்லாஹ். டென்ஷனாகும் சமயங்களில் வேண்டுமென்றே விடும் நெடிய மூச்சுகள் நீடூழி வாழ்க! வேட்பாளர்கள் 16 பேர்வரை ஒரு மெஷின் தான். அதில் 1 என்றுதான் செட் பண்ணவேண்டும். ஆனால் 16க்கு மேலிருந்தால் 32 வரை 2 என்று செட் பண்ண வேண்டும். தவறாக செட் பண்ணியிருப்பதால் எர்ரர் அடிக்கிறது.
ஆஹா, நோய் நாடி நோய் முதலும் நாடியாகிவிட்டது! அது தணிக்கும் வாயை மட்டும் அந்த முட்டாப் பயல்கள் வந்துதான் வாய்ப்பச் செயவேண்டும். அதையும் தானே செய்யலாம். ஆனால் அந்த யூனிட்டுக்கு சீல் வைத்து அதற்கும் உங்களுக்கும் எந்த சம்மந்தமுமில்லை என்று ஏற்கனவே எச்சரித்திருந்தார்கள்.

தன் ரிலையன்ஸை எடுத்தான். கொடுக்கப்பட்ட தாள்களில் முக்கிய தொலைபேசி எண்கள் என்று ஒரு ஐம்பது எண்கள் அச்சிட்ட ஒரு தாளும் இருந்தது. அதில் பக்கத்து ஊருக்கு ஒரு எண்ணை தேர்வு செய்து முயன்றான். சாரி, சர்வீஸ் இல்லை என்று சொன்னது ரிலையன்ஸ்.

"போஸ் இங்கெ வா. ஒரு ஃபோன் பண்ணனும். எங்க போவனும்?"

"இங்கே பூத் எதுவும் இல்லெ சார், வீட்லேருந்துதான் பண்ணனும் வாங்கசார்" என்றான்.

"சந்த்ரன், இதெ பத்திரமா பாத்துக்குங்க. நா போயி ஒரு ஃபோன் போட்டு சொல்லிட்டு வந்துர்றேன்"

"நம்பர் தெரியுமா சார்?" என்றார் அவர்.

"உங்களுக்குத் தெரியுமா?"
 
"தெரியும் சார்" என்று ஒரு நம்பரைக் கொடுத்தார். முக்கியமான தொலைபேசி எண்கள் என்று ஒரு லிஸ்ட் இருந்ததை பிறகுதான் ஷாஹுல் கண்டுபிடித்தான். ஆனால் சந்திரன் கொடுத்த எண் அந்த லிஸ்ட்டில் இல்லாதது. அதையும் வாங்கிக்கொண்டு சென்றான்.

போஸ் தன் சைக்கிளில் வைத்து ஷாஹுலை ஒரு வீட்டுக்கு கூட்டிச் சென்றான். தெருக்களெல்லாம் நல்ல அகலமாக இருந்தன. சிமெண்ட் வீதிகள். ஓட்டு வீடுகள். நிறைய புதர்களும் மரங்களும் மாடுகளும் ஆங்காங்கு. நகரங்களில் இல்லாத ஒரு அமைதி குடிகொண்டிருந்தது. இந்தியாவின் ஆன்மா கிராமங்களில் வாழ்கிறது என்று தாத்தா சரியாகத்தான் சொல்லியிருக்கிறார்.

ஒரு வீட்டின் முன் சைக்கிள் நின்றது.

செருப்பை தெருவிலேயே விட்டுவிட்டு போஸ் உள்ளே போய் ஷாஹுலை அறிமுகப்படுத்தினான்.

வாங்க சார் என்று உபசரித்தார்கள். ஷாஹுலும் ஷூவை தெருவிலேயே கழற்றிவிட்டு உள்ளே போனான். தொலைபேசி இருந்த அறைக்கு செந்தில் என்ற ஒரு இளைஞர் அழைத்துச் சென்றார்.

"ஹலோ, கொந்தவாசி தாலுகா ஆஃபீஸ்" என்று மறுமுனையில் குரல் வந்தது.

"ஹலோ, நான் சின்னதுரைலேர்ந்து ப்ரிசைடிங் ஆஃபீசர் பேசறேன். இங்கே கொண்டுவந்து கொடுத்த பாலட் யூனிட்ல ஸ்லைட் ஸ்விச்சை 2ன்னு ராங்கா செட் பண்ணியிருக்காங்க அதனால கன்ட்ரோல் யூனிட்ல லிங்க எர்ரர் வருது அதெ சரி பண்ணனும்" என்று ஒரு எக்ஸ்பர்ட் போலப்பேசினான் ஷாஹுல். அவனுக்கேகூட அந்த தன்னம்பிக்கையான பேச்சு கொஞ்சம் ஆச்சரியம் ஏற்படுத்துவதாக இருந்தது.

"வணக்கம் சார், சரிசார், ஒடனே ஆளனுப்பறோம். பூத் நம்பரென்ன சார்?"

"29"

"ஓகே சார்"

தொலைபேசிவிட்டு நன்றி சொல்வதற்காக நிமிர்ந்தான். கையில் காபி டம்ளரோடு ஒரு அம்மா நின்று கொண்டிருந்தார்.

"இப்பதாம்மா டீ சாப்ட்டேன்" என்றான்.

"இருக்கட்டும் சார், எங்க ஊருக்கு வந்திருக்கிங்க, கொஞ்சம் சாப்டுங்க" என்றது.

சாப்பிட்டுவிட்டு நன்றி சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பினான்.

மனம் கொஞ்சம் லேசாகியிருந்தது

 
PROVIDER=MICROSOFT.JET.OLEDB.4.0;DATA SOURCE=D:\Hosting\7909944\html\unicode\db\TOcomments.mdb;Persist Security Info=False;
உங்கள் கருத்து  
(You may need to disable your pop-up blocking software in order to post a comment.)
Copyright © 2001 - 2008 Tamiloviam.com (subsidary of Oviam LLC)- Authors
Best viewed with IE 4.x and above, Netscape 7.2, Firefox 0.8 and above with resolutions 800 X 600 and above.
| Disclaimer |   | Privacy |