கொசு – 13

அத்தியாயம் பதிமூன்று

முத்துராமன் வீட்டுக்கு வந்தபோது தம்பி மட்டும்தான் இருந்தான். குப்புறப் படுத்துகொண்டு சினிக்கூத்து படித்துக்கொண்டிருந்தான்.

அவனுடைய உலகம் சினிமா பத்திரிகைகளால் ஆனது. அக்கப்போர்களும் அடிதடி விவகாரங்களும். நடிகர்களின் சொத்து விவரங்களும் நடிகைகளின் காதல் மற்றும் விவாகரத்து சங்கதிகளும். தன்னைப்போல் அரசியலில் அவனுக்குக் கனவுகள் ஏதும் இருக்கிறதா என்பதை அறிய முத்துராமன் பல சமயம் முயற்சி செய்து பார்த்திருக்கிறான். கட்சி மீட்டிங்குகளுக்கு வருவதிலோ, தேர்தல்காலப் பணிகளை ஆர்வமுடன் பார்ப்பதிலோ அவன் குறை வைத்ததில்லை. ஆனால் அரசியலில் அவனது ஆகப்பெரிய லட்சியம் பிரியாணிப் பொட்டலமாக மட்டுமே இருக்கிறது என்று முத்துராமனுக்கு எப்போதும் தோன்றும்.

தொண்டனாக இருப்பதில் பிழையில்லை. ஆனால் சாமர்த்தியசாலிகளான தொண்டர்களுக்கு மட்டும்தான் பிரியாணிப் பொட்டலங்களும்கூடக் கிடைக்கின்றன. யாரிடமாவது சொல்லி அவனுக்கு ஏதாவது வேலை வாங்கித் தந்துவிட முடியுமானால் நல்லது என்று முத்துராமனின் அப்பா சில சமயம் சொல்லியிருக்கிறார். தானொரு எம்.எல்.ஏ. ஆகமுடிந்தால் தம்பியின் எதிர்காலம் குறித்த கவலைகள் இல்லாது போகும் என்று முத்துராமன் சில உறக்கம் வராத இரவுகளில் நினைத்திருக்கிறான்.

‘அம்மா எங்கடா?’

‘தெரியல. பக்கிடில துணி எடுத்துக்கினு வெளிய போனாங்க.’ என்று பதில் சொன்னான்.

பிறகெப்படித் தெரியாமல் போகும்? பக்கெட்டில் துணி எடுத்துக்கொண்டு இஸ்திரி போட யாரும் போகமாட்டார்கள். துணி துவைக்க என்று ஏன் இவனுக்குச் சொல்லத் தோன்றவில்லை? முத்துராமனுக்குத் தன் தம்பி குறித்த கவலைகளுள் இது பிரதானமானது. அது அலட்சியமா, உண்மையிலேயே அவன் சற்று மந்தமா என்று இதுவரை கண்டுபிடிக்க முடிந்ததில்லை. வீட்டில் பெரிய பிரச்னைகள் ஏதும் அவனால் கிடையாது. போடுவதைச் சாப்பிட்டுவிட்டு ஊரைச் சுற்றி வருகிறவன் தான். எப்போதாவது இஷ்டமிருந்தால் முத்துராமனுக்குத் துணி தைப்பதில் உதவிகள் செய்வான். காஜா எடுத்துக் கொடுப்பான். துணிக்குவியல்களை எடுத்து ஒழுங்கு செய்து வைப்பான். கட்சிப் போஸ்டர்கள் சிதறிக் கிடந்தால் எடுத்து மடித்து வைப்பான். தனக்கென அபிப்பிராயங்களோ, விமரிசனங்களோ இல்லாமல் இருபத்தைந்து வயது வரை வாழப் பழகிவிட்டவன். அடுத்தவர் அபிப்பிராயங்களுக்கும் அவனது வாழ்வில் பெரிய இடங்களேதும் கிடையாது.

எத்தனை சீக்கிரம் முடியுமோ அத்தனை சீக்கிரம் இவனுக்கு ஏதாவது செய்துவிடவேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டு முத்துராமன் வேகமாக வெளியே வந்தான்.

0

மாநகராட்சி நவீன கழிப்பிடம். கட்டிய நாளாகக் கழுவப்படாத இடம். நாய்களும் நரகலும் பீடித் துண்டுகளும், எதற்குப் போடப்பட்டது என்றே தெரியாமல் ஆங்காங்கே திட்டுத்திட்டாக சேறில் படிந்த பிளாஸ்டிக் கவர்களுமாகப் பிராந்தியத்தை நாறடித்துக்கொண்டிருந்த கட்டடம். ஒருநாளும் சுத்தம் செய்யப்பட்டதில்லை. குப்பத்தின் கொசு உற்பத்தி பிரதானமாக அங்கிருந்துதான் தொடங்குவதாக முத்துராமன் நினைத்தான். ஆற்றங்கரைப் பணிகள் முடிந்தபிறகு இந்த இடத்துக்கு ஏதாவது செய்ய முடிந்தால் தேவலை என்று தோன்றியது.

ஆனால் என்ன செய்தாலும் இரண்டு நாள்தான். பினாயில் ஊற்றிக் கழுவ வேண்டிய இடம் வெளியில் இல்லை என்று நினைத்தான். ஒவ்வொரு வருடமும் மலேரியாவும் டெங்குவும் பருவகாலம் தவறாமல் அங்கிருந்து வந்து குப்பத்தைத் தாக்கிவிட்டுப் போகின்றன. ஏன் யாருக்கும் இது உறுத்தவே இல்லை?

அவனுடைய அம்மாவும் விலக்கல்ல. ஒவ்வொரு வருடமும் வீட்டுக்கு ஜுரத்தைக் கொண்டுவருபவள் அவள்தான். ஆனாலும் தினம் தவறாமல் மாநகராட்சி நவீன கழிப்பிடத்தின் வாசலில் இருக்கிற அடிபம்பில்தான் அவள் துணி துவைக்கிறாள். அது குடிப்பதற்கான குழாயா, குளிப்பதற்கான குழாயா என்று இனிமேல் ஆராய்ச்சி மேற்கொள்வது சிரமம். நிறுவப்பட்டபோது சில நாள்களுக்கு நல்ல தண்ணீர் வந்தது. பிறகு கலங்கலாக வந்து விமரிசனங்களுக்கு உள்ளானது. திடீரென்று வண்ணமயமான தண்ணீரை குப்பத்துக்கு ஒருநாள் அறிமுகப்படுத்தியது. அப்புறம் தண்ணீர் வராத தினங்கள். நடுவில் யாரோ கைப்பிடியை உடைத்து எடுத்துப் போய் சந்தையில் போட்டுவிட்டு துணிப்பையில் அரிசி வாங்கிக்கொண்டு போய்விட்டார்கள். ஏதோ ஒரு தேர்தல் சமயத்தில் மீண்டும் குழாய்க்குக் கைப்பிடியும் குழாயில் தண்ணீரும் சாத்தியமானது. மக்கள் துணி துவைக்கவும் குளிக்கவும் கைகால் கழுவவும் அதனைப் பயன்படுத்தத் தொடங்கினார்கள்.

ஒரு சந்தர்ப்பம். ஒரே ஒரு சந்தர்ப்பம் தனக்குக் கிடைத்துவிட்டால் போதும் என்று மீண்டும் அவன் நினைத்தான். பெரிய புரட்சிகள் சாத்தியமாகாவிட்டாலும் சில அடிப்படைகளைத் தன்னால் மாற்ற முடியும் என்று தோன்றியது. அரசியல் ஒரு ஆயுதம். இரு புறமும் கூரான ஆயுதம். சரியாகப் பயன்படுத்தத் தன்னால் முடியும் என்று உறுதியாக நினைத்தான். எதிர்வரும் கார்ப்பரேஷன் தேர்தலில் நுழைய முடிந்துவிட்டால் போதும். எப்போதுமே தொடக்கம்தான் சிக்கல்களும் பிரச்னைகளும் கொண்டது. ஒரு படி ஏறிவிட்டால் போதும். பின்னால் வருபவர்கள் தள்ளிக்கொண்டு போய்விடுவார்கள்.

தங்கவேல் அண்ணன் விளையாட்டாகக் கேட்டாரா, சீரியஸாகக் கேட்டாரா என்று அவனால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. நாய் வாலாட்டுவதற்கு உயரே கையைத் தூக்கிப் பொறையை ஆட்டுவது போலத் தன்னை கவுன்சிலர் தேர்தலுக்குத் தயாராகச் சொல்லியிருப்பாரோ என்றும் தோன்றியது. ஆனால் அப்படியாவது சொல்லும் அளவுக்குத் தனது முக்கியத்துவம் கூடியிருப்பது பற்றிய சந்தோஷமும் இருந்தது. பார்க்கலாம். ஒருக்கால் கட்சி சீட் கிடைக்காது போனால் சுயேச்சையாக நின்று பார்க்கலாமே? அதுவே கட்சியில் முக்கியத்துவம் பெற உதவி செய்யக்கூடுமல்லவா?

அவனுக்கு நிச்சயமாகத் தோன்றியது. தனது வார்டில் கண்டிப்பாகத் தான் வெற்றி பெறுவதற்குப் பெரிய இடைஞ்சல்கள் இருந்துவிட முடியாது. இத்தனை வருடங்களில் தன்னைத் தெரியாதவர்கள் குப்பத்தில் யாரும் இருக்க முடியாது. நல்லவன். சமூக சேவகன். நேர்மையான டெய்லர். ஏன் வோட்டுப் போடமாட்டார்கள்? ஆனால் தேர்தல்களில் தனி நபர்களைவிடக் கட்சிகள் முக்கியத்துவம் பெற்றுவிடுகின்றன. அவரவர் தேர்வும் தீர்ப்பும். தவறில்லை. போராடிப் பெற்ற சுதந்தரமும் இலவச இணைப்பாகக் கிடைத்த ஜனநாயகமும் இதைக்கூடச் செய்யாவிட்டால் அப்புறம் எதற்கு?

சுயேச்சையாக நிற்பது குறித்த சிந்தனை இப்போதைக்கு வேண்டாம் என்று நினைத்தான். எப்படியாவது தங்கவேல் அண்ணன் சொன்னபடி சீட் வாங்கிக் கொடுத்துவிட்டால் போதும். அவராக விரும்பி சீட் கொடுக்கிற அளவுக்கு ஏதாவது செய்யமுடிந்தாலும் தேவலை. என்ன செய்வது? ‘சிங்காரம் என்னா செலவு செய்யறான்? அந்தக் கணக்க கண்டுபிடி. அத்தினியும் கள்ளப்பணம்’ கேட்ட குரல் மீண்டும் மனத்தில் எதிரொலித்தது. கண்டுபிடிக்கலாம். பெரிய விஷயமில்லை. கணக்கெழுதி வைக்கும் பெரிசுகள் தனக்குச் சொல்லமாட்டேன் என்று கூறப்போவதில்லை. தவிரவும் மண் அடிக்கும் டிரைவர்கள் தெரிந்தவர்கள். கூலிக்கு வரும் ஆள்களையும் அவனுக்குத் தெரியும். பண பட்டுவாடா செய்யும் வட்டச் செயலாளரின் பி.ஏவும் அறியாத முகம் அல்ல. கூப்பிட்டு உட்காரவைத்து ஒரு ஹா•ப் ஊற்றிக்கொடுத்தால் வட்டத்தின் அடுத்த ஐந்தாண்டுத் திட்டங்களைப் பத்திரத்தாளில் எழுதிக் கையெழுத்துப் போட்டுக் கொடுத்துவிடுவான்.

எதுவும் சாத்தியம். எல்லாமே சாத்தியம். ஆனால் இது ஒரு பெரிய காரியமா? தன்னிடம் தங்கவேலண்ணன் இவ்வளவுதானா எதிர்பார்ப்பார்? தன்னால் ஆகக்கூடிய இக்காரியத்தைச் சாதித்துக்கொள்ள அவருக்கு எத்தனை நேரம் ஆகிவிடமுடியும்? இருந்த இடத்திலிருந்து ஒரு கொசுவை ஏவிவிட்டால், அடுத்த வினாடி எடுத்துவந்து கடைவிரித்துவிடாதோ?

இல்லை. சற்றே பெரிய அளவில் தலைவர் விரும்பும்படி ஏதாவது செய்யவேண்டும் என்று அவனுக்கு நிச்சயமாகத் தோன்றியது. அதற்கான சந்தர்ப்பம் கண்டிப்பாகத் தனக்கு வரும் என்று நினைத்தான்.

குழாயடியில் துணி துவைத்துக்கொண்டிருந்த அம்மாவிடம் இது பற்றிப் பேசியபோது, ‘என்னமோ போ. உங்க வம்சமே ஆசப்பட்டு தோத்துத்தான் போச்சி. நீயானா செயிச்சி மேல வந்தன்னா சந்தோசம்தான்’ என்று சொன்னாள்.

‘அப்பிடி இல்லம்மா. அப்பாவுக்கும் சித்தப்பாவுக்கும் அரசியல்ல என்னா ஆவணும்னு ப்ளான் எதுவும் இல்லாம இருந்திச்சி. கொடி கட்னாங்க. மைக் செட் ஏற்பாடு பண்ணாங்க. எலக்சன் வந்தாக்கா, ரோட்டுல பெஞ்சு போட்டு உக்காந்து வார்டு வாரியா சீரியல் நம்பர் பாத்து சனங்களுக்கு சீட்டு எழுதிக்குடுத்தாங்க. எலக்சன்ல நாம நிக்கணும், மேலுக்கு வரணும்னு நெனச்சிப் பாக்கவே இல்லம்மா. அதுக்குன்னு வேலை செய்யாம ரிடையர் ஆனப்பறம் நான் முன்னுக்கு வரமுடியலன்னு அளுதா யாரு என்னா பண்ணமுடியும்?’

‘அதெல்லாம் எனுக்கு எதுக்குடா? தபாரு, நீ என்னா செய்யிறே, எப்பிடி செய்யறே, யாருக்கு வேலை செய்யிறேன்னு எனுக்கு தெரியாது. உங்கப்பாவுக்குத் தெரியுமோ என்னமோ. நாலு காசு சம்பாரிக்கிறியா? சந்தோசம். உன்னிய சுத்தி நாலு பேரு நிக்குறானுங்களா.. சந்தோசம். பதவிக்கு வரியா? ரொம்ப சந்தோசம். கடும்பாடி அம்மனுக்கு அங்கப்பிரதட்சிணம் செய்வேன். பொட்டச்சி எனுக்கு என்னாடா தெரியும் அரசியலும் மண்ணாங்கட்டியும்? உங்கப்பன கட்டிக்காம இருந்திருந்தன்னா, இப்ப தெரிஞ்ச அளவுக்குக் கூடத் தெரிஞ்சிருக்காது. எங்கப்பாரும் காங்கிரஸ்காரருதான். சொதந்தர தெனத்தன்னிக்கி முட்டாய் எடுத்தாருவாரு. அவ்ளோதான். கொடி குத்திக்கினு போவாரு. எலக்சன்னு வந்தா மொத ஆளா பூத்துல நின்னு ஓட்டு போடுவாரு. அவ்ளோதான் தெரியும். எனுக்கு என்னா வோணும்? நீ நல்லாருக்கணும். அவ்ளோதான்.’

‘நான் அத கேக்கலம்மா. இப்ப நான் மேல வரதுக்கு ஒரு சான்சு கிடைக்கறாப்ல இருக்குது. செல தப்புக்காரியம் செய்யவேண்டியிருக்கலாம். யாரையும் மிதிக்காம மேல வரமுடியாது போலருக்குதும்மா.’

அவள் முத்துராமனை சில வினாடிகள் உற்றுப்பார்த்தாள்.

‘செரி. அதுக்கு?’

‘இல்ல.. உம்புள்ள இப்பிடி ஒரு காரியம் செஞ்சிட்டான்னு நாளைக்கு யாரானா சொன்னாக்கா, நீ கஸ்டப்படுவியான்னு கேக்கறேன்?’ மிகவும் கவனமாக சிரித்து மழுப்பியபடி கேட்டான்.

அவள் சற்று நேரம் பேசாதிருந்தாள். பிறகு குரலைத் தாழ்த்தி, ‘கொலகில செய்யப்போறியான்ன?’ என்று கேட்டாள்.

முத்துராமனுக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டது. தான் என்ன சொல்ல வருகிறோம்,இவள் என்ன புரிந்துகொள்கிறாள்? எதை எப்படிச் சொன்னால் சரியாகப் புரியும்? யோசித்தான். பிறகு சொன்னான்:

‘கொல இல்லம்மா.. ஆனா அதவிடப் பெரிசா செலதுங்கள செய்யவேண்டியிருக்கும்னு தோணுது. ஒனக்கு எப்பிடி புரிய வெக்கறதுன்னு தெரியல..’

அவள் நீண்ட பெருமூச்சு ஒன்றை வெளிப்படுத்தினாள். பிறகு சொன்னாள்: ‘கடும்பாடி அம்மன் கோச்சிக்கறமாதிரி எதுவும் செஞ்சிராத. புரியுதா?’

(தொடரும்)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

கடைசியாக : August 23, 2010 @ 1:55 pm