கொசு – 14

அத்தியாயம் பதினான்கு

அம்மாவிடம், அப்பாவிடம், சாந்தியிடம், தம்பியிடம். இன்னும் யோசித்தால் வட்டச் செயலாளரிடம், எம்.எல்.ஏவிடம், நண்பர்களிடம் என்று தனக்குத் தெரிந்த வட்டத்தில் இருக்கிற அத்தனை பேரிடமும் பேசவும் விவாதிக்கவும் தெளிவு பெறவும் நிறைய விஷயங்கள் இருப்பதாக முத்துராமனுக்கு எப்போதும் தோன்றும். ஆனால் பேசத் தொடங்கியதும் ஏதோ ஒன்று தடுத்துவிடுகிறது. சொல்ல வருவதைப் பளிச்சென்று போட்டு உடைக்க முடிந்ததில்லை இதுவரை.

என்ன தயக்கம்? அதுதான் புரியவில்லை. அவன் தன் அம்மாவிடம் சொல்ல விரும்பிய விஷயம் மிக எளிமையானது. அம்மா, நான் அரசியலில் தீவிரமாக ஈடுபட விரும்புகிறேன். மனச்சாட்சிக்கு இங்கே அதிக வேலை இருக்க வாய்ப்பில்லை. கழற்றி ஆணியில் மாட்டிவிட்டு வேலை பார்த்தாக வேண்டும். இன்னும் எளிமையாகவும் சொல்லலாம். வட்டச் செயலாளர் தொடர்பை வெட்டிவிடப் போகிறேன். இது சரியா?

கேட்க விரும்பியது இதைத்தான். ஆனால் கேட்கத்தான் வேண்டுமா என்றும் ஒரு கேள்வி இருந்தது. வாய்ப்புகள் எங்கிருந்தோ எதிர்பாராத விதத்தில் வருகின்றன. எதிர்பாராத நேரங்களிலும். எல்லாமே வண்ணமயமான எதிர்காலத்தைக் கையில் ஏந்திக்கொண்டு. எட்டாமல் போய்விடுமோ என்கிற பயம் இருக்கிறது. தன் தகுதி குறித்த நிச்சயமின்மையும்.

அ, என்ன பெரிய தகுதி என்று சமயத்தில் தோன்றும். படிப்பும் பின்னணியும் அரசியலில் பெரிய விஷயங்களாக இருந்ததில்லை எப்போதும். அடிக்கிற காற்றில் ஏறி மேலே அமரப்போகிறோமா, அடித்த வேகத்தில் விழுந்து சாகப்போகிறோமா, அல்லது காற்றின் வேகத்தில் சருகு போல் அலைந்து விழப்போகிறோமா என்பதுதான் விஷயம். ஒரு ஆட்டம் ஆடிப்பார்த்துவிடுவது என்று அவ்வப்போது அடி வயிற்றிலிருந்து ஓர் உணர்ச்சிப் பந்து எழுந்து குதிக்கும். கூடவே எழும் இன்னொரு தயக்கப்பந்து வேகத்தை மட்டுப்படுத்திப் பார்க்கிறது.

ஆனால் அம்மா தெளிவாகச் சொல்லிவிட்டாள். ‘தபாரு, உங்கப்பன் ஆடாத ஆட்டத்த நீ ஆடிறப் போறதில்ல. இதான் உன் தலையெழுத்துன்னா யாராலயும் மாத்திற முடியாது. என்னா செய்யணுமோ செய்யி. யாரானா ஒருத்தர நம்பு. அவங்களாண்ட செய்யிறது சரியான்னு கேட்டுக்க. என்னாண்ட கேக்காத. நான் என்னாத்த கண்டேன்? தோள்மேல துண்டப் போட்டு நீ எசமான் ரசினி கணக்கா போனன்னா, மோவாக்கட்டையில கைய வெச்சிக்கினு பாத்து ரெசிப்பேன். வேறென்னா தெரியும் எனுக்கு?’

சரிதான். இதற்குமேல் அவளிடம் கேட்க ஒன்றுமில்லைதான். ஆனால் யாராவது ஒருத்தரை நம்பச் சொல்கிறாளே? யாரை நம்பி ஆலோசனை கேட்பது?

‘மொதல்ல எலக்சன்ல சீட்டு கெடைக்குதா பாருடா. அப்பால ரோசிச்சிக்கலாம்’ என்றும் அவளே தீர்வைச் சொன்னாள். சிரித்துவிட்டு, அவள் துவைத்துவைத்த துணிகள் நிறைந்த பக்கெட்டை எடுத்துக்கொண்டு வீட்டுக்கு வந்து உலர்த்தினான். மதியச் சாப்பாட்டுக்குப் பிறகு கொஞ்ச நேரம் படுத்து எழுந்திருத்து, முகம் கழுவி, தலை சீவி வெளியே வந்தான்.

பக்கத்துச் சந்தில் சாலை போடும் பணி நடக்கிற சத்தம் கேட்டது. முதலில் ஆற்றங்கரைக்குப் போய்விட்டு அங்கே வரலாம் என்று நினைத்துக்கொண்டு மேற்குப் பக்கம் பார்த்து நடக்க ஆரம்பித்தான்.

அங்காளம்மன் கோயில் சந்தில் திரும்பும்போதே எதிரில் திபுதிபுவென்று நாலு பேர் ஓடி வருவதைப் பார்த்தான். என்னவாக இருக்கும் என்று நினைத்து முடிப்பதற்குள்ளாக அவர்கள் அருகே ஓடிவந்து கையைப் பிடித்து இழுத்தார்கள்.

‘டேய் முத்து, எங்கடா பூட்ட? அங்க நம்மாளுங்கள அடிக்கறானுங்கடா..’

திக்கென்றிருந்தது அவனுக்கு. அடிக்கிறார்களா? யார்?

‘தெரியலடா.. குப்பை அள்ளிக்கிட்டிருந்த எடத்துல யாரோ நாலு பேர் சுமோவுல வந்தானுங்க. உருட்டுக்கட்டையும் கையுமா பாத்தாலே வம்புக்கு வர்றானுங்கன்னு தெரிஞ்சிது. நம்மாண்ட என்னா மேட்டர் இருக்கும்னு புரியல. வேலைய நிறுத்திட்டுப் போறிங்களா, ஆத்துல பொணமாத்தான் விழுவிங்களான்னாங்க. எங்களுக்கு ஒண்ணும் புரியல.. உன்னையும் காணோம். சிங்காரண்ணன் வீட்டுக்கு போன் போட்டா, அவரு திருச்சி போயிருக்கறதா சொன்னாங்க. ஒண்ணும் புரியலடா..’

பேச நேரமில்லை என்பது புரிந்தது. வேகப்பாய்ச்சலில் அவன் வேட்டியை மடித்துக் கட்டி ஓடினான். அவர்களும் பின்னாலேயே ஓடினார்கள்.

‘யாருன்னு கேட்டிங்களாடா?’

‘எவண்டாவன்.. பேச விடாம நேரா வந்து அடிக்க ஆரம்பிச்சிட்டானுங்கடா.. என்னாத்த கேக்கறது?’

‘மூதேவி.. நாலு பேருதானே? நீங்க எத்தினி பேரு இருக்கிங்க? போட்டு அமுக்கியிருக்க வேணாம்? பொட்டையாட்டம் ஓடியாறிங்களே?’

‘போடாங்.. வெண்ண.. வந்து பாரு தெரியும். அருவாளும் கையுமா நிக்கிறானுங்க. என்னாத்த போட்டு அமுக்கறது?’

அரிவாள். சட்டென்று அவன் தாமதித்தான். இது ஆபத்து. நிச்சயமாக ஆபத்து. இரண்டு வெட்டுக்காயம் விழுந்தாலும் பதற்றம் பற்றிக்கொள்ளும். கண்டிப்பாக போலீஸ் வரும். விசாரணை வரும். விவகாரம் வரும். தேவையற்ற தலைவலிகள்.

‘எத்தினி பேரு நீங்க அங்க இருக்கிங்க?’

‘ஆறு பேரு. நீ சொன்னமாதிரி மெயின் குப்ப மேட்ட க்ளியர் பண்ணிட்டோம். இன்னும் ரெண்டு குப்பமேடு இருக்குது. சாப்பாட்டுக்கு அப்பறம் முடிச்சிரலாம்னிட்டுத்தான் இருந்தோம். அதுக்குள்ள இவனுக வந்துட்டாங்க. என்னா ஏதுன்னு கூட கேக்கல முத்து.. வேலைய நிறுத்துங்கடான்னு கத்திக்கிட்டே வந்து அடிக்க ஆரம்பிச்சிட்டாங்க. வண்டிக்குள்ளார இன்னும் எத்தினி பேரு இருப்பானுங்கன்னு கூட பாக்கமுடியல.’

கால் ஓடிய வேகத்துக்கு முத்துராமன் சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தான். இது அரசியல். கண்டிப்பாக திட்டமிட்டு யாரோ செய்வது. எம்.எல்.ஏவாகவே இருக்கலாம். அல்லது வேறு யாரோ சிங்காரவேல் அண்ணனுக்கு வேண்டாதவர்கள். அல்லது அவரைப் பிடிக்காதவர்கள். அல்லது நடக்கிற பணிகளைத் தடுக்க விரும்புகிறவர்கள். இல்லாவிட்டால் கவனமாக அவர் ஊரில் இல்லாத நாளாகப் பார்த்து ஆளனுப்பியிருக்க முடியாது.

ஆற்றங்கரைக்கு அவன் வந்து சேர்ந்தபோது நிலவரம் மோசமாகியிருப்பதாகப் பட்டது. குப்பத்து இளைஞர்கள் பத்திருபது  பேர் அங்கே வந்து சேர்ந்திருந்தார்கள். சுமோவில் வந்த குண்டர்களைத் தனியே பிரித்து அடையாளம் காண முடியவில்லை. குப்பை மேட்டின் அருகே யாரோ யார் யாரையோ போட்டுத் துவைத்தெடுத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். உருண்டு புரண்டு சண்டை போட்ட இரண்டு பேரையுமே தனக்குத் தெரியும் என்பது போலத் தோன்றியது அவனுக்கு.

டேய், டேய் என்று கத்திக்கொண்டே முன்னால் பாய்ந்தான்.

‘முத்து.. அடிச்சிட்டான் முத்து. இவனுங்கள சும்மா விடக்கூடாது முத்து. நம்ம சுப்பிரமணி தலைல அடிச்சிட்டான் முத்து.. கட்டையால அடிச்சிட்டான்.. மவன டேய்.. உனுக்கு என் கையாலதாண்டி சாவு.. டேய், ஓடியாங்கடா..’ ஓடி வந்து ஏதோ சொல்லவந்தவன் பாதியில் மீண்டும் வேகம் மிகுந்து பாய்ந்து போனான்.

முத்துராமன் ஒரு கணம் தாமதித்தான். இந்த நிமிடம் சண்டையில் கலந்துகொள்வதைக் காட்டிலும் நிறுத்தப் பார்ப்பதே உத்தமம் என்று தோன்றியது. சூழ்நிலையை உற்று நோக்கியபோது, இரண்டு சுமோக்களும் ஏராளமான கட்டைகளும் கண்ணில் பட்டன. கண்டிப்பாக இது கலந்துகொள்ளக்கூடிய சண்டையாக இருக்கமுடியாது. தகவல் சொல்ல ஓடி வந்தவன் சண்டை தொடங்கியதும் புறப்பட்டிருக்க வேண்டும். ஒரு சுமோ இரண்டான விஷயம் அவன் அறிந்திருக்க முடியாது.

‘ஏ.. நிறுத்துங்கப்பா.. யாருப்பா அது?’

பொதுவில் குரல் கொடுத்தபடி சற்றே அருகே போகப்பார்த்தான். அந்நியர்களில் இருவர் திரும்பிப் பார்த்தார்கள்.

‘முத்து.. அடிச்சிட்டானுங்க முத்து..’

‘த.. சும்மாரு.. நீ என்னா பண்ணன்னு யாருக்குத் தெரியும். அவங்க யாரு, எதுக்கு வந்தாங்கன்னு கேப்பம். அலோ.. கொஞ்சம் பொறுங்க.. இங்க வாங்க.. அலோ..’

‘டேய், நீ யாருடா?’

கொத்தாக அவன் சட்டையைப் பிடித்து நெஞ்சோடு இழுத்தான் ஒருவன்.

‘டேய்.. கைய எடு மொதல்ல..’

முறைத்தான். ‘எடுன்னு சொல்றன்ல?’

முத்துராமனின் பார்வையில் தெரிந்த தீயில் சற்றே தயங்கியவன் பிடியை லேசாகத் தளர்த்தினான்.

‘பேசிக்கிட்டுத்தானே இருக்காங்க? என்னா மயித்துக்கு மேல கைய வெக்கற?’ அவன் சற்றும் எதிர்பாராவிதத்தில் பொளேரென்று அறைந்தான் முத்துராமன்.

அதை யாரும் எதிர்பார்க்கவில்லை. சமாதானத்துக்கு வந்தவனை உத்தேசித்துத் தாற்காலிகமாகச் சண்டையை நிறுத்தியிருந்தவர்கள் இந்த எதிர்பாராத தாக்குதலில் சற்று நிலைகுலைந்தது போலப்பட்டது. முத்துராமன் அதைத்தான் எதிர்பார்த்தான்.

‘தபார்.. அடிச்சிக்கிட்டு சாக நான் தயாரில்ல. நீங்க யாரு, என்னா வோணும்னு சொல்லுங்க. இந்த வேலைய செஞ்சிக்கிட்டிருக்கறது நானு. வட்டச் செயலாளர் சிங்காரம் அண்ணன் சொல்லி, நான் செய்யிறேன். புரியுதா? நிறுத்தணும்னா, ஏன் நிறுத்தணும், யார் நிறுத்த சொன்னாங்கன்னு சொல்லு. சரியா இருந்திச்சின்னா நிறுத்தறேன். அத்த வுட்டுட்டு நேரா வண்டில வந்து எறங்கி அடிக்க ஆரம்பிச்சா என்னா அர்த்தம்? குப்பத்துல நூத்தி நுப்பது பேரு ஆம்பளைங்க இருக்காங்க. சேந்துவந்து அடிச்சா தாங்குவிங்களா? சொல்லுங்கடா!’

‘தபாரு முத்து.. உன்னிய எங்களுக்குத் தெரியும். நீ வீணா இந்த வெவகாரத்துல தலையிடாத. இது பெரிய எடத்து விசயம். நிறுத்துன்னு சொன்னா சர்தான்னு நிறுத்திட்டுப் போய்க்கினே இருக்கணும். உங்காளு என்னா பண்ணான் கேளு.. புல்டோசர எடுத்துக்கினு வண்டி மேல மோத வந்தான். வந்தானா இல்லியான்னு கேளு. பாத்துக்கினு சும்மா இருப்பமா?’

முத்துராமன் கூட்டத்தைத் திரும்பிப் பார்த்தான். ‘யாருடா அது?’

முணு முணுவென்று பேச்சுச் சத்தம் எழுந்தது. ‘யாருன்னு கேக்கறேன்ல?’

அமைதி. ‘தூக்கிப்போட்டு மிதிச்சிருவேன் நாய்ங்களா. யாருன்றன்ல?’

அந்தக் குரலின் உச்சத்தை அதுகாறும் அவர்கள் பார்த்ததில்லை. முத்துராமனா இது? தாக்க வந்தவர்கள் தணிந்து, தள்ளி நின்றார்கள்.

இதுதான் சந்தர்ப்பம் என்று முத்துராமனுக்கு மிகத் தெளிவாகத் தோன்றியது.

(தொடரும்)

தொடர்புடைய படைப்புகள் :

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

கடைசியாக : August 22, 2010 @ 5:37 pm