கொசு – 24

அத்தியாயம் இருபத்தி நான்கு

நிராயுதபாணியாகப் போர்க்களத்தில் நிற்பது போலிருந்தது முத்துராமனுக்கு. சுற்றி இருக்கிற அத்தனை பேரும் ஆயுதம் தரித்திருக்கிறார்கள். சொற்கள் சிலருக்கு ஆயுதங்களாகி இருக்கின்றன. செயல்கள் சிலருக்கு. அம்மாவுக்குக் கண்ணீர். அப்பாவுக்கு மௌனம். தன்னுடைய செயலற்ற தன்மை ஒரு மொண்ணையான இட்லித் தட்டு கேடயமாகப் பட்டது அவனுக்கு. ஆனால் கண்ணை மூடும் கணமெல்லாம் உள்ளுக்குள் தான் ஓயாமல் வாள் வீசிக்கொண்டிருக்கும் காட்சிதான் பிரதானமாகத் தென்படுகிறது. எதன்மீது என்பதுதான் புரியவில்லை. கனவுகள் சுவாரசியமாக இருக்கின்றன. எதிர்காலம் குறித்த கனவுகள். ஆனால் அதிலேயே வாழ்ந்துவிட முடிகிறதில்லை. உருவி வீசுகிற வாளை உறையில் போட்டுவிட்டுத்தான் கண்ணைத் திறந்தாகவேண்டியிருக்கிறது.

சாந்தியின் வீட்டுக்குப் போகிற வழியெல்லாம் குழப்பம் ஒன்றுதான் பிரதானமாக மனத்தை ஆக்கிரமித்திருந்தது. எல்லாமே சுலபம் என்பது போலிருந்தது. தனது ஆர்வமும் வேட்கையும் மட்டுமே தன்னை மிக உயரத்தில் கொண்டுபோய் உட்காரவைத்துவிடும் என்று திடமாக நம்பியிருந்தான். சந்தர்ப்பங்கள் எதுவும் வலிய வரவழைத்துக்கொண்டதல்ல. தன்னால் அமைந்தவை. உயிரும் உணர்வும் உள்ள ஒரு சாட்சியாகத் தான் சிலவற்றுக்கு அமைய நேர்கிறது என்றே சொற்களில்லாமல் உணரத் தலைப்பட்டிருந்தான். சந்தோஷமாகத்தான் இருந்தது. திருமணமும் அரசியல் வாழ்வும். அதிரடியும் திடீர்த் தென்றலும். இரண்டுமே தன் வாழ்வில் உண்டு என்பது அவனுக்குத் தெரியும் என்றாலும் ஒரே காலகட்டத்தில் வந்து மோதுமென்று நினைத்திருக்கவில்லை. வந்தபோது ஆர்வமாகத்தான் இருந்தது. எதையும் சாதித்துவிடமுடியுமென்று தோன்றியது. தன் தேரோட்டத்தைத் தானே விலகிநின்று சாந்திக்குச் சுட்டிக்காட்டி, அவள் ஒரு குழந்தைபோல் கைதட்டி ஆரவாரம் செய்யும் காட்சியை எப்போதும் விரும்பி அனுபவிக்கப் பழகியிருந்தான்.

கண்ணிமைக்கும் கணத்தில் ஒரு பதவியும் அந்தஸ்தும் கூடிவந்து, தனது திருமணப் பரிசாக அவளுக்கு அதைச் சமர்ப்பணம் செய்யும் கனவு சுகமாக இருந்தது. தன் வீட்டுக்கும் அது ஒரு அவசியத் தேவை என்றே கருதினான். ஐம்பதாண்டு காலமாக அரசியலில் ஈடுபட்ட குடும்பம். யாரும் தொண்டர் என்கிற கோட்டைத் தாண்டி அந்தப் பக்கம் போனதில்லை. ஏற்றிய கொடிக்குக் கைதட்டும் கூட்டமாக மட்டுமே இருந்து பழகிவிட்டது. ஒரு மாறுதலை உத்தேசித்து பதவிக்குக் குறிவைத்ததில் பிழையேதும் இருப்பதாக அப்போதும் அவனுக்குத் தோன்றவில்லை. ஆனால் அரசியல் சுலபமில்லை என்று மீண்டும் மீண்டும் தோன்றியது. விழிப்புணர்வுக்கு மேலாக வேறொன்று வேண்டியிருக்கிறது. முதுகில் ஒரு கண். மூளையில் ஒரு பிரத்தியேக மின்சார விளக்கு. சொல்லில் ஒரு சுடர்ப்பொறி. தவிரவும் சொல்பேச்சு கேட்க ஒரு கூட்டம்.

அங்கேதான் அவன் களைத்துப் போனான். தோளோடு தோள் நின்ற குப்பத்து நண்பர்கள் எதிரே நின்று சட்டையைப் பிடித்த கணம். நடந்ததை நம்பச் செய்வதில் சவால் இல்லை. தகர்ந்த நம்பிக்கையைத் தைக்கிற காரியம் ஒரு சராசரி டைலருக்கு முடியாததென்று தோன்றியது. வாழ்க்கை சுலபமானதுதான். பெரிய எதிர்பார்ப்புகள் ஏதும் இல்லாத பட்சத்தில்.

அவன் சாந்தியின் வீட்டுக்குப் போனபோது அத்தனை பேரும் இடிந்துபோய் அமர்ந்திருந்தார்கள். என்ன, என்ன என்று நூறு முறை கேட்டபிறகுதான் வாய் திறக்கவே மனம் வந்தவர்களாக இருந்தார்கள்.

‘கல்யாணத்துக்கப்பறம் எம்பொண்ணு புது சேலைதான் உடுத்துவான்னு கனாக்காணுறவன் இல்ல நானு. ஆனா டைலர் மாப்ள கிளிஞ்ச சேலையோட வெளில அனுப்பமாட்டாருன்னு ஒரு நம்பிக்கை இருந்தது. ஏழைங்கதான்னாலும் மனசுக்கு ஏது தம்பி வேத்துமை? பெத்தவன் நான். எம்பொண்ணு நல்லாருக்கணும்னு நினைக்கமாட்டனா? வேணாம் தம்பி. நீங்க போயிருங்க.’

முத்துராமனுக்குத் தலையில் அடித்துக்கொள்ளலாம் போலிருந்தது. தன் கட்டுப்பாட்டை மீறி நடக்கிற காரியங்களை என்ன செய்து தடுக்கமுடியும் என்று புரியவில்லை. எதைச் சொல்லிப் புரியவைக்க முடியும் என்றும் தெரியவில்லை.

‘ஐயா நீங்க நினைக்கறமாதிரி நான் எந்தத் தப்பும் செய்யல. உங்களுக்கு யாரு என்னா சொன்னாங்கன்னு தெளிவா சொன்னிங்கன்னா நல்லது.’

‘இதுக்குமேல என்னாங்க சொல்லணும்? பாளையங்கோட்டைல பாக்கு வெத்தல மாத்திக்கிட்டு வந்திங்களாமே? இல்லேன்னப்போறிங்களா? நாலு பேரு வெள்ளையும் சொள்ளையுமா அட்ரஸ் விசாரிச்சிக்கிட்டு வந்து சொல்லிட்டுப் போனாங்க. நீங்க நல்லா அரசியல் பண்ணுங்க. பெரிய ஆளா வாங்க. எங்களுக்கு எந்தக் கஸ்டமும் இல்ல. உள்ளார போவறதுக்குள்ள ரெண்டு பொண்டாட்டி வோணுங்கறது உங்க அரசியல் கலாசாரமா இருக்கலாம். ஆனா அதுக்கு நாங்க ஆளில்ல. இத்தோட வுட்றுங்க.’

‘ஐயோ, சத்தியமா இல்லிங்க. எனக்குப் போய்.. ச்சே.. என்னங்க நீங்க? நான்..’

‘தபாருங்க தம்பி. காசு பணம் பாத்தோ, நீங்க நாளைக்கு எம்.எல்.ஏ. ஆவப்போறிங்கன்னு நெனச்சோ எங்க பொண்ணத் தரோம்னு சொல்லல. இன்னிய தேதிக்கு ரெண்டு வேளை ரசம் சோறு போடத் துப்பிருக்கான்னுதான் பாத்தோம். தப்பில்லையே? உங்க ஆளுங்கள்ள செலபேரு ஒண்ணுக்கு நாலு கல்யாணம் கட்டியிருக்கலாம். ஆனா ஒரே மேடையில ரெண்டுன்னு கனாக்கண்டிருக்க மாட்டாங்க. இப்பிடி செஞ்சித்தான் அரசியல்ல மேலுக்கு வரணும்னா அப்பிடியொரு நாறப்பொழப்பு எதுக்குன்னுதான் எங்க சனம் கேக்கும். உங்க சனமும் கேக்கும். சந்தேகமிருந்தா போய் உங்கம்மாவ கேட்டுப்பாருங்க.’

‘ஐயா.. தயவுசெஞ்சி அளந்து பேசுங்க. செத்தாலும் தப்பு செய்ய நினைக்கமாட்டேன் நான். கட்னா உங்க பொண்ணுதான்னு கடவுள் சாட்சியா மனசுக்குள்ள ஏற்கெனவே தாலி கட்டிட்டவன். எந்தக் கபோதியோ வந்து உங்க மனச கெடுத்துட்டுப் போயிருக்கான். என்னா ஏதுன்னு வெவரம் தெரியாம நீங்கபாட்டுக்கு பேசிக்கிட்டே போனா என்ன அர்த்தம்? புடிச்சி உள்ளாற போட்டுருவாங்கய்யா. தெரியுமா? நீங்க சொல்ற அதே ரசம் சோறு தின்றவன் தான் நானு. நாளைக்கு எம்.எல்.ஏ. ஆனாலும் பாயசத்துல சோறு திங்க முடியாது.’

சாந்தி அவனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அந்தக் கண்ணில் தென்பட்ட வெறுமை விலைமதிப்பற்றதாக இருந்தது. எப்போதும் தென்படுகிற வெறுமை. என்ன, என்ன என்று உள்ளுக்குள் குமையச் செய்கிற வெறுமை. வலிய வரவழைத்துக்கொள்வதா, அந்தக் கண் உதிக்கும்போதே அணிகலனாக உடன் பிறந்ததா என்று தெரியாத வெறுமை. இமைக்கக்கூட இமைக்காத வெறுமை. அதுதான் அவனுக்குச் சங்கடமாக இருந்தது. சே என்று அனைத்தையும் தள்ளி வைத்துவிட்டு எழுந்து கண்காணாமல் போய்விடலாமா என்று யோசித்தான். அவள் உடன் வரச் சம்மதமென்றால் அது முடியும் என்று தோன்றியது. மனத்துக்குள் ஒரு மௌனக் கேவல் எழும் சத்தம் தெளிவாகக் கேட்டது.

‘ஐயா என்னிய அஞ்சு நிமிசம் பேசவிடுங்க. உங்களுக்குப் புரியவெக்கறேன். அப்பால என்ன முடிவு வேணாலும் பண்ணிக்கங்க. கொலக்குத்தம் செஞ்சவனுக்குக் கூட கோர்ட்டுல பேச ஒரு வாய்ப்புத் தருவாங்க. தெரியும்னு நினைக்கறேன்.’

சாந்தியின் அப்பா மேல் துண்டால் கண்ணைத் துடைத்துக்கொண்டார். மௌனமானார்.

‘நான் அரசியல்வாதி இல்லிங்க. சத்தியமா இன்னும் இல்ல. ஆனா அரசியல்ல சாதிக்கணும்னு ஆசை இருக்குது. ஒருஅடி எடுத்து வெச்சேன். அவ்ளோதான். இன்னும் அடுத்த அடிபத்தி நினைச்சிக்கூட பாக்கல. இந்த நிமிசம் வரைக்கும் ஸ்பீக்கர் கட்டி, போஸ்டர் ஒட்ற ஜாதிலதான் இருக்கேன். எடுத்து வெச்ச ஒரு அடிக்குக் கிடைச்சிருக்கற கூலி இது. சொன்னா வெளங்குங்களா உங்களுக்கு? நாளைக்கு எம்.எல்.ஏ. ஆவேன்னு நீங்களாச்சும் நம்புறிங்க. எனக்கு இன்னும் அந்த நம்பிக்கை கூட வரலிங்க. ஆனா எம்.எல்.ஏ. என்ன, மினிஸ்டரே ஆவணும்னு கனா இருக்குது. வெறும் கனாதாங்க. உங்க பொண்ணாண்ட நான் என்னா கேட்டேன்னு கேட்டுப்பாருங்க. என் கனவ அவ கிண்டல் பண்ணாம கேட்டுக்கிட்டா போதும்னுதான் எதிர்பாத்தேன். செலருக்கு பீடி, சிகரெட்டு. செலருக்குத் தண்ணி. எனக்கு அரசியல்டான்னு எங்கப்பா சொல்லுவாரு. எனக்கு அது பீடி, சிகரெட்டு இல்லிங்க. நீங்க சொன்ன ரசம் சோறே அதான். சின்ன வயசுலேருந்து பளகிருச்சி. என் தப்பில்லிங்க. எங்க குடும்பம் அப்பிடி. அத்தினி பேரும் அரசியல்ல தோத்தவங்க. என் தாத்தா தோத்திருக்காரு. எங்கப்பா தோத்திருக்காரு. சித்தப்பா தோத்திருக்காரு. அம்மா சைடுல கூட அரசியல் ஆர்வம் இருந்திருக்குங்க. யாரும் ஜெயிச்சதில்ல. வம்சமே ஒரு ரேசுல பணத்த கோட்டவிட்ட மாதிரி எனக்கு ஒரு நெனப்புங்க. அவங்க விட்டத நான் எடுக்கணும்னு ஆசைப்பட்டேன். தப்பா? அந்த ஆசை இருக்கறவன் நீங்க சொல்றமாதிரி ஒரு தப்ப செய்வேங்களா?’

‘அதெல்லாம் வேணாம் தம்பி. நீங்க பாளையங்கோட்டை போனிங்களா இல்லியா?’

‘போனேங்க. உங்க பொண்ண கேட்டுப்பாருங்க. சொல்லிட்டுத்தான் போனேன். ஒரு வேலையா போனேன். கட்சி வேலை. எம்.எல்.ஏ. அனுப்பினாரு. வேணா என்னோட வாங்க. எம்.எல்.ஏவையே சொல்ல சொல்றேன்.’

அசுவாரசியமாகச் சூள் கொட்டினார் அவர்.

‘இதுதாங்க உண்மை. நம்பறதும் நம்பாததும் உங்க இஸ்டம். ஆனா ஒண்ணு. அரசியல்ல பிரச்னைங்க வரும்னு தெரிஞ்சவன் தான் நான். இந்தமாதிரி ஒண்ண எதிர்பாக்கலிங்க. இன்னொண்ணும் சொல்லுறேன். எவனோ சொன்னான்னு கேட்டுக்கிட்டு சட்னு ஒரு செகண்டுல எம்மேல உங்களுக்கு சந்தேகம் வந்திரிச்சி. தீக்குளிச்சாங்க நிரூபிக்க முடியும்? பேசுனா, அரசியல்வாதி பேச சொல்லித்தரணுமான்னுவிங்க. பேசாம திரும்பிப் போனா திமிரப்பாருன்னுவிங்க. நொந்துபோன மனச, அனுமாரு போட்டோமாதிரி பொளந்துகாட்டத் தெரியலிங்க எனக்கு. நான் வரேன்..’

கண்ணீரைக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு வெளியே வந்தான். அப்போதும் சாந்தி நின்ற இடத்திலேயே நின்றாள். ஒருவார்த்தை அவளிடம் கேட்கலாம் என்று நினைத்தான். வேண்டாம் என்றும் உடனே தோன்றியது. என்ன இது, என்ன இது என்று திரும்பத்திரும்ப மனத்துக்குள் ஒரு பறவையின் சிறகு அடித்துக்கொண்டே இருந்தது. வியப்பாகவும் அதிர்ச்சியாகவும் மாறிமாறித் தோற்றமளித்தது. சாந்திக்குமா புரிந்திருக்காது? அவள் பேசியிருக்க மாட்டாளா? புரியவில்லை. குழப்பமாக இருந்தது. வெளியேறியவனை அவர்கள் திரும்ப அழைக்கவில்லை என்பதும் உறுத்தியது. வீட்டுக்குப் போனால் அம்மா கேட்பாள். அப்பா கேட்பார். தம்பி கேட்பான். என்ன நடந்தது? எதைச் சொல்லமுடியும்? சொல்லத்தான் முடியுமா? இந்தக் கல்யாணம் நடக்காது. அதுதானா? அவ்வளவுதானா? முடியுமா தன்னால்? ஏன் இப்படி ஆகிப்போனது? சிங்கார வேலு அண்ணனா இதெல்லாம் செய்தது? அவரைத் தவிர வேறு யாராக இருக்கமுடியும்? அப்படி என்ன விரோதம் வந்துவிட்டது? எம்.எல்.ஏ. கூப்பிட்டாரென்று போனதற்காகவா? கடவுளே. இன்னும் என்னென்ன இடங்களில் எத்தனை எத்தனை தோண்டிவைத்திருக்கிறாரோ? ஆத்திரமாக வந்தது. அடக்கிக்கொண்டான்.

வீட்டுக்குப் போவதைக் காட்டிலும் நேரே எம்.எல்.ஏவிடம் போகலாம் என்று தோன்றியது. அவருக்கு ஏதாவது தோன்றலாம். ஏதாவது உபாயம் சொல்லலாம். அல்லது பிரச்னைக்கு ஒரு தீர்வு. அங்கே பேசியதுபோல எம்.எல்.ஏவே சாந்தி வீட்டுக்கு வந்து விளக்கினால் ஒருவேளை புரியலாம். பெற்றவர்களுக்கு வேறு எதுவும் முக்கியமாக இருக்காது. பெண்ணின் வாழ்க்கை. அதற்குமேல் என்ன?

பசித்தது. எரிச்சலாக இருந்தது. எதுவும் சாப்பிடத் தோன்றாமல் ஒரு பாக்கெட் தண்ணீர் வாங்கிக் கடித்துத் துப்பிக் குடித்து, முகம் கழுவினான். பைக்கை உதைத்து நேரே வேளச்சேரி போனான். எம்.எல்.ஏ. வீட்டு வாசலில் புதிதாக இரண்டு கார்கள் நின்றுகொண்டிருந்தன. யாரோ வந்திருக்கிறார்கள். இந்நேரம் தான் உள்ளே போகமுடியுமா என்று சந்தேகமாக இருந்தது. காவலாளியிடம் சொல்லிவிட்டுக் காத்திருந்தான்.

பத்து நிமிடத்தில் வரச்சொல்லி அனுப்பினார். அதே மேல் மாடி. அதே அலங்கார அறை. எம்.எல்.ஏ. இருந்தார். பாளையங்கோட்டைக்காரர் வந்திருந்தார். முத்துராமன் சற்றும் எதிர்பாராவிதத்தில் சிங்காரவேலுவும் அங்கே இருந்தார். கையில் மதுக்கோப்பையோடு. முகத்தில் புன்னகையோடு. அவனைப் பார்த்ததும், ‘வாய்யா, ஜேம்சு!’ என்றார் அட்டகாசமாகச் சிரித்தபடி.

(தொடரும்)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

கடைசியாக : August 23, 2010 @ 1:53 pm